Het staat zo simpel tussen ster en kruis
toen kwam je aan, toen ging je weg van huis.
Slechts veertien jaar zat tussen toen en toen.

Je koos ervoor. Ik kon niets voor je doen.
Je leven verbond naadloos ster met kruis. 

april '07
 

                      
                           Noordland x

We lagen in het gras die zomeravond
na ’t plukken van nog warme gentianen
en voor ’t verplichte offer aan de schoot.
Jij zei: ik ga, ’t wordt koud.

          Het arendsjong gilt dwingend om zijn maal
          hoog op de rots jammert verdwaald een lam.

De dag kroop verder naar het einde,
was het tien centimeter slechts?
Een eeuwigheid verblindend glas,
gekloofd tot op de steen,
ging voorbij.

                                              
                        Zien

Wie ziet de scherven aan haar voeten, die zelf in 't felle zonlicht staat?
Wie ziet de schuld die ze moet boeten, die zelf in volle vrijheid gaat?
Wie ziet de armoe in haar leven, die zelf een kind heeft, man of vrouw?
Wie ziet dat ze het op wil geven?

de sprong van één die leven wou..

                            
                           Zeven                                       

Gewoon wat kersen die ze bovenbracht
vol drielingschatten, kostbaar donkerrode,
waarvan het sap nog geurde in de nacht,
toen paarden kwamen die me wilden doden.

Het vuur was al gedoofd op het plafond
en in de tuin staakte het zacht vertellen,
toen in de vlier de nachtegaal begon
met zwellend du-du-duu voor mij te tellen

                    en negentig

De avond valt, het licht wordt zo gedoofd,
't is goed, wat zou ik meer nog moeten zeggen?
Mijn moeder wacht, dat heeft ze me beloofd.

Kwam er maar iemand om het album weg te leggen,
't is jammer als de kersen vlekken maken,
die paarden.... telefoon.... wat moet dat laken?

                                      
                              Bang x

Laat me in je armen schuilen, 'k weet niet wat me zo beangst,
't liefst zou ik een potje huilen, in het donker ben ik 't bangst.
Streel nog eens over m'n haren, sla je benen om me heen,
nee, niet op m'n zere knie, schat, leg ze om m'n goede been.
Kun jij zo wel lekker liggen? Wordt je rug zo niet te koud?
Vroeger dacht ik daar toch nooit aan, lieveling, we worden oud.
Weet je, ik wil echt genieten van elk ogenblik met jou:
hoelang kan dat nog maar, denk ik, - als je dat eens weten zou.....
Zou m'n angst daardoor soms komen: plotseling alleen te staan?

Is het beter om te leven, of als eerste dood te gaan?