2. Kinderen en vasten

Na de feesten van carnaval volgt de periode van vasten. Versterving, niet onmiddellijk toegeven aan verlangens. Ik weet niet hoe het bij de tegenwoordige katholieke jeugd gaat, maar vroeger werd aan de vasten streng de hand gehouden. Kinderen mochten niet snoepen.
1952. Ik keek met verbazing naar een jongetje van 10, dat met zijn ouders op bezoek was bij de katholieke tantes van Jachman. Ik was daar als jong protestants meisje ook op bezoek, als vriendin van J.
'Wil je wel een lekker snoepje?' vroeg de ene tante aan de jongen. Er moest kennelijk een demonstratie komen van vroom katholicisme. En die kwam. 'Nee, tante, ik snoep niet in de vasten', kwam het voor haar voorspelbare antwoord. 'Maar ik heb wel een vastentrommeltje', kwam er achteraan. 'Dan krijg jij van mij een snoepje en een extra snoepje voor in je trommeltje, omdat je zo braaf bent.'

Ik begreep er niets van, niet snoepen, maar wel snoep in een trommeltje krijgen, hoe zat dat? Wat was er braaf aan eerst helemaal niet snoepen en later dubbel?
Jachman legde me uit dat het om oefenen van uitstel van verlangen ging. Ja, dat is een goed doel, maar toch vond ik iets wringen in het gedrag van tante en kind.

Dat ook oudere jongens zulk gedrag niet waardeerden, hoorde ik veel later ook van Jachman. Op een open dag bij de katholieke verkenners waar hij bij was, waren ook Meneer Pastoor en de vrouw en kinderen van de hopman aanwezig. Een van die kinderen reageerde precies zo als het kind bij de tantes, toen een verkenner het een snoepje wilde geven. 'Nee, ik snoep niet in de vasten.'
De verkenner die dat absoluut niet kon waarderen, riep hardop uit: 'Wat een drietebuul!!!'


volgende