31 mei
Gisteren onder het avondeten was er een hevige slagregen tijdens een korte onweersbui; de potten op het terras staan nu nog vol modderwater, ondanks hun afvoergaten in de bodem.
Drie jongelui kwamen tijdens die bui aan de buitendeur kloppen en ik deed open, dacht dat ze wilden schuilen. Wij zijn zelf ook meermalen bij mensen opgevangen als we overvallen werden door zo'n bui en ik laat dan ook altijd mensen schuilen. Nee, of wij  honden kwijt waren, er liepen er twee midden op de weg. Heel gevaarlijk. Eén ervan, een langharige, hadden ze gevangen maar de ander liep nog los.
Wij noch onze buren hebben langharige honden en toen ik dat zei, gingen ze weer. Het korte voorval was normaal: harde regen, de deur openen voor mensen, even praten, vertrekken.
Zo zou je toch altijd willen leven, zonder wantrouwen tegen vreemden. Maar het kan eigenlijk niet meer. Je hoort zo vaak van overvallen en insluipingen, dat je eigenlijk wel wantrouwig móet worden.
Voorlopig ga ik nog maar op mijn 'buikgevoel' af. Tot nu toe heeft dat gewerkt.

Zondag 30 mei
Er waren tijden dat ik geraniums (pelargoniums) probeerde over te houden 's winters, maar daar kwam wegens plaatsgebrek vaak niet zoveel van terecht. Nu ik wel plaats heb, vind ik het zo'n gedoe dat slepen en aan ze denken als ze er onooglijk uitzien en ergens achteraf staan.
'Nee', zei mevrouw Muller - Idzerda, 'dan doe je het verkeerd. Je laat ze in de potten staan en dat hoeft helemaal niet, haal ze er in de herfst uit, schud het zand van de wortels en hang ze ergens aan de waslijn waar het droog is. Als er plaats is, kan het ook op zolder. Ja, ook als het daar vriest. De planten zijn tegen die tijd totaal verdroogd en bevriezen niet. In het voorjaar pot je ze weer op en ze beginnen dan snel weer uit te lopen.'
Dat was een geweldige tip! In de herfst hing ik de geraniums aan de waslijn op zolder en ik hoefde er tot de lente niet meer naar om te kijken.
In de lente was ik die waslijntoestand vergeten, want ik kreeg een wasdroger en kwam zelden op zolder. Dan bukte ik me wel eens vanwege rare dingen aan de lijn, maar de associatie met geraniums die allang opgepot hadden moeten zijn, was er niet. Het was meer gewenning, ze hoorden daar,  die verdroogde dingen.
  De eerste week van mei fris gekocht, ze in de bakken geplant en kijk eens: wat een weelde!

29 mei
Je koopt een camera die je in je zak kunt steken, omdat hij zo heerlijk klein en licht is, nog geen 200 gram. Ideaal. En wat kan hij veel! Een gezicht herkennen, hij weet wanneer iemand lacht, hij kan een filmpje maken, piepen, te gek allemaal!
Er zit alleen een klein nadeeltje aan al dat moois: je hebt wel een handleiding nodig om te weten hoe alles moet en werkt.
Logisch natuurlijk en die krijg je er dan ook keurig in een handig klein, wel dik, boekje bij. Denk je. Nee, het boekje bevat in 19 talen de aanwijzing hoe je er een batterij instopt en hoe je de camera aanzet en de allereerste simpele dingen om een foto te maken. De rest staat op schijf, 133 pagina's. Ik heb ze uitgeprint, met 2 tegelijk ruggelings in een showtas gedaan en ze verdeeld over 2 ringbanden. Gewicht 2,451 kg. 
Als je ergens wandelt, heb je aan een handleiding op schijf niks en wil je ook geen 2,5 kg papier in je rugzak meezeulen. 


Wat Sony nu doet, is wel een heel goedkope oplossing, voor Sony dan. Voor 19 talen een apart handig boekje maken zoals ik nog heb van mijn vorige 5 jaar oude sonycamera zal wel te duur worden.  133 pagina's snufjesuitleg is ook niet uit het hoofd te leren van schijf. Mijn opslagschijf kan dat niet meer bevatten en onthouden.

28 mei
Alles klopte gisteren:
De monteur van firma W. voor keukenkraan en wc-drukker  kwam net een uur voordat de monteur van concurrerende firma O. voor het fornuis kwam. Ze hadden allebei voor 's morgens afgesproken, spannend.
Telefoon: Of Jachman die voor volgende week woensdag in het ziekenhuis een afspraak had, gistermiddag al kon komen. Ja, want best fijn die drie afspraken op één dag bijelkaar.
Toen we thuis kwamen, ging net de telefoon: vriendin heeft haar raapsteeltjes op plukhoogte, of Jachman zin heeft... Jachman heeft altijd zin in superverse onbespoten groente, dat weet ze allang, dus at hij die 's avonds met smaak.
Toen hij 's middags in de caravan was, kwamen bok en reegeit dichtbij grazen. In het hoge gras zijn ze nauwelijks te zien. Jachman kwam naar buiten, zag ze, liep zonder opvallend op ze te letten naar huis en al die tijd bleven ze gewoon doorgrazen. Ze zijn er nu elke dag wel een paar keer, vaak wel een uur achter elkaar. Mooi! maar je went eraan.

27 mei
Ik heb even op de infopolitie site gekeken om te zien of je een bekeuring kunt krijgen op een met een slagboom afgesloten terrein. Het is kennelijk een vraag die bij meer mensen opkomt.
Hier staat het waarschijnlijke, maar niet simpele 'ja, want' of 'nee want' antwoord. Hoe jij het interpreteert, hangt af van je karakter, ben je een pessimistisch of optimistisch type. De Hoge Raad heeft al eens een oordeel uitgesproken over een boetegeval.

26 mei
Sinds een week heeft ons ziekenhuis betaald parkeren. Al meer dan 25 jaar lagen er supermooie, destijds gloednieuwe tuin/landschappelijk/architectonischverantwoorde minigrastegels op de parkeerplaats, een ramp voor mensen met rolstoel of rollator en helemaal voor mensen met gebroken armen of benen die ter controle in het ziekenhuis moesten zijn.
O ja, er waren ook nog trapjes van een paar treden die 's avonds bijna niet te zien waren als de grote lampen bij de ingang van het ziekenhuis je recht in de ogen schenen.
Wie aan die aanleg daar ooit zijn goedkeuring gegeven heeft, verdient een plaats in de hel met rolstoel, trapjes en grastegels in het donker. 
Betaald parkeren dus. De kosten van de nieuwe gladde parkeerplaats met ruimere plaatsen moeten er weer uit 'want anders zouden de kosten uit de gelden voor de zorg moeten komen, en dat willen we toch niet met z'n allen.' Nee, lieve managers, dat willen we niet.
Omdat er veel meer invalidenparkeerplaatsen dicht bij de ingang zijn dan invaliden die er gebruik van maken, zet Jachman zijn auto ook op zo'n plaats, want hij loopt op het moment slecht. Nee, hij krijgt geen bekeuring, niemand zegt er iets van, alleen vragen we ons af of zo'n parkeerplaats op een particulier(?) terrein onder de gemeentewetgeving valt en er dus bekeurd mag worden.  

25 mei
Bart Moeyaert. Tot 5 mei kende ik deze Belg niet, maar dankzij boekgrrl Elma die de WG-grrls ( = woensdaggedichtdaggrrls) met een gedicht van hem liet kennismaken ben ik nu via mijn verlanglijstje in het bezit van de gedichtenbundel  'Gedichten voor gelukkige mensen', de novelle 'Graz' en het luisterboek 'Het is de liefde die we niet begrijpen', gelezen door Carice van Houten.
Zijn werk is in 17 talen verschenen, hij kreeg veel prijzen, maar ik heb niet het idee dat er in Nederland vaak over hem geschreven is.
Het zal toch niet zo zijn dat het aan mij ligt? Dat ik zoiets heb van: ik ken alle Nederlanders nog lang niet, ik ben nog helemaal niet aan een Belg toe, dus lamaar?

De gedichten vind ik goed, veel ervan, niet allemaal.
Moeyaert, meester van de eenvoud, staat op een van zijn boeken als aanbeveling. Ik weet niet zo goed wat ermee bedoeld wordt, maar de manier waarop hij schrijft, spreekt me aan, ook waarover hij schrijft.
Het titelgedicht 'Gedicht voor gelukkige mensen' begint met een beschrijving van ongelukkige, onechte, onaardige, eerst ik- mensen.
Vervolgens krijg jij, gelukkig mens, de wenk om tegen ze in te gaan:
'Zeg blije dingen als:
wij moeten zeer de moeite zijn,
als zelfs de zee tot hier komt,
weggaat
en zich weer bedenkt.'

Zo'n dubbele bodem, prachtig!

24 mei
We hebben een paar stoeltjes strategisch neergezet langs het achterste pad en op de hoek van de wei onder de dennen. Schitterende plekken om te genieten van het uitzicht. En om even op adem te komen als het lopen over ongelijke grond tamelijk vermoeiend blijkt.
Het is nu echt zomer, want de grote parasol staat weer boven de tafel op het zuidterras. Dat is geen natuurgebeuren, maar hij is wel door de jaren heen vergroeid met 'zomer' en met 's avonds na het eten rustig praten en genieten.
"Ik tel er nu al vijf." Vleermuizen bedoelt Jachman, wat anders? "Hij is er ook weer." De reebok bedoel ik, wie anders?
"Ze beginnen nou al!" De muggen bedoel ik, Jachman lusten ze niet.
"Je ruikt het al niet meer." De gierlucht van het land aan de overkant, dat zaterdag bemest is, bedoel ik.
"Hij is al gauw vol." Dat moet de maan zijn, Jachman kijkt graag naar hemelverschijnselen.
"Mooi, he?" We luisteren allebei naar de vogels die nog vlak voor het slapen gaan de grenzen van hun territorium proberen te verleggen of die verdedigen.

Genieten.

23 mei Pinksteren
De nieuwe tent, nou ja, het nieuwe tentje van de oudste dochter is ingewijd. Het werd opgezet achter onze caravan en de beide zussen gingen daar slapen. Een onrustige nacht, want kort en licht en lawaaierig. Er zijn uilen en andere schepselen die 's nachts weinig slaap nodig hebben.
Een plasje doen, kan gewoon in de wei, dat doen er meer en slaapdronken in het dauwnatte gras vallen is achteraf heel leuk. De beide dames gedragen zich als pubers. Prachtig om zo te kunnen lachen.
 
De volgende nacht was dochter weer met tent naar haar eigen huis en sliep de jongste in de caravan. Dit wilde ze ook de derde nacht  want Wolfgang zou pas heel laat hier kunnen zijn met hun camper. Hij kwam aanrijden toen ze net naar bed wilde. Wij waren al  naar bed en kregen helemaal niet mee dat hij er al was.
Vanmorgen vond het zingen van 'Op een mooie pinksterdag' live plaats. Het is een soort traditie dat vader en jongste dat samen zingen. Al zijn wij of zij met vakantie, dit lied wordt door hen beiden telefonisch ten gehore gebracht. De verfijning en zuiverheid ontbreekt wel eens, de tekstkennis is hier en daar dunnetjes geworden, maar de lol is er niet minder om.
 
Op een mooie Pinksterdag
Als het even kon
Liep ik met m'n dochter aan het handje in het parrekie te kuieren in de
zon
Gingen madeliefjes plukken, eendjes voeren, eindeloos
Kijk nou toch je jurk wordt nat, je handjes vuil en papa boos

Vader was een mooie held, vader was de baas
Vader was een duidelijke mengeling van onze lieve Heer en Sinterklaas
Ben je bang voor 't hondje, hondje bijt niet
Papa zegt dat hij niet bijt
Op een mooie Pinksterdag, met de kleine meid

Als het kindje groter wordt, roossie in de knop
Zou je tegen alle grote jongens willen zeggen "handen thuis en lazer op"
Heb u dat nou ook meneer, jawel meneer
Precies als iedereen
Op een mooie Pinksterdag
Laat ze je alleen

Annie M.G. Schmidt

Tot zover zingen ze het altijd.

Er werd ook vandaag nog stevig in de tuin gewerkt voor ze in de camper weer naar Duitsland reden, wel via de Chinees hier, want nergens krijg je zulke heerlijke pekingeend en tjaptjoy. Vorige keer was het gratis, de puntenkaart was vol. 

22 mei
Een schitterende buitendag.  Jachman was druk met maaien, ik ook een beetje en met water geven aan plantenbakken en nieuwe aanplant, Carla met een bospad verbreden nadat ze om zes uur vanmorgen al oog in oog had gestaan met twee reegeiten die niet bang waren, want een mens komt niet uit een caravandeur, maar uit de achterdeur van dat huis daar. Ze had haar camera bij zich omdat ze een vos hoorde, en maakte foto's van de reeën waar toevallig ook de poetsende haas opstaat.
Ze heeft de usb-kabel van haar camera niet bij zich, dus ik kan nu nog niets laten zien.
Voor ons wordt de wilde dierenwereld bijna gewoon, we komen bij het achterpad de reebok tegen, die ons niet passeert, het zou overdreven zijn om dat te zeggen, maar hij stapt wel rustig over de draad naar de buurwei en springt kalm naar de beek, loopt door het water en blijft aan de overkant even staan kijken. 

De Roemeen bij AH vertelt dat hij niet meer op de camping woont, hij kan de zomerprijs niet betalen, zijn kinderen en schoonmoeder zijn terug naar huis en hij zwerft rond op zoek naar een woonplek.
Thuis praten we over de keuzes die je in je leven maakt, maar wij leven in een land waar meer keuzemogelijkheid is om een redelijk bestaan op te bouwen dan veel mensen in andere landen hebben en dan is filosoferen over keuzes een luxebezigheid. 

21 mei
Jachman ziet dat er een beestje omhoog komt tussen de stenen van het keukenterras. Het is geen beestje, maar een beest, een meikever. Hij waggelt over de stoep naar de schaduw en dan vergeten we hem, totdat er een meikever uit de blauwe regen dondert en met een klap op de stoep neerkomt. Helpende handen tillen hem op, hij wordt vertroeteld en in de goede fotogenieke richting gedraaid, maar hij houdt niet van mensen, wil weg, nu.
  
Er zijn enorm veel rupsen, sommige bomen zijn bijna kaal gevreten voor ze helemaal uitgelopen zijn, een triest gezicht.

20 mei
Dit jaar niet jarig op Pinksteren of Hemelvaart, maar op een gewone donderdag. Op een woensdag geboren, geen leuke dag zoals je hier ziet. Dit versje stond in een heel oud boek, een soort almanak in een gele linnen kaft, die mijn zus en ik vroeger verslonden hebben. Jaarboek 1938? Misschien heeft de kennis van dat zinnetje me juist behoed voor een tobberig of kniezerig bestaan! Hoera!
Hé, Jachman is ook een woensdagkind! Wat een ellendig leven zouden we gehad moeten hebben volgens het jaarboek.
Mooi niet dus.

Een maandagkind heeft een aardig gezicht Een dinsdagkind is een gracieus wicht Een woensdagkind houdt van tobben en kniezen Een donderdagkind reist met grote valiezen Een vrijdagkind houdt van liefdevol geven Een zaterdagkind moet hard werken in ’t leven Maar een kind dat op zondag in het leven trad Is vrolijk en vriend’lijk ,een echte schat.

 

19 mei
We ontbijten altijd in de keuken. De ronde tafel staat voor het raam en de keukenkast met ontbijtspullen is dichtbij. We zitten daar niet alleen omdat het gemakkelijk is, maar ook omdat we dan als vanzelf in vakantiestemming komen. Ik heb ze nooit geteld, maar er hangen zeker 100 ansichtkaarten op een prikbord en op de houten betimmering boven het raam. Allemaal aan ons gestuurd, allemaal beschreven, sommige wel 30 jaar geleden. We komen vanzelf in een goed humeur als we daar zitten.

Het is ook voor vreemden een geweldig leuke binnenkomer. Er is gelijk wat te praten, iedereen herkent wel iets.
  Op de foto zie je maar een klein stukje met kaarten. De twee dekservetten zijn dubbelgevouwen vogeltjestheedoeken die ik van dochter kreeg, maar die ik te leuk vind om als theedoek te gebruiken. De blauwgeblokte handdoek is mijn servet. Jachman heeft altijd een wit servet en ik zo'n handdoek, om ze uit elkaar te houden. We zouden natuurlijk allebei een wit servet kunnen gebruiken met mooie zilveren servetringen ( we hebben ze echt) maar we hebben een hekel aan gewriemel.
Op het kastje staat het kantelkalendertje van tante Marie. Het is de afgelopen 6 jaar wel tien keer op de grond gevallen, dus de bodem is eruit. Het is ooit meegebracht van een busreis naar Valkenburg, de voorstelling is na 70 jaar wel iets, nee, heel erg verbleekt.

Het kastje met gordijn is gemaakt door Kleinopa, de hobbymeubelmaker, de vader van mijn moeder.  De oorspronkelijke gordijnen zijn, denk ik, door mijn moeder gemaakt, want die had een naaimachine. De huidige gordijnstof kocht ik in de stoffenzaak van mijn oude schoolvriendin Ineke. Het kastje is geboren als boekenkastje voor tante Cor, zeker 80 jaar geleden, kreeg een vervolgleven als keukenkast bij mevrouw W. toen mijn tante daar op kamers woonde, kreeg weer een vervolg als boekenkast bij mij toen mijn tante naar het bejaardenhuis ging en nu staat hij weer in de keuken, als kast voor servetten, tafelmatjes en vooral wijn.
Ik hou van oude dingen.

18 mei
      Er valt een opgerold lindeblad op tafel als we buiten zitten. Er zit natuurlijk een bladroller in! Als we heel voorzichtig het blad ontrollen, zitten er 2 rupsen in, een zwarte die net uit de eicocon lijkt te komen en er doodmoe uitziet en een al kwieke groene, die er als een haas vandoor wil gaan, maar terug wordt gezet, want ik wil een foto maken. Voor ik het toestel aangezet heb, is de groene al weer van het blad af. Terugzetten maar weer. Hup, daar gaat ie weer. Hij lijkt bang voor de zwarte. Wat heeft er zich daar boven in de boom afgespeeld voor een zware windvlaag het blad wegblies?

Hier huppelt een grote haas met een wasmanie rond. We hebben haar - want zo frutserig en kammerig, masseerderig en wasserig is een hazeman vast niet- nu al verschillende keren uit de border zien komen op heel verschillende tijdstippen, maar gewoon overdag, niet in de schemering, zoals volgens het hazenboek moet.  Ze gaat dan op het gemaaide graspad of onder de eik zitten om zich op te maken.
Ze doet het precies zo als een kat. Alleen de buikwas ziet er anders uit. Ze likt eerst haar voorvoeten goed nat, rekt zich dan 3 seconden rechtop uit en veegt in die paar seconden razendsnel wel 4/5x met natte poten om de beurt over haar buik, voor ze instort.
Ze zit mooi in 't zicht van de verre-kijker, geneert zich nergens voor. 

17 mei
De reeën van gistermorgen waren er 's middags ook telkens weer,   net of ze hier thuishoren. Het werd prachtig weer en om nu als rechtmatig eigenaar voor een paar profiteurs binnen te blijven, is ook weer te gek. We liepen dus met onze dochter rustig naar achteren, gewoon pratend. Eerst bleven ze oplettend kijken naar wat we deden, maar toen we duidelijk van plan waren om naar hun gebied door te lopen, verdwenen ze in de border. Toen we bij het achterpad kwamen, staken ze heel kalm door het water lopend de beek over naar het bos aan de overkant en gingen rustig verder tussen de struiken daar. Ze waren niet bang, alleen voorzichtig.

Er was toch druk verkeer om het huis. De 2 enorme hazen zitten hier ook ergens, ze rennen geregeld achter elkaar aan, verder zijn er een paar konijnen, natuurlijk veel vogels en 's avonds vlogen de meikevers massaal, niet lang, want er kwamen onmiddellijk een stuk of 5 vleermuizen op af. Toen we in bed lagen, hoorden we de steenuiltjes weer.
  
We weten nu waar we de prachtige steenuilenkast die ik met moederdag kreeg, gaan plaatsen. Dit jaar zal hij niet meer gebruikt worden, maar we zetten hem al wel op de plaats waar we er zicht op hebben en waar het rustig is, in de eik. Die heeft op de goede hoogte twee haaks op elkaar staande takken en daar kan hij goed op staan steunend tegen de stam.

Zondag 16 mei
Twee reeën grazen heel rustig in de wei. Bok en hinde. Zondagmorgensfeer.


Daslook of Bärlauch. Vorige week vroeg ik op de markt naar daslook. De groenteman had het niet, maar zou het meebrengen. Gisteren had hij het bij zich.  Niet als een plantje, maar als losse bladeren. Het grappige was dat toen ik er aan de kraam naar vroeg de mensen om me heen nieuwsgierig keken naar wat ik zou krijgen. Volgens mij is het in Nederland vrij onbekend. Ik moest uitleggen wat ik er mee deed. Dat leerde ik van onze dochter in Duitsland, waar het veel bekender is. De smaak ligt tussen die van bieslook en knoflook in. Het is heel geschikt voor soepen en sausen. Ik kocht 2 grote bossen, de hele voorraad, voor 1.50. Ik ga het versnipperen en vriesdrogen, in kleine bakjes bewaren en een jaar lang gebruiken. MMMMMMMMm! smullen!

15 mei
Bij Blokker zijn nog geen wachtenden.
Twee jonge meiden staan bij de kassa. Nummer een lijkt zo'n keurig havo/vwo-zaterdaginvalmeisje en nummer twee lijkt een al door de wol geverfde. Eén krijgt interessante instructies van twee.
".......en dan tik je 123 voor dinges, maar als je het niet zeker weet, moet je 321 tikken...... ach, maak je er maar niet druk over, het maakt allemaal geen fúck uit!" Ze loopt weg en één gaat mijn boodschappen aanslaan. Ik: Dat was wel heel duidelijk fuck, he? Ze geneert zich een beetje en zegt dat ze het heel vervelend vindt.
"Ah, joh, dat maakt geen fuck uit, hoor" zeg ik. Ze weet niet of ze met me mee zal grinniken.
Als ik bij de buitendeur ben, hoor ik ze samen gieren van het lachen.
Ik voel me tegelijk 16 en 100. 

  Misschien al wel twee jaar geleden zagen we bij het Hilgelo een rare kalkoenachtige eend, die niet schuw en heel lelijk was. Maanden later zat hij bij ChrisJan achter op het erf en als het geregend had, baadde hij in een diepe plooi van een lap landbouwplastic die daar lag.
Nog weer later liepen er nog meer van die dieren, ze bleven keurig vooraan in de wei. Tot afgelopen maandag. Op weg naar het dorp zag ik de grootste jawat? in de berm ook die kant op kuieren.
Sinds een paar dagen weet ik wat het is: een Muskuseend uit Zuid-Afrika.
Als het vrouwtje op eieren zit, gaat meneer op sjouw. Er zijn nu 16 kuikens uitgekomen. Kijk op internet en lees wat een nare beesten het zijn. Ze poepen hele dagen en stinken bovendien. Voer ze 1 keer en je komt niet meer van ze af. Ze worden agressief als ze niet wat krijgen. Waarom iemand die dieren houdt, is me dan ook een raadsel. 

14 mei
Als we na het eten met een kennis die oorspronkelijk van de boer komt, koffie drinken, zie ik ineens dat 'onze' reebok vanaf de beek aan komt lopen en gaat snoepen van de jonge uitlopers van de eik, waar hij net bij kan. Dan loopt hij grazend nog een eindje onze kant op. Prachtig! Zo dichtbij hebben we hem de laatste tijd niet gezien.
Kennis draait als ik het enthousiast vertel op mijn verzoek heel voorzichtig zijn stoel naar het raam om te kijken. Ja, mooi, zegt ie beleefd.
Wat zou hij echt denken?
Als je nog weet hebt van het moeten benutten van elke meter gras om de koeien de winter door te krijgen, dan heb je minder oog voor de wilde meeëters. Logisch.

13 mei, Hemelvaart
Van jongste dochter hoorden we dat in Duitsland Christi Himmelfahrt ook Männertag genoemd wordt.
Groepen mannen trekken met allerlei vervoermiddelen van café naar café, of nemen zelf in karretjes of aanhangers bier mee op hun Wanderung. Ik las op internet dat het ook een dag is om jonge mannen in te wijden in de Sitten und Unsitten der Männer. Volgens mij kennen jonge mannen die allang en gaan ze liever met jongens van hun eigen leeftijd op pad. Naar het Hilgelo bijvoorbeeld.
Het weer zit ze vandaag niet mee, het is kóud!

     Haas rent met neus over de grond door de wei. Hij legt wel drie maal de afstand van beek naar border af, maar dan, ja, hij weet het zeker: die kant ging ze op.
De reebok is ook helemaal thuis hier. Ze hebben hier een goeie kwaliteit rozen.
Al een paar keer zag ik hem rustig liggen herkauwen. Het gras wordt al zo hoog, dat hij dan met de kijker bijna niet meer te zien is, ook als je weet waar hij ligt. Geen foto dus.

12 mei
55 jaar geleden vroeg de jonge melkboer toen hij me op de stoep de dagelijkse pan met melk aanreikte: "Gaat het wel? Voelt u zich wel goed? Kan ik iets voor u doen?" U, zei hij. Ik voelde me echt mevrouw. Toen ik zei, dat met een half uur mijn man thuis zou komen en ik hem vriendelijk bedankt had, begon het wachten. Niet lang, binnen 2 uur werd onze dochter geboren.
Gisteren belde mijn oude schoolvriendin op uit die tijd. We hadden het over de toestand op school destijds, 2 meiden in hetzelfde jaar zwanger en van school verwijderd, waar blijft de tijd.
Ze wist nog dat ze destijds geen geboortekaartje gehad had, dat had haar toen gekwetst.
We hadden geen kaartjes laten drukken, waren echt heel arm. Het komt allemaal weer boven vandaag. Meer dan in andere jaren. Het zal wel aan het jaar liggen, het was 12 mei '55 en vandaag wordt onze geweldige dochter dus 55. Feest! 

11 mei
De allereerste keer dat ik een staatslot kocht was in 1965. Wat het kostte? Veel, denk ik. Het was een van het huishoudgeld uitgespaard bedrag. fl.10?  Meer zal het niet geweest zijn. Direct bij het eerste lot was het raak: fl.400!! en op hetzelfde moment was ik verslaafd.
Auw! Vijfenveertig jaar regelmatig een lot kopen en nooit meer winnen dan een eigengeldje of een klein winstje! Al met al zwaar verlies geleden dus. 
Ik kocht van die f.400.- een naaimachine die zelfs knoopsgaten kon afwerken. Niet dat ik veel naaide en al helemaal geen moeilijke dingen als knoopsgaten, maar het was een echt degelijke huishoudelijke investering en dat maakte op de schoonfamilie een verpletterende indruk. Eindelijk eens iets nuttigs. Geld uitgeven aan vakanties in Frankrijk was weggegooid geld geweest. Nu werden we eindelijk verstandig.    Dachten ze. 
(Gisteren had ik een half eigengeldje)

10 mei 2010
We vierden de bevrijding. Al weer 65 jaar geleden.
Zo'n lange periode, waarin we geen oorlog met buren hadden, is er misschien de laatste 2000 jaar niet geweest. ( nakijken)
10 mei 1940. Van de duitse inval kan ik me vaag herinneren dat troepen bij ons over de weg marcheerden. We woonden aan de weg naar de grens.
's Avonds in bed luisterde ik naar zingende marcherende mannen. Ze zongen in het Nederlands dus zal het wel NSB of Landwacht geweest zijn '..hóóg bóven snééuw en ijs, dáár bloeit de édelweis, hólla hía hóllala ....'  en mooi vond ik dat. Het mocht niet mooi gevonden worden, zo wijs was ik al wel, maar toch.

Zondag 9 mei, moederdag
De dochters komen dit weekend, zoals ze al zo vaak kwamen dit jaar en nu dus ook, en niet uit moederdagdwang.
Hoop ik. 

Het is weer stil in huis, ze zijn weer naar hun eigen stek vertrokken.
Vanmiddag was het opnieuw een feestje aan tafel (wat iets veel leukers is als 'vanmiddag was het weer feest aan tafel' ) Wat is taal toch leuk.
De zussen waren goed op dreef, ze hadden elkaar sinds dinsdag ook al niet meer gezien! Het is zo'n geluk, dat hun mannen elkáár mogen en elkaars vrouwen.
Nou, zo kan ie wel weer, hoor ik ze roepen.

8 mei
Oplichting loont. Met mooie beloften en leugens de mensen geld aftroggelen levert zo 80 miljard op. - Ja, we moeten het wel aflossen, het is een lening, maar daar vinden we wel wat op. Het is tenslotte maar 10 euro per aardbewoner- .
Zie je het voor je, hoe een stel heren toen de euro in beeld kwam in een chic achterafhotel plannen maakte om daarvan te profiteren.  Griekenland, ja. Een land dat al beschaafd was toen wij hier nog wilden waren.
Italië heeft ook zo z'n praktijken. Ook een oud land met een vroege beschaving. Daarin de vestiging van de machtige Roomse kerk, met het Vaticaan, de zetel van de pausen.
Het is vrij ondoorzichtig hoe heren, die Christenen genoemd werden en die de eerste 2 eeuwen van onze jaartelling vervolgd werden om hun sociale geloof, in de volgende eeuw een club konden stichten, waarin alleen mannen het voor het zeggen hadden.  Een club die strak georganiseerd was, vooral psychologisch goed in elkaar stak, waarmee ze de hele wereld geestelijk probeerden te onderdrukken en die na bijna 2000 jaar nog doet of de rest van de wereld niet veranderd is. Heel knap gedaan, heren.
Met beloften en zalvende of dreigende woorden de gewone mensen geld uit de zak kloppen voor eigen glorie, en ze liefst ook nog arm en dom houden.

Nederland betaalt met een kleine 5 miljard aan de lening voor Griekenland mee. Het is een bedrag waar je je geen voorstelling van kunt maken.
Stel dat je elke seconde 1 euro uitgeeft, dan ben je 160 jaar bezig met 5 miljard. Anders gezegd: elke Nederlander betaalt zo'n 300    euro aan Griekenland.
En dat geven wij weg aan profiteurs en oplichters, want dat we er met rente iets van terugzien, geloof ik niet meer.

7 mei
Vorige week schreef ik over de elektrische kaarsen in Portugese kerken. Vandaag kreeg ik van mijn zus een foto, die ze maakte in Albufeira. Hoe lang blijven ze branden na inworp van een muntstuk? Net zolang als gewone kaarsjes? Wat kost de stroom? Wat kost een echte kaars plus lucifer? Wat kost de afschrijving van zo'n set elektrische kaarsen en de schoonmaakkosten van een rek of tafel echt brandende kaarsen?
Ik heb het idee dat er op de moderne manier heel wat meer verdiend wordt dan met echte kaarsen.
Je kunt wel aan de aanbeden heilige vragen wat zij/hij van deze moderne efficiëntie vindt, maar ik vrees dat je geen antwoord krijgt. En ook niet van de pastoor.
  Jachman opperde, dat er flink bespaard kan  worden op de Olympische vlam, met een brandende zaklamp lopen van Griekenland naar de plaats van de Spelen is ook nog eens heel duurzaam. O, ja, de vlam voor de Onbekende Soldaat in Parijs kan ook door een flinke ledlamp vervangen worden.  
            VUUR was heilig, het stond aan het begin van de beschaving. In het Oude Griekenland was het gebouw waar de Eeuwige Vlam bewaard werd zo belangrijk, dat daar  het Bestuur van de gemeenschap zetelde. 
Dat aspect van heiligheid heeft een elektrisch peertje niet.

6 mei
Toen was alles weer gewoon. Nou ja, gewoon wat? Lees de kranten. Lach en/of huiver.

De bloembakken en -potten zijn bijna allemaal weer gevuld. Dit jaar gaan we niet weg en daarom kan ik het terras bij de kamer en dat bij de keuken aankleden met planten en bloemen.
De bloempotkastanje staat in volle bloei, en is nog weer groter en breder geworden. De beukenhaag die er voor staat is zeker 2 meter hoog. Dit zeg ik er maar bij omdat je anders geen idee hebt van de grootte van de boom.
 
Nico's beuk, waar jaren geleden een tak uitgescheurd is, begint het gat weer op te vullen, elk jaar gaat dat sneller. Hij lijkt al bijna weer 'gewoon'.

5 mei
Was dat schrikken gisteravond. Het oergevoel, wegwezen!, overheerst het verstand. Beangstigend om te zien hoe 1 vreemde kreet van een idioot honderden mensen in paniek kan brengen. Als ik daar had gestaan, was ik mee gaan hollen, zeker weten.

Ik maakte foto's van het achterste pad waar de oude appelboompjes staan te bloeien in het zicht van de buren. Wij zien die pracht niet vanuit huis.
Jachman heeft rondom de graspaden gemaaid, zodat het soms lijkt of we door een park wandelen.
    Volgens Jachman gaat lopen met een maaier gemakkelijker dan gewoon lopen. Nu kan hij leunen en wordt nog voortgetrokken ook!

4 mei
Liet ik de tulpen al zien? Ik vertelde wel dat ze voor het merendeel opkwamen, maar het bewijs van de bloei had je nog tegoed. 37 van de 50 bollen staan er mooi bij, maar dat ruim 25 % als voer voor de woelmuizen opging, vind ik eigenlijk wel zonde van alle inspanning. 

De schoorsteen is weer voor een jaar schoon. Met een grote rode brandweerauto met lange ladder komt de plaatselijke schoorsteenveger schoorstenen van boven vegen. Niet bij ons, want wij hebben een dak en een rooster op de schoorsteen tegen de kauwen.
Bij ons binnen werken de mannen superzorgvuldig en snel, geen kruimeltje roet komt er in de kamer. Met schermen en vellen plastic dekken ze het stookgat en de vloer af.
Op de foto is de voorste man, de baas zelf, bezig de stokken aan elkaar te schroeven die dan met de borstel er bovenop de schoorsteen ingeschoven worden, en de ander houdt de schermen op hun plaats en bedient de stofzuiger. Bij elke nieuwe stok wordt er weer hevig geveegd. In een kwartier is het gepiept, is alles weer opgeruimd.
De bon voor de verzekering wordt uitgeschreven, contant betalen graag, en nee, ze willen niks drinken, en tot volgend jaar 2 mei maar weer! Dan brullen ze in hun brandweerauto al weer naar de volgende klant. 

3 mei
Wat een balen gisteren, kou en regen. We konden de haard niet aanmaken, want vanmorgen komt de schoorsteenveger.
Ze trekken er dan wel geen kleine mensjes meer doorheen, maar een hete schoorsteen is voor een stofzuiger ook niet gezond.
Wat was er wel fijn? Asperges met beenham. Norma op de radio. Port vóór en koele witte wijn bij het eten.
De verloren gewaande website van een grrl terugvinden.
De interessante tekst, door een oud-leerling geschreven voor het museumblad, even nalopen als eerste en kritische lezer.
Weten dat oudste dochter een paar dagen naar haar zus in Duitsland is, en dat die twee nu met elkaar over de eigenwijze oudjes zitten te kletsen.
Natte reeën en natte konijnen bekijken en er zelf niet uit te hoeven.
Van die dingen. Veel goede dingen. Leuk ook wel, maar dat niet alleen, het zit dieper dan het gedrag bekijken van een vinkman die verwoede pogingen doet de glimmende groene bloembak uit te schakelen. Samen met Jachman naar alles kunnen kijken, samen erover praten en ervan genieten, dat maakt het zo mooi.

Zondag 2 mei
De Malus in de border en de gewone appel in de wei. Ze bloeien  allebei uitbundig, alleen zijn er bijna geen bijen om ze te bevruchten, wat is er met ze aan de hand? De bijenhouder hier op de weg wijt het aan elektrosmog, in de krant staat een verhaal over de varoamijt, ergens las ik over de lange winter die de schuld krijgt van de bijenschaarste, misschien is het ook wel een combinatie. Ik las nog niet dat de klimaatverandering de schuldige is.
Klimaatverandering. Tweeduizend jaar geleden was het al een actueel onderwerp. De wilde kat bijvoorbeeld is in de Romeinse tijd verdwenen uit Nederland tengevolge van klimaatverandering;  én door ontbossing en bejaging, dat ook wel.  
  

1 mei
  The party is over, het dak vliegt aan een kraan door de lucht en wordt weer bij een ander feest gebruikt. In de buurt van de dansvloer stond geen bloem meer, vooraan langs het pad gelukkig nog wel.
Op de weg naar het dorp was duidelijk te zien hoe leuk het feest was geweest: vlaggestokken waren van de huizen gerukt en gebroken en hekken bij de wegwerkzaamheden omgegooid.
Wel leuk was het chique pumpje met heel dun hoog hakje dat achteloos ergens op een trottoir lag. Welk klein voetje, slank been, welke aangeschoten vrouw hoort daarbij?

Jachman plukt op de Franse manier, romantisch dus, een bosje Muguet de Mai uit de tuin. Ze zijn bijna vol open. Het hoort bij vakantie in Frankrijk, maar hier geven deze geluksbloemen ook een feestelijk gevoel.