Nooit heb ik
gedacht aan Dr. Oetker als aan een gewoon levend mens.
Dokteroetker was de naam van burgerlijke pakjespudding
met een bijsmaakje. Die kwam er vroeger bij ons niet in.
Pudding werd door de vrouw des huizes, of in
noodgevallen door het meisje, eigenhandig gekookt en
anders maar geen pudding. Eén maal per jaar kregen we
dus pudding, chipolatapudding met marasquinsaus van
bakker Konings, op de verjaardag van mijn vader.
Bofkont.
Van de week
zag ik op ARD een stukje van een interview met Dr.
Oetker. Op zijn 90e verjaardag vertelde hij over zijn
leven. Ik zag een gedistingeerde knappe slanke man, niet
iemand die dagelijks pakjespudding eet. Of at, want hij
overleed afgelopen week (jan. 2007). Hij was de rijkste man van
Duitsland. Over de hele wereld worden bak- en
kookprodukten onder zijn naam verkocht. Of eigenlijk
niet onder zijn naam want hij heette gewoon op zijn
duits Oetker = ötker. Zijn grootvader was apotheker en
zoon van een bakker, en vond in 1891 het
bakpoeder uit, vandaar de bakproduktenontwikkeling.
Hij vertelde
dat hem van jongs af aan was bijgebracht om sober te
leven. De familie smeet niet met geld. Investeerde o.a.
in brouwerijen. Toen hij stierf bezat de familie naar
men zegt 8 miljard euro. Niet alleen verdiend aan de
bakproducten, maar vooral aan de Hamburgse Reederei-Süd.
Hij leek me een heel aardige man.
Hoe leef je
met de wetenschap zoveel geld te hebben, genoeg om elke
wereldburger 1 euro ter hand te stellen en 8 miljard
keer te horen: Dank u wel mijnheer Ötker.
Zijn geld groeit achter zijn rug sneller aan dan hij kan
lopen. Een dolende man in een dolgedraaide wereld.
Dr. Oetker