31 maart Bevrijdingsdag.
Nog een paar jaar en dan is er niemand meer die die
dag bewust heeft meegemaakt. Nou ja, ... een paar
jaar... Er zijn zat honderdjarigen tegenwoordig! Zoveel,
dat er bezuinigingen aangekondigd zijn, die inhouden dat
burgemeesters alleen nog de 105-jarigen mogen bezoeken
met bloemen en taart.
Geintje.
De iep is weg. Een paar weken geleden stond er in de
lijst vergunningen dat er vergunning was verleend voor
het kappen van een iep bij huisnummer dat en dat. Hé,
dat is bij ons. Een iep? Ja, de vergunning was verleend
een dag na de aanvraag. Meestal zijn ze niet zo snel bij
de gemeente, dus ze hadden het zelf aangevraagd en
zichzelf de vergunning verleend. Ik ken geen officiële
gemeente-iep bij ons huis. Linden en een plataan, anders
niet.
Met groot materieel is er een opslagboompje dat schuin
tegen de beekoever groeide omgezaagd en in stukken aan
de overkant van de weg neergelegd. Er ontstond
waarachtig een echte file, want er kwamen 2
verkeersregelaars aan te pas. Op de brug is de boom in
stukken gezaagd en heel netjes is het zaagsel bij ons
voor het huis in de berm geveegd. De opslagiep stond ook
aan onze kant tenslotte.
30 maart
Een mooie dag, daar besloot ik gisteren mee, maar de
dag werd daarna nog mooier. Ik was moe en vond dat ik
eigenlijk best een beetje verwend mocht worden na al die
inspanning. De vorige Jachman en Riki hadden gezegd dat
ik zomaar bij ze aan kon komen als ik zin had. En dat
had ik nu. Dat iemand koffie voor me inschenkt en naar
me luistert, voelt als verwend worden. Mensen om zuinig
op te zijn.
Mijn handen waren schoon, het ging prima met het
voetenbadje in de gootsteen.
Vandaag ben ik aan de beurt met het woensdaggedicht. Het
is een gedicht van Wislawa Szymborska geworden. Het
staat in 'Einde en begin' ( met een kleine letter) vertaald door Gerard Rasch,
Uitg. Meulenhoff.
HET SCHRIJVEN VAN EEN C.V.
Wat moet je doen?
Je moet een aanvraag indienen
en bij die aanvraag een c.v. insluiten.
Ongeacht de lengte van het leven
moet het c.v. kort zijn.
Bondigheid en selectie zijn verplicht.
Vervang landschappen door adressen
en wankele herinneringen door vaste data.
Van alle liefdes volstaat de echtelijke,
en van de kinderen alleen die welke geboren zijn.
Wie jou kent is belangrijker dan wie jij kent.
Reizen alleen indien buitenslands.
Lidmaatschappen waarvan, maar niet waarom.
Onderscheidingen zonder waarvoor.
Schrijf zo alsof je nooit met jezelf hebt gepraat
en altijd ver uit je eigen buurt bent gebleven.
Ga zwijgend voorbij aan honden, katten, vogels,
rommeltjes van vroeger, vrienden, dromen.
Liever de prijs dan de waarde,
de titel dan de inhoud.
Eerder nog de schoenmaat dan waarheen hij loopt,
hij voor wie jij doorgaat.
Daarbij een foto met één oor vrij.
Zijn vorm telt, niet wat het hoort.
Wat hoort het dan?
Het dreunen van de papiervernietigers.
Het verscheen in 1986. In het toen nog
communistische Polen streden Lech Walesa en veel
arbeiders met vreedzame middelen voor vrije
verkiezingen.
Uit ónze geschiedenis: op 30/31 maart 1945 streden
Britse soldaten voor de vrijheid van ons, Winterswijkers.
Daarbij sneuvelden 9 Engelsen bij felle gevechten in het
Woold.
29 maart
Afgelopen weekend kreeg ik van Marieke en Ton vijf al
behoorlijk grote
bomen/struiken om de kale tuin weer wat aan
te kleden. Een kers, een morel en drie
verschillende seringen. Potgrond ervoor hadden ze ook
bij zich en ze plantten alles ook nog eens. Ik hoefde
alleen maar te zeggen waar. Ik was helemaal
overdonderd. Gisteren hebben de struiken weer water gehad. De
grond is wel erg droog. Ik hoop dat ze het redden!
Zelf kocht ik weer viooltjes voor de bakken bij de
keuken. Traditie!
Uren later: Morgen regent het, zeggen ze,
dus vandaag is het dé dag om de goot schoon te maken en
de regenton weer rechtop te zetten en aan te sluiten.
Dat deed ik dus. Verder staan 9, NEGEN, bakken met
viooltjes te lachen bij de keuken. Ik begin altijd met
handschoenen aan, maar tere plantjes houden meer van
blote handen, ik ook. Nu zien mijn handen en nagels er
dus niet uit, die gaan zo in een voetenbad met massage
en bruis, want de gewone soda is op. Eens bekijken of
dat gaat en hoe. Een mooie dag.
28 maart
Zo, dat zit er weer op. Dit oudje is goedgekeurd en
ze mag nog zelf een voertuig niet zwaarder dan 3500 kg
met maximaal 8 passagiers plus nog een aanhanger
besturen. Officieel is het nog niet, maar als de
keuringsarts zegt, dat ie geen problemen ziet, zal het
wel goed zijn. 'Neemt u de plas maar weer mee.'
Ik ging al met een zelfverzekerd gevoel naar binnen,
want in de wachtruimte had ik een even oud
oud-schoolhoofd gesproken, die als vrijwilliger in het
Wijkcentrum bezig was om ook mijn belangen te
behartigen. 'Wat zie je er goed uit!' zei hij. Niet: nog
goed uit. Want dat hoor ik nog wel eens, maar nu was het
zonder 'nog'. Dat scheelt zeker 5 jaar.
Nu ga ik nog een eigen schilderwerkje netjes inlijsten
voor de verkoop ten behoeve van een ver goed doel. Ik
heb nog een mooie lijst liggen en daar gaat de
smeerwortel in. We moeten opgeven hoeveel procent van de
verkoop voor het goede doel is. Als we zelf geen
verkoopprijs opgeven, stelt Vic die vast. Ik vind dat
als je wat geeft, je het ook voor 100 % moet doen. Van
onze schilderclub zijn er wel een paar die geen afstand
kunnen doen van hun werk, dat kan ik begrijpen. Die
kunnen dan natuurlijk gewoon geld geven.
Zondag 27 maart
Wat doen? Naar het anemonenbosje gaan of naar Erve
Kots, waar een Gronings koor in dialect zingt en Derk
Jan ten Hoopen uit eigen werk voordraagt? Of niet of,
maar en?
Ik ben al heel vroeg wakker en heb met een helder
hoofd ruim tijd om over die keuzemogelijkheid na
te denken. Dat dialectkoor is voor mij nieuw en het komt
de eerste jaren misschien niet weer deze kant uit. De
anemonen in hun bosje zijn voor mij superbekend, en
juist omdat het traditie is om er heen te gaan, wil ik
er heen. Wel alleen met morgenzon, want dan
kijken de bloemen in de goede richting, naar het pad
dus. Het wordt koor en Derk en anemonenbosje.
Goed half elf ben ik in Lievelde, waar ik terechtkom
tussen deelnemers aan een motoruitje, want het lijken
wel honderd motoren die tegelijk met mij de
parkeerplaats oprijden.
Binnen is het superrustig, geen bekende te zien, sowieso
niemand te zien. Even vragen waar ze allemaal zijn. Ik
ben te vroeg en niet zo'n klein beetje ook, het feest is
pas op 3 april!
Ik ga kalm terug naar Winterswijk en rij gelijk door
naar de anemonen. Vorig jaar liepen Jachman en ik op 5
april door te modder te klooien, nu was het bos
kurkdroog. De gestapelde stammetjes waren inmiddels aan
de zonkant zo sterk gedroogd en gekrompen, dat de stapel
naar voren helde en de afdekplaten al op de grond
geschoven waren. Nog een paar dagen zon en de hele zwik
ligt op de grond. Ik ken dat. We hadden ook zo'n stapel.
26 maart
In 2008 gaf ik Jachman voor Vaderdag een zakje
narcisbollen. In plaats van ze dicht bij huis te poten,
plantte hij ze helemaal in de achterste border, bijna in
de wei. Vond ik niet leuk. Zijn antwoord: 'Bij huis
staan er al zoveel, daar vallen ze niet op. Nu ik ze
daar achteraan gezet heb, zullen ze helemaal vanuit huis
te zien zijn, let maar eens op!'
Inderdaad kon hij in 2009 en 2010 vanuit zijn stoel voor
het raam de bloemen als een lichte vlek zien staan. Goed
gedaan, Jachman!
Nu staan ze weer in bloei, het is wel een iets kleinere
pol geworden, maar er zitten nog knoppen in, dus de
bloei duurt langer.
Bijna elk jaar zien we het wel een keer: twee
fazanthanen rennen achter elkaar de wei rond, van beek
naar dennen en weer terug, zonder dat ze vechten.
Als de voorste plotseling stopt, staat de ander een paar
meter erachter ook stokstijf stil. De afstand blijft
gelijk. Na een paar minuten uitrusten, beginnen ze weer
te rennen! Merkwaardig.
25 maart
Mooie dingen geleerd over de geschiedenis van
Bredevoort. Het versterkte stadje kon een belangrijk
bestuurscentrum worden door de gunstige ligging op een
droog stuk land te midden van moerassen. Hoewel het in
de middeleeuwen kleiner was dan Winterswijk,
maakte die ligging het heel aantrekkelijk om er een
versterkte stad van te maken.
We zijn ook begonnen met het lezen van 'Dit ist dat
recht des hoves tho Lonn' , de hofregels
zoals die golden voor de bewoners van het ambt
Bredevoort, dat in
1363 viel onder de heren van Lohn. In de jaren '60 van
de vorige eeuw ontdekte Henk Krosenbrink een afschrift
van die regels in het archief van boerderij Roerdink,
Roord, in het Woold. Het afschrift van die tekst uit 1363 was van
ongeveer 1600.
De taal is een mix van de oostelijke variant van het
Middel Nederlands en Duits. Voor dialectsprekers zit er
veel bekends in, maar toch is het lezen erg moeilijk.
Als voorbeeld hier de zesde regel:
Item weert dat eijne weer die Sich verandersaten wolde
uth dem ampte die ist Schuldig dem Ampt ey punt pepers
und Tegeders oer recht So nahe als he dingen kan.
Zo is ongeveer de vertaling: Als iemand zich wil
vestigen op een plaats buiten het ambt dan is die aan
het ambt 1 pond peper verschuldigd en aan de Tegeders
hun deel, zoveel als hij met afdingen overeen kan komen.
Elke regel begint met item, hier zoiets als volgende
punt.
Een pond peper was een dure zaak, je moest er voor naar
Deventer, de dichtstbijzijnde stad waar het te koop
was.
24 maart
Om half acht arriveren een paar auto's
met landmeters. Ze gaan aan het werk op het hoge
bouwland aan de overkant. Daar word ik zeer onrustig
van. Wat gaat er met dat land gebeuren? De ergste
scenario's zie ik al voor me. Van fietsenstallingen tot
campings en recreatiehuisjes. Maar dan verschijnt er een
auto van het waterleidingbedrijf. Of die wat met het
landmeten te maken heeft, weet ik niet, maar mijn
fietsenstallingscenario lost gelijk op. Wat ze ook gaan
doen, uit ervaring weet ik, dat het zeker nog jaren zal
duren.
Vorig jaar op 1 december liet ik de foto zien van het
aanloopkatje Katja dat bij onze dochter in het
vogelhuisje zat. Sinds die tijd heeft ze een vaste plek
onder het hooi in de stal. Ze bewoont daar een riant
kistje en het voedsel wordt aan de voordeur afgeleverd.
Als ze de kans krijgt, slipt ze echter het huis binnen
en verovert de beste plek op de bank. De twee grote
honden vinden haar aardig.
Ze is bijna volwassen en moet gesteriliseerd worden. De
dierenarts belt op. Toen hij haar buikje aan het scheren
was, zag hij dat zij een kater was. Hé?? Dat heeft
niemand gezien, dan mankeert er toch iets? Ja, dat
klopt, de balletjes zitten nog in de buikholte. Hij zal
nu gaan opereren en van Katja een het maken.
Als hij het haar nu maar niet vertelt!
23 maart
Dikke mist.
Gisteren was hier de max. temp. 16.1. Mijn gezicht
gloeide van de hele dag buiten zijn. De rechterkant van de
voortuin is bijna 'schoon'. De siergrassen had ik vorige
week al gekortwiekt, en nu heb ik het zeer ongewenste
kweekgras aangepakt. Ik weet dat elk achtergebleven
worteltje weer een nieuwe gezonde levendige pestplant
wordt, maar als ik die duizend wortels die ik nu
uitgegraven heb, had laten zitten, was het wel sneller
weer dichtgegroeid. Denk ik.
Goed.
Vanmorgen sta ik vol ontzag voor het raam te kijken naar
het werk dat verzet is, als ik uit mijn ooghoek iets zie
bewegen bij de siergraspol. Ach, zeker weer een
winterkoninkje dat er in nestelen wil.
Mis, achter de pol zit een joekel van een konijn
doodstil naar me te kijken. Als ik me niet beweeg, gaat
ze verder met haar werk, een lekker diep hol graven
onder de hoge lavendelrand. Misschien heeft ze er al
jongen in, want ze maakt de gang keurig dicht. Is ze nou
helemaal bedonderd! Ik maak die rand niet schoon voor
een konijn! Hectares konijnenland hier omheen en dan bij
mij in mijn gewiede tuintje..! Wegwezen jij!
Mijn verontwaardigde gezicht maakt haar zo bang dat ze
opspringt, tussen auto's door de grote weg over rent en
in het bosje aan de overkant verdwijnt.
Ze haalt de
jongen nog wel op om ze in een rustiger hol groot te
brengen. Dat heb ik al eens gezien. Alleen ga ik daar
in dat bosje wel mijn tuinafval neergooien. Ze is nog
niet van me af.
22 maart
Mijn strandschilderij is af en goedgekeurd. Nu
alleen nog signeren, de randen afwerken en vernissen.
Dat deed ik niet op les, ik ben een half uur eerder
weggegaan om nog van het prachtige weer te genieten. En
wat deed ik? Bij de Kringloop kijken naar een
bijzettafel en een lamp. Waar kwam ik mee thuis? Met 4
boeken voor 5 euro. Een mens zit raar in elkaar. De
Buit: 1 Thomése, 1 't Hart, 1 Oz en 1 verzamelboekje met
kattenverhalen, gloednieuw, een mooi cadeautje voor
kennis die van katten houdt.
In april hebben we de jaarlijkse expositie van de
schilderclub. Het affiche is klaar. De WAS was altijd de
Winterswijkse AmateurSchilders, maar nu zit ik op de
Winterswijkse Academie voor de Schilderkunst! Goed
bedacht, jongens! Daar kan die wildgroei van lessen
aanbiedende huisvrouwen niet tegen op!
21 maart
Lente, en nu echt. Het eerste wat ik 's morgens doe,
is kijken op 'Beleef de lente' om de Oehoestory te volgen.
Soms slaat het nieuws een dag over. Gisteren kreeg
Mevrouw een halve haas, die door man heel voorzichtig op
het randje naast haar neer werd gelegd. Een andere keer
marcheert er een stel padden langs het nest of loopt er
een grote spin over haar rug.
Gisteravond was het hier ook prachtig: om half tien loop
ik naar buiten omdat ik bosuilen hoor roepen. Het zijn
bij het Bonnink en in het Jachmanbos twee mannen die
van vrouwtjes antwoord krijgen, ik hoor ze apart en
tegelijk vanuit beide richtingen, de maan schijnt,
en dan komen er ook nog eens kraanvogels over! Dat is
echt zó genieten! Daar kan geen tv-programma tegen op.
(Op een opname van de oehoe in de steengroeve hoor je
dat kraanvogels daar vorige week veel lager over vlogen en dat
het er ook veel meer waren.)
Zondag 20 maart
Wat een schitterende maansopkomst gisteren! We
liepen even de zandweg op om te gaan kijken, want vanuit
huis keken we tegen bomen aan. Het was bijna donker. De
maan stond groot en bijna goudkleurig boven de velden.
In de wei van de buren blaatten de schapen en mekkerden
de lammetjes. Mooi om op zo'n avond buiten te lopen.
Vanmiddag was ik met mijn zus in de schouwburg van
Deventer, waar een boekenweekfeestje was.
Schrijvers lazen in aparte zaaltjes voor uit eigen werk
en/of vertelden erover. Zo'n optreden duurde telkens
drie kwartier en je kon van de een naar de ander lopen.
Wij waren bij Judith Koelemeijer, Tom Lanoye en Nelleke
Noordervliet. Het thema was uiteraard Levensverhalen.
Alledrie deden ze het heel vrij, indringend en warm,
soms ook met woede, wat je bij verhalen over de eigen
familie ook eerder zult zien dan bij een thema dat
verder van je afstaat.
Het rondetafelgesprek aan het eind van de middag
met Nelleke Noordervliet, Judith Uyterlinde, Wim Hazeu,
en Madelon de Keizer o.l.v. Mieke v.d Weij, met als
onderwerp autobiografie, biografie en autobiografie
vermengd met fictie, duurde veel te lang en mondde uit
in reclame voor eigen werk door Judith (een beetje) en
Madelon (een beetje veel).
De foto's die ik zonder flits maakte, zijn mislukt.
Op de terugweg had had ik bij Eefde oponthoud door werk
aan een spoorwegovergang. Zwoegend, want veel rook en
stank producerend, kroop een werktrein met een
slakkengang over de rails dwars over de weg.
19 maart
In de inbox zit mail van mijn boekhandel die meldt dat
filosoof Coen Simon een lezing komt geven n.a.v. zijn
nieuwste boek 'Toen wisten we alles'. Kramer doet dat
samen met Vrijmetselaarsloge De Achterhoek en de
bijeenkomst is in het logegebouw. Ik ben nog nooit naar
een open dag van de loge geweest, dus ik denk, dat
ik nu maar eens ga.
Oom Ernst, die naast ons woonde (zie gedichten: Bij een
oranje Parker) was Vrijmetselaar. Er hing een sfeer
van geheimzinnigheid om hem heen, hij boezemde eerbied
in, want hij kon in Indië
tijgers temmen! hij had geen benen, hij kon vanuit zijn
stoel alleen met zijn stem drie grote honden laten
gehoorzamen, hij hield in zijn huis wasberen, in de tuin
tropische vogels in een enorme volière en in de moestuin
een vos, maar dat hij Vrijmetselaar was, vond ik wel het meest vreemde.
Ik hoorde het pas na zijn dood. Een GEHEIM VERBOND van
mannen? Wat deden ze daar in die loge?? Wat was
eigenlijk een loge? Wat betekenden
de rituelen en symbolen?
Ik heb er natuurlijk wel over gelezen inmiddels, er is ook meer
openheid, maar ik blijf het nog steeds zien als iets vreemds.
18 maart
Arjan Peters interviewde gisteravond in de
Doopsgezinde kerk Naima El Bezaz over haar
boek Vinexvrouwen. Het was een opname voor KRO Profiel.
Het begon een kwartier te laat 'want Winterswijk lag
toch verder weg dan ze dachten'.
Naima, wat kan die praten! Ze schrijft zoals ze praat,
snel, persoonlijk, soms fel, soms met zelfspot en
grappig, neemt geen blad voor de mond. In wezen is
haar verhaal tragisch. Met vier jaar kwam ze uit Marokko naar
Nederland, waar haar vader in een fabriek werkte. Ze
woonden in een veel te kleine flat. Ze gaat naar de
middelbare school, trouwt en verwezenlijkt haar droom,
een groot huis met een tuin. In een Vinexwijk
vinden ze een drive-in woning, maar de vrijheid waar ze
zo naar verlangt, is ver te zoeken. De Vinex-wijk voelt aan als een
gevangenis. Ze gaat schrijven, wordt bedreigd, krijgt
een dochtertje, wordt ernstig depressief, krijgt nog een
dochtertje, blijft schrijven (dit is haar 5e boek) maar
ze blijft zich daar ongelukkig voelen. Ze wil veel
liever in
een klein appartement in Amsterdam wonen, maar haar man
die daar werkt, zoekt juist de rust van de vinexwijk.
Wat mij aansprak was de herkenning van het gevoel gek te
worden binnen de eigen vier muren. Ik ga het boek niet
bespreken. Ze noemt het een roman, maar het is geen
fictie, en de hoofdstukken hebben het karakter van
dagboekachtige fragmenten. Een autobiografische roman?
De suggestie van een van de aanwezigen was:
Koop dus veel boeken, dan kan ze een huis met een tuin
kopen in een leuk dorpje. Zoals Winterswijk? of Marken?
17 maart
Mijn paspoort lag klaar op het gemeentekantoor en
omdat het van de week 15 graden was bij zonnig weer ging
ik met een grote omweg op de fiets die kant op. Ik was
er tussen de middag. De week ervoor had ik de verlenging
al aangevraagd en toen was ik er toevallig ook tussen de
middag. Beide keren rook de grote ontvangsthal huiselijk naar warm
eten, cafetaria-achtig. Kippensoep? Of toch iets
gebakkens? Het gaf iets gezelligs, net als de kan met
koffie op tafel.
Mijn rijbewijs moet ook binnenkort verlengd worden en
dan ga ik weer rond die tijd, kan ik misschien een
vorkje meeprikken. 't Is tenslotte ook een beetje
mijn huis. Wat denk je, zullen ze me met open armen
ontvangen?
16 maart.
Gefeliciteerd met je verjaardag, Ini!
Bepaalde data zitten van kinds af aan in m'n hoofd.
Ini ken ik van mijn zesde af, ze woonde dicht bij ons en
we liepen samen naar school. Zes jaar naar school C en
later vijf jaar naar de Rijks HBS, zoals die toen
heette. We hebben ook wel ruzie gehad, vooral op de
lagere school. Als de andere Ini er tussen kwam
bijvoorbeeld. Nee,
we waren beslist niet onafscheidelijk. Dat zal ook wel
gekomen zijn door het gebrek aan decorum bij ons thuis.
Bij ons was het losser, ook slordiger, en we hadden geen
'kennissen' die 's zondags op bezoek kwamen, bij ons
kwamen de mensen gewoon binnen zonder die titel. Zij
aten brood met mes en vork, wij alleen als er gebakken
ei op zat, wij dronken water zo uit de kraan uit de 'sleef'
die er naast hing, zij dronken gekookt water 'tegen
wormen' en ik heb lang niet geweten hoe ik me dat voor
moest stellen.
Zij hadden een zwarte glimmende piano met een zwarte
zijden geborduurde pianoloper, wij een bruine met een
loper die mijn moeder zelf genaaid had van een restje
stof voor een fluwelen jurk. Snap je? Dat maakt toch een
groot verschil alles bij elkaar.
Ini en ik hadden het vooral over schooldingen, over
padvinderij of dansles, en eigenlijk nooit over
belangrijke zaken als menstruatie, zoenen met een
jongen, over mijn verdriet. Of het hare.
Bij de laatste schoolreünie van 5 jaar geleden hebben we
elkaar weer gesproken, maar we hadden elkaar niets te
zeggen. Wat ze zei had naar mijn smaak een te hoog 'mijn
man' gehalte.
15 maart
Naast de slordig in de berm achtergelaten brokken teer
bloeien de mininarcisjes en ze lijken nog wel mooier
dan anders naast deze klonten zwart niks. Narcis en
teer is iets anders dan tere narcis.
Maar eens een mail gestuurd aan de
gemeente. Mijn laatste melding over de achtergelaten
rotzooi en de verdwenen paaltjes was van 17 november,
geen reactie gehad. Ik moet toch maar eens naar de
borrelbijeenkomsten en de voorlichtings/inspraak
wandelingen, die zo goed en duidelijk de goede
verhouding met de gewone burger demonstreren. Zal ik de
burgemeester eens een uitnodiging sturen om te komen
kijken? Kan hij ook nog een kopje thee krijgen na de
vermoeiende fietstocht.
Ook nog gezien: een kleine witte en een grote gele
vlinder, honderd pissebedden en een stel regenwormen die
zich te pletter schrokken toen ik de terraspotten
optilde om schoon te maken. Verder genoot ik van een
stel staartmezen die gezellig met zijn allen een
gezellig plekje zochten voor een gezellig stel nestjes,
of een communenest. Dat zou heel goed gaan, bij ze. Het
zijn de meest verdraagzame vogels die ik ken.
14 maart
Vandaag is het mijn beurt om koffie te zetten voor
de medeschilders. Het is wel de bedoeling om dan ook
voor iets lekkers erbij te zorgen, want daar worden we
creatief van. Geloven we heilig in.
Dit wordt de zoveelste variatie op een
thema. De andere waren rustig, om niet te zeggen saai,
deze krijgt wind en beweging. Dat is tenminste de
bedoeling. Ik zie wel, wat 't wordt. Heerlijk om
zo voor 't lieve vaderland weg met verf bezig te zijn.
Zondag 13 maart
Bij de Chinees gaan eten vanavond? Nee, dat deden we
al jaren niet meer op 13 maart, zoals wel de eerste
jaren dat we hier woonden. Op zaterdag 13 maart 1971
liepen we met zijn allen naar de Chinees om feestelijk
te vieren dat we op zo'n geweldig mooie plek mochten
wonen. Wat een tijd veertig jaar! De plek en de
omgeving is alleen maar mooier geworden in die tijd. En
drukker!
Ik tel mijn zegeningen. Als die wijze Chinees.
Deze minnekozende futen trekken zich
niets aan van de nieuwsgierige meerkoet. En ook
niet van ander publiek.
Ben benieuwd of het vandaag net zo heerlijk weer wordt
als gisteren. Toen was het echt een dag om buiten actief
te zijn. Ik heb de was weer buiten opgehangen, ben met
een grote omweg op de fiets naar Meddo gegaan voor de
boodschappen, heb buiten mijn brood gegeten, heb een uur
blad geharkt en daarna heerlijk in de zon geluierd. In de
schemering begon voor de eerste keer de merel voluit te
fluiten, vleermuizen vlogen rond en ik zag er 2 onder
het dak vandaan komen.
Bij alle dingen die ik ondernam, dacht ik bij vlagen aan
de natuurramp in Japan, waar geen mens schuldig aan is en aan
de strijd in Libië waarbij dat zo totaal anders is.
12 maart
M&M gaan weer terug naar Frankrijk, maar behalve de
doorlopende uitnodiging om daar te komen logeren,
vroegen ze me ook mee uit eten gisteravond. De
Nachtwacht was helemaal vol, de sfeer gezellig roezig, het eten
en de wijn heerlijk. Een mooie avond met mensen die
vrienden beginnen te worden. Ik ben
er heel blij mee.
We kennen elkaar pas betrekkelijk kort behoorlijk goed. M's
vader was de 8 jaar jongere broer van Jachmans vader en
Jachman was al 12 toen M. geboren werd.
Na de dood van M's ouders kwam het contact langzaam op gang. Wij gingen
een paar keer op onze zomertrek naar Frankrijk even
langs bij M. en zijn vrouw. Na haar overlijden in 2004
zijn we ook in Frankrijk bij hem geweest. Sinds hij &M.
als geweldig lieve partner heeft, nu al 5 jaar, zien we hem vaker. Toen Jachman ziek was, waren ze heel trouw en belden vaak.
Ook kwamen ze telkens als ze in Nederland waren een paar
keer aan. Goede mensen. Echt een cadeau.
11 maart
Goed dat ik hier sta en niet daar. Daar,
ten noorden van het dorp, trekt een enorme bui over en
daar onder die bui woon ik. Als ik na het lekker in de
zon boodschappen doen en met mijn ook nog versgekapte
haar thuis kom, is de stoep nog nat.
Ik hoor altijd wel iets van wat mijn kapper gedaan
heeft. Als hij zo vertrouwd bezig is, (we kennen elkaar
al meer dan dertig jaar) kan ik hem nog wel eens iets
intiems ontlokken. Ja, het reisje naar Keulen met de
heel goede vriend naar andere heel goede vrienden voor
het carnaval was weer een prachtig weekend geweest,
warm, in meer dan een opzicht. Ook de optocht maandag
was groots. Jammer dat hij de verkeerde kleren aanhad,
want in de enorme mensenmassa was een wijde cape niet zo
handig, elk ogenblik als zich weer iemand langs hem heen
wrong, ging de cape mee.
Wat hij nog meer vertelde, toen de mevrouw uit de stoel
naast me klaar was, vertel ik niet.
10 maart
Ik ben wezen kijken of er al iets moois opslaat, maar
behalve konijnenactiviteit in de vorm van recht
afgeknabbelde tulpenbladeren en een enorm hol onder het
badkamerraam is er weinig nieuws te zien.
Wel nieuw is de serie bijeenkomsten waarop Henk
Krosenbrink de vroege geschiedenis van Winterswijk uit
de doeken doet. Ik weet er wel stukken van, maar nu
wordt het meer een geheel: voorchristelijke tijd,
Frankische tijd, namen van buurtschappen, kerstening. We
hebben op school allemaal geleerd 'Floris de Vijfde door
de edelen vermoord', dat was in Holland, maar hoe roerig
het hier in die tijd was, stond niet in onze
schoolboeken. Henk vertelde hoe de mensen hier in de
tijd van de beginnende kerstening ± 800 dachten en hoe
de Kerk Bijbelse teksten, een samenvatting van de
evangeliën bijvoorbeeld, aan die denkwereld aanpaste.
Christus werd een leenheer en de discipelen leenmannen,
met het systeem en de gedachtewereld die daar bij
hoorden.
In het Oud-Saksisch zijn dat de 8000 regels van die
Helianthus, die nu vertaald wordt en die volgend jaar in
druk verschijnt.
We hoorden en passant ook nog dat het Saksisch de status
2 van beschermde taal krijgt. Betekent geld van Europa
voor studie, contacten en uitgaven.
9 maart
Stormachtige wind, dood blad waait met een tikkend
geluid hoog tegen de ramen. Doordat de sneeuw in
november zo vroeg het blad bedekte, is het nog lang niet
verteerd. Vooral het beukenblad ziet er nog fris
herfstig uit. De grasmaaier wordt schoongemaakt en als
die weer in topconditie is, kan ik het blad machinaal
verpulveren, zodat het alsnog en sneller verteert.
Harken kost meer moeite.
Elke dag kijk ik nieuwsgierig of er op het gerooide stuk
tuin al weer iets opslaat. Ik denk dat de Pachysandra,
die altijd onder dichte struiken kwijnde, nu wel uit zal
stoelen. Maar hoe het met de Lelietjes van dalen zal
gaan, waarvan al mooie groeipunten boven de grond
uitkwamen voor de shovel daar moest zijn, ik vrees het
ergste.
8 maart Vrouwendag
Een grote foto op de voorpagina van de Gelderlander:
vijf vrouwen in toga, Professoren aan de Radboud
Universiteit Nijmegen.
Een grote foto op de voorpagina van de Volkskrant: een
17-jarige jongen uit Brazilië, gemaskerd met zijn
T-shirt, ontbloot sterk bovenlijf, zijn pistool trots voor zijn borst houdend.
Bericht op de radio: van elke euro ontwikkelingsgeld
gaat maar 2 cent naar meisjes.
Geen commentaar.
7 maart
Het lijkt een schitterende dag te worden. Hup, naar
buiten! Eergisteren waren er weer twee reeën in de wei,
gisteren niet, maar vanmorgen waren ze er weer,
gelukkig. Vooral zij, zo te zien. Dartelen, rondrennen,
lol. Als ik naar buiten loop, verstoppen ze zich achter
in de border, rennen niet hard weg.
Mooie schilderles gehad, flink opgeschoten met weer een
strandgezicht. Het blijkt dat ik bij uit het hoofd
schilderen veel meer plezier heb dan bij het
naschilderen van een foto, ook als ik die zelf gemaakt
heb. 't Was ook wel inspirerend bij het schilderen, dat
er een schaal met roomsoesjes van Truus op tafel stond
voor bij de koffie. Volgende week zorg ik voor de
koffie. Zal ik eens gaan uittesten wat meer inspirerend
is, soesjes of droge biscuitjes?
Zondag 6 maart
Een schitterend weekend! Met prachtig weer en in
zeer lief en opgewekt gezelschap van de dochters met hun
mannen. ?? Hebben de dochters meer dan 1 man? Moet het
niet zijn: van de dochters met hun man? Nee, kan ook
niet, ze doen niet samen met 1 man. O.K. dan maar : van
de dochters met elk hun eigen man. Is dat niet een
beetje overdreven? Ik zie ze er echt niet voor aan dat
ze met de man van een ander hier komen.
De stoom slaat van de camper af. Gaat het daarbinnen zo
heet toe?
Later loopt Wolfgang hard, 7 ronden Hilgelo ( 27,3 km),
als training voor de volgende marathon.
Marieke en Ton wandelen 1 ronde Hilgelo en vinden in een
droge sloot twee verkleedhoeden. Als ze zo
aan komen lopen, is dat nogal komisch!
Vanavond bel ik om even na te praten en te bedanken.
Verdraaid, de telefoon doet het weer eens niet. Dan maar
mailen. Een minuut gaat de laptop aan, maar het scherm
wordt na een paar verontwaardigde piepjes zwart.
Slaapstand? Wie heeft er #/iii/#!!! met zijn vingers
aangezeten? Ja, ik natuurlijk. Dat schiet ook niet op.
Ik ga met de telefoon naar een andere kamer en sluit hem
daar aan. Hij licht op! Zou de stroomdraad in de
woonkamer soms stuk zijn? Gauw zoek ik een ander
snoer, steek dat in een andere contactdoos en ja! de
laptop gaat spontaan aan en de telefoon laadt weer op.
Goed van je, Leidje, ik krijg steeds meer respect voor
je technisch inzicht.
Marieke belt: 'Ben je er nog? Heb vanmiddag al een paar
keer gebeld.'
De Zaak met de Techniek uitgelegd. Schouderklopje.
5 maart
Te druk! Geen bericht.
4 maart
Tussen mijn 9e en mijn 15e jaar heb ik een paar
zomervakanties die me nu nog een warm gevoel geven als
ik er aan denk, doorgebracht bij een heel eenvoudige
boerenfamilie achter de IJsseldijk in Welsum. (Een
overgrootmoeder van Jachman was een meisje IJsseldijk).
Grootmoeder tante Sie, grootvader ome Willem, hun
dochter tante Zus, en de kinderen van tante Zus, Gerrie
en Wim, die ongeveer 4 en 2 jaar ouder waren dan ik,
woonden daar. De
eerste jaren waren mijn ouders of alleen mijn moeder,
mijn grote zus of tante Cor er bij, later ben ik er een
paar keer alleen heen geweest.
Waarom het daar zo fijn was? Het was familie, tante Sie
was de zuster van mijn Kleinopa, we sliepen met zijn
allen op één grote slaapkamer, behalve Wim en tante Zus.
Het was net een jeugdherberg als we naar bed gingen. De
grootouders kropen dan in de bedstee, ome Willem hield
zijn borstrok en zijn lange onderbroek aan en tante Sie
haar lange wollen onderrok en lijfje.
Er waren nog veel en heel andere spannende dingen daar, maar
die twee oude mensen, hij zonder pet nu en zij met
loshangende grijze vlecht, die moeizaam in de bedstee
klommen en de deurtjes tot op een kier dichttrokken, die
ruggen, de boerderijgeur in die kamer, dat was 'Welsum'
voor me.
Gistermiddag is mijn zus met mij over de dijk en langs
dat boerenhuis gereden. Het was zo klein!
Later veel aan die tijd gedacht. Was even weer kind.
3 maart
Landelijk nieuws: iemand vraagt iemand twitterend
ten huwelijk en die zegt JA, mét hoofdletters, dat wordt
er elk uur bij de nieuwsberichten expliciet bij vermeld.
Ze waren van twee verschillende partijen, vandaar
waarschijnlijk die aandacht op deze belangrijke stemdag.
Tussen Libië, de Prov. Staten, van de zon genieten,
schiften van wat naar Isa's dekkist kan, de kamer
veranderen, tafels kijken (niks gekocht), de caravan
luchten, en nog wat, door, heb ik ook nog diep nagedacht
over het ramen zemen.
Zemen is binnenshuis geen probleem, ik moet er alleen zin
in hebben, maar buiten is het moeilijker. Er kan geen trap
bij de meeste ramen staan, omdat die wegzakt in gras,
zand en mollengangen. Levensgevaarlijk. Ik spuit ze dus
af met de tuinslang. Áls daar water uitkomt tenminste,
en dat doet het nu niet, want het vriest.
Waarom moet je dan nog zo diep nadenken, vraagt u nu
natuurlijk belangstellend en meelevend.
Nou, ik zou kunnen besluiten om ze zonder trap te zemen.
Alleen kom ik dan niet zo hoog en blijft er dus bovenaan
een stuk smerig. Gebruik dan zo'n wisser met lange
steel! Ja, zou ook kunnen, maar de hoge ramen zijn rond van
boven en ze hebben allemaal roeden, dus met een trekker
is dat zeer onhandig.
Dit is een zeurstukje, maar dat komt omdat ik het
gisteravond schreef terwijl de voorlopige prognoses en
de definitieve prognoses en de slagen om de arm me om de
oren vlogen terwijl niemand nog wist hoe het zou
uitvallen. Zo te horen zouden ze allemaal winnen en dat
lijkt me alleen rekenkundig al onmogelijk.
2 maart
Stemmen. De Gelderlander meldt dat vooral ouderen
trouw stemmen, omdat ze de stemplicht nog gekend hebben.
Nee, Gelderlander, niet omdat ze de stemplicht gekend
hebben, maar omdat ze de oorlog meegemaakt hebben of van
hun ouders gehoord hebben hoe het is om niet te mógen
stemmen, geen stemrécht te hebben! Daarom gaan ze door
de kou naar zaaltjes, waar nog geen stoel staat waarop ze
even kunnen uitrusten van de wandeling, om van dit grote
recht gebruik te maken.
1 maart
Wij mensen bouwen een huis in de natuur en moeten
dan ook niet verbaasd zijn, als dieren die er al veel en
veel eerder woonden, gewoon in, om, op en onder het huis
weer een woonplek zoeken. Vogels onder de dakpannen,
muizen op zolder, wespen in de muren, en spinnen,
vliegen, muggen en ander klein spul overal binnenshuis.
Toen ik net de vuilcontainers naar de weg reed, zag ik
iets grappigs.
In de rubber ringenmat die als eerste horde tegen modder
in de keuken aan de buitenkant van de terrasdeur in het
zand ligt, zit een diep gaatje precies onder een ring.
Een superslimme muis heeft de ring als versterking van
zijn huisdeur gebruikt. Hij heeft eerst natuurlijk de
mat geobserveerd:
'Is die ring sterk genoeg, pas ik erdoor, kan er geen
kat door, blijft hij eeuwig liggen, want ik moet niet
hebben dat hij wel eens schoongemaakt wordt, wat God
verhoede, en misschien zelfs wel opgetild en net
iets anders weer neergelegd wordt, zodat mijn ingang
geblokkeerd is' en meer van die muizenissen.
Gerustgesteld is hij gaan bouwen. Zo ziet het er nu uit
