Schrijven 13 - Volle Mòòne

Onderstaand verhaaltje heb ik zo goed als ik kan in het Winterswijks geschreven. Mijn grootmoeder praatte alleen maar in het Winterswijks met mij en van haar heb ik de liefde voor die taal geërfd. Toen ik opgroeide moest ik thuis ABN praten, maar m'n tongval is duidelijk van deze streek. Omdat ik het bijna niet zelf gesproken heb, moest ik veel dingen nakijken bij Deunk en Entjes, en nog zullen er ongetwijfeld fouten in zitten, vooral in de uitdrukkingen.  Ik hou me aanbevolen voor verbeteringen!                                                                        

                                                      Bi-j volle mòòne
   

Heel sekuu:r weaten doo 'k het joa neet, maor dat mien grotvaader het wal wos, dá's zo waor as ik  hier stao. Hier was't  zo'n betken, hier bi'j den krommen eeke, maor dan in 'n stik duustern. Nea, zo was 't neet,  ik modde 't neet mooier maaken dan 't was.  D'r was mòòne, 't was volle mòòne, zó was 't, en 't was in den harfs van achtienzevvenenneggenteg.  

Zo, no köw dan beginnen.

 

Mien grotvaader, Gerrit heetten e, was 23 jaor, wonnen in 't darp, in Wenters, en was al jaoren gèngs met Drika oet Meddo. 's Zaoterdags nao 't wark in 't fabriek wasken e zik good, zetten zik den ni-jen pètte op en leep naor Meddo, zon klein uur gòòns.  Ok dizzen aovend waor 'k van praote. Hee kenne'n 't Karkepad astertoo. Ok at 't duuster was zoa at noo. Straks had e lech van de mòòne, dus d'r kon em niks geböarn, dach e.  Hee jachten zik neet, dat dee Drika ok neet. Hee mos noo maor 's weer ovver trouen beginnen en dan gelieke maor döördrieven dat 't er van kwam.   Zee was al zowat  vieventwintig, hee wol noo endeleks wal is meer as 'n betken froeseln op dèèle.

 

Ton e zowat hier was, waor wi-j noo staot, bi-j den kamp van Luijtink, kwam de mòòne achter dat busken daor hen, heel groat en roadereg.  Noo kon e bèèter zeen. Wat zag e dòòr?? Op den kamp dòòr vöör em was ter ene an 't bouen, ne manken kearl, nea!, ene zonder veute, nea!, ene met heuve, hee kon de mòòne d'rop zeen glanzen. Noo zag e ok de höarne!

Hee plearn hòòste daale van angst, leet zik heel zachkes deur de kneene zakken en krop in 'n graaven. Daor bleef e wal een uur of langer liggen, maor op 't leste kreege 't zo kold, dat e verzichteg ovverende kwam en rondkek.

Gin duu:vel te zeene. Hee waogen zik op 't land om good te spöörn. Wat e al edach hadde: neemes.

 

Völs te laate was e bi-j Drika. Dee lachen zon betken, en leet zik neet bange maaken veur den duu:vel. Maor Gerrit flöiten van angst -en meschiens ok umme wat anders- den healen weg naor hoes en wieters alle zoaterdaage, töt den harfs van achtienneggenenneggenteg at 'r wat jongs zol kommen.

Töt vaandaage an too gelöaft e nog dat e met eigen oagene den duu:vel hef zeen bouen.

 

Kom, 'k gao es op hoes an, morgen hew nog feas, mien groatolders bunt vieftig jaor etroud. Gerrit en Drika bunt dat. Good gòòn!