30 september
Feest vandaag! Het is Nationale Ouderendag. Duizend
wensen gaan in vervulling. Duizend vrijwilligers in het
land gaan iets doen voor duizend mensen van meest boven
de 75, samen eten of een dagje naar het strand, een
wandeling maken, van die dingen. Er zijn veel wensen
binnengekomen, ook wensen die niet vervuld kunnen
worden, zoals hulp bij euthanasie of een vliegvakantie.
Feest vandaag in huize Finkers. Herman heeft de
tweejaarlijkse prijs voor creatief omgaan met de
Nederlandse taal gekregen, na o.a. Drs.P, Frits Spits en Jan
Mulder.
Feest vandaag bij Monica (1sept). Ze wordt vandaag net
zo oud als ik en ik heb haar 'gratuliert'. In het
aardige gesprek kon ik kwijt dat ik anonieme
telefoontjes niet aanneem. Dat hadden er al meer tegen
haar gezegd. Ben benieuwd of ze het veranderen.
Feest vandaag, bij mezelf, het been is genezen
verklaard. 'Dat hebben we toch maar goed gedaan!' zegt
mevrouw van de dokter, terwijl ze me stralend de hand
schudt.
Eergisteren was ik bij mijn schoolvriendin van
de eerste klas MULO en gisteren was mijn
schoolvriendin van de eerste klas van de HBS bij mij!
Eigenlijk heel bijzonder dat je elkaar na zo'n lange tijd
nog wat te zeggen hebt. Niet alleen zo'n béétje
'wat', maar heel veel en heel persoonlijk en ook steeds
meer. Zeker meer dan toen we 12 en 13 waren. Toen ging
het over huiswerk, jongens en ik mag nooit wat! Nu gaat
het over Het Leven.
Mijn vriendinnen zijn slimme vrouwen, ze zijn even oud,
vlot en slank, ze wandelen en reizen graag. Ze kennen elkaar wel van gezicht,
maar hoeven geen driemanschap. Het heeft dus weinig zin
om een middagje met zijn drieën te plannen.
Het is interessant om te merken hoe je vrienden in
soorten kunt hebben. Bijvoorbeeld speciaal voor praten
over boeken of familiebanden, voor naar lezingen over
geschiedenis of kunst gaan, voor winkelen en
koffiedrinken, voor naar schilderles of concerten gaan,
voor van alles, je kunt nog honderd bezigheden bedenken.
Het gezegde 'de vrienden van mijn vrienden zijn mijn
vrienden' lijkt me niet zo erg te kloppen. Je
vertrouwt vrienden van vrienden, omdat je je vrienden vertrouwt, in die
betekenis klopt het dus wel, maar een echte vriendschap houdt
meer in. 'Houden van' of 'heel graag mogen' hoort er ook bij.
29 september
Op de site van de CPNB keek ik even naar de 60 best
verkochte boeken van week 39. Op 7 staat Jonas Jonasson,
'De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween'.
Nou en..?
Nee niks, ik ga niks over dat boek zeggen, nooit van
gehoord, maar gelijk als ik dat lees, weet ik de titel
weer van de Duitse Fernsehserie die in de jaren '80
razend populair was en waar ik lang over heb lopen
denken hoe die toch heette.
Door Jonasson weet ik het weer: Jakob und Adele. Ik zie
nog de scene voor me waarin Jakob uit het raam van zijn
flat klimt om naar zijn Adele te gaan. Ze wonen elk in
een appartement in een flatgebouw voor bejaarden, hij
weduwnaar, zij weduwe? dat weet ik niet meer. Allebei
over de 70. De liefde bloeit op, en ze willen gaan
samenwonen. Maar dát gaat niet! Daar steken de kinderen,
de buren en het Bestuur een stokje voor. Om 10 uur 's
avonds moet iedereen in zijn eigen appartement zijn, en
zij dus ook. Zijn jullie nou helemaal belazerd? Ouwe
gekken! Gedraag je!
Dat laatste doen ze juist niet, ze ondermijnen het
gezag, doen dingen die oude mensen niet geacht worden te
doen en voelen zich daar uitstekend bij. Ze worden
steeds levenslustiger en ondernemender.
Ik vond het toen een prachtige serie!
De hoofdrollen werden fantastisch gespeeld door Brigitte
Horney en Carl-Heinz Schroth.
28 september
De eerste kraanvogels gezien, 15 stuks, heel hoog
vlogen ze, maar ze staken prachtig af tegen de
helderblauwe lucht. Toen ze nog voor mij achter het dak
vlogen, hoorde ik het karakteristieke geluid al. In de
herfst klinkt dat intensiever dan in het voorjaar. Nu
zijn er jongen bij, en roepen de jongen en de ouders aan
een stuk door naar elkaar. In kraanvogeltaal: Zijn
we er nou nog niet?? en We zijn er bijna!!
Bij de beek zag ik toen ik de vuilnisbak ophaalde nog
net een ijsvogel boven de beek zitten op het stevige
overgebleven stuk van een door Carla afgesnoeide tak.
Hij zat precies met de zon in de rug, zoals van het
vogelboek moet. Hij schrok van me en vloog akelig
krijsend weg. Elke keer dat ik er hier een zie,
misschien 2x per jaar, krijg ik een
schok van verrassing, zo'n kleur blauw, die zie je
verder nooit. Misschien komt de beekjuffer in de
richting, maar dat is maar zo'n klein plekje blauw,
alleen van heel dichtbij te zien.
Omdat het zo'n schitterende dag was, had ik zin een
eindje te gaan rijden en ik kwam in Bredevoort terecht.
In een boekenbak voor een winkel vond ik wat leuks,
behalve Geert Mak, De Brug voor 0,50 ook nog voor 2,00
Hermine de Graaf, Vijf broden en drie vissen, verhalen.
Dat was op zich al een aardige koop, maar het werd pas
interessant, toen ik thuis het schutblad dat
vastgekleefd zat, voorzichtig lostrok. Het boek van
Hermine had een opdracht en geen kleintje! Omdat het
toch al zomaar in een bak lag, kan ik jullie gerust
laten meegenieten, moeten ze zo'n boek maar niet
wegdoen! Op het schutblad staat in het handschrift van
Hanneke:
'Het menselijk lichaam heeft twee streken: de
hartstreek en de schaamstreek. Een goeie rokriem snoert
die bij elkaar.'
Als ik naar de naam van de medeondertekenaar Piet, kijk,
denk ik 'een goeie broekriem ook!' Nu ben ik
nieuwsgierig, maar eigenlijk weet ik het al wel, of de
ontvangende persoon een vrouw of een man is.
27 september
Ik heb met de onbekende bewoonster van De Boschhut
kennis gemaakt en het was een warme ontmoeting,
gesprekstof te over! Ik dacht dat ze er maar heel kort
gewoond had, maar het waren dertig jaar! Ik woonde er
nog geen 5 maanden en op mij heeft het al zo'n indruk
gemaakt!
Als ik weer een beetje vlot kan lopen, gaan we in Grolle plekjes bekijken die
ík nog half ken en zij heel goed. Zij kent de halve Grolse familie van
Jachman en volgens mij ook nog eens beter dan ik.
Er was ook nog een leuke internetontmoeting. Ik had in
augustus bij een dichter een bundel besteld en betaald.
Er kwam niks mijn kant uit ik mailde gisteren maar eens.
Kreeg onmiddellijk een mailtje terug: de betaling was
over het hoofd gezien, het boek wordt gelijk gestuurd.
Ze schreef erbij, zal ik er een opdracht inzetten? Ik
antwoordde, leuk, maar zet er dan niet mijn gironaam in,
maar 'voor Leidje Berg'.
Ik kreeg gelijk weer een mailtje terug: ik heb al eens
met je geschreven, ruim 2 jaar geleden, nav je gedicht
in de Poëziekalender!
Dat was ik even kwijt, maar inmiddels weet ik het weer
helemaal. Ik weet alleen niet meer hoe ik nu in augustus
er toe kwam die bundel te bestellen bij Lans Stroeve.
26 september
Ik denk dat veel mensen gisteren net als ik genoten
hebben van de magnifieke nazomerdag.
Als ik om kwart over zeven zit te eten, kijk ik precies
richting Hilgelo. Ja, natuurlijk ook als ik om zes
uur eet! Ik zeg dat van kwart over zeven er bij, omdat
dan de spreeuwen vendelen boven het riet, hun
slaapplaats, en ik er vanachter mijn bord van mee kan
genieten. Om half acht slaan ze naar beneden. Morgen (
inmiddels vandaag)
iets eerder en als het bewolkt weer is gelijk wel een
kwartier eerder. Ik vind het altijd een fascinerend
gezicht. Ze zwenken en draaien als één lichaam, nooit is
er een botsing! Geordende chaos. Ik zoek op internet
naar een duidelijker foto dan die ik zelf heb. Heleen
Klop maakte deze, die ik op Flickr vond. Hier zie je dat
er zich een andere zwerm bij gaat aansluiten. De
hoofdzwerm kan zo wel groeien tot 70.000 vogels, steeds
komen er nieuwe groepjes bij. Boven een woonwijk zullen
ze best voor veel overlast zorgen, ook boven het Hilgelo hoor
je het 'regenen', maar daar heeft niemand er last van.
Zondag 25 september
Een paar dagen geleden
vertelt in een mailgroep iemand vaag waar ze woont.
Omdat ik de omschrijving herken, het blijkt namelijk op 10 km
afstand te zijn van waar ik woon, reageer ik er op en
zeg dat ik heel lang geleden 16 jaar in de plaats
gewoond heb, waar zij nu woont. We mailen offlist erover
verder.
Zij is daar geboren, heeft een tijd elders gewoond en
is nu weer terug. Ik ben daar al veertig jaar weg. Ik
vertel dat ik wegens de woningnood in 1954 een half jaar
in een zomerhuisje in de Holterhoek heb gewoond dat De
Boshut heette en naast de boerderij van Kroekestoel
stond. Dat het een paar jaar later is afgebrand, maar
mooi weer is opgebouwd.
Zij vertelt, dat haar vader in '62 een huisje, dat na een brand
herbouwd was, dat De Boshut heette en in de Holterhoek
stond, voor haar
gekocht heeft en dat zij daar gewoond heeft. Ik heb een
foto van de oude Boshut gestuurd, zij gaat ook op zoek
naar foto's van '62 en komt een dezer dagen bij me om
erover te
praten. Schitterend vind ik zoiets! Echt geweldig! Leve
internet.
Ik zie nu dat het huisje De Boschhut heette! Helemaal
vergeten.
24 september
Een onbegrijpelijk weerbericht. Gisteren hoorde ik het drie
maal: 'Heel plaatselijk een enkele bui.' Geen idee wat
het betekent.
'Plaatselijk' betekent volgens mij, dat het bij jou kan
zijn, maar dat het niet hoeft, maar dat het dan bij
iemand anders wél regent. In ieder geval valt dan wel
ergens een bui.
Wat is 'heel plaatselijk'? Betekent dat, dat het in
ieder geval bij mij regent maar ook bij een ander? Dat het overal
regent, min of meer? Of
betekent 'heel plaatselijk', dat de enkele bui in de hele
plaats valt? Maar je hebt grote en kleine plaatsen, hoe
doen ze het daar dan? Een enkele grote bui of een enkele
kleine? Gaat het wel eerlijk? Een bui groot genoeg voor
de grote plaats en een kleintje precies pas voor een gehucht? Moeilijk hoor, daar kan ik wakker
van liggen.
't
Regent verdorie!! ... en we wonen nog wel buiten de plaats!
Kijk dan zelf op het bord, bui!!
23 september
Jachman las het tijdschrift De Ingenieur. Toen hij
dat opzegde, kreeg hij daarna toch nog automatisch de
gratis tweewekelijkse Technologiekrant voor ingenieurs,
met veel reclame van technische bureaus maar ook met
nieuwtjes over technische ontwikkelingen. Ik ben een
sufferd in wiskunde, maar heb wel een redelijk technisch inzicht. Nu
lees ik die krant altijd helemaal door, behalve de
stukken die in het Engels zijn. Technisch Engels is veel
onbegrijpelijker dan Amerikaans Engels in 'O' van
Oprah.
Zondag 20 maart ( zo lang geleden al weer?) schreef ik
hier over een werktrein die hééél langzaam over de
spoorovergang bij Eefde reed, kennelijk om iets te
repareren of uit te proberen. Vandaag staat in het T-krantje de uitleg
van komende werkzaamheden.
Voor de aanleg van de nieuwe rondweg N348 Zutphen-Eefde
zijn 3 tunnels nodig. Eén tunnel kruist de Deventerweg,
de andere twee twee spoorbanen. Er zullen in maart wel
sterkte- of andere meetproeven gedaan zijn voor de
tunnel onder het spoor door. Vorige week zijn de tunnels
in Zutphen opgeladen en met een snelheid van 1 km/u
rijden ze vandaar naar hun plek. De zwaarste tunnel
staat op 240 wielen. Het hele karwei moet met afbouw en al
eind 2012 klaar zijn.
Als ze daar net zo vlot zijn
als de bouwers aan de brug hier bij ons, dan wordt het
wel Sint Juttemis.
22 september
De laatste weken ben ik nogal eens in het ziekenhuis
geweest en mijn ervaring met artsen, verpleegkundigen,
laboranten, baliemedewerkers en apothekers is, dat ze
zonder uitzondering ontspannen, maar zeer ter zake en
direct, met mij, de patiënt/hun klant omgaan. Voor mij
is het de ideale mix. Informatie geven, meedenken,
overleggen, zeggen waarom iets wel of niet, soms
tussendoor een geintje, maar wel gedecideerd achter de
aanpak staan, perfect.
Ik was nu al 2x een kwartier te vroeg op een afspraak en
beide keren werd ik gelijk binnen geroepen. Het loopt
dus echt niet altijd uit. De operatie is ook eerder dan
oorspronkelijk gepland. 'Dat komt omdat er weinig knieën
zijn en veel heupen, we hebben nu een extra heupendag.'
Drie mensen waarmee ik te maken heb, spreken foutloos
Nederlands, maar soms is een buitenlands accent te horen
of een vreemd woord. De Duitser zegt bijvoorbeeld als
hij afdelingen bedoelt: stations. Vind ik wel grappig.
Ik zal niet zo ver gaan te zeggen dat ik naar opname en
verblijf daar verlang, maar ik zie er ook niet tegenop.
21 september
De laatste week waren er twee ongelukken tijdens
vliegshows in Amerika.
In de Gelderlander van afgelopen maandag staat een mooie
foto van een spectaculaire actie van The Red Arrows
tijdens de vliegshow in Leeuwarden afgelopen weekend.
Het gaat niet om het showvliegen, maar om de precisie
waarmee jachtvliegers moeten kunnen aanvallen en
wegvliegen. Het zijn de beste vliegers die deze
oefeningen uitvoeren. De gekleurde uitlaat maakt het
natuurlijk extra mooi. Daardoor kun je beter de richting
en de afstand zien.
De laatste keer dat ik de Red Arrows zag, was tijdens
een vliegshow boven het strand van Valras,
Zuid-Frankrijk. Het zal wel op een 14e juli zijn geweest
een jaar of 10 geleden. Mijn liefde voor vliegshows was
allang bekoeld, maar ik was in de val gelokt. We gingen
een dagje fietsen vanuit Agde. Op de terugweg zei
Jachman in de buurt van Valras, zullen we wat gaan
drinken en op het strand gaan kijken daar? Het was er
heel druk, maar we gingen met de rug tegen een muurtje
zitten in het warme zand. Er werd omgeroepen dat de
vliegshow een uur uitgesteld was, maar wel doorging.
Vliegshow??? Vandaar die drukte! Nu ik er toch
was, en de dag verder heerlijk was geweest, wilde ik
geen spelbreker zijn en bleven we zitten. Het was
indrukwekkend.
Mijn eerste vliegshow was in juli 1953 op Soesterberg,
waar Neville Duke de eerste keer boven Nederland de
geluidsbarrière zou doorbreken. Een sensatie, wat een
snelheid zou dat zijn! Prins Bernhard was er natuurlijk
ook en wij zaten pal naast de viptribune. Na andere
voorvliegers, bommenwerpers, helikopters en
transportvliegtuigen, werd Neville Duke aangekondigd.
Het volgende was echt doodeng, van heel hoog dook hij
recht op de tribune af, een enorme knal weerklonk en het
toestel zwenkte vlak boven ons af, maakte vervolgens een
groetvlucht laag boven de baan voor de tribune langs, en
dat was het.
Het was de eerste keer dat ik op een terrein was, waar
Jachman zich thuis voelde, ontspannen was, op mensen
toeging die hij kende. Ja hij was daar thuis. En nu was
ik gespannen!
Deze twee shows herinner ik me goed. Jachman ging na '53
vaker naar die evenementen, ook naar Le Bourget en
Farnborough, maar aan mij was het niet besteed, ik vond
het doodeng. Zat in de rats als hij ergens naar toe was.
Ik zal eens op zoek gaan naar foto's.
20 september
Gisteren begon de eerste schilderles weer en nu ik
er niet heen kon vanwege de steile hoge trap daar, had
ik mezelf beloofd om thuis ook aan het schilderseizoen
te beginnen. Helemaal vergeten! Hoe kan dat nou? Zo:
Ik zoek namelijk in mijn bureautje even het bloknootje
op met leuke uitspraken van Jachman. Als ik het gevonden
heb, ben ik al in de derde la aangekomen en vind daar
zomaar 2 sleutels
met labeltjes zonder naam erop. Even op alle deuren proberen. Ja, een
past op het windscherm en een op de buitendeur. Op de
maagdelijk hangertjes wil ik gelijk de naam van de betreffende
deur schrijven, maar waar is nu de viltstift die
op plastic schrijft? In la twee staat een inmiddels
keurig opgeruimd doosje met stiften die het allemaal
doen! Net uitgeprobeerd. Ze zijn helaas niet geschikt
voor het donkerblauwe plastic, want ze zijn allemaal zwart. Ha, ik
heb ook nog een groengele marker en zowaar in hetzelfde
bakje. Jammer dat die veel te dik is voor het
minilabeltje. Het is tobben hoor.
De drie laden zijn nu keurig opgeruimd, dat wel.
Waar zocht ik nou naar? Vergeten. Eerst maar eens
theewater opzetten. In de keuken weet ik het weer. Er
kroop zaterdag een mier over het aanrecht, kennelijk
afkomstig uit een peer van Jo uit de plastic tas die ik
pakte omdat Marieke walnoten wilde rapen en een heel
grote plastic tas nodig had. Ik vermoordde hem.
Ben je nu nog nieuwsgierig naar die uitspraak of denk
je, dat die nooit zó leuk kan zijn dat hij opweegt tegen
de moeite van het helemaal tot hier lezen! Stop dan!
Jachman had ook een ontmoeting met zo'n mier en zei:
'Hij ging om suiker, maar kwam om zeep.'
....ik vind hem wél leuk!
19 september
Morgen is het Prinsjesdag en kunnen we naar de
stoet, de koets, de hoeden en de 'Könnnegin' kijken. Als
je naar de stoet kijkt en speciaal naar de Cavalerie,
let dan eens op of je een man op een fiets mee ziet
rijden. Ik hoorde hem op de radio vertellen dat hij als
reservist bij de Cavalerie opgeroepen was om als
hoefsmid op te letten of er geen paard iets met zijn
hoef kreeg en eerste hulp nodig had. De handigste manier
om dat in de gaten te houden, was om mee te fietsen met
de Cavalerie, met in de fietstas een reserve hoefijzer,
nagels en een hamer.
Hij vertelde ook nog, dat de Paarden voor de Gouden
Koets hun eigen Koninklijke Hoefsmid hebben.
Is hier nog nieuws? Niet echt. Drie eekhoorns hebben
bezit genomen van de walnotenbomen. Ze klimmen er in,
gooien de noten naar beneden tussen de brandnetels en op
het gras. Beneden probeert ekster zijn buit binnen te
halen, maar kan die niet behappen. Hij heeft dus veel
liever dat 'die van boven' de noten gelijk in de wei
begraven, dan heeft hij grondsteun bij het openhakken.
Waarom doen die beesten dat niet? Discriminatie!
Omdat hij zwart is natuurlijk! krijg de pest-de pest-de
pest! scheldt hij machteloos als de pesters uit de boom
komen en hun eigen portie noten meenemen.
Zondag 18 september
Het was een heel leuke verrassing om onverwacht
bezoek te krijgen van een dierbare oud-collega en zijn
vrouw. Het laatste contact was van ruim een jaar
geleden. Goed om weer bij te praten, ook over
persoonlijke dingen. Zij was een paar jaar geleden onder
het mes geweest van dezelfde orthopeed die ik heb
uitgezocht en ze was zeer lovend over hem. Dat geeft de
burger moed. Ze waren naar Curaçao geweest waar hun zoon
woont.
Later kwamen Marieke en Ton die na 9 weken eindelijk
weer tijd hebben voor zichzelf. Ze kunnen nu 's
nachts weer doorslapen, er zijn geen hondjes meer die
gillen om uitgelaten te worden.
En dan komen ze de eerste middag dat ze vrij hebben
hierheen, geweldig lief vind ik dat! Ik geniet ook
altijd heel erg van het samen eten. Vet cool! zou
ik misschien als 12-jarige gezegd hebben, maar mijn
smaak is wat eten betreft echt anders!
17 september
Wat waren wij toch armoedzaaiers vroeger.
Dolgelukkig met eentje van 125 cc! Een Sparta, RU 85-96.
Met zijn tweeën erop naar Zuid-Frankrijk met lange leren
jassen aan, op het voorwiel een loodzware tent en
achterop een koffer, meer dan 3000 km, 1956.
Gisteren bewonderde ik een moderne motor in zijn eigen
centraal verwarmde appartementje. Dat is toch wel héél
wat anders. Zo langs m'n neus weg vroeg ik als een echte
techneut hoeveel cc die had. 1200! Bijna 10x zo veel!
Een andere wereld. Of je er ook 10x zoveel plezier van
hebt?
Vanmorgen gaat het laatste hondje naar een nieuwe
eigenaar. De hekken kunnen weer weg uit kamer en tuin, 9
hectische, vermoeiende en ook mooie weken zijn voorbij.
De fokkers hebben er een stel aardige kennissen bij
gekregen, de mensen die al een of twee keer kwamen
kijken. Marieke en Ton gaan ze allemaal nog langs voor
het afleveren van de papieren en natuurlijk ook om te
kijken hoe alles gaat, en ze zullen ze terugzien op
clubbijeenkomsten. Uit beide keuringen bleek, dat het
een uitmuntend nest was, zowel van uiterlijk als van karakter.
Je weet nooit van te voren hoe de combinatie uit zal
vallen maar dit resultaat is voor een fokker wel heel
mooi!
16 september
Bij het opruimen van een kast kwam er een oud
fotoalbum van een tante te voorschijn. Ze was de enige
in de familie met een fototoestel en zij legde dus
verjaardagen en andere speciale gelegenheden vast.
Na 1942 worden de aantallen foto's minder, fotorolletjes
waren niet meer onbeperkt te koop. Aangezien je niet
wist hoelang het nog oorlog zou blijven, waren de mensen
zuinig op dingen die wel eens niet meer te krijgen
zouden kunnen zijn als het lang duurde. Dit is één van
de zeldzame foto's waar ons gezin alleen op staat. Op bijna alle foto's staan ook nog andere mensen,
tante, oom, nichten, grootouders, buurkinderen of er
staat maar één ouder bij.
Deze foto is gemaakt op Pinksteren 1941, 1 juni. Het was
prachtig weer, we zijn op een fietstocht. Links achter
mijn vader staan twee fietsen. Ik was net 5 jaar
geworden en zat altijd bij mijn moeder achterop, mijn
zus van 10 had zelf een fiets en mijn tante die de foto
nam natuurlijk ook.
15 september
Het Internet heeft duistere hoeken waar zich
afschuwelijke dingen afspelen, denk maar aan Robert M.
Het Internet heeft echter ook enorme mogelijkheden om
je als gewoon mens achter je PC te laten genieten van mooie
nieuwe dingen. Gisteren was het een dag van nieuwe dingen
voor me.
Het begon met een gedicht van een mij onbekende dichter,
dat iemand liet lezen. Elke woensdag stelt iemand anders
van onze gedichtenleesgroep een gedicht voor en vertelt
er iets over. Vandaag was dat het gedicht Stille van de
dichter Martijn Benders. Hij heeft een website en daar
kun je hem en zijn activiteiten een beetje leren kennen.
In Deventer is van de week een kunstwerk op de gevel van
een flatgebouw aangebracht, dat oorspronkelijk op een
ander gebouw zat dat afgebroken is. De kunstenaar die
het maakte, George van der Wagt, is een paar jaar
geleden overleden, maar zijn weduwe heeft het opnieuw
aangebrachte kunstwerk onthuld. Ze is al over de tachtig
maar ziet er veel jonger uit. Mijn zus zat in de
organisatie van de erbij horende feestelijkheden en had
gelegenheid om met deze vrouw wat uitgebreider te
praten. Die is zelf ook kunstenaar en heeft een website
waarop ze haar werk laat zien onder haar meisjesnaam Isa
van der Zee. Mooi werk.
Hier
staat een filmpje over de wijk. Het eerste
gedeelte gaat over de opening van een flat die op de
plaats is gekomen van een afgebroken gebouw en het
tweede gedeelte gaat over de onthulling van het
kunstwerk op de flat waar mijn zus woont. Ze vertelt ook
zelf iets over de naam.
Twee nieuwe kunstenaars leren kennen op één dag. Mooi
toch. Maar ik leerde ook iets praktisch, iets wat ik nog
net nodig had voor mijn been. Ik gebruik al voor
wondverzorging een mengsel van olijfolie en theeboomolie.
Dat gaat goed, maar ik zocht ook naar iets om de korst
op de wond nog zachter te maken. Op een Apothekerssite
vond ik daarvoor het recept van fysiologisch water of
fysiologische oplossing. Aan één
liter gekookt en nog warm water voeg je 9 gram
keukenzout toe en dept daar heel kalm de wond mee. Na 5 minuten gaan er al
dode velletjes en stukjes korst af, zodat het nieuwe velletje
eronder meer lucht krijgt en sneller gaat groeien. Een voorzichtige, veilige
methode. Helemaal goed.
14 september
Er zitten nog een macht lijsterbessen aan de boom en
ook zijn er nog heel veel trossen kleine druiven, die
wel is waar een beetje beginnen in te drogen, - jawel,
in deze natte zomer, je snapt het niet -, en je zou dus
verwachten dat er net als andere jaren massa's merels en
lijsters op aanvallen. Mis, een enkele verdwaalde
lusteloze vogel komt even kijken, maar echt happig erop
aanvallen, nee.
Ik denk dat het Grote Opschuiven begonnen is. De
zomermerels vinden het al te nat en te koud, echt al
herfst, en verkassen richting België en het noorden van
Frankrijk. De wintermerels die uit Denemarken en het
noorden van Duitsland hierheen komen, zullen binnenkort
hun plaats hier innemen, en in tussentijd zien we weinig
lijsters en merels. Ik las dat ze maar een paar honderd
kilometer opschuiven en steeds naar dezelfde plekken
terugkeren.
Datum. Op 14 september 1949 hertrouwde mijn vader. Was
er een feest of receptie? Ik kan me er niets van
herinneren. Ik ben in ieder geval niet bij de
huwelijkssluiting op het gemeentehuis geweest. Er zal
wel een diner geweest zijn, maar ook daarvan herinner ik
me niets. Navragen bij mijn zus. Het was een enorme
verandering voor ons, we gingen wonen in haar huis dat
groter was. Daar
golden andere en vooral strengere regels dan in 'ons'
huis. Het is in de 5 jaar dat ik er woonde voor ik het
huis uit ging nooit 'ons
huis' geworden.
13 september
Naast het Ziekenhuis Survivalboek ben ik ook bezig
in '100 eenvoudige manieren om Alzheimer te voorkomen'.
Allebei interessante lectuur.
Er is vroege Alzheimer en late. De vroege vorm, wordt
begunstigd door het gen ApoE4, dat erfelijk is, maar
deze vorm maakt slechts 5 % van de totale ziekte uit. De
helft van de mensen boven 85 jaar met dementie heeft de
late vorm. Bij hoge ouderdom overlappen elkaar vaak 2
soorten dementie, de vasculaire dementie en een
Parkinsonachtige dementie.
Draag je dat ApoE4-gen niet, dan krijg je niet de vroege
vorm. Draag je het gen wel, dan hóef je de vroege vorm
niet te krijgen, maar je hebt wel een grotere kans om de
late vorm te krijgen dan mensen die dat gen niet dragen.
Veel wetenschappers denken dat behalve dat gen ook een
bepaalde levensstijl de late vorm begunstigt. Als dat
inderdaad zo is, dan geeft dat je de mogelijkheid om zo
gezond mogelijk te gaan leven. Alzheimer kan tientallen
jaren sluimeren en kan beïnvloed worden door vroege,
middelste en latere levenservaringen zoals voeding,
infecties, opleiding, diabetes, en mentale en fysieke
beweging. Het zou mogelijk moeten zijn om door een
gezonde levensstijl de ziekte zover te laten opschuiven,
dat we dood gaan voordat ze duidelijk aanwezig is.
De gezondheidstoestand op middelbare leeftijd geeft een
indicatie voor de gezondheid van de hersens als
80-jarige.
Wat helpt? Beslissingen nemen. Zelfs kleine dagelijkse
beslissingen helpen enorm om gezond te blijven. Blijf
dus zo lang als mogelijk is zelfstandig. Ook het
hebben van een groot sociaal netwerk en intellectuele
activiteiten wapenen ahw de hersenen tegen fysieke
schade. Veel bewegen is beter dan welk medicijn ook.
De schrijfster draagt het ApoE4-gen, is 78 jaar, leeft
gezond, denkt dat ze geestelijk nog behoorlijk gezond is en hoopt nog lang gezond te blijven.
Na deze inleiding volgen de 100 manieren uit de titel.
Ik ben bij 1: Rustig aan met alcohol. In lage doseringen
beschermt alcohol de hersenen, maar elke keer dat je te
veel drinkt in korte tijd, vermink en vermoord je je
hersencellen. Drink dus weinig en drink het met kleine
slokjes. Vrouwen niet meer dan 1 glas per dag, mannen 2 glazen en het
liefst rode wijn.
12 september
Van de bijzondere papaver die spontaan opkwam en in
juni ( zie 28 juni) schitterend bloeide, heb ik nog net
op tijd zaad gewonnen. Er zaten al gaatjes in de
zaaddozen die ook al naar beneden hingen, dus er zal al
wel wat zaad uitgevallen zijn. Is niet erg, maar ik heb
van Carla gehoord hoe je zaad kunt winnen en zij wil er
wat van hebben. Das war also des Pudels Kern, zoals mijn
vader zei. Hoe kwam hij daar nou bij? Wikipedia
helpt en ik ben weer een beetje wijzer geworden:
Der Ausdruck des Pudels Kern stammt aus
Goethes Drama
Faust
I.
Mephistopheles
erscheint darin Faust in der Gestalt eines Pudels. Als
er sein wahres Wesen offenbart, kommentiert Faust: „Das
also war des Pudels Kern!“.
Ik denk
dat mijn vader dat niet wist, al was hij eind jaren
twintig op Duitse les geweest bij een leraar hier net
over de grens, waar hij 2x in de week heen fietste. Hij
leerde daar ook foezel drinken! Maar dat is een ander
verhaal. Franse conversatieles kreeg hij van De Wit,
leraar Frans op de RHBS hier. Of hij daar ook nog meer
leerde dan converseren?
Maar ik dwaal af. Toen ik de dozen openbrak, probeerde een stel oorwormen
zich te verstoppen. Ze zaten daar
heerlijk hoog en droog op hun zaadbedje. Na schoonmaken
en drogen van het zaad bleef er maar een minibeetje
over. Als er uit elk korreltje zo'n grote plant komt,
kan het natuurlijk nog best meevallen. Het lijkt heel
wat, maar de zaadjes zijn veel kleiner dan op de foto.
Zondag 11 september
Nine eleven, 9/11, tien jaar geleden. Ik weet nog precies
hoe die middag was. We kampeerden aan de Middellandse
zee en liepen aan het eind van de middag van het strand
terug naar onze caravan. We hadden op het strand iets
gehoord over Amerika, maar omdat er op het strand geen
radio's waren, hadden we alleen van mensen die naar zee
gingen gehoord van Etats Unis en een catastrophe!
We hadden in onze caravan geen tv en wilden naar de
Wereldomroep luisteren. Dicht bij 'huis' werden we
aangeschoten door Nel uit Scheveningen: Kom gauw bij ons
kijken, het is zo afschuwelijk, er zijn vliegtuigen de
TwinTowers ingevlogen en de mensen springen naar beneden
en de torens zijn ingestort!
Het was geen ongeluk, dat was wel duidelijk. Jachman
ging bij Nel kijken, ik niet, ik kan niet tegen
afschuwelijke beelden en zette de radio aan. De volgende
dag braken we op en gingen naar huis. Het was onzeker
wat de gevolgen van de aanslagen zouden zijn en daarom
wilden we thuis zijn.
We hadden die middag iets bijzonders gezien op het
strand. Tegen 5 uur kwamen er twee donkere onweerswolken
uit zee opzetten. Ze dreven apart naar ons toe maar de
lucht ertussen was helder. Vanaf het strand kwam een
grote gele vlinder tussen Jachman en mij doorvliegen die
daarna recht naar zee koerste, richting open ruimte
tussen de onweerswolken.
Het was toeval natuurlijk, maar achteraf ga je die
wolken interpreteren als de TwinTowers en de vlinder als
het vertrouwen, dat zich niet bang laat maken en bij
alle dreiging er toch een gat in ziet. We zagen die
vlinder allebei en vonden het een wel heel opmerkelijk
diertje.
In het vlinderboek dat we in de caravan hadden, lazen we
over de nazomertrek waarbij ze enorme afstanden afleggen
ook dwars over de Middellandse zee heen. Ik maakte een
schets van de situatie en schilderde later thuis een
klein schilderij met vlinder en wolken.
10 september
Ik kan weer onder de brug doorkijken! Het plankier
waarop de bouwers hard zouden hebben moeten werken is
opgeruimd.
Wat er sinds 16 mei, in bijna vier maanden, gedaan is? Eén dag het plankier
aanbrengen en één dag twee muurtjes wegbikken met 2 man. Eén
morgen 2 sleuven in de weg fresen, één morgen 2 banen
beton storten. Dat voorbereidende werk ging op
zich best snel, alleen gebeurde er in tussentijd
dagenlang niks, drie weken deden ze erover.
Het afbouwen duurde helemaal eindeloos. Twee muurtjes metselen,
de leuningen plaatsen en schoonpoetsen was 14 dagen
werk. Reken de droogtijd van het metselwerk op een week,
het beton idem, dan zou het karwei, met opbouwen,
materiaal aanslepen enz., in vier weken klaar hebben
kunnen zijn. Met een beetje plannen had het drogen in de
vakantie kunnen vallen. De metselaar was een ander dan
de sloper, hij werkte 2 dagen alleen, zijn collega kwam
na de regendag niet weer. De overblijver had het werk niet uitgevonden, elke auto
keek hij na, elk meisje op het fietspad, en telkens
stonden zijn handen stil. De brug wordt wel gebouwd met
belastinggeld, gemeenschapsgeld, zou hij zich dat
realiseren? Als hij zo in een fabriek had gewerkt was
hij allang ontslagen. Gisteren kwam zijn baas
meehelpen.
Jo bracht peren, de bollencatalogus van de
zangvereniging en een voor mij bestemd bij haar bezorgd
postpakje. Mijn bel deed het niet, de batterijen bleken
op te zijn. Ze vertelde opgetogen dat er een nieuw lid
bij de zang gekomen was!
Een jong lid? vroeg ik, want daar zitten ze om te
springen. Ja! Pas éénenzestig!
9 september
Er was een aardbeving gisteravond! Zeg liever
aardbevinkje, 4.6 op de schaal van Richter, epicentrum
Aken/Nijmegen. Niks van gemerkt. Er rijden zo vaak
vrachtwagens te hard over de weg of rammelen over de
zandweg, dat ik er nauwelijks op let, en zeker niet als
de tv aanstaat. Jammer.
Die van '92 weet ik nog heel goed, we lagen in bed en
dachten dat het huis zou instorten.
Vandaag start de Nationale Kunstloterij. Koop een lot
van een tientje en je steunt kunstenaars en culturele
instellingen. Op de website staan alle gegevens.
Eergisteren schreef ik over een wachtkamer in een
ziekenhuis en de beleving van de wachtenden. Gisteren
zocht ik in de boekhandel het boekje met 100 tips om
Alzheimer te slim af te zijn. Dat zag ik niet, maar wel
een ander boek, dat me enorm handig leek voor het geval
je eens opgenomen moet worden in een ziekenhuis.
Het is
geschreven door een ervaringsdeskundige, die ook nog
eens een behoorlijk psychologisch inzicht heeft. Het
leest gemakkelijk, er zit heel veel informatie in en
gelukkig ook humor, zonder 'humoristisch'
te zijn.
Voorbeeld: hoe herken je de functie van al die
verschillende mensen in witte jassen die langs je bed
komen, en welk soort vragen stel je aan wie.
De schrijfster hamert erg op zelf meedenken en
controleren. Vertrouw er niet blindelings op, dat artsen
en verpleegsters nooit fouten maken.
Vanaf de eerste afspraak die je met je specialist hebt,
is het zaak om de goede manier van communiceren toe te
passen. In het boek staan heel duidelijke voorbeelden
van miscommunicatie en aanwijzingen hoe het beter kan.
Achterin staat een 60 titels lange literatuurlijst, een
bijlage met ontspanningsoefeningen en nog een met
handige adressen.
- Yvonne Prins, Ziekenhuissurvivalgids,
Wegwijs in de wereld van de
witte jassen.
Uitg. Scriptum Psychologie.
250 pag. ( www.scriptum.nl) -
8 september
Gisteren heb ik afscheid van de 8 hondjes genomen,
ze zijn groot genoeg om 8 gezinnen gelukkig te maken.
Die zijn allemaal al 1 of 2 keer wezen kijken, dus het
waren drukke weken, veel bezoek, veel koffie zetten. Het
is een buitengewoon goed nest, van uiterlijk en van
karakter. De keuringsrapporten zijn om in te lijsten.
Tien dagen geleden zagen ze er zo uit, heel schattig na
stoeien, vechten en kennis maken met hun vader.
De foto's zijn gemaakt bij Linda, de eigenares
van Diego, de vader van deze hondjes en bij Marieke, die
o.a. deze foto's maakte. Meer foto's staan
hier op Flickr,
Marieke stuurde haar foto's naar Linda op.
Stroomstoring vannacht. Ik denk van ongeveer 12 uur tot
kwart over zes. Ook de straatverlichting deed het niet.
De diepvries was 6 graden minder koud geworden.
7 september
De laatste
weken was ik in verschillende wachtkamers en had ik
tijd om mensen te kijken. Een kleine beschouwing.
In de wachtkamer van het ziekenhuis is het vaak
doodstil. Mensen die bij elkaar horen, praten
hooguit fluisterend een paar woorden, anderen kijken
op het filmscherm met ziekenhuisreclame of bladeren
in stokoude tijdschriften. Angst, spanning en pijn
maken de gezichten strak.
Het is een verrassing als opeens iemand begint te
lachen om iets wat ze leest en dan gewoon hardop tegen
de buurman zegt: Ik heb zo'n zin in een kop koffie
met een appelpunt!' Ze geeuwt aanstekelijk. Het is
een vrouw van een jaar of veertig, het type dat
denkt: 'Alles wat ik straks te horen zal
krijgen, moet ik aankunnen. Ik laat me
niet bang maken.'
Ze kan lachen
in een wachtkamer en de anderen even laten
glimlachen. Even is door haar de spanning gebroken
en denken mensen een paar seconden niet aan
hun sores.
Maar het kan ook zo gaan:
Ik zit in een grote wachtkamer in het ziekenhuis en
heb een voor mij belangrijk gesprek met de chirurg.
Het is nog oriënterend, en ik heb me op internet zo
goed mogelijk ingewerkt in de materie. Nu repeteer
ik in gedachten de inlichtingen die ik wil
krijgen en de wensen die ik heb.
Het is heerlijk rustig, mensen praten fluisterend
met elkaar of zitten te lezen. Ik kan me goed
concentreren.
Ik zal eerst tegen hem zeggen dat ik al veel
voorwerk..... hé? Opeens begint dat mens met die
rooie jas te kwekken dat ze zin heeft in koffie met
een appelpunt. Wie zégt nou zoiets! Ik erger me
altijd dood aan mensen die iets aanstellerigs doen
om hun grote angst voor wat ze zullen horen te
overbluffen. Nou, ze doet maar. Moet je nóu eens
horen, daarginds beginnen ze ook al te kwebbelen.
Waarom houden ze hun mond niet, ik moet nadenken! Ik
ga wel op de gang zitten!
6 september
De brug heeft haar leuningen weer terug, alleen zit
'onze' leuning nu aan de overkant. Een kenner die het
voelt, dus ik kan dat nu.
Gisteren heb ik bij mijn jeugdvriendin gegeten en we
hebben weer op een goede manier bijgepraat. Ze is nu
minder streng voor zichzelf dan een paar jaar geleden.
Voor mij is het zo in ieder geval een stuk relaxter,
en voor haar ook. Het is ook fijn om
te kunnen lachen om onszelf en onze domme dingen, maar
ook om elkaar gerust te stellen en te zeggen dat veel
mensen dat hebben en dat het natuurlijk doodnormaal is,
echt waar meid.
Dat had ik eerder moeten uitproberen! Voor het eerst van
mijn leven zijn mijn voeten na het gewone knip-en
vijlwerk gescrubd, gezalfd, gemasseerd, en in een kleipakking
verjongd. Luxe gevoel! Nu nog een paar leuke sandaaltjes aanschaffen
en de zomer kan niet meer stuk. Nou ja, die van volgend
jaar dan, bedoel ik.
5 september
Van de dokter mocht ik de wond verder zelf
behandelen. Met het inprenten van een paar dingen waar
ik op moest letten droeg hij het been aan me over.
Mooi, dan ga ik het anders doen, geen betadine
laten indrogen en dan de harde korst later er af moeten
trekken, maar zorgen dat er geen harde korst op komt.
Een zachte korst is beter, want dan kan daaronder de nieuwe huid
ongestoord groeien. De behandeling die ik me voorschrijf, gaat zo:
Leidje, meng 1 deel
olijfolie met 2 delen teatree oil en smeer dat 1x per
dag op de wond. Ik doe het nu al 6 dagen en het ziet er
heel goed uit. De aboriginals van Australië gebruiken
theeboomolie al 20.000 jaar voor snij-en doornwonden aan
hun voeten, die ze vaak hadden omdat ze altijd op blote
voeten liepen. De desinfecterende werking wordt hier bij
ons nu ook steeds vaker benut, maar mijn dokter
vindt alles wat niet uit een fabriekslaboratorium komt kwakzalverij
en bijgeloof.
Het is wel zaak de échte teatree-olie te
gebruiken, dus op het flesje moet staan Melaleuca
Alternifolia. Er is namelijk ook namaak in de handel die
bijna net zo duur is.
Gistermiddag: strrr tik, psjj tok, strrr tik, psjj tok,
en dan 'Ja ze is thuis!' hoor ik van een afstand
roepen. Ik zit buiten te luieren, voor de derde keer
inmiddels, want het regende een paar keer. Op de
zandweg staan J & J, allebei met van die
sleepstokken,
waarmee ik ze nog nooit heb zien wandelen. J. heb ik
überhaupt nog nooit zien wandelen in die 40 jaar dat ik
hem ken. Hij rijdt motor, auto, tractor, zitmaaier of
fiets, maar lopen, waar is dat goed voor?
Ze zijn op de terugweg van het trekkergedoe bij Bertie,
en komen hier even uitrusten. We praten bij. Sinds
maandag heeft
&J haar huis in de verkoop. Spannend in deze
tijd, waarin de huizenmarkt stagneert.
Vijf jaar geleden is J's vrouw gestorven en een jaar
eerder &J's man. J&J zijn nu al een paar jaar samen en
ik vind het een prachtig stel. Ben blij dat ze mijn
buren zijn.
Zondag 4 september
Wat een schitterende dag gisteren! Van 8
tot 8 ben ik buiten geweest. Alleen even naar binnen
voor eten en drinken klaarmaken en de mail checken.
Weinig post vanwege het prachtige zomerweer. Eén
verwante ziel ging ook buiten eten met een glas wijn, we
dachten aan elkaar! Het was trouwens allesbehalve een
luierdag, ik heb hard gewerkt. 's Morgens eerst
boodschappen gedaan, en 's middags gemaaid.
Donderdag had ik dat al gedaan bij huis en gisteren deed
ik de rest, de graspaden langs de wei en achter de heg.
Het gras stond zo hoog, dat ik eerst op 9, toen op 6 en
voor de laatste keer op 3 eroverheen moest. Toch liep de
machine nog een keer vast. Mooi moment om hem te
laten afkoelen en heerlijk met de benen hoog de kranten
te lezen.
Op de foto staat mijn luiehuisvrouwen gezonde avondmaal:
verse groente uit de wok en een pizzabroodje. Ik dacht
aan Jopie, toastte in gedachten en genoot. Voor ik naar
bed ging, liep ik even naar buiten en genoot van de
sterrenhemel en de bosuilen in de linden langs de weg.
Ze waren heel dichtbij, ik had ze al weken niet gehoord.
Vannacht om half vier begon het te regenen en in de
verte te onweren en vanmorgen is alles nat en grijs.
3 september
Op de radio hoorde ik gistermorgen om kwart over
zeven een interview met een filmer. Hij gaat dit weekend
ook naar Manuscripta in Amsterdam, de opening van het
boekenseizoen, waar uitgevers en schrijvers boeken
promoten. Hij maakt namelijk 1-minuut filmpjes van
schrijvers en lezers die in die minuut duidelijk moeten
maken welk boek waarom voor hen heel belangrijk is,
waarom het hen ontroert, waarom ze het zo bijzonder
vinden. Het is niet de bedoeling om een korte
samenvatting te geven.
Hij filmde ook Stephen Fry, die vertelt dat hij Ulysses
van James Joyce het beste boek vindt dat in de Engelse
taal geschreven is. Het is niet gemakkelijk, maar zo
rijk, alles zit erin, en toch bestrijkt het maar 1 dag
in het leven van de hoofdpersoon. Hij aarzelde eerst
tussen Ulysses en The great Gatsby, maar het eerste boek
vindt hij toch rijker.
Op de site
Why i love this book staan al heel veel
filmpjes van Marc Barteling.
Bij Over ons vertelt hij over de filosofie achter zijn
project.
2 september
Na ruim drie weken weer eens een eind auto gereden.
Wat kan er aan het wegennet veel veranderen in die tijd!
Normaal rij ik in een uur naar zus in Deventer.
Nu
1. omleiding in Groenlo, werk aan de weg
2. stoplichten achter Ruurlo, werk aan de weg
3. lange omleiding om Warnsveld, werk aan de weg
4. nieuwe rotonde bij Gorssel
5. overal borden van afsluiting deze weg m.i.v. maandag
5 sept/ 9 sept/ en nog een paar.
Ik deed er 1.5 uur over. De omleidingsroutes zijn
overvol. Over Lochem gaan helpt ook niet, omleiding
wegens werk aan de spoortunnel.
Waar zouden de
bruggenbouwers nu werken? Het werk ligt al weer twee
dagen stil. Misschien liggen zij ook stil, hebben ze kou
gevat. Dat zou me niks verbazen, het hoosde van de week
toen ze stonden te metselen.
Gras gemaaid na thuiskomst. Het was lang, maar eindelijk
goed aangedroogd. Twee maal eroverheen geweest, op hoge
stand en dwars erop op lage stand.
1 september
De herfst/winter catalogi vallen weer in de bus. Heb
je ooit een bloesje, een cd, een tijdschrift, een
boormachine of een tafeltje gekocht, dan weten ze je
eeuwig te vinden. De sticker op de brievenbus helpt niet
in zo'n geval, de reclame is geadresseerd.
Hier verschijnen twee huis aan huisbladen en daar worden
heel listig steeds meer folders bij in gestopt.
De telefoonreclame is zo goed als gestopt. De ene
hardnekkige anonieme, die drie keer laat overgaan en dan
oplegt, ken ik langzamerhand en belt nog maar 2x in de
week. De andere anonieme is moeilijker, omdat die wel 10
keer laat overgaan, maar die hoor ik maar 1x in de 14
dagen op ongeregelde tijden. Zoals hier bekend neem ik
in principe al wel een half jaar niet meer op bij
anoniem of onbekend op het scherm.
Dochter uit Duitsland belde. Haar schoonmoeder had
verteld dat ze me vaak probeerde te bellen, maar dat ik
nooit thuis was. Ze had het gistermorgen ook weer
geprobeerd, maar ik was er weer niet. Gistermorgen is er
lang anoniem gebeld bij mij!
Nu zit ik met een dilemma: zal ik haar zelf bellen en
vertellen waarom ik niet opneem?Zal ik bij lang anoniem
bellen toch maar opnemen en het dan vertellen of zal ik
net doen of er niks aan de hand is, zeggen dat ik
buiten was of boodschappen deed of wat dan ook.
De tweede optie spreekt me het meeste aan.
Nou, bel dan, Monica !!
