Zondag 31 oktober
Niet door nachtvorst, maar door regen zijn veel
bladeren van de esdoorn gevallen, een dik rood tapijt
ligt er al op het gras. Ook mooi.
Carla is weer naar huis. Het is niet fijn om 300 km in
de regen te rijden, maar langer wachten had ook geen
zin. Bovendien lijkt in Duitsland het weer al op te
klaren.
De dochters hebben wel ongelooflijk geboft
gisteren. Hier in het oosten was het somber en vochtig,
aan zee scheen de zon en was het prachtig weer voor een
lange strandwandeling. Haarlem in de zon, met veel
mensen op straat en volle terrasjes was ook heel
feestelijk. Ze hebben genoten.
Er staat een maagdelijk schilderdoek op me te wachten.
Morgen is er les en ik weet nóg niet wat ik ga doen!
Harry Mulisch is gisteravond overleden. Zeer ziek zijn,
maar zo gewoon mogelijk doorgaan zoals je altijd deed,
sterke karakters zijn het die dat kunnen.
30 oktober
Vanmorgen waren we al voor half zeven op, want Carla
gaat met de trein naar zee op een kruidvatkaartje.
Marieke stapt onderweg in. Ik denk dat ze veel plezier
samen hebben. Of ze het droog houden? De lucht was zeer
rood vanmorgen.
Het is een slecht walnotenjaar. Pech voor
de eekhoorns. Gelukkig hebben we nog een flinke mand
noten van vorig jaar en daarvan strooi ik er elke dag
zo'n 25 uit op het gras voor de kamer. Ze hebben snel in
de gaten dat er weer wat ligt, want de eksters maken
lawaai van opwinding, ze wagen een poging om ook noten
te verschalken en waarschuwen zo de eekhoorns. Als die
verschijnen weten de eksters niet hoe snel ze op moeten
vliegen!
De eekhoorns verdoen ook veel energie, ze vechten.
Knallen al vechtend tegen de ruit.
Er is genoeg voor allemaal, maar nee, eerst vechten. Ik
wil meer dan jij. Ik wil alles.
Vervolg: De eksters hebben een andere strategie bedacht,
even kijken waar de eekhoorns de noten verstoppen en dan
proberen om snel
de buit op te graven, zo gauw ze weer nieuwe noten halen.
Met drie eekhoorns en twee eksters is het wel moeilijk voor
de laatste om alles bij te houden.
vrijdag 29 oktober
Vandaag is het een dag met een hoog Jachmangehalte.
Appeltaart, bloemen en een prima (hoop ik) Bourgognewijn
bij het verjaardagsmenu 'Jachman'.
Wat we vanavond eten? Hetzelfde als andere jaren, dus
zelfgemaakte tomatensoep, runderrollade met
prinsesseboontjes en sla, en toe ijs van Talamini met
zelfgemaakte pruimencompote, (de pruimen gestoofd
in wijn met kaneelstokjes).
In de namiddag hebben we de as verstrooid. De kinderen en ik. Het was een mooi moment, maar we
voelden alle vier dat wat we verstrooiden niet Jachman
was.
Die zit in onze herinneringen, in het huis en in alles
wat hij geplant en gezaaid heeft.
28 oktober
De randen van de aansluiting zandweg/grote weg
worden geplaatst. Het zwaarste werk zoals zand en stenen
aanvoeren doen machines, maar het fijne werk zoals die
randen, doen Peters en een collegaPeters langs een touwtje en
met de hand. Ik vind dat ze het snel, goed en handig
doen.
Mag ik een paar foto's komen maken voor mijn dagboek?
Ja, dat mag.
Dan gaat het nét niet zo vlot als de eerste stenen, dat
zul je nu altijd zien.
Ik heb maar niet gewacht op het uitdiepen
en opnieuw pas maken. Ze vonden de foto's wel mooi.
Er was geen vorst voorspeld, maar omdat het weer in deze
tijd snel kan omslaan en de grondpomp niet één graad
vorst kan hebben volgens Jachman, heb ik hem eigenhandig
gedemonteerd, met steeksleutel 13, jawel - dat hebt u
goed onthouden, en met de steekwagen naar binnen
gebracht. Hij staat pal naast de verwarmingsketel, die
verdraagt ook geen vorst. Eind april mag hij weer naar
buiten. Het 'één graadje vorst' zal wel niet zo nauw
kijken.
27 oktober
Carla heeft de takken die over de zandweg groeiden
weggehaald en is nu bezig de wildgroei van de border
langs het graspad te kortwieken. Het is een nat karwei.
Oude kleren en idem schoenen aan dus. Ik heb gisteren
wel een paar kruiwagens vol takken weggebracht, maar nu
mag ze het alleen doen. We waren vanmorgen al een tijd
in het dorp en ik heb genoeg gelopen. Nu, net na de
middag, breekt de zon flauw door. Het is wel echt koud
nog, maar 9 graden.
Op de markt was het zo koud, dat we ons absoluut heel
nodig op moesten warmen bij Marlies in haar huiskamer
koffiehuis/winkeltje. (Ik heb haar hier al eens
abusievelijk Annelies genoemd.)
Aan de overkant van de straat heeft ze een groot
winkelpand gehuurd en daar opent ze in november haar
cadeau afdeling. Ze verkoopt mooi aardewerk,
bestek, koffie- en theesoorten, chocola en allerlei
handige en vooral mooie accessoires. Ik ben heel
benieuwd hoe het gaat worden.
De esdoorn aarzelt of hij het blad zal laten vallen of
niet. Door regen en wind is er al iets op de grond
terechtgekomen, maar hij is nog schitterend. Ook van
heel dichtbij. Het blad is aangevreten, half bevroren,
koud en nat, maar wel fotogeniek.
26 oktober
Tien dagen geleden is er voor ons huis langs een
diepe sleuf gegraven. Daarna is die volgestort met
zwarte aarde en daarna kwam er een vrachtwagen met
straatstenen, die een slordige rups stenen op dat zand
liet glijden. Logisch allemaal, als het asfalt dikker
wordt, moet ook de goot die daar diep onder ligt weer
opnieuw en nu hoger aangelegd worden. Het water van de
weg loopt dan niet in de tuin en spat niet hoog tegen de
ramen, maar stroomt netjes in de beek.
Vanmorgen kwam er een vrachtwagen met een enorme
grijper, die heel voorzichtig, niet één lavendelplantje
is gekwetst, die rij stenen en de laag zand oplepelde.
Daarna kwam de chauffeur uit z'n hoge werkplaats en
wrikte
heel ouderwets met een schop de inmiddels diep verscholen
oude gootstenen (?) los en gooide ze in de wagen.
Toch maar eens even gaan vragen wat de bedoeling is van
die werkwijze. Krijgen we geen goot?
'Jawel, er komt een heel mooie goot, maakt u zich maar
niet bezorgd, maar het moet anders dan eerst.' Hoe? Ja,
dat wist hij ook niet, maar het kwam prima voormekaar.
Ach, iedereen vergist zich wel eens, het kost ons allen alleen
maar een beetje geld.
25 oktober
Verrassing! Marieke is terug uit Normandië en komt
volkomen onverwacht 'even' hier, toch weer zeker 150 km
rijden. Gelukkig lust ze vrijgezellenvoer, wel met als
toetje de extra noir Danone chocoladepudding die ze zelf
meebrengt! Een traditionele lekkernij die
hier niet te koop is, maar waar we in Frankrijk aan
verslaafd waren.
Ze vertelt dat ze de hele week elke dag lange wandelingen maakten,
noodgedwongen, omdat ze diesel wilden sparen voor de
terugweg, maar het was zo afwisselend en prachtig
wandelen in en rond Granville, dat het beslist geen straf was.
De esdoorn kleurt weer schitterend rood.
Je weet dat het maar even duurt voor alles in één nacht
op de grond ploft. Hij groeit ook nog eens heel
langzaam, tenminste hier op de schrale zandgrond en
daarom moet je wel dubbel van hem genieten om je portie plezier
uit zo'n boom te halen. Dat lukt aardig.
Zondag 24 oktober
De spreeuwen zaten nog te lawaaien in het riet,
bijna klaar om op te vliegen. Even later is er het
bekende ruisen als de eerste groep wegvliegt, heel laag
over het water, 2 seconden later weer een groep en zo 6
keer. Ik vind het elke keer weer fascinerend en ben
altijd óf te laat met indrukken óf te vroeg, en altijd
beweeg ik mee. Te langzaam of te vlug. Dat je überhaupt
nog kunt zien dat het om vogels gaat, vind ik eigenlijk
best knap.
Even verder maak ik een praatje met een
jonge visser onder een grote paraplu, keurig met 2
hengels en een stoeltje. Geen stroper. Onderwerpen: hij
geniet van de opkomende zon, de spreeuwen zijn nog lang
hier dit jaar, meestal zijn ze zo half oktober
vertrokken, hij zit lekker uit de wind en was laat want
zit pas 10 minuten, nog niks gevangen.
De nog bijna volle maan mag ook op de foto.
23 oktober
Bij de bieb sta ik weer eens te stuntelen bij een nieuw
apparaat, de vooruitgang. Nee, zo heet het niet, het is
een verzuchting. Het is ook niet eens een vooruitgang,
want je kunt er niet mee praten zoals met de aardige
mensen die je een jaar geleden hielpen aan de balie en
die overal met boeken rondliepen. Waar zijn die
gebleven?
Ik kan het ding wel vragen hoe het met zijn vader gaat,
maar ik krijg echt geen wisselgeld terug. Ik vind het
een achteruitgang. Een vriendelijke jonge vrouw die met
me begaan is, helpt me onopvallend en loopt met me mee
naar de enige official die toezicht houdt en aan wie ik
mijn slechte gedrag opbiecht.
Apparaten die we thuis hebben, worden snel vertrouwd en
hebben ook bij de beginmoeilijkheden niet dat bijeffect
van paniekerig gestuntel. Bij een beroepskeuzetest, nog
maar 45 jaar geleden, kwam er zelfs uit dat ik een groot
technisch inzicht had. Nou dan!
Het zijn de dingen buiten de deur die me dwars zitten.
Tolpoorten, slagbomen, parkeertoestanden, toegangscodes,
al die dingen die jonge mensen blind kunnen, zijn voor
mij fuiken. Ik begin eraan zoals ik het logisch vind en
kan niet meer terug als het onlogisch werkt. En achter
me staan altijd mensen die haast hebben.
Ja, mens, je bent oud, dat ga ik dan denken, maar
toen ik jonger was, had ik ook een hekel aan
parkeerautomaten en slagbomen. Het komt echt nooit meer goed
tussen ons.
22 oktober
In het Kerkblad staat een schitterende foto van de
beukenlaan in het Jachmansbos. De zon schijnt op
prachtig verkleurde beuken en op een dikke laag droog
blad. De foto is duidelijk genomen in een ander jaar!
Als ik bij de vorige Jachman ben (en een halve kilo zit
aan te komen), komt daar ook een echtpaar op bezoek
dat banden met het Jachthuis heeft, de moeder van de
vrouw is op het Jachthuis geboren! Met die foto van het
Jachmansbos erbij is het een bijeenkomst met een hoog
Jachthuisgehalte! Heel leuk! Langs een omweg ken ik deze
mensen een beetje, want mijn moeder heeft na de dood van
mijn vader een paar jaar naast hen gewoond.
Het plakt en blijft nog zitten ook als ik door de
hobbelige zandweg rij! Ik ga nou echt niet meer zeggen
welk ding ik bedoel. Dat is wel duidelijk.
Er komt regen, we wonen vandaag in het noorden, vrees
ik.
21 oktober
Wat een prachtig heldere sterrenhemel vannacht! Na
al die buien was de lucht heel schoon en dan heb je dat
stralende, fonkelende sterrenlicht. De maan was ook wel
mooi hoor, maar daarvan kun je niet zeggen dat die
fonkelt.
Telefoon, de garagehouder. 'Vanmorgen bij de koffie
hebben we hier nog even over dat kleinigheidje gepraat,
waar u naar vroeg, maar we weten zo gauw geen
oplossing.' Dat kleinigheidje was de vraag of ze kans
zagen een slimme oplossing te bedenken, behalve spuug
dan, om de tomtom op de ruit te bevestigen. Of nog liever, of
ze met het bijgeleverde rare pinnetje het apparaat op
het dashboard konden bevestigen.
Mijn spuug plakt niet goed. Misschien was de ruit ook
niet schoon genoeg. Kan heel goed zijn. Daarom legde ik de
tt gewoon op de bank naast me. Ging prima. Maar nu is het
interieur weer brandschoon. Ze hebben de auto van binnen
helemaal schoongemaakt, ideaal. Voor een paar tientjes.
Dat zijn me drie nagels, twee heupen en een rug wel
waard. Straks die ruitbevestiging nog maar eens
proberen, want ze hadden het pinnetje bekeken, maar
hadden geen idee hoe het vastgemaakt kon worden ergens.
Toch wel lief dat de baas nog even nazorg verleent.
Die man heeft de meest ouderwets vaderlijke stem die ik
ken, heel karakteristiek. Hij geeft me echt het gevoel
dat ik het heus best zelf kan, dit kleine probleempje
oplossen.
20 oktober
Stoppen jongens, we hebben nu genoeg regen gehad! Waar
is al dat water goed voor? Ja, voor de pas geplante
bollen en voor het schoonspoelen van de gisteren
leeggeschepte dakgoot. Door mij leeggeschept! Jawel, een
kruiwagen vol prut en halfvergane bladeren.
Dit is niet de
slotregel van een gedicht, al begrijp ik De Genestet nu
wel heel goed. Ik had in de regen ook al een kruiwagen
vol ver overhangende takken gesnoeid en zag er niet uit.
Linda die onverwacht aankwam, vond dat ik genoeg
stinkzooi gemaakt had en dat het tijd was om me te gaan
douchen en netjes koffie voor haar te zetten. Graag
gedaan!
Nu óp naar de markt. Straks komt Riet en ik wil Moules
de Bouchot bakken. We aten dat op haar feest en het was
heerlijk. Direct daarna maakte ik het toen Marieke hier
was en ik weet nu bijna hoe het moet. (Niet op z'n
restaurants, maar op z'n thuis') Ik had een te kleine
pan, moet dus 2 pannen nemen de volgende keer. 1 kg per
grote koekepan. Dat wordt een moederrecept, dat weet ik
nu al, naast de rode kool met appelmoes en stoofvlees.
Ik denk dat ik het nog vaak zal inzetten, want het kost
maar een fractie van de tijd die rode kool + nodig
heeft.
Na het eten, m'n zus is al wel weer thuis, zoek ik
Bouchot op.
O, jé, geef ik helemaal verkeerde voorlichting!
Moules de bouchot heet niet naar de manier van
klaarmaken, of naar de plaats waar ze vandaan komen,
maar naar de manier waarop de mosselen gekweekt worden.
Er worden dicht op elkaar lange palen in de baai
geslagen en bovenaan worden 6 m. lange touwen geknoopt
die gewoon naar beneden hangen. Daaraan hechten de
mosselen zich en kunnen gemakkelijk geoogst worden. Lang
leve Internet!
Ik kan geen foto meer maken van het heerlijks, want
alles is op.
19 oktober
Schitterend toch, zo'n bui die eraan komt. Of
is het: schitterend toch, de zon die doorbreekt!
Het nieuwe wegdek groeit door. Het is nu al een paar centimeter
hoger dan het oude en er komt nog een grintlaag overheen. Het lijkt op die manier of ons huis steeds dieper
wegzakt en steeds kleiner wordt. Ik hoop dat ze de oude
goot weer herstellen, zodat het water van de weg in de
beek kan stromen.
Er heerst hier een reiger, die zich als een
roofvogel gedraagt. Een paar weken geleden joeg hij een paar
kraaien op en ging gericht steeds zwenkend achter ze
aan. Kraaien zijn niet zulke zachtzinnige dieren van
zichzelf maar deze wisten van angst niet hoe ze die
schreeuwende reiger konden ontwijken.
Vanmorgen joeg hij een stel eenden weg uit het water van
de beek. Hij achtervolgde ze tot ver boven het bouwland.
Hij krijste angstaanjagend en de eenden snaterden
opgewonden. De natuur is echt niet rustig! Het is de
eerste reiger die ik zulk jaaggedrag zie vertonen.
18 oktober
De spreeuwen gaan al om goed kwart over zes slapen in het
riet. Gisteren was ik eens op tijd bij het
Hilgelo om het te zien. En te horen. Het was nog geen
grote zwerm, maar elke dag komen er nog vogels in kleine
groepjes bij.
We krijgen nieuwe
achterburen, de bordjes Te koop zijn weg. We hoorden al
een maand geleden dat het huis verhuurd was, maar nu zal
het wel definitief verkocht zijn. Zouden de toekomstige
bewoners hun Utrechtse huis al zo snel verkocht hebben?
't Is wel spannend, nieuwe buren.
Links is het net verkochte huis te zien. De wei hoort
bij dat huis en is van ons uit alleen te zien op het
achterpad. Wij hebben een brede border geplant. De
nieuwe buren kijken vanuit hun tuin wel op de nieuwe
kippenschuur van hun buren aan de andere kant. Wij dus
niet.
Zondag 17 oktober
Ik knikte naar een mevrouw die ik van lang geleden
kende. Ze bleef staan, kwam op me toe: 'U bent toch de
juffrouw geweest van onze kinderen? Wat leuk om u weer
te zien. Hoe oud bent u nu?'
Zo'n directe vraag krijg je anders alleen bij de balie
in het ziekenhuis ter controle of je wel bent die je
bent. Ik vond het wel geestig, zo'n directe. Het gesprek
dat volgde was ook zo, direct en open.
Ik had haar drie kinderen op de middelbare school in de
klas en in die tijd zag ik haar geregeld op ouderavonden
en bij het organiseren van feestelijkheden. Het was
gelijk weer als vroeger. Met sommige mensen heb je dat.
Bij andere toevallige ontmoetingen schrik je al, o, nee
toch, dat wordt weer 10 minuten klagen. Ik heb altijd
moeite om dan weg te komen. Zeg dat ik haast heb, of
zoiets doms, een echt goeie smoes weet ik dan niet zo
gauw te bedenken. Als ik dan maar blijf luisteren en zo
weinig mogelijk reageer, zegt de klaagster tot
slot: 'Fijn hoor, dat het zo goed met je gaat!'
16 oktober
De autodealer zit 25 km verderop en voor een grote
beurt of zo worden auto's van klanten gehaald en
gebracht. Gisteravond bracht dezelfde man die mijn auto
opgehaald had die ook weer terug en net als toen
praatten we even met elkaar. Wat bleek? Zo'n veertig
jaar geleden heeft hij hier achter aan de zandweg gewoond bij Zwarte
Willem in huis. (Het was een rommelig gezin, met drank,
geschreeuw en een stel smoezelige kinderen. Ze hadden
een sloopbedrijf.)
Mijn eerste kennismaking met drie van de kinderen had niks
ongewoons. Ik kende ze nog niet, omdat we er nog maar
kort woonden. Een jongen van een jaar of tien, spits snoetje,
mager, klopte op keukenraam. Ik deed open en
zag dat hij een trekkar bij zich had waar een klein
jongetje inzat. Een minimeisje stond er naast.
Hij vroeg of ik oude kranten had. De kar was nog leeg.
Er lag al een flink pak kranten in de schuur en die legde
ik tussen de benen van het kleinste jochie.
'Lusten jullie wel een sinaasappel?' De twee oudsten
keken verwonderd, maar knikten wel van ja.
Toen ik erover vertelde tegen iemand uit de buurt en
vroeg wie het waren, zei die:
'Gééf je die blagen nog wat?!'
Het zullen echt geen lieverdjes geweest zijn, maar hoe
het daar thuis was, konden zij niet helpen. Van de week
hoorde ik van een kennis, dat in ieder geval één van die
jongens als kind een schatje was. Dat zal dan degene geweest zijn
die mijn auto haalde en terugbracht!
Hij is inmiddels een boom van een kerel, heeft nu een vervoersbedrijf, rijdt vrachtwagens,
ook voor derden, woont aan de rand van het dorp naast
een bos, heeft een grote tuin en uitzicht over de
weiden. Werkt hard.
Prachtig vind ik dat, na zo'n
rommelige start.
15 oktober
Vanmorgen ben ik met de leenauto naar Bredevoort
geweest. Gelijk bij het starten ging de radio hard aan:
Sandwich of zoiets. Is er geen knop om hem uit te
zetten??? Na overal schuiven en drukken had ik hem
eindeljk heel zacht staan. Rust, heerlijk na die herrie.
Wat hoorde ik nou? Iets van Boudewijn de Groot? Even
harder zetten. Maar hoe? Na overal drukken en schuiven, ja!
Ach, dat is nou jammer, net afgelopen, maar hij staat wel mooi hard.
De rest van de rit was het overwegend een licht en goed
programma. Leuk eigenlijk, muziek onder het rijden!
Mijn eigen auto heeft geen radio, vond ik niet nodig.
Onderweg op vakantie met de andere auto hadden we de
radio nooit aan. De verkeersinformatie
was vol onbegrijpelijke wegnummers en we genoten liever
in stilte van de omgeving.
Maar vanmorgen vónd ik het toch leuk. Dus....wie
weet.
14 oktober
Sommige bomen hebben pech. Ze staan dicht bij het
pad en hebben een huid die sommige mensen uitnodigt om
hun voor-, of afkeur over andere mensen in te kerven.
13 oktober
Ik werd een uur later wakker dan anders! Het is doodstil
op de weg.
Dat schreef ik gistermorgen al.
Die rust was
toen snel voorbij. Even later begon het frezen, het zuigen, de laadbandherrie, de
dieselstank, en dat alles vermengd met de stank van het vergruizelen
en dat weer begeleid door een constant claxonneren:
langzamer rijden! 5 meter vooruit! enz., want het asfalt
moet niet als een berg in de laadbak komen, maar netjes
in een egale laag.
Hier rijdt een karavaan voorbij die bestaat uit een
reservevrachtwagen met laadbak, daarachter de
vrachtwagen met laadbak waar het vergruizelde asfalt in
valt, dan de freesmachine die een baan uit de weg snijdt
van 1,5 m breed, 5cm diep, en tegelijk de grove stukken
opzuigt en via een laadband in de ervoor rijdende
laadbak laat vallen, en dan volgt nog een
veegmachine die in drie keer met draaiborstels en een
sterke stofzuiger het laatste losse asfaltgruis uit de
ontstane goot opzuigt.
Achteraan deze beschrijving wilde ik eigenlijk zeggen: en dat alles
kaarsrecht. Maar dàt gaat mooi niet door.
Voor de technisch geïnteresseerden:
12 oktober
Het is doodstil op de weg als ik de vuilnisbakken
buiten zet. De tweede dag van vier weken
wegafsluiting. Op het fietspad komt een auto heel kalm
aanrijden, mevrouw brengt de kinderen naar school. Twee
agenten laten haar stoppen en ze krijgt een bon. Op de
rijbaan nadert een auto. Moet ook stoppen, maar is een
aannemerswagen die de zandweg 10 meter verder in moet.
Dat mag. Voor één keer dan. Nog een auto komt eraan. Een
duidelijk zeer oude, ooit zeer luxe en dure, wagen.
Pools.
"Waar komt u vandaan?"
De bestuurder verstaat het niet, zijn drie maten ook
niet. Agent gaat over in Duits. Ze wijzen dat ze
ook de zandweg in moeten. Bouwvakkers.
Er zit wel systeem in merk ik later: Auto's die op de
weg rijden, krijgen een waarschuwing, auto's op het
fietspad een bon.
In de aankondiging die we in de bus kregen staat: In
overleg met de aannemer van de weg is veel mogelijk.
Daar heeft Hermandad geen boodschap aan. Ik vraag hem of
de vuilniswagen wel mag komen. "Daar zal de Gemeente wel
een regeling voor getroffen hebben." We wachten
af.
Gisteren.
'Ik kom even zeggen, dat ik niet kom vanmiddag.' Vic
begrijpt volkomen dat ik absoluut nu moet maaien, dat
anders het gras helemaal te nat, want te lang wordt. Ik fietste een uur rond, kwam bijna langs
het atelier en ging even naar boven. Het slot van de
toegangsdeur moest vernieuwd worden, een inbreker had
het vernield op zoek naar geld. Bij de benedenburen,
muziekvereniging De Eendracht, was de kluis gekraakt.
Bij onze schilderclub bestond de buit uit één opgegeten
koekje, de schade viel dus nogal mee.
Het is heel rustig op de weg, want hij is nu officieel
afgesloten. Ook voor de zandwegen staan borden verboden
de weg op te rijden. Ouders die met de auto de kinderen
naar school brengen rijden over het fietspad. Daar
fietsen de grotere kinderen die al alleen mogen gaan en
de jeugd uit de buurtschappen die naar de middelbare
scholen in het dorp moet. Het houdt niet over op het
fietspad, ook zonder die auto's ertussen. Over de hele
lengte van het fietspad rijden, is ook niet
de bedoeling, dat mag alleen maar tussen de
rotonde en de wijk Bargerbosch.
Het was zo rustig, dat ik op de weg kon lopen om de
randen van de berm netjes te maaien, dat kan normaal
nooit.
Het paaltje is weggehaald uit onze weg, wij hoeven dus
niet helemaal om te rijden door Huppel, maar kunnen
via de zandweg naar het dorp.
11 oktober
Wat is voor mij beter: vanmiddag 2,5 uur binnen
zitten bij de schilderles of spijbelen en buiten in de
tuin werken? Heb ik de verplichting om naar les te gaan?
De vraag stellen is haar beantwoorden, zou Jachman
zeggen, ik weet het antwoord al.
Vanavond wordt mijn auto opgehaald voor de eerste beurt
en ik heb hem al 3,5 jaar. Beetje slordig misschien. Ik
gebruik hem eigenlijk alleen om boodschappen te halen,
en de teller staat pas op goed 6000 km.
Vandaag wordt de weg voor ons huis afgesloten voor een
totale vernieuwing. Het duurt tot eind november. Lastig
hoor. Veel omrijden. Gelukkig kun je er met de fiets wel
langs.
De gebruiksaanwijzing voor de weg in de komende weken is
door lui die het zelf precies weten erg sumier opgesteld
en bovendien is wát er in staat ook nog eens voor
tweeërlei uitleg vatbaar, zodat ik niet aan bezoekers
kan zeggen op welke dag ze van de ene of van de andere
kant moeten komen.
Misschien valt het in de praktijk mee. Nu hoor ik de
auto's nog op volle snelheid langskomen.
9 oktober en zondag 10-10-'10
Deze twee dagen neem ik samen, want die horen bij
een druk, gezellig, feestelijk weekend.
Vrijdagmiddag waren Carla en Wolfgang al bijtijds
hier, hoewel 6 Bundesländer herfstvakantie kregen en er
veel Staus waren. Op een handige manier je weg kiezen,
voorkomt veel fileleed.
Lekker gegeten, bijgepraat, voetbal gekeken (W) en
plannen voor zaterdag gemaakt (de rest). C en W slapen
in de camper en ik had dus niets te doen aan slaapkamer
opruimen, bedden opmaken en zo.
Zaterdagmorgen gingen C en ik naar het dorp. Ik kreeg
het advies om toch maar dat jeugdige, blauwe leren jack
te kopen dat ik op zicht had. We struinden nog even
verder rond, maar behalve lekkere dingen voor bij de
koffie en violen voor de Duitse bakken vonden we niet
veel anders dan een paar t-shirts in mooie kleuren.
Nooit weg.
Weer thuis pootte Carla de 2 zakken narcisbollen die
Marieke meegebracht had onder de eik van Jachman. Er
staan er al wel wat, maar nu voegde ze rondom flinke
plekken toe. Zal mooi worden!
Wolfgang ging trainen voor de volgende Marathon en liep
4 ronden hard om het Hilgelo.
We gingen 's middags naar Deventer. Riet, mijn zus, was
80 jaar geworden en zoiets belangrijks moet gevierd
worden. We hebben een kleine familie en ze had ons
allemaal uitgenodigd voor iets met makkelijke kleren 's
middags en voor een etentje 's avonds.
Op het programma stond bowlen, maar omdat het zulk
schitterend weer was, gingen we eerst aan de westkant
van de IJssel wandelen. Het zicht op Deventer is
prachtig! Wat was het boffen met zulk weer!
Bowlen. Het is wel 30 jaar geleden dat ik het gedaan heb
en intussen zijn mijn heupen flink verouderd en nooit
vervangen, dus deed ik nu niet mee, behalve om
geestelijke bijstand te verlenen en aan te moedigen.
De jarige deed twee uur lang mee! Ze won uiteindelijk
niet, maar als enthousiasme mee zou tellen was ze hoog
geëindigd.
Bij Riet thuis hadden we een borrel op het balkon en
konden we ons omkleden en mooi maken, en daarna togen we
naar de oude binnenstad voor een diner.
Wat is dat deel van Deventer mooi! Via smalle straten
met oude huizen waarin vaak leuke winkels, over trappen
om op een hoger gelegen straat te komen, door smalle
stegen met onbegrijpelijke namen, kwamen we bij Boas in
de Walstraat. Het is gevestigd in een middeleeuws huis,
heel sfeervol. Het eten was heerlijk, de sfeer huiselijk
en gemeend vriendelijk, de eters allemaal genieter en
francofiel, een mooie avond, een avond om te onthouden.
Riet vertelde tijdens het diner, dat het een traditie
was in het gezin van onze grootouders om op
hoogtijdagen, zoveel jaar getrouwd of bij een speciale
verjaardag, aan de kleinkinderen een blijvend aandenken
met inscriptie te geven. Mijn zus wilde op haar 80e
verjaardag deze traditie in ere herstellen en schonk aan
haar 15-jarige kleindochter een prachtige armband.
Het is lang geleden, dat ik midden in de nacht
thuiskwam, dat zal met Oud en Nieuw '05/'06 geweest
zijn! Wel erg lang geleden.
Vandaag konden we al vroeg op een beschutte plek in de
zon buiten zitten. Wolfgang liep weer 4 ronden Hilgelo,
wij 1 ronde, door de wei wel te verstaan, en na de
middagboterham vertrokken ze weer richting Limburg a/d
Lahn.
Het was genieten deze dagen.
M, van M&M, belde dat ze weer thuis waren, in Frankrijk.
Prachtig weer gehad de hele reis, maar nu goot het. Ze
wonen niet zo ver van Bordeaux.
Carla belde ook dat ze weer thuis waren.
Ik vind het fijn als mensen even melden dat ze goed
thuis gekomen zijn. Ik weet best dat het goed is, als je
niks hoort, maar vind het toch fijn ook even te hóren dat
het goed is.
8 oktober
Kleren kopen, een crime. Ik
had me voorgenomen om eindelijk weer eens een goede broek te
kopen. Voor veel vrouwen is zo'n uitje een feestje waarschijnlijk,
maar ik voel me er heel ongelukkig onder. Ik had me al
georiënteerd bij webshops op internet, ook Hippas
afgestruind, maar daar geen broek in mijn maat gevonden.
Op naar het dorp. Ik zoek een klassieke grijze
flanelbroek en ga naar de eerste van de twee goede
kledingzaken. Ze zijn supervriendelijk en zeer bereid om
mee te denken, maar zo'n broek hebben ze niet.
Twee jaar geleden kocht ik er een bij hen en die heb ik
aangetrokken als bewijs. Ze hebben hetzelfde merk en
dezelfde maat, maar de pijpen zijn te kort en de stof
heeft een vage ruit. Ik pas nog 6 broeken aan en niet een
ervan heeft mijn wensstof in combinatie met de voor mij
juiste taillewijdte, beenwijdte en beenlengte.
De mevrouw wordt ook een beetje ongelukkig door mij en
komt met een meer sportieve versie aan. En verdomd,
nummer acht past. Hij heeft wel een andere stof, maar
hij past! Aangezien het ook nog de goedkoopste is, neem
ik die.
In de spiegel zie ik mijn hoogrode gezicht. Opgelucht trek
ik mijn eigen lekkerzittende grijze flanellen
slobberbroek weer aan.
Volgende week ga ik het ook nog in de andere zaak proberen.
De stressmaat voor deze dag is vol.
7 oktober
De laatste dagen ben ik de terrassen aan het
opschonen. Bakken leegmaken, natte potten met planten op
de tuintafels zetten om te laten drogen. Proberen om zo
pissebedden en regenwormen te ontmoedigen, want die
houden niet zo van droge potten.
Er is één plant die het nog geweldig goed doet, wéér
doet, liever gezegd, want hij bloeit dit jaar voor de
tweede keer. Eerst van mei tot diep in juli, en nu al
weer vanaf begin september. Het is een jasmijnsoort,
maar hoe hij precies heet, kan ik niet terugvinden. Waar
is het kaartje dat erbij was?
Kweenie, kwijt. Hoevaak ik dat laatste vroeger niet van
de kinderen gehoord heb! Een want verloren, een
portemonnee, een zwembroek. O, nee, die laatste is niet
verloren, die heeft onze kleuter in een put van de
zijstraat laten zakken, omdat hij niet lekker zat. Ik had hem
zelf van een handdoek gemaakt en hij zoog zich zwaar vol
water in het badje achter het huis.
Ik dwaal af. Het gaat nu even over de Jasminum en nog
wat. Dit is hem.
6 oktober
Deze wolkenlucht gistermiddag leek wel een schilderij
van John Constable. Die naam kwam tegelijk met de
herinnering aan onze fietsvakantie in Suffolk bij me op.
In de buurt van Dedham waren we op veel plekken die hij
geschilderd heeft. Sommige plekken zijn na 200 jaar nog
heel goed te herkennen. De plek van het schilderij The
white horse b.v. is er één van.
Toen wij daar waren, was er ook een klas keurige
gediciplineerde young ladies in schooluniform. De manier
waarop die pubers zich gedroegen, was totaal anders dan
onze 3 Mavo-klas zich gedroeg. We waren in datzelfde
jaar een week in een jeugdherberg in Kent en hadden daar
héél interessante excursies voor ze bedacht!
Ik heb ergens gelezen dat Constable een selfmade
meteoroloog was. Hij bestudeerde wolkenformaties,
tekende ze snel na want camera's bestonden nog niet en
legde ze in kleur vast op het doek. De wolkenlucht was
eigenlijk zijn enige onderwerp.
Vanmorgen weer zo'n mooi schouwspel. Foto's genomen
tussen 7.30 en 7.35 Er zitten er nog 10 tussen,
maar dat lijkt me te veel van het goede hier.
5 oktober
In het late licht kwam gisteravond een ballon recht
op ons huis af. Leuk! Hij zat vrij hoog, dus hij zou
waarschijnlijk niet bij ons landen. Toen hij al dichtbij
was, zakte hij een eindje, kwam in een andere
luchtstroom terecht en veranderde van richting. Tja..
Vanmorgen moest ik alleen maar voor een paar verse
dingen naar het dorp en dacht met een half uur wel weer
thuis te zijn. Op dinsdagmorgen ga ik bijna nooit en nu
zie ik weer heel andere mensen dan op woensdagmorgen.
Leuk.
Op het parkeerterrein bij de supermarkt stapt uit de
auto naast me de oude kennis, vaak een beetje verlegen,
vind ik, en vraagt of ik zondagmorgen ook ga. Ik weet
wat hij bedoelt, de dialectmorgen bij Erve Kots. We
praten over de groep die optreedt en ook nog over een
paar persoonlijke dingen en zijn zo tien minuten verder.
Buiten de winkel loop ik de vrouw van een oudcollega van
school letterlijk tegen het lijf. Ik ken haar zo gauw
niet terug, ze lijkt wel 10 jaar jonger in een
spijkerpak en ze draagt een bril. Nu ze pensioen heeft,
voelt ze zich vrij om te dragen wat ze wil. In haar
werkzame leven moest ze er keurig uitzien, had nooit een
lange broek aan. We zijn zo weer 10 minuten verder.
Bij de bakker komt een collega uit de boekhandeltijd net
naar buiten als ik naar binnen wil. Ze heeft haast, want
ze moet over tien minuten solliciteren naar een
parttimebaan als postbode. Je gelooft het niet, zoveel
mensen raken daar hun baan kwijt en nu nemen ze voor 2
uur per dag nieuw personeel aan. Ze zou het fijn vinden
die baan te krijgen, want ze moet afvallen.
Veertig jaar geleden konden we goed met elkaar
opschieten en de zeldzame keren dat we elkaar later
ergens tegenkwamen was het gelijk weer vertrouwd, net
als nu. Mooi.
4 oktober
Dit kleine kalfje is nog geen dag oud. Het andere kalf, dat al
een week of vijf is, wil spelen, maar de baby is nog
beduusd van al het nieuwe en staat half te slapen. Ze
lopen nu in een andere wei van CJ. De afrastering van de
Bonninkwei zal nog wel gerepareerd moeten worden.
Van meer belang is de uitreiking van de
Erasmusprijs op 7 oktober. De Venezolaan José Antonio
Abreu zal hem ontvangen uit handen van Prins Willem
Alexander. Tot zaterdagmorgen had ik zijn naam, naar ik
weet, nooit gehoord, wel de naam van zijn levenswerk, El
Sistemo. Ik zag ooit een documentaire daarover.
De voormalige Nederlandse ambassadeur in Venezuela, Dick
den Haas, vertelde op de radio bevlogen over El
Sistemo.
Omdat er nu op cultureel gebied bij ons mogelijk zwaar
bezuinigd gaat worden en er in onze achterstandswijken
niet veel geld voor cultuur beschikbaar zal zijn, is
zo'n
kijk op cultuur in sloppenwijken in een ander land en
eens zien wat cultuur daar voor grote positieve invloed
heeft op jongeren, een prachtig voorbeeld voor ons.
Dit staat op de website van radio 4 bij 2 oktober:
'Dick den Haas was Nederlands ambassadeur in Caracas,
Venezuela van 2001 tot 2005. Hij kwam in die periode in
aanraking met het prachtige Venezolaanse
muziekonderwijssysteem, El Sistema, dat er op gericht is
om kinderen uit sociale achterstandsgroepen met
klassieke muziek in aanraking te brengen. El Sistema is
een wereldsucces geworden. Grote musici en dirigenten en
orkesten zijn eruit voortgekomen en het is een brug naar
een goede toekomst geworden voor veel kinderen uit de
sloppenwijken van Venezuela. De oprichter van El
Sistema, José Antonio Abreu, zal op 7 oktober a.s. de
Erasmusprijs ontvangen uit handen van Z.K.H. Prins
Willem Alexander. Voormalig ambassadeur Dick den Haas
vertelt in zijn programma over El Sistema en laat
klassieke muziek horen van Zuid-Amerikaanse bodem.'
Kijk op:
http://www.erasmusprijs.org/nl/
voor meer
informatie.
Zondag 3 oktober
Mooie uitzending van Una Voce Particolare
gisteravond. Vijf 'amateurs' zongen op een geweldige
manier een solo uit Les Miserables. De verschillende
overgangen van het verhaal werden aan elkaar gepraat en
gezongen door Ernst Daniël Smid.
....en de winnaar is: Rutger de Vries uit Winterswijk!
Je kon merken dat E D het fijn vond, dat een
Winterswijker erbij was en nog won ook. Hij woonde zelf
lang hier voor hij een paar jaar geleden naar het Gooi
verhuisde.
In augustus werd in de kalksteengroeve Jesus Christ
Superstar opgevoerd. Rutger had daarin de hoofdrol en
hij deed het fantastisch. Het is een schitterende
omgeving voor dit stuk. Ik ben er niet geweest, maar ik
heb wel veel mensen gesproken die er geweest zijn. Onder
de sterren zitten en in een haast bijbels
decor het verhaal van Jezus dood meebeleven, het moet
indrukwekkend geweest zijn.
2 oktober
De schaapskudde graast al een paar dagen op de
Scholtenbrug, midden in het dorp. Als ze onderweg zijn,
blaten ze onophoudelijk, maar nu in dit graasgebied zijn
ze stil. Gelukkig voor de mensen die er dichtbij wonen.
Stip.
Een tijd geleden vertelde ik al iets over de kat die
hier al een paar jaar rondzwerft en alleen Turks bleek
te verstaan. Zijn baas woont in de nieuwbouwwijk en kwam
de kat een keer bij ons zoeken. Hij vertelde dat hij
Stip heette vanwege de witte punt aan de zwarte staart.
Stip dus. Dinsdagmorgen kwam hij uit de border lopen, met
zijn mooie rooie bandje om. Speurend en waakzaam
liep hij verder langs de rand van de wei. Helemaal thuis
hier.
Toen Marieke naar huis gereden was, kwam ze na een paar
minuten al weer de poort inrijden: Stip is dood! Aan het
rode halsbandje had ze hem herkend, er was verder niets
meer te herkennen. Hij lag volkomen platgereden midden
op de weg. Na een week is hij nog te zien, maar kraaien
hebben al goed hun werk gedaan.
1 oktober
Voor het goede doel (de kas van de zangvereniging
van Jo) heb ik een pakket amaryllis besteld. Met
Kerstmis zullen ze bloeien, als ik ze volgens Jo's
aanwijzingen verzorg tenminste. Staat in de folder.
Ik ben benieuwd, het is misschien wel 30 jaar geleden
dat ik zelf een amaryllis opgekweekt heb.
Het Bonnink is nog aardig groen, misschien dankzij de
week hoge waterstand in juli en de regen van de laatste
tijd. Het water in de beken staat ondanks die regen heel
laag.
Nu de campings weer bijna leeg zijn, is het heel rustig
rond het Hilgelo en in het bos. Genieten! Daar kan niet
op bezuinigd worden, gelukkig.
