30 juni
Zo was het vannacht: Toen ik midden in de nacht even wakker werd, begreep ik ineens de uitspraak van Mensje over kijken en zien. Je moet naar ALLES kijken, dan zie je meer. Niet ergens NIET op letten, maar op alles letten.
Een nachtelijk mailtje van Joost Galema van omroep MAX. Vanmiddag leest Edwin Rutten op Radio vier om kwart over twee of iets later een mailtje van mij voor n.a.v. het Dubbelconcert voor viool van Bach. Ik krijg daarvoor een CD cadeau. Niet gek.

Zo was het gisteren: Toen ik opstond, zag ik het al, de ochtend was zo donker en vochtig, dat ik zin had om mezelf een beetje zielig te vinden. Sommige dagen, echt maar een paar, lijken triest te zullen worden. Dat het gisteren toch geen trieste dag werd, kwam door de mensen.
- Marieke belde op om te vragen hoe het hier met het onweer was gegaan. Lief die aandacht! Bij hen was de zekering weer uitgeslagen door inslag in de buurt. Bij elke bui die bij hen recht over trekt, slaat ergens vlakbij de bliksem in. Ze beginnen er aan te wennen, en wachten op die ene klap.
- De Boekgrrls vonden mijn gedichtkeus mooi en reageerden positief. Privé mailden een paar grrls er ook nog over. Uit 'Aanhalingstekens' van Edward van de Vendel had ik de gedichten van bladzij 42 en 43 genomen. Ze gaan over jonge mensen, over verliefdheid, onzekerheid, verwarring en de daad. Mijn eigen gevoelens uit die periode blijken dan nog heel dicht onder de oppervlakte te liggen. Mooi!
- Truus belde en vroeg of ik thuis was en of het schikte dat ze kwamen. Zulke onverwachte dingen vind ik heerlijk! Toen ik jonger was, maakte ik me van te voren naar over rommel en spinnen, maar dat kan me nu niet veel meer schelen. Als ik bij een ander ben, zie ik dat helemaal niet, ik let er ook niet op. Mensje van Keulen zei laatst in Boeken, dat iemand haar gewezen had op het belang van goed kijken, want dan zie je meer. Goh, nooit geweten ; -) Maar ik kijk naar de verzameling vingerhoedjes of naar de schilderijen, ik noem maar wat, maar niet naar de richeltjes ( stof?)  of de vensterbanken ( dode vliegen?). Ik kan me niet voorstellen dat mensen die bij mij komen daar belangstelling voor hebben.
Ik vond het een mooie avond. Een goed gesprek! 

29 juni
De aangekondigde zware buien kwamen hier niet recht over. Die van 10 uur gisteravond ging west en die van 2 uur vannacht oost langs ons heen. Veel vuur in de lucht. Niet veel regen, 6 mm. totaal. Gisteren overdag hadden we schitterend weer. 35°C. Hele dag geluierd. Toch heb ik me verslapen vanmorgen. Gebeurt me niet vaak. Nu, om half 10 is het 22.5°C, een heerlijke temperatuur.  D'r an!

De papaver van gisteren heeft me wel een teek opgeleverd, de tweede van dit jaar. Om die foto te maken trok ik een paar onkruidplanten weg, met de linkerhand, want rechts had ik het toestel vast. Het beestje zat onder het horlogebandje.

28 juni
De bessen van de lijsterbes zijn bijna op hun roodst, dus tijd voor de merels om het gevecht om de heerschappij erover aan te gaan. Dit zijn kennelijk superbessen, nog sappige ouderwetse, niet van die droge nieuwerwetse die in de nieuwbouwwijk staan. 's Morgens vroeg en in de avondschemer zijn ze het lekkerst. Eerst een knapperige regenworm hakken en dan een paar bessen toe.
Het lijken mij genoeg bessen voor honderd merels, maar vogels kunnen niet tellen, zelfs hun eigen 4 eieren of jongen niet, dat zei Anton Koolhaas zelf.  Laat staan honderd.
 
Nadat ik dit vermeld had, ontdekte ik nog iets roods. Naast en door het nieuwe morellenboompje groeit een schitterende eenjarige papaver. Elisabeth de Lestrieux vermeldt hem in Eenjarigen zó gezaaid. Het is de Papaver somniferum 'Scarlet Paeony' of 'Red Paeony'  en op de foto die  gemaakt is in de tuinen van Piet Oudolf staat hij bij de vlinderlokkers. Ik zie er alleen mini wespachtige diertjes over en in kruipen.
 

27 juni
In het gesprek met L. kwam gisteren de Waterstaatskerk van Groenlo ter sprake. Die is gebouwd in 1842 en in 1908 al weer afgebroken. Daarvoor was er in 1783 al door de protestantse overheid toestemming aan de katholieken verleend om binnen de gracht een kleine schuurkerk te bouwen. Toen die te klein en te slecht werd en er in Nederland intussen een ander standpunt ingenomen was tegenover katholieken, hielp de overheid mee aan het realiseren van stenen kerkjes. Die kerkjes werden door ingenieurs van Rijkswaterstaat ontworpen en onder hun toezicht gebouwd.
In Groenlo werd dat kerkje al snel te klein en met hulp van parochianen werd een grote kerk gebouwd, de zgn Grote Calixtus en toen kon het waterstaatskerkje in 1908 afgebroken worden. Jachman hoorde in Groenlo dat stenen ervan gebruikt zijn voor het onderstuk van de in 1909 verplaatste en vergrote schoppe achter ons huis.
Zulk hergebruik vind ik prachtig. Net als het hergebruik van de gedeeltelijk 200 jaar oude dakpannen die op het huis liggen en de met oude stukken gebint vernieuwde gebintpalen in de kamer. De gebinten zelf komen ook al van een oudere boerderij, de inkepingen van andere verbindingsbalken zijn nog te zien. Op de balk die rond de open haard ligt, staan de initialen van de eigenaar van de boerderij waar ze uitgekomen zijn.
Gebintspalen heten hier gebondspöste, het hele gebint heet een gebond. 'De boerderij is met drie gebonds vergroot.' Werd  gewoon langer gemaakt.
 

Zondag 26 juni
Buurman Jan is weer thuis. Twee dagen na het feest en alle drukte daar om heen kreeg hij een black-out, verbrandde toen zijn handen en belandde in het ziekenhuis. Hij belde om te zeggen dat hij weer boven Jan was. Een hele opluchting! Eén ding is nog jammer: Met één hand kun je geen mollenklemmen zetten. 

Na alle oplichterswaarschuwingen op TV en internet heb ik kierstandhouders op de buitendeuren gekregen. Ik heb nog niet de 10 waarschuwingsgeboden uitgeprint en aan de binnenkant van die deuren gehangen, zoals aanbevolen wordt door de politie, want dan zou ik me toch onveilig gaan voelen! Een goeie tip is natuurlijk wel om eerst door het raam te kijken als er gebeld wordt en als het op de stoep verdacht lijkt vooral niet open te doen.

Er wordt gebeld. Ik kijk door het raam. Twee onbekende mannen op de stoep, geen verdachte types. Ik doe niet open, ga via de keuken naar buiten, doe de deur achter me op slot, en loop langs het huis naar de voordeur. De oudere man stelt zich met een licht Engels accent voor met een typisch Winterswijkse naam en vertelt dat zijn zoon van een jaar of 30, schat ik, alleen Engels kent. Ze bezoeken familie hier en zijn bij Bertie. De zoon heeft als hobby metaal detecteren en Bertie had gezegd dat er hier misschien nog wel iets te vinden was. Ze vragen toestemming om hier op het terrein te komen. Ik vind het prima. Jachman heeft jaren geleden hetzelfde ook al gedaan en had toen een rijke oogst aan spijkers, belastingplaatjes voor de fiets, capsules van bierflessen en 1 verbogen zilveren theelepeltje dat kennelijk door de grasmachine was bewerkt.
                  Het wordt een mooie ontmoeting. De vader en ik kennen oude verdwenen  dorpsplekjes, mijn grootouders en de zijne waren bijna buren, mijn vader woonde op nog geen 100 meter van zijn grootouders en hij vertelde wel eens iets over deze in Winterswijk heel bekende familie, ik weet ook waar hun bedrijf was, dus het wordt snel zeer 'eigen'. Ik nodig ze binnen, laat de kökkene met wieme zien en de potscheure vloer en hij vertelt over zijn werk in New York, waar hij uiteindelijk terecht is gekomen na het faillissement van het familiebedrijf. Hij is ingenieur weg- en waterbouw. De zoon woont in Californië en verdient zijn brood met geld, zegt z'n vader.
Een uur later zie ik de zoon in de weer met detector en schep. Ik heb nooit gehoord van De Verborgen Schat van het Jachthuis, dus ik ga met een gerust hard in de druilregen naar Apeldoorn. 

25 juni
Gisteren lekker veel buiten geweest. Hier is geen regen van betekenis gevallen, de donkere buienluchten gingen 'onder' en 'boven' langs ons heen.
Weken geleden schreef ik al eens over de asfaltresten in de berm zodat ik die niet kon maaien. Na drie keer melden bij gemeente en Rova werd er niks aan gedaan, maar het gras groeide wel door. Ik heb toen alle rotzooi verzameld en op een grote berg in de berm aan de overkant van de weg gestapeld. Waar laat je het anders? Het viel op kennelijk, want binnen een week is het met een shovel opgehapt en meegenomen. Gisteren heb ik de berm weer gemaaid en die ziet er nu redelijk netjes uit. 

Woensdag ben ik bij de Grrls aan de beurt met het woensdaggedicht. Ik hoef het niet zelf te schrijven, het is de bedoeling er één uit te zoeken en er iets bij te vertellen. Ik keek in de bundel Aanhalingstekens van Edward v.d. Vendel, omdat ik zijn gedichten erg mooi vind. Op zijn website zocht ik bij de Links, omdat die vaak een goed beeld geven van hoe iemand is. Leuk: de tweede naam bij Overig ken ik, het is een oudleerling, ook een Edward. Zijn vader was een collega van me, hij gaf Frans.
  Op de site van Edward Top las ik, dat hij in september Composer in Residence bij het Vancouver Symphony Orchestra wordt. Zijn jongere broer Tjeerd die ik ook in de klas heb gehad, is plaatsvervangend concertmeester bij het Concertgebouworkest.
Edward van de Vendel is zelf ook muzikaal, hij wilde ooit beroepsmuzikant worden, maar nu maakt hij gedichten op muziek van anderen. Mooi om een naam uit mijn agenda met zo'n omweg terug te zien.
Misschien neem ik helemaal geen gedicht uit Aanhalingstekens, hou ik het helemaal voor mezelf!

24 juni
Onverwacht kwamen M&M langs. Volgende week gaan ze weer naar Frankrijk terug. Ze voelen zich daar inmiddels meer thuis dan in Nederland.

M. vertelt:
Voor hen uit rijdt een Nederlandse camper de parkeerplaats van de supermarkt in hun Franse woonplaats op. Zelf hebben ze een Frans kenteken. Ze parkeren en stappen gelijk uit met de campermensen. M. zegt dat ze boffen met het weer. De man antwoordt: 'Dat hè'w al dree maond ehad, wi'j wazzen in Portegal.' In de winkel vraagt de man M. om advies, wat is beter, deze of die, ze betalen ongeveer tegelijk, en gaan gelijk de winkel uit.
M. die graag praat, vraagt of ze zin hebben om mee te gaan naar zijn huis een kop koffie drinken. Ze kunnen met hem meerijden, de camper laten staan en dan brengt hij ze straks weer terug. Dat vinden de campers leuk en ze stappen bij M. in de auto. Thuis blijkt dat ze inderdaad uit de Achterhoek komen, uit Zelhem en een plaats ri Doetinchem. M vertelt dat hij in Silvolde geboren is. 'Silvolde? Dat meen ie neet. Miene vrouwe kömp daor vandan, eur breur wont daor nog, dee mo'j dan wal kennen, Thijssen heet-e.'   M. kent wel een Jan Thijssen. 'Jao, dat is em, da's mien zwaoger!'

Toen M's vader pas met zijn zaak begonnen was, moest er een bestelauto komen. Het was begin jaren vijftig. Jan Thijssen handelde in tweede- en derdehands auto's en vader ging met M die toen een jaar of 12 was eens informeren.
'Je snapt wel Jan, dat ik als beginnend ondernemer geen nieuwe auto kan kopen, maar jij hebt misschien wel een knap bestelautootje staan, dat geschikt is voor klantenwerk. Het mag niet veel kosten.'
Waarop Jan zei: 'Dat ligt eraan. Hoelang wil je er mee doen?'

23 juni
Bij de supermarkt had ik een ontmoeting met Ikkie, die de eerste vier jaar van de lagere school bij me in de klas zat. We woonden dicht bij elkaar dus liepen we vaak samen naar school. Ze is echter nooit een echte vriendin van me geworden. We verloren elkaar uit het oog, ze deed de drie-jarige HBS, terwijl ik nog langer op school bleef.  Twintig jaar later, toen ik weer in Winterswijk woonde, zag ik haar wel eens in een winkel, maar tot veel meer dan dagzeggen kwam het niet.
Toen ik haar bij de supermarkt zag, kende ik haar bijna niet terug, zo'n oude vrouw was ze geworden! Natuurlijk kende ze mij wel direct, ik ben weinig veranderd!
Mijn inwendige beeld is dat van een behoorlijk flinke vrouw, die weliswaar een beetje stijf loopt, maar verder een nog jeugdige uitstraling heeft. Na de supermarkt ging ik even bij De Duif kijken naar een vlot jasje, dat paste bij zo'n vrouw. Het grootste deel van de jasjes was voor maatje 34 - 38, een normale maat 44, of als die klein uitvalt, wat vaak zo is tegenwoordig, maat 46, was er bijna niet. Wat is dat nu voor onzin? Moet ik soms naar zo'n happybigsizewinkel? Geen haar op m'n hoofd dat daar aan denkt. Toch even een wit jasje passen, dat er iets groter uitziet. Ja, het staat eigenlijk best leuk. Alleen dat oude gezicht dat me in de spiegel onzeker aankijkt, past er niet zo goed bij.   

22 juni
Veel buien vandaag, maar de enige met zo'n prachtige belichting. 

Het dak ziet er weer piekfijn uit. Om acht uur reden gisteren twee werkwagens de poort binnen en om drie uur waren Harry en zijn medewerker klaar. Ze werkten keihard. De hulp deed alles met één hand en anderhalve arm. Hij was ongelooflijk 'handig', deed bijna hetzelfde als de baas zelf, alleen pannen in de schuine wolfseinden vastschroeven deed hij niet. Hij sleep zijn pannen op maat, deed een ander slijpblad in de slijpmachine, stelde de ladder, bracht pannen naar boven, liep over het dak om de ene rij pannen na de andere recht te leggen- voor die man heb ik bewondering en een enorm respect.
Bij de koffie waren we even alleen en ik vroeg of hij erover wilde praten. Ja hoor, daar had hij nooit problemen mee gehad, zei hij.
Toen hij 15 was, hielp hij in de werkplaats van de buurman, een smid. Hij zag drommels goed dat de zaagmachine liep, maar toch wilde hij snel iets pakken en reikte over de machine heen. In het ziekenhuis werd de arm weer aangezet, maar na 14 dagen moest hij toch verwijderd worden. Dat was 17 jaar geleden.
Bij sommige dingen had hij hulp nodig, maar hij woonde samen en over het algemeen kon hij zich heel goed redden en werkte hij ook zoveel hij kon. Dat heb ik gezien!

Alle dakpannen liggen nu weer aansluitend. Sommige zijn wel 200 jaar oud, zei Harry. Hij wist veel van pannenbakkerijen in Winterswijk en van de verschillende soorten pannen die daar gemaakt werden. Hier liggen alleen oude handvormpannen op het dak, maar wel van 20 verschillende bakkerijen! De maat is wel ongeveer hetzelfde, maar bij lange na niet zo exact als bij machinaal gemaakte pannen. Ongeveer honderd ervan bleken gescheurd of gebroken en die zijn vervangen. Een stuk lood bij de schoorsteen is ook nog vernieuwd en en passant hebben ze nog een paar panlatten van het schuurtje vervangen en de pannen daarvan ook allemaal weer recht gelegd. De blauwe regen die voor het huis over het dak groeide, hebben ze gesnoeid én de bovengoot schoongemaakt! 
Ik ben helemaal blij omdat alles zo vlot en goed ging!
 

21 juni
Om 19.16 uur begint vandaag de astronomische zomer. De meteorologische zomer is al drie weken oud, die is begonnen op 1 juni.
 
Vandaag worden de dakpannen die stuk zijn gegaan door sneeuw en vorst vervangen. Het dikke pak sneeuw was eerst vastgevroren aan de pannen en kwam later, toen het dooi werd, met lawinegeweld naar beneden. Het leek toen of alle pannen meegingen, maar dat viel gelukkig mee. Wel bleken er later op de schuine kanten van de wolfseinden en ook hier en daar op het grote dak pannen stuk te zijn en andere verschoven. Dat wordt nu weer gerepareerd en goed gelegd. De eerste die zei 'ik doe het nog vóór de bouwvak' komt zijn woord na. Misschien hoort zijn huis ook nog bij het oorspronkelijke Waliën. Hij woont voor ons gezien achter het bos. Dan hoort hij bij de oude buurt. Gisteravond, toen hij kwam zeggen dat hij vandaag wilde beginnen, moest hij nog een corsowagen helpen versieren voor het Huppels/Henxelse feest van komend weekend. 'k Heb nog niet gehoord of het laat geworden is. Ze kunnen er anders wat van hier in de buurt.

Ik vind het fijn om mensen uit de buurtschappen aan het werk te hebben. Zoals de man die de heggen snoeit en die uit Meddo komt, de schoorsteenveger die een handige klepsluiting wil maken 'vóór de bouwvak' en in het Woold woont (ik moet niet vergeten hem te bellen, want anders zou hij het misschien vergeten, zei hij in mei).

20 juni
Zaterdag kocht ik een tafel vol bloeiende potplanten om de uitgebloeide viooltjes te vervangen. Thuis een zak potgrond in de kruiwagen gestort om eens flink aan het werk te gaan. Negen bakken vullen is geen kattepis.
 
...en toen begon het te regenen. Dan zondag maar verder. Gisteren regen, weer even droog, dus jas aan, weer regen. Dat schoot niet op. Kijken of het vandaag lukt.
Gelukkig kwam Marieke gistermiddag door de regen rijden om de dag op te fleuren. Ik blij! We probeerden bij het eten de fles Achterhoekse wijn van 2006, die ik woensdag gekregen had. De naam? Regent. Wat je wel een bijzonder toepasselijke naam mag noemen! Al zal de klemtoon wel anders liggen.

Zondag 19 juni
  Foto's van internet
Zelden bekijk ik een tv-uitzending twee keer, maar ik heb drie keer naar Einde en begin gekeken (Het uur van de wolf, 14 juni). Onderwerp is Waslawa Szymborska. Haar dichtbundel met de naam, Einde en begin, is indrukwekkend en meestal begrijpelijk. Er staan gedichten in uit de periode 1957-1997 in de vertaling van Gerard Rasch. 
In deze documentaire over Waslawa, die in 1996 de Nobelprijs voor Literatuur kreeg, komen mensen aan het woord die haar al jaren kennen, maar verreweg het boeiendste vind ik de directe beelden van de dichteres. Ze wordt dit jaar 88, maar praat als een jonge vrouw. Ze doet geen uitspraken over politiek, maar in haar gedichten is ze duidelijk. In de documentaire leest ze er een paar voor.

De eerste foto van Hitler. Over een snoesje in een babyjurkje. Wat zal dat ventje later worden? Het slot van dit gedicht:
'Nee, we gaan nu toch niet huilen,
meneer de fotograaf doet dadelijk klik onder zijn zwarte doek.
Atelier Klinger, Grabenstrasse, Braunau,
en Braunau is een kleine, maar keurige plaats,
betrouwbare winkeliers, nette buren,
de geur van verse bolletjes en huishoudzeep.
Geen jankende honden of onheilspellende voetstappen.

De geschiedenisleraar doet zijn boordje los
en gaapt onder het nakijken.'

Het dubbelzinnige: Lof van de geringe eigendunk. Over zwarte panters en piranha's die geen scrupules hebben. 'Niets is dierlijker dan een zuiver geweten.'

En het aangrijpende: Martelingen. In duizenden jaren beschaving is er niets veranderd. Het slot van dat gedicht:
'Er is niets veranderd.
Behalve de loop van de rivieren,
de lijnen van de bossen, kusten, woestijnen, ijsbergen.
In deze landschappen doolt de kleine ziel,
ze verdwijnt, komt terug, nadert en verwijdert zich,
een vreemde voor zichzelf, ongrijpbaar,
nu eens zeker, dan weer onzeker van haar bestaan,
terwijl het lichaam is en is en is
en zich nergens bergen kan.'

Szymborska ziet er innemend en knap uit en op één van de filmbeelden van 50 jaar terug zie je goed hoe geestig en knap ze toen was. Ze zit nu constant met een sigaret in haar kromgegroeide vingers.
Tijdens het diner na afloop van de Nobelprijsuitreiking zat ze naast de Zweedse koning. Het was verboden om te roken en niemand deed het dan ook. Bij de koffie na afloop stak Waslawa gewoon een sigaret op en de koning kon niet anders dan er ook een opsteken!
Zoiets mag ik wel!

18 juni
Op de brug lijkt het net een grenspost in een oorlogsgebied: een wegversmalling met zes enorme betonblokken. Zo drastisch had het van mij nou ook weer niet gehoeven!

Die blokken zullen wel ter ondersteuning in de beek onder de brug komen te staan, er zal toch maar een vrachtwagen met oud ijzer een ongeluk krijgen!
Hoe zal het de sneeuwklokjes vergaan onder de bergen uitgegraven zand? Eigenlijk wel goed, denk ik, want bollen houden over het algemeen van gerommel in de grond.

17 juni
Memories. 16 jaar geleden gingen we een weekend naar Texel met de kinderen. We hadden midden in de winter wat te vieren gehad, maar aangezien een weekend aan zee in juni meer kans geeft op lekker warm weer hadden we het een half jaar verschoven. 
Voor tante Marie van 82 was het wel een beetje sneu, ze had op een feestje gerekend en nu gingen we weg.
'Weet je wat, tante Marie? We gaan volgende week zaterdag een dagje met u uit, bedenk maar vast waar u heen wilt.'
'O, dat weet ik wel, daar hoef ik niet over na te denken, naar Texel!'
Tja, dat hele eind nog een keer rijden en dat op één dag was niet echt de bedoeling geweest van het voorstel, maar beloofd is beloofd.

Om zeven uur haalden we haar op. Uren later liepen we met haar een eindje over het strand bij De Koog, keken bij De Slufter en De Cocksdorp, dronken koffie op vliegveld Texel, was voor Jachman ook leuk, aten een tongetje in Oudeschild, hoorden dat onze buurman daar onlangs met zijn personeel een weekend gevist had op haai, reden nog even naar Den Burg en toen moesten we weer met de boot oversteken. We aten 's avonds nog wat bij het Tolhuis en om een uur of negen zetten we tante Marie bij haar huis af. Bekaf. Wij. Tante Marie was zo fris als een 28-jarige.  

16 juni
Het gepiep van achteruitrijwaarschuwingen maakt me wakker. Een batterij vrachtwagens rijdt om onduidelijke redenen heen en weer voor de deur. Zou het waar zijn? Gaan ze verder? Ja, het werk aan de brug wordt hervat, precies een maand na het vorige optreden, het leggen van een werkbodem in de beek.
 
De maansverduistering zal wel hebben plaatsgevonden, maar we hebben er niks van kunnen zien, het was bewolkt. Misschien was het ook beneveld, want het boogafbreken liep wat mij betreft een beetje uit de hand. Niet dat er nog een boog af te breken was, het ging om het idee. Jans vriendin en ik maakten samen een stevige fles wijn soldaat. Niemand vindt verder rode wijn lekker, de vrouwen lepelden advocaat, nee tokkeltjes, de mannen dronken bier en de gastvrouw water. Ik kreeg nog een fraaie fles Achterhoekse wijn van 2006 mee naar huis! Die bewaar ik voor een mooie gelegenheid.
Het was zulk zacht weer, dat we tot half twaalf buiten konden zittten. Het was een prachtige avond. We praatten na over het feest van vrijdag, vooruit naar het feest van komend weekend, het buurtfeest van Huppel/Henxel en bespraken verder de mogelijkheden van internet, de verkeersmoeilijkheden vanwege de aan te leggen spoortunnel, het slagen of zakken van diverse jonge familieleden, en wie van wie familie was. Het gerucht ging ook dat Grolsch naar Polen verhuist. Hoe lang is het nog maar geleden dat Grolsch uit Groenlo vertrok en naar Enschedé verhuisde. Het zou weer een echt en oud Nederlands bedrijf zijn dat verkwanseld wordt voor het snelle geld. 

Vandaag heeft CJ vlees van zijn eigen vee in de verkoop. Ik ga kijken of er ook kleine porties bij zijn. Zijn 'blauwe' koetjes heb ik goed gekend, dat zal lekker smaken, zeker weten, de dieren liepen in het Bonnink, maar zijn varkensvlees hoef ik niet zo nodig. Deze herfst heeft hij ook vlees van de Limousinkoetjes te koop. Daarvoor hou ik me aanbevolen! Een slager pakt het af in porties. Kennelijk bedoeld voor grote gezinnen. Ik hoorde van andere mensen dat ze het zelf overpakken in kleinere porties. Niet vergeten om dadelijk de diepvrieskast in de hoogste versnelling te zetten.   

15 juni

Niet de maansverduistering vergeten vanavond! De maan staat dan nog vrij laag, dus er moeten geen bomen voorstaan, dan zie je immers het begin van de verduistering niet. Ik weet wel een plek om te gaan kijken die vrij dichtbij is. Aan het eind is er in die richting een groot weidegebied, waar een paar jaar geleden een trap gezien is die zeer bekend werd, doordat half vogelkennend Nederland er naar kwam kijken.

Gisteren is Isa gescand. Ze is drachtig. Ze wilde 's morgens al een paar dagen niet eten, dus eigenlijk was het al wel duidelijk. Tenminste drie 'monsters' waren er te zien, mailde Marieke. Gisteren was het 4 weken, dus nu nog 5 weken wachten voor ze weet hoeveel teefjes en reutjes er zijn en welke kleur ze hebben. Het grootste Hovawart nest waarvan ze gehoord had, bestond uit 13 hondjes. De moeder heeft 8 tepels, dus dat werd om de beurt drinken en de fles krijgen. Een slimme manier om de hondjes uit elkaar te houden is ze merken met verschillende kleuren nagellak. Het is nog niet zo ver. Misschien zijn er totaal maar drie.   

14 juni
Wolgang heeft de 72.5 km volbracht!

Rare dag eigenlijk zo'n tweede pinksterdag. Het lijkt op een zondag en is het toch niet. Een gewone vrije dag is het ook niet, want je doet toch niet alles wat je op een gewone dag doet, activiteiten die lawaai maken, het gras maaien of je huis aan de straatkant schilderen met schuren als voorbereiding, boren in tussenmuren met de buren. Op een dag met een kerkelijk tintje geven mij tenminste zulke werkzaamheden  geen goed gevoel, daarvoor woon ik te dicht bij de bewoonde wereld.
De hele dag ben ik buiten aan het werk geweest met stil werk. De oude jasmijn bij de beek begint nu zichtbaar slanker te worden. De moeilijkheid is nu dat ik er van de tuinzijde niet goed meer bij kan. Eigenlijk zou ik nu in de beek moeten staan om van die kant het laatste stuk eraf te halen, maar de 2m lange schaar is niet sterk genoeg voor de harde takken en om takken met de handen af te kunnen breken is de beekoever te hoog en te schuin. Met een kettingzaag op die plek aan het werk gaan is natuurlijk gekkenwerk.
Om 7 uur 's avonds begon het voor het eerst te regenen, de hele dag was het lekker weer geweest.  Ik kreeg vrij van mezelf. Mooi tijd om na te denken over andere mogelijkheden.

Tussen de bedrijven door las ik Maarten 't Hart uit, 'Dienstreizen van een thuisblijver'.
Het gedub, het geklaag, want hij wil nergens heen, maar soms komt hij er niet onderuit omdat hij z'n nieuwste boek moet promoten, de daarmee samenhangende logeerpartijen op vreemde plaatsen, zijn slapeloosheid daar weer door en de hoofdpijnaanvallen door alle stress, ja, het klagen wordt wel eens zeurderig door de herhaling.
Toch maakt dat voor mij niet zoveel uit, ik hou van de zelfspot en de humor waarmee hij over zijn zwakheden en onhandigheid schrijft, de beschrijvingen van ontmoetingen met gehaaide dames en lieve meisjes met lange nagels vind ik leuk, maar vooral lees ik graag over zijn interesse voor plaatsen waar schrijvers en componisten gewoond en gewerkt hebben, over boeken en muziekstukken die hij goed vindt, over zijn liefde voor Dickens. Ook niet te versmaden is de inkijk in de wereld van literaire prijzen en juryleden, in de verkiezing van te bekronen boeken en zijn hekel aan bepaalde bekende schrijvers die hij met name noemt. Die mengeling van het erudiete en vileine, het gelamenteer en de humor, dat mag ik wel, het maakt me vrolijk. Ik lees hem graag. 

13 juni
Marieke had gezegd dat ze wilde komen, maar net voor ze wegreed, belde ze dat Ton ook meeging. Fijn, gezellig! Ze brachten hun fietsen en de honden mee. We gingen na de broodmaaltijd fietsen terwijl Ton een eind met de honden  ging lopen. Via Huppel, Henxel en Ratum kwamen we in Kotten, waar we bij Rosenhaege koffie dronken. Ze hadden heerlijk gebak, maar die lijn van ons, hè. Het aardige meisje dat bediende bleef rustig luisteren toen we overlegden en nam onze moeilijke beslissing, één gebakje, vriendelijk op. Toen ze de bestelling bracht, legde ze haar bestelbriefje op tafel en konden we haar geheimschrift lezen.
tafel 5    2 deca cap 1 aard 2 vork.

Geweldig toch!
Onderweg hadden we al een leuke ontmoeting met Marc en Willy gehad. Ze fietsten ons tegemoet en ik herkende ze niet zo gauw, zonnebrillen maken voor mij mensen onherkenbaar, maar Marieke herkende ze wel en riep STOP! toen we ze al voorbij waren. We komen niet vaak familie tegen, niemand woont in de buurt, zij wonen nota bene in Bemmel. De  caravan stond deze zomer in Kotten op een camping, vertelden ze en als het mooi weer was gingen ze daar heen. Ik zal ze nog wel eens hier zien verschijnen, er komt vast veel mooi weer.
Ton was ook nog een eind wezen fietsen, hij 29 wij 22 km. Na een snelle geïmproviseerde maaltijd vertrokken ze weer. Een mooie dag en niet alleen om het weer!

Zondag 12 juni
De blauwe regen bij de keuken heb ik behoorlijk gefatsoeneerd, je kunt er nu weer redelijk droog onderdoor lopen. Zo gauw je de poort opendeed kreeg je al een douche, niet erg vriendelijk tegenover bezoekers.
Blij! Een ree, dé ree?, is weer terug. Sinds ongeveer 10 mei was zij niet meer in de wei verschenen, maar gistermiddag was ze er weer, ik denk tenminste dat het een hinde is. Het 'gras' staat zo hoog dat ik de buik van het dier niet kan zien. Geen horens ook, maar die kunnen afgestoten zijn. Maar ze ziet er vooral zachtaardiger uit dan de bok. Vanmorgen schrok ze niet echt, toen ik naar de schoppe liep. Ze bleef doorgrazen, net achter de vijver, met wel telkens oplettend opkijken. Veel te grazen is er niet, tussen de uitgebloeide margrieten en de hoog opgeschoten zuring staat niet veel sappig gras. Aan de schaduwkant bij de dennen, staat nog het meest.
Reeën hebben een kleine pens en moeten hoogwaardig en lichtverteerbaar voedsel eten.  knoppen, jonge takjes en vooral kruiden. Ze vinden echter botanische rozen en beukenhaag ook erg lekker.

11 juni
Om half twee ben ik thuisgebracht door Rita, die de hele avond geen alcohol gedronken had. Het was een groots feest, de 25-jarige bruiloft van Yvonne en Ronald. Honderdvijfenzeventig(!) mensen (ik zei eerst 130 en dat vond ik al veel)  waren in het feestgebouw in Ratum om het mee te vieren. Er was een prima bediening, koffie met cake, drankjes, een warm en koud buffet, een prachtige zaal, mensen die plezier hadden, en dat allemaal van 8 tot goed 1 uur. Tussendoor werd er een quiz gespeeld die veel te lang duurde en geleid werd door een man met een Linda de Molpruik op en een goedgespeeld duits accent. De fanfareafdeling van Crescendo (waarin Ronald speelt) speelde met Schwung een paar stukken, de vrouwen van Jazzy Women (waarin Yvonne zingt) zongen een lied, en dat waren mooie intermezzo's. Van wat? Van de veel te harde muziek. In de pauzes kon je even met een paar mensen praten, maar als de band speelde, moest je luid in het oor van je buurvrouw schreeuwen en die verstond het dan nog maar half. Haar antwoord in jouw oor verstond je ook niet. Het leek wel of de pauzes steeds korter werden en de muziek steeds langer speelde.  Vooral de jongeren zo van beneden de 45 gingen op de dansvloer tekeer. Yvonne was onvermoeibaar en danste bijna onafgebroken. Niemand danste zoals ik het op dansles leerde, nee het dansen was hossen, springen en zingen.
Het was niet om 12 uur afgelopen, maar om goed 1 uur. De oudere garde en de jongeren die weer vroeg op moesten staan, gingen eerder weg, maar Jo en ik moesten wachten op CJ en Rita.
Woensdag wordt de boog afgebroken en dat wordt ook weer een feestje. De boog is allang weg omdat hij begon uit te vallen, maar we doen woensdag net of we de boog opruimen en verdienen zo weer een glaasje, de restjes opmaken zal dat vroeger wel zijn geweest.
Ik heb zonder flits een paar foto's gemaakt, maar aangezien er niemand een moment stil stond, waren er veel doorgelopen streperige hossers op te zien. 

10 juni
De fietsdrager is bij de garage op de trekhaak gemonteerd en zelf heb ik thuis de afstelling voor mijn fiets gedaan. Passen en meten, fiets erop en eraf, best zwaar werk. Volgens mij zit het nu goed vast, ik ben er tenminste een stuk mee door de wei gereden en ondanks alle hobbels viel er niks af. Een dezer dagen ga ik eerst een eind(je) rijden en dan fietsen waar ik het nog niet zo goed ken. De Toppunten zijn reuze handig. Je zet je auto gratis op een parkeerplaats bij een restaurant of café en als je moe en afgepeigerd terugkomt van je fietstocht, laat je je heerlijk verwennen! Er zijn nu ook al een paar Toppunten in het Duitse grensgebied.
 Top staat bij ons voor Toeristisch OverstapPunt en bij de buren voor Touristischer OrientierungsPunkt.

Rotterdammers! Als je dit nu om half 10 leest, kun je het nog net halen. Ga naar de Piekfijn kringloopwinkel op de Mariniersweg en geniet van 10 tot half 11 van een koffieconcert.
Er kwam daar een paar maanden geleden een piano binnen. Een medewerker sloeg de klep open en begon te spelen. Het ding was zo vals als wat, maar je kon horen dat die man er wat van kon. Bij giel.vara.nl is een vraaggesprek met AKO TAHER want zo heet de pianist te beluisteren. Hij heeft in Irak conservatorium gedaan, is in 1999 naar Nederland gevlucht, heeft de eerste jaren niet gespeeld, toen weer een paar jaar wel, daarna weer jaren niet en nu is er dus die kringlooppiano. Een klant heeft hem gestemd, maar de kwaliteit is niet goed.
Vanmorgen werd op Radio 4 deel l van de Mondscheinsonate door hem gespeeld op een goede piano. Strak en intensief, prachtig!  Ook Satie met de udspeler Monir Göran klinkt op deze manier veel authentieker dan Satie alleen op piano. Ako vertelde dat Satie veel oosterse muziek in zijn composities verwerkte. Ik geloof het onmiddellijk.
Op RTVRijnmond staat een mooi filmpje.

9 juni

24 juni is het SintJan, genoemd naar de geboortedag van Johannes de Doper door wie Jezus gedoopt is, en men noemde het opnieuw uitlopen van bomen rond die tijd sintjanslot. Dit jaar is het zeker drie weken eerder. Na de regen van deze week groeit alles ineens zo hard of het de achterstand opgelopen door de droogte wil inhalen.
Ik ben begonnen de wildgroei bij de beek in te tomen. De stokoude jasmijn probeer ik op 1 à 1,5 meter hoogte af te knippen. Driekwart van het hout knapt zo al af, de rest gaat er af met de grote snoeischaar. Wat boven de beek hangt, moet maar blijven zitten. (Wat hangt moet maar blijven zitten, grappige taal hebben we.) Als ik in de beek sta, kan ik niet bij de takken komen. De grote struik rechts van de roos is al voor 1/3e weg.

8 juni
Nu met eigen ogen het veulentje gezien, een prachtdiertje! Gisteravond was ze drie dagen oud, bleef bij een rondje door de wei eerst stijf tegen de moeder aanlopen, maar even later sjeesde ze 'los' rondjes en vloog uit de bocht! Ze heeft nog geen naam, maar ze is Engelse, o foutje, Welshe, dus het wordt natuurlijk een onuitsprekelijke naam. Op Welsh names female staan schitterende, waaronder ook uitsprekelijke!

Weer onweer vannacht, geen zwaar, maar wel op een tijdstip, twee uur, dat je wilt slapen. Er zijn ook duidelijk verschillende soorten onweer. Dit had korte knetterende donder, soms is er ook die langaanhoudende zwaar dreunende donder. 't Zal wel aan de dikte van de wolkenlaag liggen, aan de afstand tot de tegenpool, of zoiets. Soms als het heel dicht bij is, hoor je een iets gerekt 'pieuuuw', en dan sta ik op. Ik heb me vanmorgen wel verslapen, gebeurt niet vaak.

Geen feest geweest in Amersfoort.

7 juni
Zo'n klein land en zulke grote verschillen in neerslag gisteren. De foto's van ondergelopen straten, opgetilde putdeksels en hagelstenen als golfballen tonen dat er zwaar weer geweest is boven Nederland. In Deventer hoosde en onweerde het, in Eefde stond de prut uit de putten tot midden op straat en was er veel groen uit de bomen op de weg terecht gekomen, in Ruurlo waren er droge plekken op de weg tussen de bomen en in Winterswijk was de regenmeter kurkdroog. Officieel viel er hier 0,2 mm regen in 24 uur. Het werd 27°C.

Ze heeft nog geen naam, maar is wel zeer aanwezig. Een pracht merrieveulen. Moeder Gwen is er zo te zien zeer trots op. Marieke vertelde, dat ze de wei rondliep met haar veulen, zo van: dit is allemaal van ons, hier wonen wij.

 
6 juni
Invasiedatum. Sommige data zitten kennelijk in m'n systeem, waar dat dan ook mag zitten.
Er zit nog veel meer in, associaties met een bepaalde uitspraak bijvoorbeeld. Even een omweg: ik keek op internet wat er nog meer gebeurde op enige 6e juni. Heel veel. Type 6 juni in en je vindt een lange lijst. Ik keek gelijk naar 7 juni, bij mijn weten gebeurde er toen niet veel. Had je gedacht! En nu komt associatie met een uitspraak die gezinstaal werd. Elke keer als Jachman met Willem praatte, wat niet zo vaak voorkwam, want J. was niet veel thuis, zei Willem: 'Morgen he'w nog fees.' En dan stilte, want J. moest natuurlijk vragen van wie, waar en waarom.
Het zal wel overdreven zijn geweest dat 'elke keer', maar we onthielden het wel.

Vandaag zeggen de inwoners van Amersfoort: 'Morgen hebben we nog feest!' Als ze tenminste weten welke historische gebeurtenis precies 350 jaar geleden plaats vond.
Denk aan de bijnaam van de Amersfoortse burgers: Keientrekkers.
In 1544 was er een grote kei ontdekt op de weg naar Utrecht.
Jonkheer Everard Meyster sloot meer dan een eeuw later een weddenschap af met een stel vrienden, dat hij de Amersfoorters zo gek zou krijgen, dat ze die kei naar Amersfoort zouden slepen.
Op 7 juni 1661 trokken 400 inwoners de kei op een slee naar de Varkensmarkt. Ze werden onderweg door de Dolle Jonker op bier en krakelingen getrakteerd. Toen ze doorkregen dat ze zich uitgesloofd hadden voor iets wat volkomen zinloos was, begroeven ze de kei in 1672 op de Varkensmarkt. Latere generaties vonden het verhaal wel grappig en groeven in 1903 de kei weer op. In 1953 werd hij op zijn huidige plaats neergezet. Het verhaal achter de bijnaam kende ik niet. Nu wel.
Dus morgen he'w nog fees! In Amersfoort tenminste. Als ze er aan denken. 

zondag 5 juni
Regen en onweer. Niet erg veel, niet erg zwaar. Dit schreef ik om 7 uur, nu om half 10 is er een wolkbreuk met zware onweersklappen, de server van de website was even niet te bereiken.  Vandaag vrij dus, hoef niet te gieten. Ik heb wel de goot moeten schoonmaken. Door de harde regen spoelde alle beukenbloesem van het dak in de goot en verstopte die. Zelfs de pijp naar de regenton zat verstopt. Na zo'n zware bui waarin het normale zondagmorgen buitenleven stokt, geen fietsers en joggers en zelfs nauwelijks auto's- komt heel snel dat leven weer op gang. Van boven gezien, vanaf goothoogte, niet erg hoog, de tweede tree van het keukentrapje, heb ik een goed overzicht. Die goot was nu trouwens geen smerig karweitje, pasgevallen regenwater verzadigd met bloemblaadjes schepte ik met handen vol in een emmer, twee emmers, en vond het fijn om te doen. Voldoening.  

Gistermorgen rook ik absoluut geen brandlucht toen met loeiende sirene een brandweer wagen aan kwam rijden en hier voor de deur stopte met loeien en moeizaam manoeuvrerend het bos in reed. Een politiewagen erachteraan. Het leek meer op een persoonlijk drama dat er gebeurd was, dan op brand. Ik ga echt niet kijken. Na een uur kwamen ze er weer uit.
's Middags kwam C.J. vertellen dat er de avond ervoor een vuurtje gestookt was midden in het bos, dat mensen die de rookkolom gezien hadden, dachten dat er een BBQ-feest op de camping achter het bos was. Toen hijzelf gistermorgen uit dorp kwam fietsen, had hij de brandlucht onderweg geroken, maar hier dichtbij niet meer. Iemand had gewaarschuwd dat er in het bos een vuur smeulde.
Het kan dus dat door de windrichting boven de bomen het effect ontstaat van rook die over je heengaat waardoor je niets ruikt en verderop neerslaat en daar dus wel geroken wordt.
We woonden hier nog maar net, toen midden in het bos een groot stuk met dennen afbrandde. Daar zijn toen later lariksen gepoot.
Het bekken was net aangelegd toen daar onder een grote boom ook eens een kampvuur gestookt is. Daar kwam ook de brandweer aan te pas.
Hoe halen mensen het in hun hoofd om in een droog bos een vuur te stoken. Domheid.

4 juni
Even nakijken hoe vaak ik dit voorjaar 's avonds buiten kon eten. 32 keer al. Je kunt natuurlijk elke avond buiten eten als je je goed inpakt, maar ik bedoel dat de temperatuur zo moet zijn, dat het eten niet snel afkoelt. Hoe was de stand vorig jaar op 3 juni? 6 keer. Toen wel 20 keer tussen de middag buiten brood gegeten. Brood eten buiten noteer ik niet meer, dat is zo gewoon.

Ik vind het zo vakantieachtig om 's avonds buiten te eten, het doet me zo aan avonden in Frankrijk denken, in een plaats waar je nog niet eerder was, en dan vooral zo'n avond waarop het nog lang warm blijft onder de bomen, het langzaam donker wordt en een paar lampen gedempt licht geven, er zacht gepraat en gelachen wordt, het eten uit de kunst is en de bediening de stemming aanvoelt. De Fransen die in een streek wonen met vaak zulke avonden, eten bij voorkeur binnen. Fransen die je daar buiten ziet eten, komen uit het noorden van Frankrijk.
        Hier buitenaf koelt het 's avonds wel eerder af dan in het dorp, waar al dat steen de warmte langzaam afgeeft en er dus langer een aangename temperatuur blijft hangen. Gisteravond werd het hier om 9 uur te koud om stil te zitten.

Vanmorgen schrok ik door gekras van nagels over het raam. Ik had de gordijnen al heel vroeg open gedaan en zodoende kon ik nog net de eekhoorn zien die van het vogelnest in de hoek naar beneden sprong. Ik kon niet zien of hij iets te pakken had. De oudervogels waren heel opgewonden en vlogen achter hem aan de jasmijn in.
Later zag ik ze gewoon weer naar het nest vliegen. Als er nu al twee rovers zijn, ook een gaai zat er al bij, dan vrees ik het ergste.
Heb net even in het nest gevoeld, vier warme eitjes lagen er in. Toch nog hoop. Het zal wel een tweede legsel zijn, want zes weken broeden lijkt me wel héél lang!

3 juni
Een rustige Hemelvaart. Langzamerhand kom ik weer aan lezen toe. Over de gedichtenbundel van Ingrid Jonker schreef ik al iets. Daarna heb ik Het kind en ik gelezen, de eerste hoofdstukken van een boek waar Hans van Mierlo in Valbonne in 2008 aan begonnen was, maar waar hij door ziekte helaas niet verder mee kon gaan, hij overleed maart 2010. Toen Connie Palmen er op tv iets uit voorlas, vond ik het mooi. De jeugdherinneringen worden door haar ingeleid.
Verder las ik van Thomas Verbogt, Verdwenen tijd.
Een vergeten herinnering beïnvloedt het hele leven van Robert van Noorden. Altijd voelt hij zich schuldig over iets. Niet alleen over de dingen die hij doet, maar ook over dingen die hij niet doet.  Hij ziet bijvoorbeeld ergens een tapijt waarvan de hoek een beetje omgekruld is. Hij wordt daar later helemaal beroerd van, hij had die krul plat moeten leggen, stel dat er iemand over valt en ongelukkig terecht komt, dat is dan zijn schuld! Een latent schuldig voelen is er altijd, vreemd en verontrustend, ook zonder aanwijsbare aanleiding. Hij gaat in therapie. De relatie met een heel jong meisje van jaren geleden, blijft een grote invloed hebben op zijn leven. De ontknoping van het schuldraadsel zal ik niet vertellen.
Van de flap: 'Verdwenen tijd is een melancholieke roman over de vraag in hoeverre je jezelf echt kent.  Wat weet je van jezelf? En vooral wat niet, terwijl je het wel zou móéten weten? Een prachtig, wijs, zeer toegankelijk en uiterst raadselachtig boek.' 
Ik heb het vandaag gelezen. Ik denk dat de sfeer van het boek zal blijven hangen, het verhaal zelf niet.

2 juni, Hemelvaart
Vervolg van gisteren. Om half negen 's avonds waren we allemaal weer bij Bertie, om de boog op te halen en eerst het cadeaugeld bij hem af te leveren. In optocht ging het richting Jachthuisweg, een paar fietsers voorop, daarachter de auto met aanhanger waarop de boog lag te wiebelen, twee volgauto's en weer een stel fietsers. Ik fietste met Erik voorop. We zagen dat op de grote weg een paar honderd meter voor ons een politieauto een auto staande hield. Zouden we doorrijden of stoppen? De aanhanger was niet afgedekt! We reden door, Hermandad keek niet op of om en we kwamen zonder bekeuring bij het bruidspaar.
De mannen plaatsten het gevaarte bij de deur, vlaggetjes werden opgehangen, een bouwlamp geïnstalleerd voor een feeërieke verlichting, ik kiekte door het kamerraam heen het echtpaar dat net deed of het van alle gedoe niks merkte, en toen kon er aangebeld worden. We zongen het bruidslied, de boog werd bewonderd en toen kwam de vraag of we even binnen wilden komen.
Buiten klonk ineens muziek, we gingen naar buiten en op het voorplein speelde het dweilorkest Toontje Ongeregeld, waarin de oudste zoon de sousafoon bespeelt. Zo'n 15 jongelui speelden enorm swingende muziek, de lol en de muzikaliteit knalde eruit. 
Ze werden ook binnen genodigd, plaats genoeg in de gezellig gemaakte bedrijfsruimte. Ze bleven niet erg lang, want vandaag zijn in Groenlo de wedstrijden om het Kampioensschap dweilorkesten waar ze aan meedoen.
Voor de anderen werd het laat. Ik ging om half twaalf naar huis, maar de meesten bleven nog.

1 juni
Gisteren is er 5 mm regen gevallen, nog niet erg veel, maar in ieder geval verdampte er geen water. Eergisteren heb ik gemaaid en dat gras begint nu al groen te worden. De nieuwe morellen kleuren al een beetje oranje. Veel vruchten zijn aangevreten door beestjes, maar de overblijvers zien er prima uit. Aan boompjes van 1,5 meter! 
Dat schreef ik gisteravond.
De toestand is inmiddels verergerd. Vanmorgen hebben vogels de gekleurde morellen opgevreten en er alleen aan een dun takje dat zwieperig uitsteekt, dus te gevaarlijk is om op te landen, nog een paar overgelaten.
 
Vanmiddag hebben we bij Bertie met de Baekegroep, de buren van 't Waliën ongeveer, boggem gemaakt en de roosjes ervoor. De mannen haalden groen uit een bos in Ratum, de vrouwen probeerden het nieuwe en bij de feestwinkel gehuurde roosjesmachien baas te worden. Je gaat uit van een wc-rol speciaal crêpepapier, waar 50 roosjes van gemaakt kunnen worden. Niks zelf crêpepapier op maat knippen, vouwen en plooien,  het vouwen en plooien gaat met het apparaat, alleen het strookje gegolfd papier moet in elkaar gedraaid worden tot een roosje met een ijzerdraadje erom voor het vastknopen aan het dennegroen.
Toen het principe duidelijk was, werd Illaniek tot strokendraaier benoemd en ze maakte voor 100 roosjes een gevouwen strook met een rolzoompje.
           
Bertie en Berna zorgen voor nog een glas na gedane arbeid, de inwendige mens werd de hele middag al versterkt met hapjes en drank, de financiële kant van het cadeau wordt besproken, een onderdeel van het cadeauverhaal zorgt voor grote hilariteit, en vanavond verzamelen we weer bij Bertie om in optocht de boog weg te brengen, te zetten en het cadeau aan te bieden. Een geslaagde middag. Wordt vervolgd.