U kent ze
ook? U zat ook in de zaal toen ze binnenkwamen? Het
concert was tien minuten geleden begonnen, en we
kwamen net in de stemming voor Schubert, toen de
deur achterin de zaal openging en de suppoost ze
binnenliet. Daarvoor bedankten ze hem nadrukkelijk,
fluisterend.
Ze waren zó bescheiden, dat ze natuurlijk hun
plaatsen op de tweede rij niet in wilden nemen, maar
rustig bleven staan in het zijpad naast hun rij. Ze
vonden de aanwezigen heel interessant, want ze keken
aandachtig of er ook bekenden zaten, en die kregen
een groetje door het even optillen van de hand en
het bewegen van de vingers. Als artsenechtpaar ken
je heel veel mensen.
De
orkestleden deden erg hun best en mevrouw kon niet
nalaten haar man te attenderen op een paar heel
geconcentreerd spelende mensen. Hij gaf door een
knikje te kennen dat hij het ook zag.
Toen deel
een was afgelopen en het half onderdrukte gehoest
begon, schoven ze op hun plaatsen. Jammer dat
mevrouw in de haast haar chique baret opgehouden
had, maar gelukkig keek ze vaak opzij, zodat ik er
langs kon kijken.
Toen de
zaal zich na de pauze vulde, zaten ze duidelijk
verstaanbaar te overleggen of ze zouden blijven of
toch maar liever naar Agnes en Henk zouden gaan. Net
toen het stemmen begon, hadden ze besloten om toch
maar weg te gaan. Bij de langzame inzet van het
orkest, slopen ze de rij uit en stootte hij hard
tegen een rolstoel aan. Eindelijk rust.