30 september
Weer zo'n schitterende morgen. Dan detoneert zo'n misbruikte afvalbak wel. Het ziet er niet uit. Het Hilgelogebied wordt netjes onderhouden en dat zal heus wel een lieve cent kosten.
Vissers hebben in de bak een vuur gestookt en op het hete deksel vis geroosterd. Als er behoefte aan een rooster is, zou het recreatieschap ook hier een barbecue-plek kunnen inrichten, net als aan de andere kant van het Hilgelo.

Op de terugweg is er iets vrolijkers te zien. De jongens van de camping hebben op woensdagmiddag niet stilgezeten en verzamelden tamme kastanjes. Op een tafeltje bij de ingang zijn ze te koop. Als ik al een heel eind verder ben, voel ik dat ik nog een 50ct-munt in m'n zak heb. Terug dus.


29 september
Zon! en mist. Die twee samen is een schitterend gezicht. Dat zou je van deze foto helaas niet zeggen.
  De plantenbakken op het terras gaan er zeer verpieterd uitzien. Een enkele bloem is echter nog schitterend om te zien, dus ik ruim nog niets op.
 
De kamperfoelie bloeit de hele zomer onvermoeibaar door, niet gehinderd door droogte of overstroming. Meters hoog en breed is hij inmiddels.

28 september
Vanmorgen zijn we met een omweg naar Aalten gereden. Aan de grote weg wordt maandenlang gewerkt en de officiële omleidingsroute is idioot lang. Ik zocht met de kaart een korte doorsteek.  TomTom wil me namelijk steeds óf de omleiding laten rijden óf hij laat me dicht bij het doel komen, maar wel net waar de weg nog afgesloten is, dat schiet dus niet op.
Het is een mooie route via 't Klooster. Dat is geen klooster maar een buurtschap dicht bij Bredevoort en dat hoort weer bij Aalten. De naam komt echter wel van een klooster dat hier eeuwen geleden stond. Op een paar honderd meter van de plek waar het stond, staat op een wegsplitsing het standbeeld van een monnik. Op de foto lijkt het een schuinsmarcheerder maar dat is door mijn onhandigheid. Op het voetstuk staat over de vier zijden verdeeld informatie over het klooster.
  
Het klooster Schaer werd gesticht in 1429 op grond die door Derk van Lintelo geschonken was.
De officiële naam was  'Domus Beatae Mariae in Nazareth'. De kloosterlingen hielden zich bezig met lesgeven en met hulp aan de bevolking. In 1597 werd het klooster verlaten uit angst voor de soldaten van Prins Maurits.
(Er is meer informatie op internet te vinden)

27 september
'Gaan we een eindje fietsen?' Onverwacht komt Marieke kijken hoe het hier gaat. Het is mooi weer, best veel zon en niet te veel wind.
We fietsen naar het Achterwoold, langs de scholtenboerderij Hijink die leeg staat, maar gerestaureerd gaat worden. Terug langs Van Amersfoort, de maalderij waar ik toen ik 12/13/14 jaar was een kalender mocht afgeven. Ik verdiende namelijk in de kerstvakantie als extraatje op mijn zakgeld de uitgespaarde portokosten door op de fiets kalenders naar zakenrelaties te brengen.
Bij de textielfabrieken moest ik er wel 10 in één keer afleveren, dat tikte lekker aan en het was bovendien in de buurt. Van Amersfoort was ook een klant, maar die woonde 6 km ver weg en kreeg maar 1 kalender. Bakker Konings kreeg er ook één dat scheelde, die woonde dicht bij Van Amersfoort. Ik kreeg er altijd wat lekkers, een gevulde koek of een zakje wit op zwart.
Het was vaak heel koud of er lag sneeuw, dus het geld werd duur betaald.
De kalenders waren geliefd, want ze waren groot en hadden bij elke dag genoeg ruimte om er wat bij te schrijven.
Herinneringen.
       Hijink

Zondag 26 september
Op 7 september schreef ik over het zoeken naar een zeker 45 jaar oud kiekje van een bloeiende vetplant. Het kiekje heb ik nog niet gevonden, maar al wel het negatief ervan. Héé, nu bedenk ik opeens dat de foto misschien wel in een fotoalbum zit en niet in een of andere doos met losse foto's! Gauw even kijken.
Een paar uur later. Nee, daar zit hij niet in. Maar ik had wel een heel mooie avond, met al die oude zwartwit foto's. Dat was gisteravond.
Heel leuk was het terugvinden van de klassefoto met de jongen waar ik gisteren over schreef. Brugklas 1995. Ook leuk om mezelf weer terug te zien 'in functie' en 15 jaar jonger. 


25 september
Bij de supermarkt vanmorgen een aardig gesprek bij de koffie. Een moeder van een oudleerling sprak me aan -ik had haar toegeknikt omdat ik zo'n 15 jaar geleden een paar maal bij haar thuis was geweest.  Misschien was ik nieuwsgierig hoe het haar zoon vergaan was na de tweede klas VWO, vroeg ze. Natuurlijk was ik dat, oudleerlingen ontmoet ik graag en ook hoor ik graag hoe het ze verder gegaan is.
Hij werkte drie dagen bij de universiteit waar hij twee jaar geleden afgestudeerd was, had een eigen zaak op zijn zolder voor de rest van de week en woonde al twee jaar samen met zijn vriendin die gelijk met hem afgestudeerd was. Ze was heel trots op haar zoon en straalde terwijl ze het vertelde.
Toen kwam het: Natuurlijk was ze trots op zijn bul, maar het feest dat hij in een kroeg gegeven had voor zijn studievrienden en sportvrienden had haar zo mogelijk nog meer plezier gedaan dan die bul. Veertig jongelui die heel vriendschappelijk met hem omgingen, met wie hij duidelijk een goede band had, dat was voor haar het bewijs dat hij goed in zijn vel stak en zich gewaardeerd wist om wie hij was. 
Dat was op de middelbare school wel anders. Het was een stevig vrolijk joch toen hij op school kwam, maar hij blonk uit, was heel leergierig en maakte ook nog eens met plezier zijn huiswerk en dat was voor sommige klasgenoten moeilijk te verteren. Het vrolijke ging eraf. Ik ben er destijds een paar keer op huisbezoek geweest en heb misschien iets voor hem kunnen betekenen.
Voor zijn moeder heb ik een enorm respect, want ze is al bijna twintig jaar vrijwilligster bij hulp aan stervenden. Waakt 's nachts bij ze, zowel in het Hospice als bij mensen thuis. Daar praatten we ook even over. Ze straalde net zo hard over de voldoening over dat prachtige werk als over haar zoon.
Een goed begin van mijn dag.

24 september
Vandaag kreeg ik een heel persoonlijk en zelfgemaakt cadeau, een verjaardagskalender met bij elke maand een foto van ons huis of directe omgeving. Ik ben er heel blij mee.
Mijn zus en ik wandelden door het Bonnink en bekeken de gouden paddestoelen. Er waren er een paar bijgekomen, maar ook lagen er een paar een eindje verder, kapotgeschopt.
Thuis konden we nog een poosje buiten in de zon zitten.
Zondag maakte ik deze foto van een Kardinaalsmuts bij het Bonnink. Hij was nog niet helemaal open. Vandaag lagen er een paar takken van de inmiddels open mutsen weggesmeten in de berm een heel eind verder.  Ik zette ze thuis in een vaas naast een paar andere kneusjes, een te klein takje wit opvulspul voor boeketten en een afgebroken tak van ????? paarsblauw, maar ze zijn er ook in wit en rose.  
 

23 september.
Wat is er gebeurd met de Winterswijker die de Gouden Koets aanviel?  We horen niets meer over de gevolgen van de aanslag op de Koningin. Zelfs in de Gelderlander, editie Achterhoek, kon ik er een dag na Prinsjesdag niets over vinden. Het zal hier toch al wel doorgedrongen zijn? Toont een Winterswijker eens initiatief zonder er een adviesbureau voor in te huren, wordt het niet eens opgemerkt! Het zal toch niet zo zijn dat ze hier de andere kant opkijken omdat ze zich voor zoveel daadkracht generen? 
Je kunt de naam Winterswijk immers niet vaak genoeg noemen. Dat begrepen de bio-varkens-boeren heel goed, ik hoorde ze op de radio hun vlees, dat op stro ligt, in de modder rollebolt en gelukkig is, heel gemoedelijk aanprijzen. Met een flinke Achterhoekse tongval komt de handel nog lekkerder over.

Vervolg. Vanmorgen staat er in de Gelderlander een groot artikel over de achtergrond van de Winterswijkse aanslagpleger. Het is een intens verdrietigmakend familiedrama, met in 2008 de tragische dood van zijn moeder.

22 september
Ik heb wat goed te maken. Hij is wél van hier. Maandagavond kwam hij uitgebreid in het nieuws op TV Gelderland. Dat hoorde ik van de mensen van de camping, waar in de berm een groepje zeldzame Goudhoeden staan, prachtige grote goudkleurige paddestoelen.
Toen ik gisteren langs de camping kwam, vroeg Rieki of ik ze al gezien had. Ze liep mee om ze aan te wijzen. Echt mooi zijn ze. Jammer dat er een paar zwaar beschadigd waren. Dat is gisteren gekomen door Betsie, vertelde ze. Betsie is een koe van ChrisJan en die breekt nog wel eens uit. Die koe dan. Ik maakte een paar foto's.
De boswachter had zondag op een inspectietocht de paddestoelen zien staan, maar was niet helemaal zeker van de soortnaam. Hij ging het in de boeken opzoeken en ja, het waren inderdaad exemplaren van de op de Rode Lijst staande Pheaolepiota aurea.
TV Gelderland werd ingeseind en maandag kwam er iemand om opnamen te maken.
Toen werd het spannend, want terwijl de kleinzoon van Rieki voor de camera vertelde over de mooie goudkleurige hoeden, zag iedereen dat op de achtergrond de boswachter zijn handen vol had met de koe die weer terug de wei in moest. De dochter van ChrisJan, Illaniek, was doodsbang voor die koe, zei ze, en papa dacht erover om haar te slachten.
De boswachter uit het Woold die de Goudhoeden herkend had, kwam groot in beeld om te vertellen over de te lage boetes voor het plukken van beschermde paddestoelen. Duitsers lusten ze graag en deze zijn jammer genoeg eetbaar. Beeld van wapperende Duitse vlag bij een caravan. En ja hoor, het was hem! Niks uit Apeldoorn, Carla, gewoon Hans uit 't Woold. Ene van uns dus.
  
Zie TV Gelderland Uitzending gemist Nieuws Achterhoek van 20 september. Hier
Ga met het blauwe schuifje helemaal naar rechts en dan een klein stukje terug.

21 september
Het viel zo mee gisteren. Toen ik Vics auto op de parkeerplaats zag staan, kreeg ik gelijk weer zin! Vic is onze schilderleraar.
Het was fijn om de oude clubleden weer te zien en om even bij te praten na zo lange tijd. Er zijn ook een paar nieuwe mensen bijgekomen en een paar 'vorig jaar nieuwe' zijn afgevallen. Het schilderen zelf was eerst wel vreemd, maar met vrolijke kleuren en een paar simpele lijnen kreeg ik er weer lol in. Ik ga wel eerst dit probeersel afmaken, maar dan wil ik met een echt schilderij beginnen. 
    
Het was een mooie avond bij de vorige echte Jachman. Hij weet heel veel van de geschiedenis van zijn familie, heeft over de hele wereld contacten om de stamboom compleet te krijgen, is vrijwilliger die het Oude Kerkhof mee onderhoudt en probeert zoveel mogelijk aan de weet te komen van de mensen die er liggen, kent ook veel oude Winterswijkers, heeft veel boeken over de plaats en de buurtschappen, stof genoeg voor een boeiend gesprek dus. 
Bij thuiskomst werd ik verwelkomd door een opgewonden uilendametje dat luid krijsend van de schoppe opvloog. Zou ze een oogje hebben op de nieuwe uilenkast? Zou leuk zijn.

20 september
Vandaag ga ik weer naar schilderles. Het zal wel vreemd zijn, ik heb een jaar lang bijna geen kwast aangeraakt. Het voelt goed om de andere schilders weer te gaan zien. Aan de andere kant vind ik het ook weer moeilijk, want wat ga ik opzetten, zijn er nieuwe mensen in de groep, zal ik me weer thuis voelen en meer van die domme dingen.
Verdorie, Leidje, doe normaal, je bent geen verlegen puber meer! Pak je kist en je kwasten, ga verder waar je gebleven was of pak iets nieuws aan. Zo simpel is het. Al doende komt de zin of de inspiratie wel.
Ja, goed, je hebt helemaal gelijk! 
Kiek'n wa't wordt.

Zondag 19 september
De logees zijn net weer weggereden en ik hoop dat ze geen uur in een stau hoeven te staan zoals op de heenweg. We hadden prachtdagen, vrijdag kwamen Marieke en Ton al mooi vroeg, even later reden Carla en Wolfgang het hek binnen en toen het net heel druk en gezellig was, riepen mensen 'Vollek!' in de keuken en kwamen Marc en Willy er ook bij. Ze kwamen kijken hoe het hier ging en om gelijk afscheid te nemen, want het was hun laatste weekend op de camping in Kotten voor de winter. Als het een paar uur droog was, gingen ze de voortent afbreken.

Zaterdagmorgen was het schitterend weer en fietsten we naar het dorp.  We konden buiten op een terras aan de Markt in de zon koffiedrinken. 's Middags werkte Carla uren in de tuin, kortwiekte de halfdode onderste takken van de eik en de vlierstruiken langs het pad bij de dennen. We aten Chinees, zoals al bijna traditie is en zaten zo lang aan tafel dat Benidorm Bastards al afgelopen was! En we hadden er juist zo ons best op gedaan om het een beetje na te spelen, Marieke en ik, om Carla en Wolfgang nieuwsgierig te maken.
Vanmorgen hebben we drie kwartier gelopen en hadden op de Bonninkweg een spannende ontmoeting met een achteruitrijdende auto, (ik heb echt nog nooit iemand zo'n eind zo hard achteruit zien rijden) die ons eerst al ingehaald had, en ons nu opnieuw achterop kwam en gelukkig voorbij reed. Hij stopte een eind verderop achter een midden op het fietspad geparkeerde Duitse auto. We dachten aan drugshandel of ongeoorloofd afspraakje, maar een jachtopziener in uniform stapte uit en schreef het kenteken op.
Hij was natuurlijk hard achteruitgereden om het wegnaambord te bekijken. Toen we langs hem heen liepen, kon Carla natuurlijk haar mond niet dichthouden en deed of ze een Duitse was.
'Ist das Euer Auto', vroeg de j.o. prompt. 'Nee, nee', zei Carla vlug, 'ik ben echt een Hollandse, hoor maar, ik praat Hollands, het was een grapje'.
Hij vond het niet leuk.
Later kwamen we hem bij het Hilgelo tegen, waar hij mensen gesommeerd had het vuurtje waar ze vis op roosterden uit te maken. Hij zei niks terug, toen we hem goeiendag zeiden. Zeker niet van hier.
Uit Apeldoorn soms? Op zijn auto zagen we even later stickers van De Vereniging tot behoud van het Veluws hert, plus één van de KNJV met 'Jacht is natuurlijk'. Waar jaagt deze man op? Op wie jaagt hij? Wat is zijn bevoegdheid? Waar komt hij vandaan? Zijn auto kwam van een garage in Groenlo. Ik hou niet van die ontmoetingen op een vredige zondagmorgen.
Hoewel. Ik vind die illegale nachtvissers met te veel hengels, een tent en een kampeerbed ook niet fijn, zeker niet als ze half op het pad staan en een electronisch beetmeldsysteem bij hun bed hebben. Dat is geen vissen, dat is stropen. 
  De kofferbak is aan de bovenrand aardig beschadigd. Baasje heeft vast vaker hard achteruit gereden.

18 september
De grote boekenkast knapt al behoorlijk op. Eigenlijk is het niet 1 kast, maar 5 aan elkaar gebreide winkelstellingen, die verdacht veel op aan elkaar gebreide sinaasappelkistjes zonder bodem lijken. De derdehands prijs was ook niet veel hoger dan van een kistje sinaasappels. Vol boeken ziet hij er echter heel acceptabel uit.
Twee van de vijf stellingen zijn nu schoon. Alle boeken zijn eruit geweest, een krat vol komt er ook niet meer in en gaat naar de Kringloopwinkel, de planken zijn schoongemaakt plus de muur erachter. Even uitrekenen hoeveel meter ik al af heb.
2 x 6 x 0.75 = 9 meter!
Ik dacht dat er veel meer uit zou komen wat weg zou kunnen, maar ik vind het zó moeilijk om oude, veel ingekeken, bruin geworden en kapotte boeken weg te doen.
Met nieuwe boeken, zo uit de winkel, daar heb ik nog niks mee, daar heb ik nog geen band mee opgebouwd, die kan ik veel gemakkelijker wegdoen. Die zijn ook weer te vervangen als ik spijt zou krijgen, maar die oude verfomfaaide lelijkerds zijn voor het grootste deel onvervangbaar. 
Ze zijn oud en lelijk geworden, maar je kunt er nog veel plezier aan beleven, je houdt van ze en ja, misschien houden ze ook wel van jou. Niet waarschijnlijk dat laatste, lees het verhaal van Belcampo De dingen de baas maar!

17 september

Aan de noordkant van het Hilgelo liggen nog klodders schuim, bewijzen van de harde wind van afgelopen dagen, maar nu is het er ongewoon stil, windstil.

Ik kreeg van iemand een zak heerlijke paarsblauwe pruimen mee van eigen boom, kwetsen heten ze. Natuurlijk moest ik weer lachen bij de herinnering aan net zulke kwetsen.
We woonden het eerste jaar hier op de boerderij en jongste dochter (13 jaar) lag ziek in bed. Een vriendinnetje kwam een zak pruimen brengen, blauwe.
Trots zei ze erbij: 'Het zijn kwétsen!'
'Dat geeft niet, hoor,' zei Carla, 'ik lust ze tóch wel.'

16 september
Gisteren had ik bezoek van een goede vriendin. Na thee en gebak vroeg ze of ze de kamer mocht controleren met een wichelroede. Ik was stomverbaasd, wist niet dat ze dat kon. Ze vertelde, dat mensen haar vaak niet geloven, het bijgeloof vinden en dat ze er niet graag over praat.
Ik weet wel, dat er veel gebruik van wichelroedelopers gemaakt wordt bij het slaan van weidepompen. Ook bij het zoeken naar een goede plek voor onze pomp kwam er één. De fabriek waar Jachman werkte had veel water nodig en liet een wichelroedeloper de beste plek voor een eigen pomp zoeken op het fabrieksterrein.
De roede bewoog in de kamer een klein beetje, maar sloeg niet uit. Onder de vloer zit een isolatielaag van zeker 60 cm gasbeton. Díe zal de aardstralen wel tegen kunnen houden!
Op internet zocht ik naar wetenschappelijk bewijs, dat wichelen meer oplevert dan via toeval zou kunnen. Dat is er niet. De verwachting van de wichelaar zelf zorgt voor minieme bewegingen. Bij dubbelblinde proeven konden de wichelaars niet beter scoren dan willekeurige anderen.
Wat het opsporen van wateraders betreft: onder 80% van het oppervlak zit water, zodat het heel knap zou zijn als ze opzettelijk géén water zouden vinden.

15 september
Tada! De dag begint goed: ik hoor net op radio 4 dat ik de crypto van gisteren gewonnen heb in De Ochtend van 4 en dat ik de week- CD La Bonne Chanson, met muziek van Gabriel Fauré toegestuurd krijg.  Ik doe vaak mee en heb het ook vaak goed, maar won dit spelletje nog nooit, wel andere.
Ik heb nu al mooi 3x een klassieke CD gewonnen met verschillende spelletjes op radio 4.
Later op de morgen had ik in Bredevoort een afspraak met Elcerlyck. Het gesprek verliep heel bevredigend en zonder trouwring ging ik de deur weer uit. 
Bij de gracht maakte ik even later deze foto's. Mooi rustig plekje.
Toen ik thuiskwam, lag de CD er al.
       
... en de hele morgen scheen ook nog eens de zon!

14 september
De handleiding heb ik nog niet verder bekeken, want ik had nog een stapel zaterdagkranten door te werken en vandaag wordt oudpapier opgehaald, vandaar. Opgehaald is eigenlijk niet het goede woord, want oudpapier ophalen gebeurt door verenigingen die een vaste wijk hebben. Dat is door de gemeente geregeld. Wij wonen niet in een wijk, dus wordt het hier niet opgehaald.
Heel plichtsgetrouw heb ik het wel naar het dorp gebracht, naar de containers die op de gemeentewerf staan, maar dat is heen en terug 10 km rijden en lijkt me dus niet zo milieuvriendelijk. Vroeger bracht ik het naar de school, maar op een gegeven moment zeiden ze daar dat het papier niets opbracht en dat ik het maar niet meer moest brengen. Toen heb ik het een keer naar de papiercontainer in Meddo gebracht, maar daarvoor moest ik met een zware doos vol papier een trapje op  naar de hoge vulopening, niet zo handig voor mensen op leeftijd. Sindsdien gaan de kranten in onze eigen grijze container. Die wordt voor de deur geleegd. Opgeruimd staat netjes.

13 september
Ik heb de handleiding voor beginners gedownload. Ja, ik heb er nu zelf ook een aangeschaft, een TomTom zonder toeters en bellen, gewoon een ding dat zegt waar ik heen moet. Er zit een miniformaat dun boekje in de doos en dat is ook nog eens voor drie talen bedoeld. Blijft voor Nederlands niet veel over. Het is ook nog eens zo klein gedrukt, dat ik de loep van tante Marie erbij nodig heb om het te kunnen lezen. Vier handen hebben zou ook wel handig zijn, twee om het apparaat vast te houden, één voor het boekje en één voor de loep.
Maar, op de site van de fabrikant staat een downloadbestand van 43 pagina's, te printen op een normale lettergrootte. Dat haal ik binnen, helemaal blij.
Ohh, het kleine stokje waarvan ik niet wist waar het voor diende, blijkt een houdertje te zijn voor bevestiging op het dashboard. Ja, nu kan ik de tekening van de juiste bevestiging duidelijk zien, maar veel duidelijker wordt het er niet op, wat jammer.
Bij de beschrijving hebben de onderdelen een naam, maar die naam staat niet op de onderdelen zelf en niet op de tekening. Draai en plak ik nu wel het goeie in het goeie tegen het goeie? Wordt vervolgd.

Zondag 12 september

Vanmorgen toen ik de deur uitging, was het nog droog met een weifelige lucht: wordt het nog een beetje zon of doen we maar gelijk regen? Het bleef voor mijn wandeling nog lang genoeg droog.

Een prachtige dag gisteren. Een dag om lang buiten te zitten. We konden dat gelukkig ook op het balkon van mijn zus. Als je zo hoog woont, zie je veel lucht. We zagen op een bepaald moment 9 luchtballons. Voor mij heel bijzonder, want hier bij ons staan er altijd wel ergens bomen voor. Het uitzicht op Deventer is bij fel tegenlicht niet zo goed vast te leggen, maar tegen zonsondergang ging het net. Deventer oogt heel groen. Hoge bomen tussen de flats, hoge bomen in de parken langs de wetering en de opvangvijvers voor hemelwater.
Het was zo warm dat we 10 hoog nog buiten konden eten, echt zomers!

11 september
Na de aanslag op de TwinTowers is 11 september een beladen datum. Ik hoop dat er vandaag geen vreselijke dingen meer bijkomen.
  
Gisteravond.
Boven het Hilgelo zwenken spreeuwen boven hun slaapplaatsen in het riet. Het is na een regendag eindelijk droog geworden tegen 7 uur en bij 16 gr. is het heerlijk wandelweer. Vanuit het westen klaart het op. Het lekt nog wel uit de bomen, maar met mijn leren hoed op, sta ik niets uit. Ik wil graag zittend kijken naar die spreeuwen, maar de bankjes zijn al bezet door vissers. 't Is prima visweertje, zou ome Jan gezegd hebben. Als hij bij ons logeerde, ging hij graag bij dit weer vissen in de Puls. Mooi even vrij van tante Fien. Die hield gelukkig niet van nattigheid.
Behalve de paar vissers zie ik niemand onderweg. Wel is er gepraat en gelach te horen, op de campings is het etenstijd en tussen de struiken door zie ik families gezellig bij elkaar zitten naast rokende barbecues. Voor een kampeerder is het mooi weer om buiten te zitten.

10 september
Telkens is er geritsel in de kamer, er fladdert ergens iets, dan weer bij de luxaflex, dan weer ergens dicht bij de grond bij de stapel kranten. Na uren zie ik de veroorzaker, een enorme kever. Ik zie niet waar hij blijft, maar gelukkig houdt hij zich 's nachts koest. Als we zitten te eten een halve dag later ziet Marieke iets vliegen wat even later op de grond klettert. Ze raapt de kever op en zet hem buiten. Rust.
Vlak voor ik naar bed wil gaan, hoor ik het weer! Verdorie, is er dan nog één? Marieke is allang naar huis, dus ga ik zelf op onderzoek uit. Vanuit een ooghoek zie ik iets langs de plint schieten: een muis. Leuk hoor, waar blijft zo'n beest. Toch maar een val zetten. Een klein stukje spek heb ik nog en even later staat het wapen op scherp bij de plint. Binnen een minuut volgt de klap. Raak. Rust.
Vanmorgen hobbelde er een bunzing voor het grote raam langs. Hij was heel donker, met een roodgouden gloed, prachtig! Hij ging richting takkenhoop in de border. Misschien was het ook wel een marter, het ging zo snel, dat ik het niet precies zag. Marters zijn er in  donkere en lichtere uitvoeringen. Een paar weken geleden lag er een aangereden marter op de hoek van de zandweg. Hoe groter het dier hoe naarder om te zien.

9 september
Vandaag ga ik verder met de kleine boekenkast. Er staat alleen nonfictie in. De grote boekenkast bevat voor de helft ook fictie. Ik ben er nog niet uit wat het handigst en het mooist is.  De fictieboeken zien er frisser en mooier uit, de nonfictie is voor een deel vaak ingekeken en is daardoor smoezeliger. Het handigst is dus om de nonfictie in de grote kast te zetten en de romans en gedichten in de kleine, maar dat 'toont' dan niet zo mooi.
Die nonfictie is strikt genomen voor een groot deel overbodig, omdat je nu snel even iets nazoekt op internet. Maar emotionele waarde ontbreekt dan zoals je wel bij het lezen van boeken hebt. De internetinformatie heeft niet op tafel gelegen, heeft geen ezelsoren en aantekeningen, roept geen herinneringen op aan die vakantie waarin we samen lazen en toen besloten het reisdoel te veranderen om zelf eens te gaan kijken waar..  enz.  
Ik ben er nog niet uit. Wel is de kleine kast bijna schoon!

8 september
Wat een leuke dingen kom je tegen als je eens goed aan het opruimen slaat. Dat verzetten van een boekenkastje waar ik gisteren over schreef, heeft kennelijk iets bij me losgemaakt.
Als ik de boekenkast die onder het achterste boograampje staat, ga opruimen en verzetten, dan vind ik misschien nog wel eens iets leuks achter de kast. 
Van opruimen is nog niet veel gekomen, want bij mij wordt dat boeken doorbladeren en lezen, er even bij gaan zitten, een uur later een beker chocola halen en dat schiet niet erg op. Ik heb dus nog weinig opgeruimd, maar al wel iets kleins gevonden. Op de vensterbank van het raampje.
  Even op internet gekeken wat een Zwitsers muntje dat in 1947 20 Rappen waard was, nu waard is.
Nou, dat valt nog best mee: € 0,75! Geweldig toch!  In 98 dagen is er nog geen bod op geweest, onbegrijpelijk.

7 september
Gisteren weer zo'n mooie dag, het droogde zo goed dat ik de graspaden langs de wei en zelfs ook nog het achterpad kon maaien. De motor sloeg niet één keer af!
  Vanmorgen weer bij Jo wezen koffiedrinken. Aan de hand van een oude klassefoto van school M, klas 5 of 6, weer zo een uur volgepraat over kinderen die daar opstaan, Jo dus ook. Ik ken er een heleboel van, ze waren dan wel een jaar ouder dan ik en ik zat op school C, maar het dorp was in '46/'47 veel kleiner en je kwam elkaar ook directer tegen. Je liep veel meer dan de kinderen van nu.
Veel gesprekstof dus.
Toen ik bij haar kwam, stond er al een bak met vleesbonen en soepgroente voor me klaar plus een flinke hand snijbonen. Toen we naar buiten liepen in de regen, kreeg ik ook nog een paar stekjes van vetplanten.
Dat leverde weer een verhaal op.
Ik: Deze kan zo prachtig bloeien!
Jo: Ik heb er nog nooit één in bloei gezien en ik kweek ze al jaaaaren.
Toen vertelde ik over mijn plant.  Meer dan 40 jaar geleden, we woonden nog in Groenlo, had ik een heel grote. Ik ben geen echte plantenopkweker dus veel water kreeg hij niet. Hij stond op een laag boekenkastje onder het raam. Toen we terugkwamen van een zomervakantie, vond ik het wel kaal op dat kastje, maar ik kon me niet goed meer voorstellen hoe het er voor de vakantie uitgezien had.
Bij een opruimwoede het volgend voorjaar kwam ook het kastje van zijn plaats. Er lag een grote vetplant achter met een lange bloemstengel en een oranjerode bloemknop.
Ik zette de plant buiten in de zon, hij kwam uit en ik maakte een foto. De vogelachtige felgekleurde bloem werd in zwartwit vereeuwigd.
(Omdat ik al uren tevergeefs naar dat kiekje zocht, vergat ik het uploaden!)

6 september
Omdat het toch een klereherrie was de hele dag vanwege trekkerwedstrijden met keiharde muziek en een nog hardere speaker kon ik ook wel gaan maaien gisteren. Dat deden de boeren aan de overkant van de weg ook, het droogde goed, dus er werd ook al een paar keer geschud.  Gaat ook niet fluisterzacht.
Goed ik maaide dus, en wel achter de caravan waar het gras 20 cm hoog stond en onder de eik, waar voornamelijk 50 cm hoog onkruid stond. De hazen kwamen er nog nauwelijks door en bovenuit, kun je nagaan. Het was zwaar werk voor de machine, ik moest hem telkens laten afkoelen en de troep tussen de messen uitpeuteren. Eigenlijk ook wel zwaar werk voor mij, want het was heerlijk weer gisteren en dus ook prima weer om te luieren met leesvoer en een glas rosé.
Dat laatste deed ik later heus nog wel, maak je maar geen zorgen dat ik tè hard werk! Maar droger dan gistermiddag zal het gras niet meer worden nu het zo lang is en de dagen al zo kort zijn. Lezen kan ik ook als het giet.

Zondag 5 september
Mooi stuk van Hans Mellendijk in de Gelderlander, Nazomerzit. Een overpeinzing over kitscherige verdisneysering, dit n.a.v. van de ronkende aankondiging in 's-Heerenberg om van die middeleeuwse stad binnen een paar jaar DE HEKSENSTAD van Nederland te maken. De verbeelding wordt kapotgemaakt. De verbeelding verwordt. Goed gezegd, Hans.

In hetzelfde stuk noemt hij Gerrit Komrij, die hier bij ons op de Jachthuisweg doordrongen raakte van zijn dichterschap. Hans: 'Van het ene moment op het andere wist Gerrit wat poëzie betekende. Nog altijd zit er voor hem iets van dezelfde elektriciteit in de lucht. Zomaar tussen de weilanden, op die doodgewone weg. Het komt hem voor dat de hemel er ruimer is. Er zit daar een gaatje in het heelal en niemand die het ziet.' 

Mooi, maar voor mij zit er ook een gaatje in het heelal hier, al bijna veertig jaar. Elke dag, nou ja, bijna elke dag, ervaar ik dat gaatje.

Toch ga ik 'Verwoest Arcadië' nog eens lezen. Dat begint zo: De winter wist van geen wijken.

4 september
Gisteren met Marieke een mooie fietstocht gemaakt. We kwamen door Huppel, Henxel, Ratum (waar feest was), Kotten, Brinkheurne en Vosseveld. Wat een prachtige namen. Wat een mooie tocht. De volgende keer beginnen we in Kotten en gaan dan door 't Woold, Miste en Corle fietsen. Het zijn allemaal buurtschappen van Winterswijk, met tot voor kort, nou ja, kort, een school en soms een feestgebouw. Meddo is er ook nog één, maar dat is meer een klein dorp met een wel heel grote RK-kerk. Of met wel een heel grote kerk.

Vandaag was de jaarlijkse SKVW-rommelmarkt met spullen die het hele jaar door opgehaald zijn. Marieke ging er even heen en scoorde een hele tas wijnglazen met een groene voet van de soort waar ze er nog maar een paar van over had, plus nog twee kleintjes, alles samen voor maar 1,5 euro.

Vanmiddag kon ik weer een stuk maaien, het gras was behoorlijk aangedroogd. Een mooie dag vandaag, de hele dag konden we buiten zijn.

Gruenberg heeft Karstadt gekocht, dus Carla is blij. Ik ben benieuwd of de salarisverlaging van 2x 10 % die de werknemers moesten slikken weer ongedaan wordt gemaakt.

3 september

Wat een stilte vanmorgen bij het Hilgelo. In drie kwartier kwam ik maar één mens tegen. Eenden, futen en staartmezen gehoord in de mist en een zware snurker die naar de voortent van de caravan verbannen was. Stel ik me voor!    

'Van het fornuis tot in je neusvleugels', die kop sprak me aan. Het bijbehorende recept van Onno Kleyn in de Volkskrant ook. Het is supersimpel, maar mijn zus en ik vonden het lekker. Ik maakte het bij een in eigen vet plus een drupje water in de oven gebraden hoen. Wat 'het' is? De naam die Onno noemt is 'odori', geurende groentencombinaties, die bij vlees, gevogelte, pasta en vis gegeven kunnen worden, en lekker zijn bij alles. De combinatie die hij geeft, bestaat uit ui, bleekselderij, winterwortel met eventueel knoflook en verse rozemarijn. De groente fijnsnijden of in de keukenmachine fijnmaken, niet tot prut, het moeten nog wel kleine stukjes blijven. Dan in een scheutje hete olijfolie de groente al roerend bakken, beetje zout toevoegen, afblussen met witte wijn en afgedekt een kwartiertje zacht laten pruttelen. Echt lekker! Dankjewel, Onno.

2 september
Bij het opruimen van een laatje zie ik het opschrijfboekje van tante Marie, die stierf aan een gebroken heup toen ze 93 jaar was. Het boekje staat vol adressen. Ze had tien neven en één nicht, de adressen zijn vaak doorgestreept en opnieuw genoteerd, want er werd nogal verhuisd in de familie, maar verder staan er ook veel adressen in van vriendinnen en kennissen van haar. Ook doorgestreept, maar om een andere reden.
Haar twee oudere zussen waren al 10 en 20 jaar dood, haar drie broers, ook haar jongere broer, waren al doorgestreept, het werd eenzaam voor haar zonder mensen die dezelfde mensen hadden gekend als zij.
Jachman was één van haar neven, en ook onze kinderen staan weer met verschillende adressen vermeld.
Zo'n boekje geeft je wel een kijk op wat je te wachten staat als je heel oud wordt.
Ik kijk mijn eigen adresboek door. Doorgestreepte namen van vroegere collega's, met wie ik na mijn werk nog nauwelijks contact bleek te hebben. Er staan ook doorgestreepte namen in van mensen die langzamerhand van me weggedreven zijn of van wie ik weggedreven ben. Gelukkig zijn er nieuwe andere namen voor in de plaats gekomen, en ook zijn ooit doorgestreepte namen weer opnieuw opgeschreven. Dat is mooi.
Er zijn gelukkig vrij weinig namen van mensen van mijn leeftijd definitief doorgestreept.
Een vriend zei toen we het over doorstrepen hadden: Hoe kun je dat nu doen! Doorstrepen. Je kunt toch een aantekening maken ipv doorstrepen!
Hij had gelijk. Ik streep de laatste jaren alleen de veranderde adressen door, niet de namen van mensen die overleden zijn.

1 september
Het wandelen 's ochtends vroeg bevalt me weer uitstekend. Ik loop nu ongeveer drie kwartier en dat kan mijn heup net behappen. Zo vroeg op de morgen is er een heel aparte sfeer, die samenhangt met de lichtval. Het lage licht verlicht nevels, spinnewebben, paddestoelen en mij op een andere, een zachtere manier dan later op de dag. Wakker worden, 't is al dag!
's Avonds is er ook laag licht, maar dan is de sfeer toch anders, niet zo fris en levendig, dan is het meer het eind van iets. Ik wil dan ergens gaan zitten om een beetje te denken over het leven en de dood, en dat heb ik 's morgens nooit. 's Morgens buiten zijn maakt me wakker en energiek.