2008/2
Arcis-sur-Aube - Issoire.
Op weg naar Troyes vergis ik me bij het kaart lezen en denk dat we al voorbij Troyes zijn. Nee, het is nog 30 km.  Jachman heeft TomT gezegd, dat we naar Nevers willen en de autoroute niet willen vermijden. Maar mevrouw vindt, dat dan weer wel en dan weer niet via de autoroute rijden echt niet kan. Niet vermijden betekent gewoon, dat je erop MOET. Ze sommeert ons om de kleinste weggetjes in te gaan om 30 km verder alsnog op de autoroute te kunnen komen, en dat allemaal afgewisseld met paniekerige uitroepen als: keer om, probeer hier om te keren!
Ze kan zelf niet eens tellen nota bene. Zegt: Ga op de rotonde rechtdoor, neem de tweede afslag, als het de derde afslag moet zijn. Nee, Jachman heeft een goede kaartlezer van vlees en bloed nodig. Kun je tenminste nog eens lachen als die je met de caravan een doodlopend weggetje instuurt ;-)
Even ten zuiden van Troyes staan al borden met route barree op de weg naar Auxerre. Bedoeld voor PL, vrachtwagens dus, maar alle borden staan 40 km lang afgeplakt. De barree is 2 km voor Auxerre en personenauto's kunnen daar gewoon via een paar honderd meter over een klein landweggetje weer op de doorgaande route komen. De zon schijnt, het is 20ºC en we rijden vrolijk verder.
Op deze N77 zijn ten zuiden van Auxerre schitterende aires, die we allemaal voorbij rijden, we hebben nog geen honger. Jammer genoeg zijn de aires er alleen tot aan de departementale grens, daarna is er niets meer, behalve smalle stroken pal naast de weg.
Ten zuiden van Nevers is een vrachtwagenparkeerplaats bij een fritestent, daar kunnen wij nog bij op. We hebben langzamerhand wel honger, want we reden lang achter een convoi exceptionel dat we niet konden inhalen. Een klein huis op een dieplader dat een eind over de linker weghelft uitstak.
Naast de parkeerplaats staat een lege villa, die ook al eens een bar is geweest, met een fantastische architectuur. Alle zijramen zijn scheef en daardoor lijkt het een enorm groot huis, terwijl het dat niet is. Perspectivisch heel knap ontworpen.
Kennelijk heeft de parkeerplaats de tuin opgeslokt.

Het landschap doet hier bijna Achterhoeks aan. Weilanden, coulissenbosjes, bouwland, dorpjes, alleen is het licht heuvelachtig waardoor het toch buitenlands lijkt. Voorbij St.Pourcain gaan we de autoweg op naar Clermond-Ferrand. Het is net einde werktijd en vreselijk druk. De mensen rijden naar huis. De dorpen en stadjes waar ze wonen liggen wel tot 40 km van CL.-F. Er zijn 14 afritten op 30 km! Wij gaan in Issoire via afrit 13 richting Parantignat, naar La Grange Fort, de kasteelcamping. Of we één nacht blijven of langer weten we nog niet.
We hebben weer net zo'n mooie plek als vorig jaar, met zicht op de Allier. Het heeft hier de afgelopen weken heel veel geregend, de paden en kampeerplekken zijn drassig, hoewel de camping bovenop de kasteelheuvel ligt.
Het lijkt een beetje op thuiskomen. Erik kent ons direct terug, net als de uilen, nachtegalen en kikkers, lijkt wel. We horen zelfs bij het toiletgedeelte het metronoomgeluid van een dwergooruil. 

De volgende morgen is het ijskoud, 6ºC en in de caravan maar 11º. Na het ontbijt met croissantjes en pain complet gaan we de bovenronde lopen langs de orangerie. Die ligt er nog net zo vervallen bij als vorig jaar, maar we zien nu dat het dak van het toiletbijgebouw bij het kasteel een enorm stuk zonnepanelen gekregen heeft. De werklui zijn er nog mee bezig. De bospaden zijn tropisch groen en bijna dichtgegroeid, Johan kan met die vele regen de zomergroei niet bijhouden. Het buitenbad is prachtig geworden, Romeins ziet het eruit. Aan het eind van de week komt er water in.

Dan begint het te regenen, eerst een beetje motregen maar al snel regent het gestaag en flink door.
Evenals de volgende dag en de daarop volgende dag. Het is wel eens een uurtje droog, waar we gauw van profiteren om te gaan wandelen. De temperatuur blijft steken bij 10ºC. Sinds 1923 is het niet zo extreem koud geweest! En thuis is het 25ºC! Wat doen we hier!?

     

Nou, naar de groep ANWB-caravanners kijken bijvoorbeeld, die na aankoppelen gecontroleerd worden door een instructrice en daarna netjes om de beurt weg mogen rijden. Sommigen hebben braaf een half uur voor de auto op haar staan wachten.    Ze hebben allemaal een groot nummer achterop hun caravan en we zien al een nummer 20 langskomen.  Is dit leuk? Volgens ons is dit geen vakantie en zo kijken ze ook.

Wij kijken 10 keer per dag op de thermometer, kopen de krant voor het weerbericht, maar dat alles brengt de thermometer niet omhoog.
   Weer 3 koude dagen met buien aangekondigd. Minimum 5, maximum 15 º, maar het haalt net 10 º. Maar dan is het toch zomaar ineens droog en warm de volgende dag. Ook in Frankrijk heeft de meteo het wel eens mis. We gaan een grote wandeling maken rond de heuvel naast Les Pradeaux. Vorig jaar hebben we een wandelkaart gekocht van dit gebied, dus we hebben al piekfijn een wandeling uitgestippeld langs een hoogtelijn, zodat we niet veel hoeven te klimmen. Tja, dan blijkt de kaart nog van de vorige eeuw te zijn, en waar paden waren, is nu een drukke weg met rotondes. We redden ons prima, zoals bijna altijd, maar daarvoor moeten we wel twee heuvels ronden ipv één - én klimmen. Het is vochtig warm, zijn we niet meer gewend.
Het uitzicht op Usson is prachtig. Veel velden met klaprozen of ze gezaaid zijn. Grote roze wikke in de berm, korenbloemen in het graan, veel vogels: buizerds, leeuwerik, nachtegaal, roodstaart, plus veel klein kwetterend grut.  Mooie wandeling.
     

Johan en Erik waren bezig een nieuwe slagboom te plaatsen aan de toegangsweg. Als we terugkomen zien we dat er iets niet helemaal goed is gegaan. De slagboom gaat niet dicht over de weg, maar gaat naar achteren 'dicht', tussen de bomen van het bos!


Jachman gaat nog een keer een fietstocht maken, maar voor mij is het hier te heuvelachtig. Het lijkt vaak wel vrij vlak, maar als je eens een wielrenner ziet, heeft die de kleine versnelling opstaan, een veeg teken, of hij racet in een noodtempo voorbij naar beneden. Met een gewone toerfiets al heeft die ook 21 versnellingen, is er voor mij geen lol aan. En dan te bedenken, dat we in Engeland zo'n 5 fietstochten gemaakt hebben, met de tent! Het lijkt zo kort geleden, maar de laatste tocht was in '94? geloof ik.

We maken met de auto een paar prachtige tochten op dagen dat het mooi weer lijkt te worden. De Livradois is zo'n prachtig en bijna 'ouderwets' gebied! We ontdekten het jaren geleden toen we een paar dagen in de buurt van Noiretable stonden. Voor we het kenden, trokken we vaak rond door het meer westelijk gelegen gebied, dat van de Puy de Dome. Indrukwekkender, hoger, woester, een totaal ander landschap, ook heel mooi, maar niet zo lieflijk  als de Livradois.   Nu rijden we langs de Lastroux, een wilde bergbeek met rijk bebloemde oevers. We bekijken het kerkje van  St. Germain l'Herm, met delen uit de 9e eeuw. Alles bladdert af, de muurschilderingen zijn nog nauwelijks zichtbaar, in andere tijden zijn de beelden van de consoles geslagen, maar je ziet dat dit kerkje leeft bij de mensen. Grote vazen met veldbloemen, keurig gestreken kleedjes, de banken glanzen van de boenwas, we voelen ons hier op ons gemak.
Aan de muur de herdenkingstableaux van drie leden van één familie, die in de eerste wereldoorlog gesneuveld zijn.

 

(wordt vervolgd, weet niet wanneer..)