Schrijven 15 - Reisimpressies     Granada tijdens Cruz de Mayo De eerste week van mei zijn we in Granada. Overdonderd door het feest van kleur en dans, door de pracht en praal bij de uitingen van devotie, de processies, dwalen we door de stad. Het is Cruz de Mayo, de dag dat er 42 grote, met bloemen versierde kruizen in de verschillende wijken staan opgesteld, de een nog overdadiger opgesierd dan de ander. De stad deelt een prijs uit voor het mooiste kruis van een wijk, een vereniging enz., dus iedereen wil ze zelf allemaal gezien hebben, om zeker te weten dat de verkiezing eerlijk gaat. Tienduizenden mensen schuifelen door de straten, van binnenhof naar pleintje, van esplanada naar kerk. Op de Placeta de la Cruz bewonderen we het enorme metershoge kruis dat is gemaakt van donkerrode anjers. Op de met bloemen en planten versierde trappen ervoor staat bont majolica uitgestald, schalen als wagenwielen, vazen en borden, alles met de hand beschilderd, veel in blauw.                                                                            Telkens weer zien we bedelende zigeunerinnen met kinderen op de arm en aan de hand. Kinderen tot een jaar of twaalf dragen kleine zelfgemaakte versierde kruizen op draagstellen en kussens, en proberen er een kleinigheid mee te verdienen, rondrennende meisjes, gekleed in wijduitstaande jurkjes als poppen dagen jongetjes uit, die gekleed zijn als kleine heertjes met stropdas en zwarte hoed.  Tienermeisjes dansen in een kring, zingend en zichzelf met handgeklap begeleidend, jonge mannen rijden trots rond op hun vurig paard met achter zich een vrouw in een lange wijde jurk met volants. We kijken naar de chic geklede dames en heren met strenge gezichten, duidelijk behorend tot de rijke bovenlaag, naar de duizenden studenten in verschillende outfit, van spijkerpak tot diep gedecolletteerde volantjurk, van zwart leer tot klederdracht. En nergens, echt nergens zien we een Spanjaard met een korte broek of op sandalen. We zien bijna geen buitenlandse toeristen, dit is een Spaans onderons feest. Boven alles uit beieren de klokken, vaak overstemd door een blaasorkest of door het schallende geluid uit luidsprekers met traditionele muziek of popmuziek bij een studentenflat.  Vanuit cafés stroomt viool- en gitaarmuziek de straat op, tapasverkopers rennen de tafeltjes langs, de lucht van gebakken visjes vermengt zich met die van parfum en suikerspinnen. We laten ons meedrijven in de massa en genieten. Op een plein waar het wat rustiger is, drinken we wijn onder de sinasappelbomen. De tafeltjes zijn allemaal bezet. Het is warm, maar we zitten heerlijk in de schaduw. Aan de overkant onder de arcaden zitten zigeunermannen te drinken. Ze mogen van hun wet niet zelf bedelen, maar ze houden precies in de gaten, wat hun vrouwen en kinderen ophalen.   Opeens staat er een prachtig joch voor ons met een simpel Cruz op een schoenendooskussen. Natuurlijk pikt hij ons als eersten eruit om wat van te vangen. We bewonderen zijn kruis en als hij z'n hand uitsteekt, krijgt hij wat kleingeld. Blijkbaar is het genoeg. Hij kijkt naar zijn vader aan de overkant en ziet dat die ingedommeld is, kijkt dan ons aan en begint te grijnzen met een blik van verstandhouding: pa ziet lekker niet dat hij wat gekregen heeft. Het papier onder het 'kussen' wordt losgemaakt en het kleingeld verdwijnt naar een geheim plekje. We geven hem nog een kleinigheid voor in z'n broekzak, duidelijk zichtbaar voor de grotere zus die er net aan komt lopen. Die krijgt ook een kleinigheid voor zichzelf - pa slaapt nog steeds - en zo is het voor hen ook feest.   Zo'n feest tussen mensen van een andere cultuur laat je wel duidelijk voelen dat je een vreemdeling bent. We kijken er naar, maar kunnen niet meedoen. Gelukkig kent m'n man een beetje Spaans en kleine gesprekjes zorgen voor een welwillende houding tegenover ons, maar als we zelfs de bedoeling van de feestelijkheden nauwelijks begrijpen, dan gaat het echte feestgevoel aan ons voorbij. Toch is z'n daglang mensen kijken één van de leukste en interessantste dingen om te doen in een ander land.

omhoog