30 april Koninginnedag vooral in Thorn en Weert.
Ik kan het niet opbrengen om nu weer een paar uur tv te
gaan kijken. Vooral omdat het zo bekend is. Ik zet de tv
aan en kijk zo nu en dan even.
Hond. Toen ik hem gisteren al vroeg uitliet, liep hij
los braaf met me mee naar de dennen, deed wat hij moest doen
en wandelde gezellig weer mee naar de schuur. De
boterhammen en een half oor waren op. Om 9 uur gaf ik
hem nog wat en dacht dat hij misschien wel weer even
naar buiten wilde. Ik deed de schuurdeur open en hij
stoof langs me heen naar buiten, net of hij heel nodig
moest. Voor ik me kon
omdraaien was hij al bijna uit zicht. Toen ik bij de
uitrit was, zag ik hem al nergens meer. Ik denk dat er
gefloten is, of hij wist ineens de weg weer toen hij de
zandweg zag. Als hij door de wei achter het bosje rent, kan
ik hem ook niet meer zien. Probleem opgelost, geen asiel
gebeld.
Vorig jaar ook rond deze tijd gebeurde bijna hetzelfde.
Ook tijdens een hevige regenbui hadden twee jongelui
honden op de weg zien lopen en dachten dat die van ons
waren. Zouden honden bij een stromende regen na een
droge periode de weg kwijtraken doordat de sporen
wegspoelen?
29 april
Vannacht had ik een logé. Hij heeft in de schuur
geslapen. Toen ik hem welterusten wenste, gaf ik hem nog
een bruine boterham en een oor. Het was m'n laatste.
Nou, dat lustte hij wel!
Zo dadelijk ga ik het dierentehuis bellen, misschien mag
hij daar logeren. Gisteravond tijdens een onweersbui,
werd hij afgeleverd door een Duits meisje van een jaar
of 16. Sprechen Sie Deutsch? Ja, een beetje wel.
Ze had de hond gevangen toen ze zag dat hij steeds de
weg wilde oversteken naar onze kant en dat probeerde in de
stromende regen
vlak voor aankomende auto's. Ze dacht
dus dat hij hier woonde.
Het lijkt een lieve hond, probeert steeds naar binnen te
glippen, is dus wel een huis gewend en is beslist geen
zwerver, al draagt hij een rode boerenzakdoek om zijn
nek. Ik denk, dat hij een soort kleine zwartwitte,
ruwharige, grappige terrier is. En een allemansvriend.
Geen hond voor mij. Ook niet om zijn zeer bewerkelijke
vacht.
Het meisje staat op de camping hier tegenover en liep
buiten om een boeketje bloemen te plukken in de berm.
Dat kreeg ik toen van haar, omdat de hond vannacht hier
mocht blijven. Ik zal haar bellen als hij in het asiel
is ondergebracht. Ze was erg met hem begaan.
Ja, ook nog naar Kate en William gekeken en naar de
stijve gezichten. Niemand die hartelijk knikte. De
mondhoeken even optrekken was al een hele moeite. De
kerkdienst was zo saai en emotieloos, het moet dan maar,
zoiets.
Het bruidspaar en prins Harry plus de bisschop die de
preek deed, waren een beetje losser. De menigte op
straat gedroeg zich als echte gentlemen, gedisciplineerd
uitgelaten. Hoe ze zonder dringen achter de
agenten aan naar het paleis liepen, geweldig mooi, petje
af.
28 april
De regen maakte gisteren net alles een beetje vochtig, maar
met de regen van vannacht meegeteld zit er toch nog 11mm in de
regenmeter. Gisteravond lag er een deken grondmist boven
het land.
Nu in de namiddag trekt een onweersbui ten zuiden langs
naar het westen, het rommelt al uren. Op Buienradar zie
ik dat het er meer dan een zijn en dat er vanavond om
half acht hier nog een overkomt. Nu was het heerlijk
weer om te maaien, het stoof niet meer en het gras was
bijna droog.
Ik schrok boven het maaigeluid uit van een griezelig
laag vliegende heli. Ze komen wel vaker laag over als er
een patiënt met spoed naar Enschedé gebracht moet
worden. Er is hier bij het ziekenhuis een helihaven.
Deze kwam net over de boomtoppen leek wel. Voor
politiewerk worden ze ook ingezet en als ik iets
uitgespookt had, zou ik me doodschrikken als zo'n heli
me zocht.
Ik kocht het boek met alle namen van door de duitsers
vermoorde Winterswijkse Joden in de jaren '40-'45, dat
zijn er 126! Het is enorm goed gedocumenteerd, met
familiefoto's, foto's van brieven en documenten,
herinneringen van overlevende familieleden en
herinneringen van 'gewone' Winterswijkers.
De goede documentatie was mogelijk door de perfecte
boekhouding die de duitsers erop na hielden. En de
Nederlanders. Alles is bekend: wanneer zijn ze
opgepakt, waar gingen ze heen, wanneer zijn ze vermoord,
datum en kamp.
Op de middelbare school zat ik begin jaren '50 bij Juultje Stein
in de klas. Nu weet ik pas hoe het haar moeders familie
en de aangetrouwde familie vergaan is. Er werd in de
klas en ook buiten school niet over gepraat. Wat moet
dat erg voor haar en de anderen geweest zijn!
27 april
Buiten bij de keuken kun je op het ogenblik hooguit
een boterham eten en beslist geen soep. Enorme
hoeveelheden beukenbloempjes komen met noordoostenwind
op het terras terecht. Ik heb aardige dekseltjes voor
thee- en wijnglazen maar soep eten met een deksel op je
bord lepelt niet lekker.
Oogst van één dag:
Op de voorpagina van de Achterhoeknieuws staat een
klassenfoto van school C. Ik ken die foto, mijn zus en
haar vriendinnetje en nog meer bekenden staan erop. De klas
is die van juf Van der Klashorst, 1939 ongeveer. Op die
foto staan ook de drie Joodse Hannies, die niet
terugkwamen. Die meisjes zijn mede onderwerp van de
dodenherdenking waarbij leerlingen van de Julianaschool
een rol spelen.
Er staat een oproep bij de foto. Kent
iemand die kinderen op de foto, herkennen mensen
zichzelf, meldt het en ze kunnen dan speciaal deze
herdenking bijwonen.
Ik bel Riet en ze zegt dat er ook nog een Joodse jongen
opstaat. Ze kent nog veel kinderen van die klas. Leuk
is, dat er ook broers en zusjes van die leerlingen
opstaan. Ze neemt contact op met de organisator, maar de
reactie is nogal lauw.
26 april
Ja, ik heb gisteren nog een heel stuk gras gemaaid
na alle voorbereidingen. Om half 12 werd het te warm en
ben ik er mee gekapt. Het ziet er toch al weer een stuk
netter uit. Vandaag zal het minder warm worden, dan ga
ik wel verder.
In Benali Boekt was van de week Tommy Wieringa te gast.
Als ik dichter bij Geesteren zou wonen, bracht ik voor
de APK mijn auto net als hij naar Marinus! Een wijze
oudere man, techneut met boeddhistische inslag.
Ik ging op Wieringa's website kijken en daar stond het
verhaal
Ballon, uit de bundel 'Ga niet naar zee'. In cursief een
fragment uit het verhaal.
Een man vist met zijn wandelstok uit een slootje bij
zijn huis een wedstrijdballonnetje
met een naamkaartje. De naam van de kleuterschool is
leesbaar maar niet de naam van het kind. Hij gaat naar
zijn lege huis en schrijft aan die onbekende kleuter
deze brief:
25 april
De rook van de paasvuren hangt nog in de lucht.
In Meddo was een enorme hoop hout opgestapeld en
halverwege waren er nog 2 kleinere stapels. Naar de
kleinere die vroeger aangestoken werden, gingen veel
ouders met jonge kinderen, naar die in Meddo vooral de
oudere jeugd. De terugkomers van de eerste vuren,
ontmoetten rond negen uur de gaanders. Het was vol op
het fietspad. Veel gebel, geroep en gelach.
Ik ben niet wezen kijken, kon goed de gloed zien en soms
het vuur. Ik weet het niet uit het hoofd, maar ik meen
dat er zo'n 30 paasvuren waren rond Winterswijk.
Vandaag is het een gewone dag en ik ga gewoon het
gras maaien. Gisteren fatsoeneerde ik een paar struiken waar veel
dood hout in zat. Dat kon zonder lawaai. Eerst zo
dadelijk dat snoeisel wegbrengen op de takkenhoop.
Daarna moet ik de waterslang oprollen want die ligt een
heel eind over het gras. Dan de laatste molshopen
wegharken -het zijn er maar een paar gelukkig- en dán
kan ik maaien. Kán. Ik denk dat ik tegen die tijd aan
een beker chocola toe ben!
Bij de keuken doen de violen het heel goed. Ze ruiken
ook heerlijk. De blauwe regen die over het rek groeit is
al half uit. Het doet zuidelijk aan. Daar ga ik mooi
eerst uitrusten voor ik begin te maaien.
Heerlijk zo'n scharrelige dag met ook nog eens
zomerweer.
Paaszondag 24 april
Vanmorgen bij 't Hilgelo 3 nachtegalen en de eerste
koekoek gehoord! Nagekeken wanneer ik vorig jaar de
eerste nachtegaal hoorde, dacht 22 april, was 24 april.
Blij dat ik nu op tijd de wekker zette!
Gisteren hebben we een halve Krosenbrinkroute
gefietst. We begonnen niet bij het beginpunt, want de weg
naar Den Tappen is niet de mooiste. Wij namen de
Bataafse weg, dan langs het strandbad naar De gulle
Waard. Als die open was geweest hadden we daar wat
gedronken, maar nu fietsten we door via de Guldenweg en
het pad door Bekkendelle naar Berenschot. Aspergesoep
gegeten buiten boven de beek, waar bijna geen water in
stond.
Bij de splitsing gingen we rechts en pikten een
endje voorbij de spoorlijn de Route op. Een prachtig
stuk Woold en Miste gefietst, op paadjes waar ik als
fietsende Winterswijker nog nooit geweest was en Marieke
helemaal nooit, als dat mogelijk is. Vooral
het stuk bij Kreil en dan tot Beestman was voor en groot
deel onbekend. Prachtig! Bos, natte weiden met russen,
droge weiden met koeien, mooi gerestaureerde
boerderijen, smalle paadjes, brede mulle paadjes, weidse
vergezichten, weiden geel van paardebloemen, kortom
genieten.
Bij de Haartseweg steken we door richting Misterweg en
rijden via Corle weer naar huis. Een volgende keer nemen
we de andere helft van de route.
Bij 't Kreil staat het water beneden nul!
Bord langs de route.
23 april
Als het warm weer is, krijg ik zin om met water te
knoeien, wel verantwoord knoeien natuurlijk! De auto glanst weer
na een week groen van het stuifmeel te zijn geweest. Ook
de kamerramen en de schermen heb ik afgespoten. Met laarzen
aan heerlijk door de plassen stampen. Genieten.
Ik heb nog een herinnering aan zo'n genotvol moment van
toen ik acht of negen was en samen met Jopie van Drie
met de armen om elkaars schouders midden op straat in de
stromende regen liep te zingen. Tot mijn moeder me boos
binnenriep, Jopie naar huis stuurde en mij naar bed. En
het was zó heerlijk geweest. Wat had ik fout gedaan?
22 april
Temp. in Meddo 27.1
Morellen. Ze zijn een maand geleden
geplant en bloeien nu al volop! Ik weet niet vanaf welke
leeftijd ze vrucht dragen. Ik weet wel dat daar bijen
voor nodig zijn en die zijn er bijna niet meer. Ook zijn
er weinig hommels en andere zoemers.
De een zegt, dat dat komt door de GSM-straling en wil
geen zendmast in zijn 'achtertuin' hebben staan, want
hij houdt bijen. Bij de buren is er een veel betere
plek, roept hij schijnheilig.
De ander geeft de schuld aan het royale gebruik van
pesticiden in de landbouw, maar wil niet méér betalen
voor bio-piepers.
Als er geen bijen zijn, moet ikzelf dat bevruchtingskunstje maar
toepassen, penseeltjes genoeg.
Vannacht heb ik de nachtegalen weer gehoord bij het
Hilgelo. Zeker twee. Vorig jaar waren ze ook op 22
april. Ik zette nu de wekker op 2 uur en ging buiten
luisteren. Ja!!
Dat is zo'n bijzonder moment. Een gewoon klein vogeltje
dat je nauwelijks opvalt als hij niet zingt, is een
kilometer ver te horen in de nacht. Er zijn ook eenden
en andere watervogels te horen, maar de nachtegaal gaat
over alles heen.
Vanmorgen ben ik even op de fiets boodschappen wezen
doen in Meddo en weer hoorde ik nachtegalen. Ze móeten
wel dag en nacht fluiten, want ze weten niet hoelaat de
vrouwtjes over komen vliegen. Nee, dat kan wel een week
duren, maar misschien ook een dag, je weet het nooit bij
vrouwen. Dus moet je er naar fluiten!
21 april
In
Jelle van Sipke Froukjes, een van de boeken van
Nynke van Hichtum, heeft Jelle een Stabyhoun. Het gezin
is arm, dagloners bij een rijke boer, en de hond eet
eigenlijk te veel. Al spaart Jelle het uit eigen mond.
Dat hoort Jelle als zijn ouders zacht in de bedstee
overleggen en hijzelf wakker ligt in de andere bedstee.
Wat moet hij doen? Wat doet hij?
Een prachtig boek.
Op zoek naar hondensites, want de opmerking van
Uschi zeurde nog een beetje na, kwam ik bij de
Stabijhoun en Wetterhoun site. Friese honden die
gebruikt worden voor de jacht en voor het schoonhouden
van het erf van bunzing en ander ongedierte. Ze zijn
waaks en vriendelijk voor kinderen. Moeten wel
consequent opgevoed worden, en ze moeten veel werk te
doen hebben. Sympathiek vond ik bij de rasvereniging,
dat geďnteresseerde en eventueel toekomstige kopers bij
mensen die er een of twee bezitten thuis mogen komen
kijken hoe ze in een gewone omgeving zijn. Thuis
gedragen ze zich toch anders dan op een clubmatch of een
open dag.
Ik zei altijd STAbyhaun, maar dat is fout, het is
staBIJhoen. Een 'sta de baas bij hond'. Valt af, want
hij jaagt ook graag op hazen.
Misschien is Wetterhoun wel waterhond, en wordt hij
gebruikt voor de eendenjacht. Nee, oorspronkelijk voor
de otterjacht, lees ik in Kies uw hond. Maar deze is een
beetje agressief en moet stevig aangepakt worden. Nee,
valt ook af.
Ik wil heel misschien ooit wel eens een mooie lieve hond, die niet te
sterk is, van nature goed luistert, alleen blaft als er
echt onraad is, niet achter konijnen en hazen aanzit,
wel mollen vangt, nooit ziek is, van klassieke muziek
houdt, mijn autosleutels opzoekt, en me waarschuwt als
ik de rits van mijn tas niet dicht heb gedaan. Hij moet
wel iets dóen voor de kost.
Ik zal het boek nog eens goed doorkijken. Zo'n hond is
er vast wel, en anders moeten ze er maar gauw één
fokken. De StaMIJbijhoun.
20 april
Het is boeiend om een boze vrouw te zien en helemáál
mooi is het, als die vrouw zo geweldig boos is, dat ze
de moed heeft om
een bísschop op
zijn fouten te wijzen, een aartsbisschop nog wel, een
halve heilige.
Deze vrouw heeft wat in haar mars, is Doctor in de
Geesteswetenschappen, docente Vertaalwetenschap aan de UvU
én ontslagen vrijwilligster bij de Kerk, omdat ze
kritiek had op de leider.
Je brengt Nelleke echter niet zo gauw van
de wijs. Ze heeft Fries bloed van vaders kant (grootvader
was van Tzum, Tsjom)
en waarschijnlijk Spaans bloed van moeders kant. Haar grootmoeder,
moeder en tantes hadden heel donkere ogen, een
knap en onnederlands trots uiterlijk plus een duidelijke
mening: 'en zo is het!'
De vader, ooms en twee tantes van Jachman hadden dat ook. Hún moeder kwam uit Groenlo, waar
lang de Spanjaarden gelegerd zijn geweest in de
80-jarige oorlog, en waar je nu nog een enkel Spaans
type ziet. De oma van Nelleke kwam van de kant van
Brielle waar ook lang de Spanjaarden gelegerd waren. Dat
Spaanse spoortje is kennelijk dominant. Boeiend.
19 april
Weer een gedenkverjaardag. Jachmans vader was jarig.
Niet dat hij een echte vader was, hij was altijd ergens
anders dan waar zijn kinderen waren. Hij ontvluchtte het
streng godsdienstige r.k. milieu waar hij in
opgegroeid was, ging samen met zijn vrouw naar het
buitenland en liet Jachman en zijn zusje achter bij zijn
moeder. Later probeerde hij de band met Jachman te
herstellen, maar die was zonder hem volwassen geworden
en kon weinig liefde opbrengen voor de man die eigenlijk
een vreemde voor hem was.
Ik ben hem heel dankbaar, want zonder zijn vader was
Jachman er niet geweest!
Deze reebok is hier helemaal thuis. Ook als ik in de
tuin aan het werk ben, staat hij rustig te grazen.
Alleen als ik stilsta en blijf kijken, of een paar
passen in zijn richting loop, gaat hij in dekking. Niet
eens gehaast.
Dikwijls komt een hinde bij hem in de wei, maar die is
veel schuwer, kijkt vaak op bij het grazen, en rent weg
bij geluid van wandelaars op de zandweg. Reeën hebben
evolutionair een kleine maag om snel te kunnen vluchten.
Maar ze moeten als gevolg daarvan wel vaak uit de
dekking komen om te eten.
Mooi is te zien bij Beleef de lente/ de ijsvogel, hoe
kalm reeën langs de beek lopen. Dat doen ze hier ook,
gisteren zag ik de hinde vanuit de beek omhoog de oever
op klauteren.
18 april
Sinds vorig jaar is het huis
€14000.- minder waard
geworden volgens de WOZ-beschikking. Dat is niet mis,
meer dan 1000.- per maand eraf. Maar de OZB is €15.-
hóger dan vorig jaar. Ook de gelijk te betalen
afvalstoffenheffing is verhoogd, met €7.- .
Lastenverlichting noemen ze dat.
Vorig jaar mocht je de betalingen nog spreiden over 6
termijnen, nu maar over 2. Alleen als je een machtiging
afgeeft, mag het nog in 6 termijnen. Je moet toch
bewondering hebben voor de creatieve rekenmeesters, want
ze zullen heus wel binnen de 'wet' en de afgesproken
regels blijven.
In de toelichting staat, dat ik, als ik nog vragen heb,
contact mag opnemen met de afdeling PIFA, team
Belastingen. PIFA?? 't Lijkt wel een circusnaam! Dat
zoeken we op.
PIFA staat voor Personeel Informatisering Financiën
Automatisering.
Zo kwam die naam tot stand.
Hoofd Naamgeving riep de afdeling Naamgeving bijeen:
Dinsdag om half 12 vergaderen we erover en Kim zorgt voor kippesoep en worstebroodjes.
De voorzitter doet een voorzet: Ik stel de naam PIFA
voor, klinkt dat niet lekker vlot?
Lid:
Ik weet niet..... pifa, iets pieferigs, we voelen ons een pief,
nee, ik heb een ander idee. Ik stel voor dat we AFPI
doen. Klinkt snel en efficiënt. Ze hebben maar te
luisteren! Áf PI!
Voorz.:
AFPI? Gatsie nee, klinkt zo WC-achtig. Ik moet aan
spuitbusreclame denken.
Ander lid: Ik weet wat!! Ik weet wat!
PIAF!! Dat kan iedereen onthouden. Dan horen we
die naam ook weer eens. Non je ne regrette rien ( begint te
zingen)
Voorz.:
Kom zeg, we moeten hier geen Franse toestanden krijgen,
we zijn serieus bezig.
Nog ander lid:
Is FIAP niet wat, dat vind ik ook wel leuk, meer
ontspannen, klinken.
Voorz.:
Nee, lijkt te veel op dat autootje van de werkster. We
doen gewoon PIFA, wat ik al zei.
Tegenstribbelend kwam er nog één met IFPA, maar dat kon
helemáál niet, omdat het dan net was of je om de
burgemeester riep: 'If PA aanwezig is, dan wil ik wel
eens met hem praten!
De vergadering eindigde een beetje lacherig, de
voorzitter had weer gewonnen, maar broodjes en soep
waren lekker. De hele hal rook ernaar.
Zondag 17 april
Met Marieke had ik het over mijn bezoek aan de loge
van de Vrijmetselaars vorige week. Ze zei toen dat zij
uit de nalatenschap van Ernst Schrader, die
Vrijmetselaar was, een herinneringsbord bord had
gekregen, of uit de nalatenschap van zijn vrouw, die
hoorde bij de Vereniging Van Vrouwen Van, en die veel
later de oma van Marieke was. Klinkt als de
Randstadreclame.
De W staat natuurlijk voor Wilhelmina die op 6 september 1938 haar veertigjarig
ambtsjubileum vierde, maar onder de W staan de passer en de
winkelhaak, de symbolen van de Vrijmetselaars. De loge
in Winterswijk is opgericht in 1950 en ik heb geen idee
van welke Loge Ernst lid is geweest. Hij stierf in 1946.
Koning Willem II was vrijmetselaar en zijn jongere broer
Prins Frederik leidde de Orde 65 jaar als grootmeester.
Ook Prins Alexander, de jongste zoon van koning Willem
III, was grootmeester van 1882 tot zijn dood in1884.
Tussen de vrijmetselarij en de Oranjes bestonden al
sinds de 18e eeuw sterke banden.
(De groene takjes op het bord kunnen ook duiden op het
symbool van de 'jonge' gemengde orde, sinds 1893).
16 april
Mijn opa, de vader van mijn vader was op 16 april
jarig. Ik schreef over hem op Schrijven 13. Zolang er
aan iemand gedacht wordt of er wordt een herinnering aan
hem opgehaald, zolang 'leeft' die persoon in zekere zin
nog. Nu ik zelf de gevarenzone nader, denk ik vaker aan
die uitspraak. Ik vond hem stil en streng. Voor mijn zus
'leeft' opa meer dan voor mij. Ik was altijd een beetje
bang voor hem, hij zei weinig, rookte zijn pijp, kreeg
zijn borrel en had waarschijnlijk veel pijn in de tijd
dat ik hem nog meemaakte, zo tot mijn twintigste.
Hij stierf in 1956 en had jaren daarvoor zijn heup
gebroken. Kon alleen met een stok een beetje om het huis
scharrelen. Voor mij heeft hij geen speelgoed
gerepareerd, ik zou niet op het idee gekomen zijn het
hem te vragen.
Nu bedenk ik, dat hij toen ik 11 jaar was alle
kipperingen die ik gespaard had tot een lange ketting
aan elkaar draaide, zoals je 2 sleutelringen in elkaar
zou draaien, want dat was toen een rage, kipperingen als
een ketting om je jurk dragen. Ze waren er in allerlei
kleuren, kostten haast niks en je telde echt goed mee
als je zo'n lange had dat er ook nog een eind 'over'
was, dat los naar beneden hing.
Bij Geerlings, de ijzerwarenzaak op de Markt, waar ze
ook keukenspullen verkochten, kon je die kipperingen
kopen. 't Was echt iets voor lagere school kinderen.
Waar die ringen van gemaakt waren weet ik niet, maar
elke kip had zijn eigen ring. Haar eigen ring, hanen
droegen bij mijn weten geen ring. Deze ringen vond ik op
internet maar ze zijn van plastic en dat waren die van 1947
niet. De kleuren waren ook anders, geen neonkleuren,
gewoon helder rood, geel, groen, blauw en wit.
15 april
Hard buiten werken is een perfect slaapmiddel merk
ik de laatste dagen. Het pad onder de beuk was gisteren
mijn schoonmaakproject en de 5 kruiwagens die ik weg
harkte en opraapte zijn mijn ideale slaapmiddel, merkte
ik. Grandioos verslapen vanmorgen. Ook haalde ik 200
liter potgrond bij de Welkoop, de oude Boerenbond. Die
gaan bij de clematis, kamperfoelie en andere planten
zoals de geraniums en andere potplanten die buiten staan
en wel een nieuwe energiebron kunnen gebruiken.
Mijn tv is ook opgewaardeerd, een gloednieuwe schotel
met een andere kop zorgt voor de ontvangst van meer
zenders zonder dat mijn abonnement veranderd hoeft te
worden. Ik dacht wel even dat ik voor de rest van mijn
leven last van wroeging zou hebben omdat voor mijn
plezier iemand zo gevaarlijk het oude dak op moest om de
schotel aan de schoorsteen vast te maken. De monteur die
ook 15 jaar geleden de oude schotel monteerde, deed het
nu weer, maar was ook 15 jaar ouder geworden en al
grijs. Ik hield mijn hart vast. Niet goed voor zijn
zelfvertrouwen. Hij liet zich echter niet gek maken en
deed wat een monteur moet doen, monteren.
14 april
Gistermiddag heb ik het gras gemaaid. Het hele stuk
tussen de beek en de oude appelboom en weer terug
richting caravan. Als je niet al te secuur kijkt, ziet
het er nu uit als een gazon. Heerlijk ruikt het ook.
Laatst zei iemand, die voor het eerst achter het huis
kon kijken nu de oude struiken weg zijn: Wat hebben
jullie een mooi gazon achter het huis. Ze bedoelde de
wei, vol molshopen en kale plekken. Nou, ik moest voor
ik het 'echte' gazon kon maaien ook heel wat molshopen
egaliseren. Voordat ik het graspad helemaal buitenom kan
maaien, ben ik wel 2 dagen bezig met takken rapen en ook
weer molshopen slechten. Het lijkt of ik dat vervelend
vind, maar het tegendeel is waar, het is heerlijk
om weer buiten bezig te zijn! Het tempo ligt wel een
paar tandjes lager dan zeg 10 jaar geleden, vandaar die
2 dagen.
Uschi belde en vroeg of een hond niet iets voor me was.
Ik vroeg haar of ze er zelf één had. Nee, want dan
zat ze toch wel erg vast. En dat gevoel heb ik zelf ook.
Al meer dan vijftig jaar heb ik hondenboeken. Als ik al die rassen op foto's en platen bekijk,
krijg ik het gevoel, dat ik nu eens deze en dan
weer die andere hond zou kunnen nemen. Heel handig
hoor! Ook waren (en zijn nog) modebladen heel geschikt om in onze
(tamelijk) arme tijd de mooiste en duurste kleren uit te
kiezen. Ik was een behoorlijk tevreden mens. Zo doe ik dat
nu nog. Designmeubelen, buitenbankstellen, al
die dingen die je moet hebben volgens de reclame, zijn
niet echt iets voor mij om te hébben. Ik bekijk wel foto's in
woonbladen, maar ben nog heel tevreden met mijn bij elkaar geraapte
meubels. Die kennen me. Er verandert wel eens iets aan
de randen van het meubelgebied, zoals de drie pas
aangeschafte glazen bijzettafeltjes en een beetje rare,
flubberige 3x afgeprijsde katoenen lampenkap, die bij
mij oud mag worden. Ze lijkt op me, zie ik nu. Alles
rimpelt maar er zitten vrolijk gekleurde kraaltjes op.
13 april
Over de uit de berm verdwenen witte paaltjes en de
brokken asfalt die na de ophoging van de weg achter
gebleven zijn, heb ik al eens geschreven. In november
belde ik de Bel en Herstellijn van de gemeente,
geen reactie, in maart herhaalde ik dat op het
klachtenformulier van de gemeente, weer geen reactie.
Afgelopen maandag informeerde ik maar eens beleefd bij
het gemeenteloket naar de vorderingen. 'O, maar de Bel
en Herstellijn en al het onderhoud van de openbare
ruimte hebben we per 1 april overgedragen aan ROVA! Als
U daar nu zelf even contact mee opneemt!'
Ik werd een beetje boos, zeg maar erg boos. Daar schrok
mevrouw een beetje van en beloofde dat zij zelf ROVA zou
bellen. Ik heb het niet afgewacht en gisteren zelf
rechtstreeks gebeld. Toen ik zei, dat ook hun
maaimachines niet tegen die brokken asfalt tussen de
messen kunnen,
beloofde mevrouw S. me er werk van te maken. 'k
Ben benieuwd.
Toen ik om zes uur vanmorgen naar buiten keek, liep een
grote hinde van de notenbomen naar de plek achter de
beukenhaag waar ze vaak dekking zoekt. Ze had totaal
geen haast. At hier en daar een hapje gras, keek
niet richting huis. Die was waarschijnlijk ook van de
prenten in het hofje. Zo noem ik dat nog maar eens,
hofje, dat was het toen we hier kwamen wonen, maar al
gauw werd het bosachtig en gebruikten we 't woord hofje
nooit meer.
12 april
In de twee weken geleden aangeplante morel en kers
zitten al dikke witte bloemknoppen. Daar zit een heel
hardwerkende biochemische industrie achter, waar ze dag
en nacht doorwerken. Net of er een baas zegt: Opschieten
jongens, in juni moet alles (er)af zijn, even flink
aanpoten!
Gisteren aten we, mijn zus en ik, nog buiten. Tot 7 uur,
toen werd het te fris. Was dat de vierde dag op rij? Ik
hou elk jaar bij hoe vaak en wanneer we buiten kunnen
eten. Ik meen dat het record 105 keer is geweest.
Bij Carla was het 29 gr. in de schaduw geweest, ja,
altijd baas boven baas. Kunst, in de schaduw tussen
planten, maar wel op een helling in de zon. Als ze dit
leest heb ik binnen 10 minuten een verontwaardigd
telefoontje. Even uitproberen.
11 april
In het hofje naast het huis staan prenten van ree.
Ze zullen wel van de bok zijn die hier vaak in de wei
loopt, soms met één of twee hindes. De bosstrook langs
de beek naar de achterburen vertoont duidelijk een
paadje, waar ze vaak lopen. Carla zag gisteren in de
beekoever naast de kamer reeprenten. Hij komt dus heel
dicht bij het huis. Ik heb de nieuwe seringen en
kersen nog niet gecontroleerd op vreetschade. Ga het
gelijk doen. ........
Niks te zien!
Het weekend was geweldig! Samen eten, ook met Marieke en
Ton erbij, we leefden buiten, pas om 7
uur gingen we gisteren naar binnen, omdat stilzitten te
koud werd. Zoals overal zie je ook hier de knoppen en
het gras groeien waar je bijstaat.
Ik ben zo blij dat de vijver er weer netjes bijligt! De
trap naar het bankje op de berg is ontdaan van het
meeste onkruid. Als er geen nachtvorst te verwachten is,
ga ik een waterlelie planten. Die hebben we ooit gehad
in het begin, maar ongemerkt is die verdwenen.
Mijn kastanje heeft de geest gegeven. Al jaren had ie
het heel moeilijk en nu zitten er nog maar aan één
miezerig takje een
paar 'dit is echt de laatste keer, ik stop ermee'-
knoppen.
Zondag 10 april
Carla heeft de vijver opgeschoond...en de beek....en
het bos.....en de tuin.
Vijver, dood blad van lissen verwijderd, onder de
waterval het onkruid weggehaald en de vlonder weer
vrijgelegd.
Beek, grote takken
aan de overkant in het bos gegooid.
Bos, grote takken in de beek gegooid. Nee
hoor, is geintje. Ze haalde het witte weg dat er lelijk
lag te zijn en wat kapotte bermpaaltjes bleken te wezen.
Tuin, een halfvolle vuilnis zak weggegooide blikjes,
flessen en verpakkingen.
Na de opening even op de
clubtentoonstelling rondgekeken naar de schilderijen van
de andere groepen. Sommige heb ik zien groeien, omdat
veel mensen hun werk niet mee naar huis nemen, maar het
op het atelier laten staan tot de volgende les. Nu ze
officieel hangen zie je ze voor het eerst helemaal af.
Boeiend. Vooral door de enorme afwisseling in onderwerp,
kleur, vaardigheid, voorkeur, originaliteit enz.
Ik heb deze winter 5 schilderijen gemaakt, maar we
mochten slechts
2 exemplaren inzenden. Het werden het
eerste en laatste strandgezicht. Carla maakte foto's.
Nee, nee, geen prijs. Toen ik jaren geleden met de
Achterhoekse schilderdagen meedeed, in Vorden en
Bredevoort, was het wel prijs. Jawel, de derde bij het
brons, toch niet mis!
Voor de Lentemarkt in de Grote Kerk waren weinig schilderijen
ingeleverd. Mensen
konden kennelijk geen afscheid nemen van hun werk. Ik
sprak daar wel een oudleerling die ik 17 jaar niet
gezien had. Ze zat in de organisatie van de steunaktie
voor Roemenië. Daar gaan ze met het verdiende geld van
de Lentemarkt de abominabel slechte huisvesting van een
paar geestelijk gehandicapten opknappen.
Ik kocht geitenkaas van de Brömmels en een blauwe
aardewerkschaal voor sinasappels van het
activiteitencentrum.
9 april
is de dag die je nooit vergeten mag, weet je het nog
van alle vorige negen april dagen? Cilia Rozijn van de
deurwaarder uit Groenlo. Ik heb nog een duidelijk beeld
van haar, en van haar broer Ab, die op de HBS een paar
klassen hoger zat dan ik, in de eerste groep die examen
deed in oude talen. Later werd hij sportarts en
begeleidde Nederlandse topteams, o.a. profvoetballers
bij Go Ahead Eagles, schaatsers en wielrenners. Ik vond
op internet het voorblad van Wielersport van
16(?) oktober 1970, waar Ab Rozijn op staat als sportarts
en ploegleider van de Nederlandse renners die meededen
aan de Ronde van Sofia in Bulgarije. (http://wielersport.slogblog.nl/post/1/1466)
Winnaar was Fedor den Hertog. Hij overleed nog
geen twee maand geleden, op 12 februari, 64 jaar oud.
Met Carla door Huppel en Meddo gefietst, een fantastisch
mooie route, door Döttenkrö, langs Boeink, via
minipaadjes naar Meddo en daar naar de drie boerderijen
gekeken waar ik pas nog over schreef, langs de beek weer
terug naar het kerkepad en langs het Hilgelo naar huis.
Veel anemonen gezien, veel kieviten, 5 rennende hazen
bij elkaar, lammeren en schapen, lama's, koeien in de
wei, een kleine pluk pinksterbloemen en 2 margrieten.
Een paar keer op een bankje wat gedronken, bijna zomer.
Schilderijen weggebracht voor de tentoonstelling en
tegelijk de drie bij elkaar horende schilderijen van
onze kamperfoelie afgegeven voor de lentemarkt ten behoeve van arm
Roemenië. Ben benieuwd of ze verkocht worden en wat ze
opbrengen.
8 april
Filosoof Coen Simon legde gisteren zijn gedachten
uit over de macht die 'de wetenschap' in onze
samenleving heeft. Hebben we een eigen mening?
Nauwelijks. We gaan voor onze mening af op wat
deskundigen of zogenaamde deskundigen zeggen. We denken
dat als iets meetbaar is, we dan alles weten en dat idee
passen we toe op allerlei gebieden.
Op het gebied van de liefde bijvoorbeeld. Voorbeeld:
Onze hersens reageren bij een scheiding alsof het een
scheiding is van een deel van ons lichaam, zoals bij de
amputatie va n een pink. Mooi, dat is gemeten en weten we
dan. Maar iedereen weet dat de pijn van een scheiding
totaal anders voelt dan de lichamelijke pijn. Je gaat
ook naar een andere dokter. Wat verliefdheid is, weet je echt
niet door precies te weten welk deel van de hersens in
de alarmtoestand schiet.
Het niveau van het gevoel, het innerlijk weten,
inlevingsvermogen en gezond verstand in het kwadraat,
dat is goede oppervlakkigheid waar Simon voor pleit.
Oppervlakkigheid in de betekenis van op de oppervlakte,
de aarde staan, op gelijk niveau met mensen omgaan, en
niet vanaf een denkbeeldig balkonnetje commentaar
leveren, zoals bij de Muppetshow.
Denk zelf na, vorm zelf je mening, neem kennis van de
stand van zaken, maar oordeel zelf. Daar is kennis voor
nodig.
Hij besprak een paar gebieden. De liefde, de sociale
wetenschappen, de breinwetenschap en de
uitvaartindustrie.
In zijn boek(en) is de redenatie duidelijker dan hij nu
in een uurtje kon uitleggen.
De bijeenkomst was in het logegebouw van de
vrijmetselaars. In de pauze kreeg ik van een oude
schoolkennis een rondleiding in de tempel, met uitleg
over rituelen en symboliek. Ik dacht dat je uitgenodigd
moest worden om aspirant lid te worden, maar je kunt je
zelf opgeven. Als je een man bent. Je doopceel wordt
gelicht en heb je niks op je kerfstok en blijkt na een
paar goede gesprekken dat je het niveau hebt om mee te
bouwen aan de tempel van Salomo, dan word je aspirant lid.
Na drie jaar ben je redelijk volleerd, maar uitgeleerd
ben je nooit. De leden helpen elkaar om betere mensen te
worden.
7 april
Een kennis vertelde haar verhaal. De namen heb ik
maar veranderd.
Toen Ans en dochter Maddy samen naar de bioscoop in het
dorp wilden, kwam Maddy haar moeder ophalen. Ze
gingen lopen, want het was een prachtige avond. 'Heb je
de achterdeur op slot gedaan?', vroeg Maddy. Ja, dat was
prima voor elkaar. Ze genoten van de film en
om na te praten met vrienden dronken ze in het
aanpalende café nog
een glaasje wijn. Het werd laat.
Toen ze thuis waren,
vroeg Maddy de sleutel van de achterdeur. Ze draaide de
sleutel om, maar kon vervolgens de deur niet open
krijgen. Ze snapte er niks van, net of hij klemde. Toen
bedacht Ans dat ze misschien in de sleur de knip erop
had gedaan. Daar stonden ze een beetje giechelig om
twaalf uur.
Het was al eens eerder gebeurd en toen had er een klein
raam op de bovenverdieping op een minikier gestaan en
met een lange ladder van de bevriende aannemer een
straat verder, was de zaak zo gepiept. Dat was overdag
geweest, maar om nu 's nachts mensen wakker te maken en
al die toestanden, dat zagen ze niet zitten.
Er zat een plat dak op de schuur, als dochter daar nu op
kon klimmen, dan kon ze misschien net bij het raam
komen, dat waarschijnlijk nu ook op een minikiertje
stond, hoopten ze.
Een hoge huishoudtrap zou wel hoog genoeg zijn. De
buurvrouw had er één. Terwijl ze zo stonden te
overleggen, ging het licht bij de buurvrouw aan, het
slaapkamerraam ging open en buur vroeg wat er was en of
ze kon helpen.
Met die trap kon Maddy hoog genoeg klimmen om te zien
dat er een vijver op het platte dak stond, nog van de
bui van gisteren. Ze had een dure lange broek aan en
nieuwe sučde laarzen en daarmee wilde ze niet in de
prut gaan staan. Ze trok broek en laarzen uit, en klom
in haar onderbroek naar boven. Als ze op de beugel
van de trap zou kunnen staan, was die net hoog genoeg.
Buur en Ans klemden de trap stevig vast, Maddy klom op
de beugel en van daar in het water, sopte tot onder het raampje en kon
naar binnen klimmen. Probleem opgelost. Weer een mooi
verhaal geboren. Ans is van de vrolijke blunders.
6 april
Hoe het verder gegaan is weet ik niet, het was later
doodstil, maar het begin was indrukwekkend. Ik val maar
midden in het verhaal, dat gebeurde in het echt ook,
want het begin hóórde ik alleen maar.
Je kent het
gekrijs van een overvliegende reiger? en van twee
reigers tegelijk? Nou, dat soort geluid, vogelachtig,
maar dan
tien maal sneller en met een ondertoon van een
dier in doodsnood. Ik hoorde het om half twaalf 's
avonds. Ik rende naar de achterdeur, deed de grote
schijnwerper aan .... en zag niks, hoorde alleen opnieuw
dat zich verplaatsende gekrijs ergens achter de schoppe.
Ik ging naar buiten, want misschien kon ik daar ginds
ergens helpen... Op dat moment kwamen twee krijsende
marters om de hoek van de schoppe, zagen me in het felle
licht niet eens, renden met een meter tussenruimte
achter elkaar over het gras richting achteringang, namen
een grote bocht door de wei en kwamen terug, recht op me
af, steeds met dat afschuwelijk nare geschreeuw, namen
vlak voor me de bocht, knalden tegen de nieuwe jasmijn
aan, en verdwenen richting beuk en grote weg. Toen werd
het stil. Doodstil.
Ik ben nog 5 minuten blijven luisteren maar hoorde niets
meer.
Ik weet niet of het steenmarters of boommarters waren,
ik dacht geen bunzings omdat die iets forser in de
schouders zijn en anders lopen. Deze stoven zonder
'golven' recht achter elkaar aan, terwijl ze bij kalm
lopen sierlijk golven.
Zat er een man achter een vrouw aan? Krijsen die dan
alle twee?
Waren het twee mannen? Concurrenten? Lijkt me waarschijnlijker.
Wat de setting ook was, ik vond het indrukwekkend om mee
te maken, wilde natuur vlak voor je ogen.
5 april
We hebben de laatste tekenles van het seizoen gehad.
Komend weekend is de jaarlijkse tweedaagse
clubtentoonstelling. Ik rij al met een poster achter de
achterruit rond. 't Is leuk als er veel mensen
komen kijken.
In mei kunnen mensen die lid van de club zijn hier bij
ons een weekend komen schilderen. Buiten. Mooie plekjes
genoeg, achterpad met koeienwei, de paardenwei, de beek,
de bomen, het huis, het bos hiernaast, ze zoeken het
maar uit. Bij 't Hilgelo zou zelfs nog kunnen. Er hebben
zich al behoorlijk wat mensen aangemeld. De club
tracteert: Geef aan of je van wijn en kaas houdt! Het is
een Bourgondisch weekend, dus lekkere dingen meebrengen
wordt aangemoedigd. De deelnemers hoeven alleen voor
eigen doek, kwasten en verf te zorgen, de rest zoals
stoelen, waterbakjes, wegwerppaletten, ezels of tafels,
wordt door de club geregeld. Ben benieuwd hoe het gaat.
4 april
Langs een binnenweg in Meddo staan een paar
boerderijen (nu verbouwd) waar mensen woonden, die ik
gekend heb. In de eerste is mijn grootmoeder geboren en
ze
heeft daar tot haar 27e gewoond, later woonden daar de
ouders van Piet. In de tweede woonde
later Harry, een danslesvriend van toen ik 14 was, en in de
derde woonde eind jaren zestig, begin jaren zeventig
Renate Rubinstein. Je kunt in het veld staan en
alledrie de huizen tegelijk zien. Theoretisch kunnen die
bewoners
elkaar voor 1965 daar op de weg of in het dorp tegengekomen zijn, maar het
lijkt me niet waarschijnlijk.
In 1950 bijvoorbeeld, was de jongste, (Harry), 16 jaar,
Renate 21 en mijn grootmoeder 77. Qua leeftijd zou het
kunnen, maar mijn grootmoeder
ging niet meer naar dansles en heeft misschien nooit de
boekenzaak van binnen gezien waar Renate en Harry wel
kwamen, Renate woonde en werkte in Amsterdam en Harry
zat op de middelbare school en woonde in Winterswijk.
Als mijn grootmoeder in 1965 nog zover had kunnen lopen,
en áls Harry al dromen had over een huis in Meddo en er al
eens zoekend rondliep, en ŕls Renate daar met haar toenmalige
man/vriend/ex of anderszins
fietste, zou het niet eens onmogelijk zijn geweest zo'n
ontmoeting. Tot op hoge leeftijd, tot diep in de
tachtig, liep mijn grootmoeder elke zomer een keer
vanuit ons dorp naar Meddo om te kijken of het huis er
nog stond, maar op haar 91ste kon ze dat echt niet
meer. Ze heeft nooit gefietst. Mijn vader nam haar wel
mee in de auto om bij het huis te kijken, maar dat was
voor haar toch maar surrogaat, lópen moest je. Daar had
je benen voor gekregen.
Dit is een stukje van niks, maar voor mijzelf was het
een leuke puzzel om eens te kijken wanneer wie wat waar
deed, of zou hebben kunnen doen. Ooit waren de bewoners
van die boerderijen waarschijnlijk naobers, in ieder geval
van de
twee huizen die dicht bij elkaar aan dezelfde kant van de weg
staan.
Het regende toen ik de foto's maakte, vandaar dat ze zo
donker zijn.
Zondag 3 april
Met Dialect op de koffie was vanmorgen
één van de mooiste bijeenkomsten die ik bij Erve
Kots meemaakte, voor mij althans. Het Nedersaksisch Vocaal Ensemble zong,
begeleid door piano (Jeroen Jongejan) en dwarsfluit
(Saskia Abbes) liedjes in vooral de
Groningse variant van het Nedersaksisch. De dirigent en
componist en liedtekstschrijver was Herman Koster.
Derk Jan ten Hoopen las eigen proza en poëzie voor. Hij
ontroerde me weer.
(zonder flits)
Gisteren heerlijk veel buiten geweest. Was behoorlijk
actief zelfs. De windschermen bij de keuken
van binnen en van buiten ontdaan van algen en daarna
glimmend gesopt en gezeemd. De viooltjes spiegelen zich
nu in de ruiten. Ze kijken al duidelijk minder
verongelijkt.
Ik zat echt nog maar heel even buiten een minuutje te
dommelen boven de Opzij, toen er drie wielrenners,
vader, moeder en zoon om hulp vroegen, want moeder had
een lekke band. Het was haar eerste rit op een
gloednieuwe spierwitte Batavus en ze vond het niet
leuk. Ze hadden een reserveband bij zich, maar geen
fietspomp. Die had ik gelukkig en ook nog met de goeie
nippel. Ze hadden er al vijftig km opzitten en moesten
er nog twintig naar Eibergen.
Als ze thuis kwamen, moest moeder nog twintig km fietsen op een gewone
fiets, met 2 jongere zonen, want die thuisblijvers had ze een
gewone fietstocht met een speciaal ijsje beloofd.
Ze had dertig jaar een Jan Janssen gehad, maar die was op.
Een liefhebber had haar gevraagd of hij hem voor zijn
JanJanssenmuseum mocht hebben, maar ze kon er moeilijk
afstand van doen. Ik vertelde van Jachmans fietstochten
naar Jan Janssen voor een nieuw soort dynamo of nieuwe
trappers. Zijn Kogaframe was aangekleed en pás gemaakt
met JJ onderdelen.
Tijdens al ons gepraat over fietsen in Frankrijk en
Engeland, werkte pa zich met een rood
hoofd uit de naad en hield zoon quasi leergierig de
fiets vast.
Nee, ze wilden niks drinken, waren toch al later thuis
dan gepland. Na een half uur werkte het wiel naar
behoren en kon ik ze uitzwaaien.
Ik moet steeds bij zo'n toestand denken aan onze eigen
pannes op verre tochten. Ik kan me niet herinneren dat
iemand ooit weigerde ons te helpen.
2 april
Je moet me op mijn woord geloven: er rennen 5 hazen
door de wei. Ik heb een foto gemaakt waar er 4 opstaan,
de 5e zat te ver weg, die kon ik er niet bij op krijgen.
Het was ook nog te donker voor een goede foto. Nu
hangt er dichte grondmist en zie ik ze zo nu en dan. Ze
zijn niet alleen, konijnen huppelen tussen ze door, druk
met hun eigen spelletjes. Eén konijn is pikzwart.
Kennelijk weer een ontsnapt tam konijn of een nazaat van
de zwarte die hier een paar jaar geleden was.
Hazen wassen zich als katten. Ik heb het gisteren goed
kunnen bestuderen. Eén ging half op haar zij liggen, witte buik
duidelijk zichtbaar, en likte met gekromde rug en hoog naar
boven stekende malse achterbout haar dijtjes. Daarna
waste ze haar snoet, eerst likken aan de voorpoten en
dan hevig poetsen. Goed achter de oren meid, prima!
Ik leerde van mijn zus, dat de vrouwen van vrijmetselaren een
eigen orde hebben, de vijf veetjes, VVVVV, Vereniging van vrouwen van
vrijmetselaren. De vrouw van oom Ernst, ze werd later onze
tweede moeder, was er ook lid van toen Ernst nog leefde. Wist
ik niet.
Op internet zag ik dat er ook weduwen en ongetrouwde
dochters van vrijmetselaren lid van kunnen worden. Zo
zorgen ze allemaal samen voor een goede maçonnieke sfeer
in het gezin. Dat is het idee. Denken ze. Hopen ze.
Als nu elke getrouwde man vrijmetselaar wordt en als
zijn vrouw en dochters lid van de VVVVV worden, wat
zullen we dan in no time een perfecte samenleving
hebben!
1 april
Elke maand beginnen met een nieuwe pagina, nieuwe
linken en mappen is een heel gedoe, al weet ik onderhand
wel precies hoe het moet. Waarom doe ik dit mezelf aan?
't Is geen aangenomen werk! Maar eens even in
zelfanalyse:
1. Een dagelijks stukje schrijven, geeft me het gevoel
dat ik een behoorlijk gedisciplineerd mens ben.
Pluspunten.
2. Ik klets graag en er is niet altijd iemand in de
buurt die me aan wil horen. Neutraal, geen plus geen
min.
3. In mijn hoofd zit een stemmetje dat mijn hele leven
al zegt: Eerst afmaken waar je aan begonnen bent.
Ik hou niet van dat stemmetje. Heb er ook vaak niet naar
willen luisteren, maar dat gaf geen goed gevoel.
Me laten leiden door een stemmetje? Slap gedoe.
Net doen of ik het niet hoor? Lukt niet echt. Ook slap.
Minpunten.
Bij elkaar genomen sta ik op de nullijn, kan het net zo
goed doen als laten.
Maar dan komt
4. Ik vind het geweldig leuk om te doen! Pluspunten!
