31 januari
Deze stapel boeken heb ik uit de kast gevist om
alsnog te lezen, ik heb ze namelijk helemaal niet of nog niet helemaal gelezen.
Wel heb ik
me voorgenomen om de boeken, waar ik me niet goed
bij voel tijdens het lezen, gewoon weer terug te zetten
of te verkopen. Uitlezen hoeft niet meer, het is geen
aangenomen werk. De meeste titels kochten we om mee te
nemen op lange vakanties, maar andere boeken die we
meenamen, gingen kennelijk voor. Die mogen dan ook
blijven.
Me er niet goed bij voelen kan komen door irritatie,
afschuw of verveling. Aan thrillers begin ik niet eens,
omdat ik niet bang gemaakt wil worden.
Ik grijp eigenlijk liever naar een boek dat ik ken, mooi vond en
dat ik nog eens wil lezen. Vaak dan niet helemaal,
maar speciale stukken eruit.
Wat een onbelangrijke mededeling op een kille
maandagochtend met in de krant veel onrecht en menselijk
leed.
Ik ben sinds begin januari heel blij met de krachtige
bewijzen van menselijke moed en vooruitgang op de site
van one11. Kijk bij 'links'.
Zondag 30 januari
Mensen die graag buiten zijn, goede foto's
kunnen maken en weten hoe je met GPS en Google Earth
kunt werken hebben nu de mogelijkheid om alles te
combineren. Het project Nederland in Beeld houdt het
volgende in: Nederland verandert, maar hoe het verandert
ligt niet precies vast. Als je nu het land in
kilometerhokken verdeelt en dan precies in het midden
van zo'n hok staand 4 foto's maakt, precies noord, oost,
zuid, west, en over dertig jaar doen mensen hetzelfde,
dan zijn de verschillen te zien en dus de verandering
van het land.
Als je mee wilt doen, kijk dan
hier voor
handleidingen en uitleg over hoe je je kunt aanmelden.
29 januari
En weer zo'n prachtige winterdag! Vanmorgen eerst
een uur in het dorp gelopen om boodschappen te doen. Ik
zet dan de auto ergens strategisch neer zodat ik er snel
even iets heen kan brengen wat zwaar is. Kan dan
ontspannen de 'kleine' dingen doen. Ik loop dan graag
even over de Scholtenbrug met zicht op de Grote Kerk.
Het zicht op wei met beek en de kerk op de achtergrond
doet bijna Engels aan, net een green, alleen de hill
ontbreekt eraan. Uniek, zo'n wei midden in het dorp.
Vanmiddag met zijn drieën en de honden rond en door het
Hilgelo gelopen. De honden deden dat laatste, wij niet.
Er lag nog ijs op! Voelen die dieren geen kou?
28 januari
Voor het eerst van mijn leven heb ik een tuinman.
Geen mannetje, maar een echte. 't Is wel wennen aan dat
idee, maar het snoeien van de heggen, die ik nu
duidelijk hoor janken en pruttelen, went snel !!
Nu de zon zo prachtig schijnt, vallen de
ongerechtigheden in huis en buiten duidelijk op. In de
schuur weerkaatst het licht schitterend in de lege
wijnflessen. Zijn het er zoveel? Even tellen, 42! Jawel,
maar je moet wel bedenken dat ik ook al heel lang niet
bij de glasbak was, hoor.
Dat was al vóór de sneeuw. Echt waar.
Binnen schijnt de zon op sierlijke, glinsterende
herfstdraden die van de lamp naar de grote plant lopen.
Zonde om ze weg te halen eigenlijk. Ongerechtigheden,
die flessen en draden? Onzin!
De zon ging zonder wolken ervoor onder. Een hele dag
zon, ongelooflijk!
27 januari
Toen ik gisteren in Kotten het pad van Truus en Jan
afreed, stak er vlak voor me gehaast een fazanthaan
over. Hij ging dichtbij in de wei rustig fourageren en
trok zich van mij niks aan.
Wij hadden toch ook vaak fazanten hier in de wei. Waar
zijn die gebleven? Ik heb ze niet eens gemist, helemaal
niet aan ze gedacht zelfs. Ze zullen wel bij boerderijen
in de buurt zijn, waar altijd wel iets te snaaien valt.
Of ze zijn 'ingetreden' tijdens een feestelijk
kersteten. Rare woorden om te zien: fazanthaan,
kersteten. Ik herken ze zelf niet eens direct!
Zon! Gauw naar buiten om alle drankblikjes en andere
troep uit de border te vissen. Na de eerste sneeuw heb
ik het ook al gedaan en nu ligt er al weer een nieuwe
verzameling rotzooi.
26 januari
Bij de Leesgroep wordt gemaild over het boek van
Hope Edelman, Dochters zonder moeder. Het maakt veel
verschil of je moeder stierf of dat ze door
omstandigheden bij je wegging.
Ook verschil maakt of je nog een kind was of al een puber toen dat gebeurde. De
verdrietverwerking is daardoor anders, maar het gemis van een
vertrouwde vrouw die je helpt bij vragen over je
lichaam, jongens, wat wel en wat niet, is enorm en werkt
in alle gevallen lang door. Ik had wel wat hulp
kunnen gebruiken.
Over dat lang doorwerken gaat het vervolgboek, Moeders
zonder moeder, met de ondertitel Als jij als moeder geen
voorbeeld hebt. Het leek me een interessant boek, omdat
ik op mijn elfde mijn moeder verloor, kinderen kreeg en
dus een ervaringsdeskundige ben.
Nu ik de inhoudsopgave doorkijk en hier en daar een paar
bladzijden lees, herken ik weinig. Ligt het aan
mij? Ben ik
anders geweest tussen mijn elfde en dertigste in de
jaren '50 en '60, dan de vrouwen in dit (Amerikaanse)
boek dat in 2006 verscheen? Misschien komt het
door het verschil in levensstijl tussen die sobere jaren
in Nederland en de rijke jaren '70-'80 in Amerika, dat
ik anders in het leven sta.
Ik denk dat ik me meer zal herkennen in Dochters zonder
moeder, dan in Moeders zonder moeder.
25 januari
Variaties op een thema. Ja, zo moet ik een
schilderij noemen, dat ik opnieuw ga maken, maar wel met hetzelfde onderwerp. Ik
had het bij Vic over 'dit nog eens overdoen', maar dat
is in schilderskringen een totáal verkeerd woordgebruik,
leerde ik. Goh, dat is nog eens nuttige kennis! Het klinkt
inderdaad beter: Variaties op een thema.
acryl, 50 x 60
Ik vind het heerlijk, dat ik weer plezier in schilderen
heb gekregen, na de inzinking van het afgelopen
jaar.
Het nieuwe schilderij wordt 50 x 70 staand, wat ook het formaat is
van het vorige strandgezicht, Zeezicht, 's morgens. Het
nieuwe wordt dan Duinzicht bij avond II.
24 januari
O, gelukkig weer zo'n gezellige donkere dag. Kan ik
fijn bij het warme licht van schemerlampen de hele dag
naar muziek luisteren!
Geleuf ie't? zeggen ze hier.
Nee ik baal langzamerhand enorm van dit weer. Ik wil
fietsen in de lentezon met een lekkere wind achter, en
dan op een bankje uitrusten, iets eten en drinken en op
de kaart een terugweg uitzoeken waarop ik zo weinig
mogelijk de wind tegen heb, en dan merken dat die wind
gedraaid is. Mazzel. Verlangen naar zulke mooie dagen,
waarop alles als vanzelf gaat.
Dat is trouwens een goede tip, begin een fietstocht
zoveel mogelijk met wind in de rug. Weet je zeker dat je
één keer moeiteloos geniet.
Ik lees dit nog eens over en ben niet meer zo zeker van
die tip. Ik kan me ons gevecht met stormachtige
tegenwind op de Afsluitdijk herinneren, dat juist
daardoor als PRESTATIE in het geheugen is opgeslagen.
Zondag 23 januari
Vanmorgen was ik naar 'Met dialect op de koffie',
dat nu eens niet bij Erve Kots in Lievelde was, maar op
de Daele van Museum Freriks in Winterswijk. Met zo'n 60?
man was het aardig vol. Ook hier gedoe met de microfoon
die het onverwacht soms wél deed, zodat de spreker zich
wild schrok, net als de toehoorders.
De koffie was lekker, de stoelen zaten hier goed, er
werd niet al te veel gekletst tijdens de voordrachten en
men klapte vriendelijk voor het gebodene.
Was het niet goed dan? Ach, jawel, de vier mensen deden
het goed, ze spraken perfect en duidelijk dialect
en hadden op één na alles zelf geschreven, maar
eigenlijk vond ik alleen Henks gedichten van een
volwassen peil. Niet te lange zinnen, kalm en duidelijk
gelezen, inhoud beetje ernstig en wijs, precies goed
voor ons oude(re) mensen op zondagmorgen.
De makke van veel korte verhalen in dialect is, dat ze
voor hooguit 10-jarigen geschreven lijken. De zaal zit
vol mensen van boven de 50, die zeker voor de helft
middelbaar onderwijs en meer gehad heeft en van wie de
andere helft misschien wat minder schoolwijsheid heeft,
maar wel veel levenswijsheid. Die hoef je echt niet
alles nog eens uit te leggen.
Ik moet dan altijd denken aan grootmoeder Drika. Of zij,
die nauwelijks zes jaar lagere school had, maar wel
intelligent en geestig was, deze verhalen gewaardeerd
zou hebben. Ik heb mijn twijfels.
22 januari
Gisteravond ben ik waarschijnlijk de enige
Nederlander geweest die niet naar The Voice gekeken
heeft. Ik kwam al zappend terecht bij Altijd Wat. Heb
geboeid gekeken naar de fotoserie en het verhaal over
een meisje met borderline dat gedurende drie jaar elke
maand gefotografeerd is. Ze wil niet meer leven met haar
angsten en pleegt zelfmoord. Het verhaal sloot aan bij
de plannen voor een Euthanasiekliniek.
Daarna liet Joost Conijn, de kunstenaar, globetrotter,
vlieger, schrijver en nog veel meer zijn zelfgebouwde
vliegtuig zien en een paar flitsen van zijn reis van
vier maanden naar en over Afrika.
Vraag van interviewer: 'Hoe is het om te crashen, je
bent al een paar keer gecrasht toch?'
Joost: 'Een geweldige opluchting! .... Je bent altijd
bang! Maar de angst voor iets is het meest vervelende,
en áls het dan gebeurt, is dat zo'n geweldige
opluchting!..... Je wordt dan heel rustig en weet
precies wat je moet doen.'
Mooi.
21 januari
Van zo'n pakje bij de post word ik
vrolijk! Er is werk aan besteed. Het zijn allemaal losse
postzegels en bijna allemaal verschillend. Ze zijn ook
nog eens keurig aansluitend en recht opgeplakt! In de
webwinkel waar dit binnen 1,5 dag na de bestelling
vandaan komt, heb ik gelijk vertrouwen. Voor de
webwinkel zelf lijkt me de eraan bestede tijd een slecht
teken. Als je het heel druk hebt, gaat het postzegelwerk
waarschijnlijk minder secuur.
De inhoud kende ik al precies, want wat erin zit, kocht
ik hier al jaren bij de bloemenwinkel toen die op
voornamelijk kleding en diervoer overgegaan was. Op een
gegeven moment wisselde het assortiment kleding echter.
Ik kon niet wennen aan de te korte opvolgers met
opvallende reclame erop.
Gelukkig is er nu het web en heb ik zonder er het huis
voor uit te moeten mijn oude fijne zachte weer terug.
Inclusief porto goedkoper ook nog.
Wat? O, zei ik dat nog niet? Niks bijzonders hoor,
gewoon katoenen kniekousen in mooie effen kleuren!
20 januari
Van de makers van de originele Beemsterkaas kreeg ik een
aardig antwoord op mijn vraag van 15 januari.
Nee,
Beemsterkaas rijpt niet in bunkers. Op hun site stond,
behalve tips voor een kerstmenu met Beemsterkaas, ook een
recept met Twentse Bunkerkaas. Dat was echter geen Beemsterkaas, maar zo kwam
wel de verwarring daarover
waarschijnlijk.
Ben blij dat ik het weet, weer een vast
punt in mijn leven!
De nachtelijke duinen die ik in mijn hoofd had om te
schilderen, zijn uit praktische overwegingen gisteren
veranderd in avondlijke duinen. Dan zie je tenminste nog
íets. Wel zo handig voor een schilderij.
19 januari
Ik vind een klein blauwgemarmerd alfabetboekje terug
uit 1970. Ik heb er veel boektitels in geschreven. In
die tijd werkte ik in een boekhandel en noteerde titels
en namen voor 'later eens' als ik tijd van lezen zou
hebben. Er liggen ook Handelsblad-krantenknipsels in die
kennelijk nog overgeschreven moesten worden. Bovenop
ligt iets over Oscar Timmers, destijds uitgever- auteur
bij de Bezige Bij.
Via Oscar Timmers op de NRC-site kom ik bij een column
van Marita Mathijsen over de dichter Hans Faverey, waar
ik weinig van begreep toen we hem op de MO-opleiding
lazen. Via Faverey en Mystiek lees ik uitleg van zijn
gedichten op de site Sporen van God. Nu begrijp ik meer
van Faverey's taalgebruik en de betekenis ervan. Link
naar VPRO Boeken. Daar staan filmpjes waarop hij
voorleest uit eigen werk.
Wat is zo zigzaggen over het www interessant. Twee uur
zijn zo om.
Maar een kast opruimen duurt op deze manier eindeloos!
NB Vanavond om 22.22 uur is het volle maan.
18 januari
Er stopt een auto in de berm aan de overkant en een
vrouw op klompen stapt uit. Ze haalt een 8-treden
huishoudtrap uit de auto en plaatst die naast de
handwijzer met onder elkaar drie verwijsbordjes naar
campings en zo die bij de brug staat. Dan pakt ze een
wisser en een poetslap, - een emmer sop staat in de auto
- klimt op de trap terwijl auto's vlak langs haar heen
rijden en ze ook nog eens bijna boven de beek staat te
wiebelen en begint dan de voor- en achterkant schoon te
maken.
Is het de grote kans op ongelukken waard om zonder hulp
een campingbord schoon te maken? Als ik nu eens geen
foto gemaakt had en gelijk mijn schoenen aangetrokken
had om haar even te gaan helpen? Een gemiste kans. Kans
op wat? Als ze een moderne boerin is, een kans op : Fijn
dat je komt helpen!
Als ze een traditionele boerin is, een kans op een
afwijzing. We zijn nl geen naobers. 'Ik kan 't zelf wel
af'! zou niet de eerste
keer zijn.
Ik had het natuurlijk toch moeten doen. Want wat, als......?
17 januari
De ondergaande zon zorgde voor een scherpe
schaduw in de kamer. Herken je die op de
stoelrug? Ja! Helemaal goed! Natuurlijk van de
Amaryllissen op de vensterbank.
Eén haas 'woont' hier, een paar dagen geleden waren er
twee en nu rennen er drie achter elkaar aan door de wei.
Een vroege lente!
Vanmiddag weer naar schilderles. Ik ga met iets nieuws
beginnen, het strand is af. 50x70 acryl.
Dat de vrouw meer op een vliegend tapijtje lijkt te
zitten dan op een handdoek vind ik eigenlijk wel mooi.
Ik ga vandaag beginnen aan duinen in de nacht.
Experiment.
Zondag 16 januari
De kinderen zijn weer naar hun eigen huizen
vertrokken. Slaapzak, en toiletspullen lieten ze
achter, is handig voor een volgende keer. Het is nu stil
hier, en toch is op de een of andere manier het praten,
vertellen, lachen en omarmen nog aanwezig, soms samen
met weemoed en verdriet.
Vanmorgen liepen we met zijn allen, mensen en hovawarts
rond het Hilgelo. De zon scheen op de stammen van de
'blanke barken', die fel oplichtten, het Hilgelo leek
bijna zwart, er zat echt al iets van lente in de lucht.
Hier in de wei bloeit de romantiek op. Twee enorme
hazen liggen languit met de snuiten tegen elkaar in het
gras. Niet in een lijn maar in een hoek van 90 graden.
Later liggen ze wel een uur precies recht naast elkaar,
ze lijken te slapen.
15 januari
Gisteren was ik bij M&M en aangezien het
lekkerbekken zijn, wel heel verschillend in smaak, want de een is op gepocheerde vis en de
ander op gegaarde biefstuk, houden ze wel allebei van kaas.
Het kaasplateau mocht er zijn! Tijdens het bijpassende
gesprek kon ik de bunkerkaas ter tafel brengen. De naam
als zodanig kenden ze niet, maar &M wist wel dat ook Beemster kaas in bunkers rijpt.
Dichtbij de Beemster.
De site van Beemsterkaas waar toch enorm veel weetjes op
staan, vermeldt er niets over. 'k Heb een mailtje
gestuurd met de vraag of het waar is. Er zijn
belangrijker dingen om te weten, maar toch! Een vast
punt in je leven is nooit weg.
Over weg gesproken. Honderd keer ben ik links afgeslagen
Varsseveld in toen ik iemand ophaalde om samen naar les
te gaan. Later werd die afslag een rotonde, maar het
bleef de eerste afslag links. Gisteren. Ik rij
automatisch die rotonde op en beland in een
niemandsland. Ik merk het pas als Varsseveld wel erg ver
weg is. Terug. Blijkt dat er een nieuwe rotonde bij is
gekomen, een paar honderd meter voor die andere. Was ik
al zo lang niet daar?
14 januari
Verjaardag van Tante Jenny. Ik schreef over
haar op Bergvolk 11.
Dit is
Bunkerkaas. Ja, met Achterhoekse witte wijn erin!
Marieke bracht die mee. Nooit van gehoord.
Bunkerkaas is kaas die gerijpt is in de voormalige
munitiebunkers van vliegveld Twente. Die hebben het
ideale grotklimaat om kaas te laten rijpen. Dit is een
60+ kaas die goed smaakt, maar ik denk dat je hem niet
te vaak moet eten. Is denk ik zonder wijn lekkerder. In
die bunkers worden proeven genomen met allerlei kazen,
ook Italiaanse. Ik begrijp dat al die kazen bunkerkaas
heten.
De beek begint nu toch wel erg te
stijgen. Hij is wel eens hoger geweest, maar niet veel.
Spannend.
13 januari
Deze week uren gepraat over het leven dat we geleefd
hebben. De vriendin van vroeger neemt haar leven met me
door zoals dat na '49' toen we allebei 13 jaar waren en
ik acht maanden bij haar in de klas zat, is verlopen. De
grote lijn wist ik wel, -ze is weduwe geworden met 29
jaar, heeft 1 dochter-, maar hoe ze tegen haar
opvoeding, ouders, geloof, eigen ontwikkeling, liefde en
al die ingrijpende dingen aankijkt, was me niet bekend.
Nu we elkaar na 60 jaar weer hebben 'ontdekt' is er veel
in te halen. Ze weet dat ze niet veel tijd meer heeft en
geniet duidelijk van ons contact. Ik ook!
Het is alsof ik er een zus bij gekregen heb. We hebben
veel gemeen. Het belangrijkste is eigenlijk dat we
helemaal ons zelf kunnen zijn, we zitten niet bij elkaar
op visite, hoeven ons niet beter voor te doen dan we
zijn. Eigen.
12 januari
Het zwijgen van Lou de Jong. Ik vind het een
indringende film die de kleindochter gemaakt heeft over
haar opa. Het mooie portret dat ze wilde maken,
verandert in een tragisch verhaal over onvermogen en
afgunst, door de vondst van foto's en brieven in zijn
huis na zijn dood. Hij had op vragen altijd
geantwoord dat die er niet waren.
De verhalen van de twee zonen van Lou's omgekomen tweelingbroer
Sal zijn aangrijpend. Evenals de confrontatie van Daan,
een van die zonen, met de zoon van Lou. Ze hebben een
tegengestelde mening over het karakter van Lou. De
andere zoon van Sal, Abel, heeft zich dan al
teruggetrokken en wil niet meer meewerken aan de film.
Drama!
11 januari
Binnen bloeit de Amaryllis. Mooi? Elke bloem ervan is
mooi, de witte geurt ook nog eens heerlijk, maar toch
vind ik het genoeg Amar.enz. voor één experiment. Ze
horen niet op een rijtje in elk een eigen pot in een
vensterbank te staan. Het ziet er armoedig uit. Dat
gevoel heb ik ook bij orchideeën in potjes. En bij een
ijsbeer in een dierentuin. Volkomen ontheemd.
Zondagmiddag bij het Hilgelo.
10 januari
Vervolg van 7 januari. Ik stuurde een mailtje naar
de opvolger van UVC (zie 7 januari) in Ulft. Op
hun website staat, dat de eerst bekende wedstrijd van
UVC in augustus 1908 was, tegen De Kruisberg. Ik kan nu
dankzij Ab Wamelink aantonen, dat de club al op 14
juni 1908 tegen WVC in Winterswijk speelde, en wel hier
achter ons huis.
Er kwam heel snel een bedankmailtje. Fijn om meer over
de geschiedenis te weten. Ze willen graag de krant zien
waar het bericht instond. Volgens mij staat die op
microfiche bij de Bibliotheek.
Zondag 9 januari
Op 25 december vloog een bosuil op een latje van het
grote raam, bleef even klauwend zitten en vloog toen
achter de rodo bij de schoppe. Ik heb hem niet
weergezien. Tot vanmiddag. Wat is dat daar voor wits
achter de rodo? Ik kruip onder de esdoorn door en zie
het, een grote dode vogel. Een kerkuil. Dan was het dus
geen bosuil die ik bij het raam zag.
De vogel ziet er nog gaaf uit, is al die tijd bevroren
geweest onder een dikke laag sneeuw. De vogelwerkgroep
zegt dat ik hem het beste gewoon kan laten liggen. Bij
deze hoge temperatuur zal hij wel snel vergaan of
opgegeten worden. Hij is geringd (waar zou Arhem-Holland
liggen?? zo staat het op de ring) en ik zal het nummer
doorgeven aan het Dutch centre for Avian Migration and
Demography in Heteren. Na een paar dagen krijg je
een mail met de ringplaats van het dier.
Om 21.00 uur geef ik de gegevens door en al na 3 minuten
weet ik alles over het dier bij het ringen:
Geringd door Arentsen, 14-06-1999, kerkuil, volgroeid,
geslacht onbekend, Goorweg Meddo, afstand tot meldplaats
(=vindplaats) 3 km, richting van ringplaats 112 gr.
Een uil van ruim 11,5 jaar lijkt me al vrij oud. Ik vind
het opvallend, dat hij op maar 3 km van de ringplaats
verwijderd de dood vond.
Een vogel! Kan de hele wereld over vliegen!
Ik ook. En woon als oud mens op 3 km van mijn nest.
8 januari
Het stukje bij de foto's schreef ik afgelopen nacht.
Sindsdien is de temperatuur zo opgelopen, dat het
hele dak schoongelekt en het ijs op de grond
weggesmolten is. Nu om half 2 staat de thermometer op 12,3 gr. De beek staat hoog, maar niet overdreven. Heel
bijzonder vind ik het fluiten van mezen, 'schiet in 't
vuur' noemde Jachmans grootmoeder dat. maar de kachel
blijft hier nog lekker aan.
Het
ziet er prachtig uit, zo'n dubbel sierrandje langs het
dak, maar vanuit de deuropening er precies onder ziet
het er dreigend uit. Telkens
klettert er een brok ijs op de stenen. Aan de klap te
horen weegt zo'n brok wel een kilo. Daar dreunt er weer
een.
Ik ga het ijs echt niet oprapen om het te wegen!
Levensgevaarlijk! Danger de mort! Klinkt nog dodelijker.
Een paar bloempotten zijn ook al uit elkaar gespat.
7 januari
Van Ab, de vorige Jachman, kreeg ik een kopie van een
oude advertentie. Meer dan 100 jaar geleden, op Zondag
14 Juni 1908, werd er gevoetbald in wat nu onze wei is,
'op het Veld achter het Jachthuis'.
Serie-Wedstrijden zullen wel competitiewedstrijden
geweest zijn en HET BESTUUR het Bestuur van W.V.C. uit
Winterswijk.
Entree 12 cent. Best veel geld.
WVC bestaat nog steeds en speelde toen
tegen UVC uit Ulft.
Terwijl ik op het www zocht naar wat er nog meer
gebeurde op die dag, kwam ik op een site van een zekere Wilmes
uit Duitsland. Misschien nog een ver familielid van ons.
Daar zal ik nog eens iets over schrijven. Jachman kwam
bij genealogisch onderzoek die naam Wilmes tegen in
Zutphen, en nog verder terug in Duitsland.
6 januari
Boeiende tv-uitzendingen deze week.
Bij 5 jaar later zag ik Leers en Ayaan, bij Oprah het
lot van oorlogsveteranes, 6500 leven op straat, en
in Wintergasten Antony Hegarty, die probeerde duidelijk
te maken hoe hij als transgender in het leven staat.
Het lukte niet echt, maar ik vond het ontroerend mooi om hem
te zien praten bij zijn pogingen het duidelijk te maken.
De filmfragmenten boeiden op een soms pijnlijke manier.
Als Hegarty met een traag zoekend begin van een
mogelijke uitleg bezig was, werd er bot overgeschakeld
naar het volgende filmpje. Jammer.
Zeer indrukwekkend vond ik de toespraak van Robert
Kennedy die hij onvoorbereid hield onmiddellijk nadat
hij op de hoogte was gebracht van de moord op Martin
Luther King. Hij praatte op dat moment met kinderen van
een basisschool. Hij liet die kinderen nauwelijks iets
merken, bleef nog 7 minuten zitten, liep toen kalm weg
en hield zijn toespraak. Wat een man! Ook heel
bijzonder het filmpje van een optreden van zangeres
Buffy Sainte-Marie, een bijna 70-jarige
Indiaans/Canadese, die enorm veel gedaan heeft om de
leefomstandigheden voor native-americans te verbeteren.
Kijk op creative.native.com bijvoorbeeld voor
filmpjes van optredens.
Buurvrouw heeft een prachtig vest in de opruiming
gescoord voor de helft van de prijs, Marieke heeft drie
kledingstukken gevonden voor de halve prijs, geweldig,
dames. Maar ik sla alles, vier voor de prijs van 1½!
Een tas vol met een blousejasje, nog een blousejasje, een
trui met bijpassende blouse en een blouse in z'n eentje,
voor precies 100,- Ik vind dat goed geslaagd!
Wanneer ik dat allemaal aantrek? voor de komende dagen
zijn er al 3 bezoeken gepland; zien ze eens wat anders
dan de lievelingsdingen die ik al járen draag. 'Je ziet
er keurig in uit hoor en ze zijn nog lang niet
versleten', hoor ik de tantes waarderend zeggen over m'n
oude schatten.
5 januari
Ik dacht dat het zou dooien vandaag, maar het vriest
verdorie gewoon weer door. Dit is niet leuk meer! Wel
leuk is binnenshuis de eerste bloem aan de Amaryllis. De
witte die achter de rode staat bloeit morgen. Als hij
vannacht zijn nieuwsgierige knop
niet door de lamellen van de luxaflex steekt, tenminste.
Dat deed de rode een keer en ik kon hem 's morgens toen
ik slaapdronken aan het touwtje trok nog net redden van
onthoofding.
Heb me bezig gehouden met sneeuw ruimen. Met
ladingen schoof het van het dak op de stoep voor de
keukendeur. Beetje erg onhandige plek. Eergisteren schoof het
dak leeg aan de zonkant, dat heb ik laten liggen want
die deur gebruiken we nu niet, en gisteren dus aan de andere
kant. Zeven kruiwagens vol heb ik opgeschept en naast de
beek omgekieperd. Het is helemaal geen vervelend werk,
want er is veel te zien buiten.
Hé! daar is de peterselie weer die ik kwijt was en de
bloempot met weggekropen daslook. De in de val omgekomen
muis die ik voor liefhebbers op het dak gegooid had, is
niet door ze gevonden en rolde met de sneeuw mee naar beneden.
Het is de zevende in 7 dagen. Ze zijn uit angst voor het
feestgeknal naar de veilige zolder gevlucht, denk ik, of
dachten ze.
4 januari, bewolkt
Volgens het KNMI liggen er behalve in Zuid-Limburg waar
het wit is, misschien hier en daar nog wat sneeuwresten.
TV-beelden van een zwartwit Gronings landschap.
Bij ons in de Achterhoek ziet het er nog aardig wit
uit vanmorgen, vind ik. Alleen bomen en doorgaande wegen
zijn sneeuwvrij.
Ja, daar is ie! nu om kwart voor 10 komt de felle zon
tussen 2 wolkenbanken door boven de dennen uit en ik kan
hem met zijn maansikkelvorm prima zien door drie
negatieven heen!
Op 31 mei 2003 was om 20 over 5 's morgens de
zonsverduistering te zien door mistflarden heen. Ik
maakte toen deze pastel en een klein versje:
Vóór vijf uur ben ik 't bospad opgegaan,
het stille uur, er krassen zelfs geen kraaien,
om voor een lege einder wachtend stil te staan
hopend de maan voor Apis te zien draaien.
Statig vertoont zich, donkerrood en dof
opdoemend uit de nevels God de Stier
Ik heb de neiging neer te knielen in het stof.
Gewoon een
zonsverduistering, in 't Nu en Hier.
3 januari
Morgenvroeg bij zonsopkomst zonsverduistering! Als
de zon opkomt, ongeveer kwart voor negen, is hij voor
3/4 verduisterd. Hou je speciale beschermingsbril bij de
hand! Om half 11 is het feest voorbij. Als je extra
vroeg opstaat, kun je voor zonsopgang meteorieten,
vallende sterren, zien. Het is nieuwe maan, dus goed
donker. Veel kans om bij een onbewolkte hemel wel 50
flitsen in een uur te zien, door die donkerte zie je nl
ook de zwakke oplichten.
De grote griepgolf nadert vanuit het westen en
kinderen tot 15 jaar worden het meest getroffen,
Nederlanders durven weer te beleggen in aandelen en
vannacht is er zicht op vallende sterren. Dit is het
nieuws op de dag dat de scholen weer beginnen en
Nederland de kerstspullen opruimt en lege flessen bij de
honderd flessen zet die al naast de glasbak staan.
Vandaag gaat de zon al 13 minuten later onder! En
overmorgen komt hij ook al 1 minuut eerder op. 't Kan
niet op. 't Is zo al weer lente.
De sneeuw gleed gisteren van het door de zon
beschenen wolfseind op de grond met een geluid als van
een auto die met geblokkeerde wielen een eind
doorschuift en dan tegen een boom rijdt. Zonder het
blik- en glasgerinkel dan. Daar leek het geluid dat 1,5m
lange ijspegels maken die van de dakrand op de stoep
vallen weer wél op.
De schade aan het dak lijkt mee te vallen. Er moet wel
iemand komen om hier en daar wat te herstellen, maar dat
is niet erg urgent, omdat er waterdichte beplating onder
ligt.
Zondag 2 januari
Éen van de gaaien van de vier die hier rondstruinen
heeft geleerd om net als een mees aan een pindanet te
hangen. Een roodborstje kan het ook al, de vinken
proberen het wel, maar kunnen er niks van, ze durven
nauwelijks op de voedertafel te komen, veel te
gevaarlijk, staat helemaal scheef!
Ik las over het initiatief voor een Goed Nieuws
website van NRC-correspondent Bas Mesters. Hij kreeg het
idee twee maanden geleden van Westers. Als tegenhanger
voor al het negatieve nieuws in de media geven
journalisten op een nieuwe site Nederland op 1 januari een cadeau: een
website met berichten van correspondenten over
'bouwers', mensen die initiatieven ontplooien, dingen
doen, die nauwelijks of niet in de media verschijnen, itt
'afbrekers'. De bedoeling is dat er steeds nieuwe
bijdragen door nu al 17 correspondenten geplaatst
worden. Ik vind dit echt goed nieuws.
http://www.one11.nl
Ook in het kleine zijn er mooie dingen te melden. Een
dochter die onverwacht een toch wel beetje moeilijk Oud
en Nieuw bij je komt doorbrengen en blijft slapen. Buren
die de in de kleddersneeuw vastgelopen bus van
schoonzoon met de shovel eruit komen trekken en netjes
op een plek bij de harde weg neerzetten. 'Niks te
danken, hoor, 't is naoberplicht!' Een vriendin die
zomaar even komt kijken hoe het gaat, een penfriend die
een aardige brief schrijft om te laten weten dat ze aan
je denkt, familieleden die bellen, het zijn op het
persoonlijke vlak allemaal 'bouwers'. De wereld wordt er
mooier van. Mijn wereld in ieder geval!
Zaterdag 1 januari
2011. Een nieuw jaar schrijven is even wennen. Na
twee-nul-één-nul volgt zonder dat ik erbij nadenk
twee-nul-twéé-nul! ik type dus 2020.
Maar zo werkt het niet!
Ik heb het vermoeden dat mijn verwerking van getallen
meer met taal dan met rekenen te maken heeft. In
gedachten zeg ik niet tweeduizendtien met dat
cijferbeeld voor ogen, maar zoals hierboven
tweenuleennul. Dan is het net zo logisch, nee logischer,
om tweenultweenul te zeggen dan tweenuleeneen. Kunt u
het nog volgen?
Ik neem aan dat er al veel over geschreven is, maar dit is
van mij een originele gedachte.
Hoe gaat het bij hoofdrekenen? De opgaven worden
voorgelezen met de getallen als getal, dus
tweehonderdtien en niet tweeeennul. Een meer op taal
gericht mens moet het eerst gaan vertalen. Bij
vermenigvuldigen, delen, optellen en aftrekken zou dat
wel eens in zijn nadeel kunnen zijn, maar bij
'schrijfsommen' is een talige weer in het voordeel.
