We volgen dit jaar dezelfde route op de heenweg naar de Middellandse zee als vorig jaar dus met de eerste overnachting in Arcis. Vorig jaar zat ik een kwartier te klungelen bij de tol-afrit van de autoroute, want het was zelfbediening. Het lukte na een half uur, maar leuk was het niet.
Nu besluiten we om iets eerder een grotere afrit te nemen en dan over de secundaire weg 10 km naar Arcis te rijden, wellicht is die tol bemand. Nee dus. Zelfbediening.
Nou ja, ik weet nu ook wel hoe het moet. Vóór ons klungelt een Nederlander met caravan net als ik vorig jaar. Ik ga hem helpen, het is een ander apparaat, maar het werkt ongeveer als dat van vorig jaar, zo en zo gaat het goed, ja, klasse no 2, bedrag €7.60, ziet u wel? Hij blij, kaartje verschijnt, boom gaat open, daaag!
Nu ik. Kaartje erin, Klasse 2, €7.60, geld in de gleuf, geld komt terug, nieuw biljet, komt terug, dan maar monnaie, apparaat zit vol, kan niks meer bij, wat nu? De HELP. Druk op de helpknop. Juffrouw aan andere kant, difficultés?  Uitleg zo goed en zo kwaad als het kan. Zij: doe het biljet eens dubbel. Komt terug. Pak eens een nieuw biljet. Doe ik al drie keer! Dan zegt ze dat de 'carte' ervoor moet zijn. Doe ik toch de hele tijd? Nee de car!!! Ik hoor haar denken: 'stomme buitenlanders!'  Jachman rijdt de car pal voor het apparaat. Ik herhaal de procedure, geld komt terug. Juffrouw wordt ongeduldig, ik ook. Sta al een half uur te klooien.  Une minute, de monteur komt eraan. Hij komt er onmiddellijk aanscheuren. Ik geef hem mijn bankbiljet, hij duwt het in de gleuf, het komt niet terug!!! kaartje verschijnt, boom kan open. Wat is het probleem? zegt die grapjas ook nog.  
Wat een ellende.

De volgende dag gaat het gesmeerd, Troyes, Moulins, nieuwe autoroute ri St. Pourçain. Het is alleen vervelend dat de benzine snel opraakt en er op het nieuwe stuk geen tankstations zijn. Bij de heuvels die volgen is dat bergop niet handig. Jachman denkt dat hij nét bergaf kan komen bij het trapveldje voor de camping in Chatelle de Neuvre. Op die camping staan we vaak op de terugweg en die mensen zullen ons wel willen helpen. Dat komen we niet te weten, het bureau is gesloten tot 4 uur, niet storen svp en nu is het half drie.
Jachman gaat de camping op en vraagt een gast waar de dichtstbijzijnde pomp is. De man weet het niet goed, heel ver, zegt hij dan. Zijn vrouw komt er snel aan en neemt het gesprek over. Het is ongeveer 10 km zegt ze en ze biedt aan om J. erheen te rijden. Wat aardig! Ze komen terug met een 10 literkanister.
We praten een poosje met mevrouw. Meneer begint te dementeren en zij moet alles doen en regelen, met de caravan rijden en haar man in de gaten houden. We krijgen haar adres en geven alvast een fles wijn en een paar plakken chocola.
We gaan langs de pomp, tanken daar en rijden door naar La Grange fort, waar we een geweldige plek vinden boven de Allier.

We staan met het grote voorraam naar de Allier gericht en vanuit ons bed zien we 's avonds een lange rij rode lichten die snel achter elkaar bij 2 of 3 tegelijk aangaan, onregelmatig, wél branden er steeds een stuk of 5. Met de kijker zien we de volgende morgen 12 windmolens draaien op de heuvelrug ver over de rivier ri. Besse. Als de zon erop schijnt zijn ze met het blote oog te zien, 25 km ver. In de schemering zijn het fel witte puntlichten en als het donker is, branden ze rood. Waarschuwing voor vliegtuigen.

Op onze ochtendwandeling lopen we de kasteelheuvel af naar de rivier. Het water staat 2 meter lager dan vorig jaar. Er zijn nu brede grintbanken, en in de ontstane wielen zitten enorme massa's kikkers, dat hoorden we vannacht. Volgens de hoogtelijnen op de wandelkaart staan we 100 meter boven de rivier. 
Op de thermiek richting heuvel cirkelen twee prachtige roodbruine roofvogels, rode wouw. Een week later zijn ze met zijn drieën, een jong leert de vliegtaktiek.
De dwergooruil is er niet dit jaar, wel een paar bosuilen die tegen het donker worden beginnen te mauwen.

Jachman gaat al om half negen naar de Carrefour, om 9 uur gaat die open, maar in de lange gang ervoor zijn de boutiques al wel open. Bij de krantenboer waar hij de VK en de Telegraaf zoekt, zit de enige Nederlander die hij kent. "Ik heb de laatste!" grijnst die:  Van Bronkhorst senior. Lachen.

Onze caravanspiegels trekken de aandacht van een medekampeerder. Hij heeft een Mazda met net zulke bolle achterkanten aan de autospiegels als wij hebben aan de C5. Geen caravanspiegel houdt daarop. Wij hebben dat opgelost met kleefklittenband, geen gezicht, maar het zaakje blijft wel mooi zitten, zegt inventieve Leidje trots.

wordt vervolgd