Schrijven 27      lezenlezenlezenlezenlezenlachenlezenhuilenlezenlezenlezen

Plaatjes kijken, voorgelezen worden, hele stukken uit het hoofd kunnen opzeggen: Bruintje Beer. Vertaald uit het Engels, stripachtig, huizen met dropjesramen en luiken onder rieten daken, als kinderen aangeklede dieren, allemaal even groot, beer, das en olifant. Ze spelen heel gevaarlijk in een wei die zomaar ophoudt hoog boven zee. En er is een Moe Beer in lange rokken die koekjes bakt.
Zo lang ik me kan herinneren, werd eruit voorgelezen door mijn opa.

'Daantje gaat schaatsenrijden', van Roggeveen, was een van de eerste boeken die ik zelf las. Zijn vrouw had hem nog zo gewaarschuwd, maar eigenwijze Daantje gaat toch het ijs op, en ja, toen zakte hij er door. Hoe hij er weer uitkwam weet ik niet meer, maar dat grote mensen ook wel eens dom waren, vond ik fantastisch!
'Het Anemonenmeisje' woonde dicht bij onze beek. Ik kon in het voorjaar precies zien waar ze geweest was, kijk, daar was nog het web....Het elfje was een beetje dom geweest en moest de hele koude winter in het bos blijven. Gelukkig was er een lieve zwaluw, die van dons een warm bontjasje voor haar maakte, anders.... Het spannendste stuk van het verhaal was, dat het anemonenmeisje belaagd werd door een grote kruisspin. Die beloerde dat smakelijke hapje vanuit haar web. De zwaluw scheurde gelukkig nog net op tijd met zijn snavel het web kapot.

Opeens ben ik de kleinekinderenboeken ontgroeid. Ik krijg 'Drie van de oude plaats', door Nienke van Hichtum. Voor kinderen van 8 tot 80, staat er voorin. Friesland is een vreemd land, ze praten er een andere taal, famke, pake, heit en mem, en ze zien er anders uit, met gouden oorijzers en  glimmende zwartzijden schorten. Het verhaal is een volwassen verhaal op een voor kinderen begrijpelijke manier verteld, maar absoluut niet kinderachtig. Geboorte en dood, roof en opoffering, voorgevoel, ziekte, liefde, heimwee, worden als gewoon horend bij het leven besproken. Ik heb ook Afke's tiental en Jelle van Sipke Froukjes gelezen, maar Drie van de oude plaats vond en vind ik veel mooier, meer bijzonder vooral, en toch kennen weinig mensen dit boek.

Dan lees ik 'Niels Holgerssons wonderbare reis', door Selma Lagerlöf, waarin de reis van de betoverde stoute pestkop Niels op de rug van de tamme ganzerik over en door Zweden verteld wordt. Het als aardrijkskundeboek geschreven verhaal bevat dagavonturen, legendes, verhalen over bijgeloof en vriendschap, wetenswaardigheden over landschap en middelen van bestaan, geschiedenis, sprookjes, zeer afwisselend en spannend verteld allemaal.
Niels krijgt de kans om de verzonken stad Vineta te redden. Hij was namelijk net op het strand toen de stad, zoals maar eens in de 100 jaar, voor een uur oprees uit de zee. Als hij dat verroeste muntje maar niet weggegooid had, dat hij net op het strand had gevonden! dan had hij in die stad iets kunnen kopen en was de vloek ongedaan gemaakt. Niels huilt van verdriet en ik ook.

 De leidstergans Akka van Kebnekaise heeft ons twintig jaar geleden ertoe verleid om een auto/wandeltocht te maken vanuit Kiruna naar de berghut onder aan de Kebnekaise. Die weidse eenzaamheid kende ik al, de muggen niet!
Zoveel boeken! Zoveel herinneringen, zoveel nieuwe werelden, zoveel lachen en huilen.
Lachen om één van de eerste Prismapockets, De Nagelaten Papieren van de Pickwickclub, van Charles Dickens, in de schitterende vertaling van Godfried Bomans. Ik las mijn oudere zusje voor, we zaten in de tuin op het grasveld, en we rolden letterlijk met stoel en al om van het lachen om die Engelse humor, dertien was ik en ik vergeet het nooit! 
Huilen om 'Zes + één werd 7' van Diet Kramer, om Roeland Westwout en het meisje Mies met haar door zijn schuld verminkte gezicht, om Ankie's tweelingzusje, van Mimi v.d. Heuvel, dat doodgewaand werd na het bombardement op Rotterdam, om Alleen op de wereld, van Hector Malot, maar ook om de verhalen in de Kinderbijbel, met de gruwelijk/ prachtige gravures van Gustave Doré, met in de zondvloed verdrinkende mensen en onthoofde Baälpriesters na het regenwolkje zo groot als een manshand, ach, om zoveel boeken.
Wat was heerlijker, het huilen van het lachen of het huilen van verdriet? Bij mij ongetwijfeld het laatste: huilen, omdat huilen om een boek mág. 

 Gerda ( 2004? Seniorweb schrijfopdracht) heette toen nog geen Leidje