Schrijven 16 - Paling op 't Volksfees

Zo at alle Winterswiekers wèat, èèt i'j met 't Volksfeas paling, ne gerookten mot 't weazen en at 't liejen kan ene dee neet al te spiereg is. Miene annekdoote geet ovver zonnen paling.
Den éénendartegsten augustus 1944 heur'n ik mien vader praoten ovver de karmissen van vrogger, dee van veur den oorlog. Wat ko'j dan fijn paling eaten! Wat zol e noo gearne wèèr es zonnen dikken vetten oet 't vuusteken èèten. Ik heur ’m nog zeggen:  'Meiken, nao den oorlog gaot wi'j bi'j Vennès paling halen.'
Dat duur'n nog een lang jaor, maor oetendeleks zol 't dan toch nog gebeur'n. Neggen jaor was ik eword'n en al 'groot'.

Vennès hadde paling, en wi'j derhèn. Het dikke dier word'n in papier edrèjt en ik wol 'm drèègen. 'Best, tuurlijk meiken.'
Zo gingen wi'j weer op hoes an. In de rèchter hand heal'n ik zo stevvig as ik konne de paling vaste. Ik kneep 'm nog net neet fien, maor 't schèllen neet völle. Doo wi'j de Bosschestegge ingingen, vroog mien vader of ik em nog hadde. "Tuurlijk!'
An 't ende bi'j De Klok vroog e 't weer. Ik word'n een betjen krèggeleg en zei: 'Jao, natuurlijk he'k em good vaste, kiek dan!' 

Ik heal de hand hoge in de loch met het opgerolde papier derin, maor in dat papier zat ginnen paling.....
Da was neet bes, dat begriep i'j wal. Wi'j terugge, hee lag nog wal argens in de stegge, hopp'n ik. Dat ha'j edach met den drokten van't feas. Hee was weg, helemaol weg!  

Ik had een helen fijnen vader, dee mi'j gin afjach gaf. Hoo 't wieter egaone is wet ik neet meer, verdrongen, neumt ze dat teggenswòòrdig.

Maor altied at Volksfeas d'ran kump, mo'k an den paling denken, dee mi'j mis ging.