2008/1
Voor de zoveelste keer gaan we weer naar Frankrijk. Dat blijft trekken. Ook dit jaar, hoewel het in Holland mooi weer is en in Frankrijk nat en koud.
Als we wegrijden is het goed weer, prettig rijweer, niet warm niet koud, droog. We rijden via Duitsland naar Venlo. Route Bocholt, Wesel, Geldern, Straelen. Direct achter Wesel is er al een grote omleiding. Bij Geldern wordt druk gewerkt aan het opruimen van omgewaaide bomen. Afgelopen nacht heeft het hier flink geonweerd met storm en hagelbuien.
Daarna staat er bij Venlo op Duitse kant een kilometerlange rij vrachtwagens stil op de weg. Polizeikontrolle. We rijden er maar langs en worden naar de grensparkeerplaats gedirigeerd. Er staat op de weg en op de parking een legertje polizisten met auto's en motoren. We wilden sowieso een stop maken en vonden het prima. Wij werden niet gecontroleerd, wel, voor zover we konden zien, personenauto's en vrachtwagens uit Polen, Roemenië en andere vroegere oostbloklanden. Dat kon nog wel even aanlopen voor die mensen!
Wij kunnen na de stop gewoon verderrijden.
In Duitsland hadden we een beetje motregen, maar bij Venlo schijnt de zon.
Eindelijk zullen we dan de supermoderne tunnels bij Roermond zien. We kijken er gespannen naar uit. De snelweg zelf is prima, een hele verbetering t.o.v. de oude 273 of 271, maar aan de tunnels is bijna niets bijzonders te zien. Ja, de wanden zijn mooi afgewerkt. De stadstunnels onder Liège ogen breder, hoger en beter verlicht. Daarom zeg ik ook Liège in plaats van Luik.

Omdat voor Dijon aan de weg gewerkt wordt, gaan we deze keer niet via Luxemburg, maar via Bouillon naar Frankrijk. We rijden een gedeelte van de toeristische route door een gebied met veel houtzagerijen. Terwijl Jachman tankt, maak ik een foto van het opladen van boomstammen op een oplegger. Knap zoals de stam precies in evenwicht vastgeklemd wordt in de grijper.

In Frankrijk rijden we uren tussen uitgestrekte graanvelden door. Gevechtsterrein in de eerste wereldoorlog. Geen boerderijen, een enkele silo zo groot als een kathedraal.Tien kilometer voor Chalons-en-Champagne op een grote aire houden we middagpauze. Kan Jachman even een tukje doen. Mis.
Drie Chinezen met grote camera's vergapen zich aan onze caravan/autocombinatie. Ze liggen op de knieën om de koppeling en de mover te fotograferen. Als Jachman uit het raam hangt om te vragen of ze het mooi vinden, vraagt er één: Take pic inside? Ja, dat mag, één Chinees tegelijk, anders kiept de caravan achterover.
Chinees komt binnen, lachend uiteraard. Vertelt op vraag van J. dat ze uit China, uit Bejing, komen en naar Parijs vlogen met een heel gezelschap mannen en nu met een toeringcar en een Chinese reisleidster op weg zijn door Frankrijk. Kennelijk zakenlui. Ze komen net van het vliegveld en hebben nog nooit een caravan in het echt gezien. Of hij helemaal van ons is. Ja. Of je ermee naar China zou kunnen rijden. Of course! Wat er allemaal inzit. Freezer, badcel, bedden, gasstel, fantastisch. Of hij met J. op de foto mag. Hij gaat gezellig op de bank naast J. zitten en nummer twee maakt door de deuropening een foto van hen samen. Big smile.
Het was een grappige ontmoeting. Ik wuif ze na als de toeringcar wegrijdt.

De camping waar we overnachten ligt schitterend op een eilandje in de Aube. Het is een park met grote bomen en ruime plekken, naast een ruisende waterval. Heel sfeervol. De plaats heet Arcis-sur-Aube en ligt 30 km ten noorden van Troyes.
Het was nog een hele puzzel om van de autoroute af te komen, omdat de uitgang niet bemand was. Met een automaat moest je zelf de slagboom openen. Eerst beginkaart in de gleuf steken, dan de categorie voertuig intoetsen, daarvoor moest je bijna op je knieën om het keuzeplaatje te zien, dan op een lijst uitzoeken wat het kostte, betalen en dan kreeg je je kaartje voor de slagboom. Het kostte bijna 10 minuten.
Het stadje Arcis ziet er nogal slaperig uit als we 's avonds om 8 uur even rondlopen. De kerk met vreemde torentjes is van binnen uitgebrand, de restaurants type snackbar zijn bijna leeg, alleen door de hoofdstraat verderop dendert over de N77 het vrachtverkeer. Op de terugweg zien we deze inscriptie die vertelt van zware tijden op de brug over de Aube. Op de camping fluiten de nachtegalen om het hardst.
         volgende pagina