30 juni
Nu de houten fietsbrug aan de overkant van de weg weer bijna als nieuw is, zijn de ijzeren leuningen van de brug in de weg aan de beurt. Eén is al afgeschuurd en gemenied, de andere wordt nu onder handen genomen.  
Zondag stond ik met een bezoeker bij die leuning te kijken. Hij vroeg of we die deuk erin weleens gezien hadden. Nee, was ons niet opgevallen, waar zat die dan? Nou kijk, hier, bovenop de bovenste stang. Ja hoor, een vuistgrote deuk in de holle leuning.
 Bezoeker vertelde, dat hij als jongen van een jaar of 16 ( hij is nu al over de 65!) met een hamer die deuk er in geslagen had. Waarom? Hij wist het niet meer, zomaar, dacht hij. Nu wordt het resultaat van die klap weer keurig geschuurd en geverfd. Kan hij weer lang mee.
Sporen in het landschap.
  

29 juni
Ben ik een bejaarde? Vast al wel. Binnenblijven dus vandaag, 2 liter water drinken en een koeltevest aantrekken, wat dat dan ook moge zijn. Laat ik er maar niet de spot mee drijven, ik woon niet in de stad op een bovenhuis waar het bloedheet kan worden, hoef niet te slapen in een oververhitte slaapkamer onder het dak, zoals ik me dat uit m'n jeugd herinner, ik kan vanmiddag heerlijk onder een boom gaan zitten lezen, met anderhalve liter water in een bewaarde Luchonfles naast me voor de vakantiesfeer en de waarschuwing.
Het is uit te houden zo.
Zelfs gras maaien hoeft niet, het is nauwelijks gegroeid, nee, het is geel verbrand. Wel geef ik 's morgens en 's avonds heel veel potten met planten en de nieuwe aanplant water, ben er een uur druk mee. We zijn reuze blij met onze grondwaterpomp. De terrasplanten ook, want ik vul de leeggeraakte regenton telkens bij met pompwater, zodat het op temperatuur is en een beetje gaat ruiken. Planten vinden water dan het lekkerst. Zeggen ze   en doen het ook heel goed.

28 juni  (32º)
Zaterdagmiddag om 5 uur ging de telefoon: 'U wilt uw piano verkopen, zie ik op de rekening staan.' De pianoman. 'Schikt het als ik nu even kom kijken? De zaak gaat zo sluiten en dan kom ik even.'
De zoon van Peter. Even in de agenda's kijken. Ja, dan is hij de broer van Annemarie. Leuk zoiets.
Hij komt, kijkt, keurt, speelt en zegt dat het nog een prima studiepiano is en dat hij hem maandagmorgen bijtijds komt halen. Veel kan hij er niet voor geven, maar ik heb er destijds ook niet veel voor betaald, en we worden het eens.
Vanmorgen heb ik voor hij wegging nog snel even een foto gemaakt als aandenken. De stapel muziekboeken kijk ik elk jaar een keer door, maar eruit spelen doe ik al jaren niet meer.  
 
Toen de piano ingeladen was en betaald, vroeg de nieuwe eigenaar wat ik met het geld ging doen, of ik er weer iets leuks mee van plan was.
Ja, daar had ik al over nagedacht, een tweedehands scootmobiel kopen of er een huren. Een heel goede bestemming, vind ik dat!
Het had zijn volle instemming.

Zondag 27 juni
We zitten buiten nog na te tafelen.
Zou hij hier landen? Hij komt recht op ons af en daalt al! Het enorme weiland hiertegenover is natuurlijk een perfecte plek, maar ons eigen weiland ook. Daar komt de rode begeleidingsauto ook al langzaam aanrijden. Jachman komt uit z'n luie stoel om niks te missen, dus dan wordt het echt menens.
Bij het dalen komt de grote gele heteluchtballon in een andere luchtstroom terecht en koerst met een 90-gradenbocht weer van ons af. Weer mis. De laatste keer dat ze bij ons in de wei landden, leverde dat nog een grote tas met lekkere spullen op en een 100m vliegtochtje van 1 meter hoog voor Jachman. Toch mooi meegenomen.

26 juni
Sommige bloemen hebben prachtige en ook verschillende kleuren en als ze dan ook nog een massa bloemen voortbrengen zoals violen, vind ik ze schitterend. Maar kijk ik naar één viooltje apart, dan vind ik dat niet eh.. sympatiek, zo ontevreden, terwijl ze nog wel zo heel dicht bij ons mogen zijn! 
Nee, dan de kleine bloemen van de roos Wedding Day, die helemaal achteraan in de border staat, die lijken wel vriendelijk tegen je te lachen terwijl die allemaal alleen maar wit met een beetje goud zijn.
     Beide foto's bij avondzon, bij de violen valt het licht van achter op de bloemen.

25 juni
Vandaag is het hier Veteranendag met een herdenking bij het oorlogsmonument voor het oude gemeentehuis. Toen ik er vanmorgen om 9 uur langs kwam, zat er als enige al een oude veteraan in plechtig uniform gekleed op de stoeltjes klaar. Hij keek star recht voor zich uit naar het monument. Wat zou hij denken?
  
Het hele grasveld zit vol gaatjes en kronkelende halfbovengrondse gangen. Woelmuizen? Vervelend, het gras gaat dood als de wortels los liggen, en als je er met de machine overheen gaat, maait die onder de halfbovengrondse gangen door, zodat er zanderige plekken ontstaan. De mollen zijn ook zeer actief, grote hopen verschijnen op de plekken die nog enigszins glad gras zijn. Er zijn ergere dingen, maar toch is het jammer.

24 juni
Zomer. De tijd om van lange warme avonden te genieten, buiten te eten, na het eten een eindje te wandelen en langs het water te lopen, mensen zacht te horen praten op hun campingterras.  Als we even op een bank uitrusten bij het water klinken hoge stemmen van zwemmers van ver over het meer, vliegen scholeksters roepend over, ruzien twee meerkoetparen met elkaar en zitten wij van dat alles te genieten in de warme avond.
Niet iedereen houdt van voetbal, merken we, er zijn meer wandelaars zoals wij, en joggers, fietsers, vissers.
Dat was gisteravond, maar nu moet er gewerkt worden: dorstige planten willen water en molshopen moeten geslecht en gangen van woelmuizen dichtgetrapt, want anders kan er niet gemaaid worden.
Heerlijk om buiten wat aan te klungelen en dat werk te noemen!

23 juni
We zien al een paar avonden van deze 'vliegende matrassen', die officieel paramotors heten, overvliegen. Het lijkt me een geweldig gevoel om zo over bos en meer te kunnen vliegen. Het enige nadeel voor mensen die buiten van de vogels willen genieten is het motorgeluid, dat zeer indringend is. Het voordeel daar weer van is, dat je tijd hebt om je camera te pakken. Ze vliegen namelijk heel langzaam. Zo heb elk nadeel z'n voordeel. Of andersom.

Afgelopen weekend toen dochter de reeënsporen zag, was ze bezig de weggerolde of weggespoelde stenen van de oeverversterking weer op hun plaats te leggen. Met kennelijke lol onder zorgelijke supervisie.
  

22 juni
Gisteravond.
Tegen donker worden kijken we altijd of we de reeën zien. Ze zijn er nu al om half tien. De bok staat met uitgerekte nek te snoepen van de laaghangende eikeblaadjes. Het is meer rukken en trekken dan snoepen, de onderste buitenste takken gaan wild heen en weer. Hij kijkt steeds achterom richting beek, zijn er kapers op de kust? Ja, de geit komt eraan, maar ze loopt door richting ons huis en gaat rustig grazen in het hoge gras bij de schoppe. Zo dichtbij zien we ze nooit, al komen ze er wel. Carla maakte foto's van hoefafdrukken in de modder van de beekkant bij het doorkijkje. Ze kunnen daar gemakkelijk uit de beek klimmen. 

21 juni
Begin van de zomer. Het is 12 gr. en als ik de was op wil hangen begint het te miezeren. O, wat fijn! Die regen is zó goed voor de planten en het gras!
Laat ik het zonnige van de regen maar laten zien. Als het niet regent moet ik om de dag de nieuwe aanplant water geven, tamelijk veel werk.

   In een dode wilg waar holle takken uitsteken, ligt precies onder zo'n pijp een eendeëi. Zonder n. Ik vond het vroeger altijd prachtig als m'n vader mensch en bosch en zoo schreef. Wat een ouderwetse spelling, al die letters te veel. Nou, wij zijn mooi weer terug bij zo'n soort spelling. Eendenei. Een ei gelegd door 2 eenden?
Eenden maken wel eens een nest in een wilg, misschien heeft deze eend gedacht met een levende boom te maken te hebben. Nu lijkt het wel een eiersorteermachine of zo iets. 

19 juni/ 20 juni vaderdag
Door de vaderdagdrukte kwam er nog niet veel van dit log bijhouden.
Ja, het was een vrij rommelig, maar wel een heel gezellig en warm weekend! De beide schoonzoons hebben de steenuilenkast in de eik geplaatst. Dat staat hier zo gewoon, maar het was een nogal moeilijk en zwaar karwei. Planken zoeken, niet te kort, niet te zwaar, om over twee takken te leggen, vervolgens merken dat die twee takken eigenlijk niet zo gunstig zijn, de een loopt steiler omhoog dan de andere en dan zouden al die eieren naar achteren rollen. Een ander stel takken uitzoeken. Te westelijk, te weet ik wat, maar uiteindelijk waren de eerste twee, door Jachman uitgezochte takken de beste. Het hoogteverschil losten ze op met blokken hout. Met draad zetten ze de planken en de blokken stevig vast aan de takken. Toen werd de zware kast opgehesen en ook met  draad vastgezet. Het dak kan nog wel een eindje open, genoeg om in de kast te kijken. Perfect mannen!
Op de foto:
Wolfgang die hoogtevrees heeft, staat met losse handen zijn vrouw Carla te kieken, die de beste ideeën heeft en die ook graag weggeeft, en op de ladder staat Ton die samen met Marieke de kast gegeven heeft en stug doorwerkt. Waar is Marieke? Die rent als mediair heen en weer tussen Jachman binnen, het is zijn boom, hij zocht de kastplek uit en weet de goede planken en het gereedschap te liggen tenslotte, en de werkers buiten.
Waar is de eigenares van de kast? Die maakt een foto en houdt haar hart vast.
Waar is de kast eigenlijk?

Na alle inspanningen staat die uitnodigend op zijn tak. Bestemd voor steenuilen. Maar kauwen en eekhoorns houden ook van zulke plekjes. We wachten af.

18 juni
Na een zware dag zei Jachman gisteren tegen me, 'k ben zo blij dat ik je heb!  Dat is een lief compliment natuurlijk en er past een tedere kus bij, maar hier ging het een beetje anders, want we begonnen tegelijk te zingen: Klepperde klepperde  klep klep klep, 'k ben zo bij dat ik- 'k ben zo blij dat ik -'k ben zo blij dat ik je hè-eb! Het zingen ging niet al te best, maar de klik was er niet minder om.

Wordt er nog geklepperd eigenlijk? Ik kom niet veel meer in speelgoedwinkels, ik weet dus niet of ze nog te koop zijn, maar op straat zie ik nooit een kind met kleppers. 
Zo begon het versje:
- Hoor je wel mijn kleppers gaan, 'k heb het pas geleerd,
- 'k kreeg het bijna niet gedaan, alsmaar geprobeerd.

Daarna kwam dan het refrein.

17 juni
15 jaar geleden  vierden we met de kinderen ons 40,5 jaar huwelijks feest op Texel. Op onze hotelkamer stond een schitterende vaas rozen, een cadeau van de kinderen, 40 rode en 1 witte.
We hebben wat met Texel, Jachman en ik, al sinds de tijd dat het net 'aan' was, ik 17, hij 22.
Met een vriendin logeerde ik toen in een hotel in De Koog. Zij was een jaar ouder dan ik en we moesten op elkaar passen.
Jachman die op Soesterberg gelegerd was, zou op een bepaalde dag naar de Koog vliegen en boven een duin ter hoogte  van de derde strandpaal ten zuiden van het Strandhotel een pakje Roxy in onze schoot werpen. Nou, zo precies kwam het niet uit, maar we zagen toen hij laag overscheerde wel waar de sigaretten ongeveer neerkwamen.
De hele vlucht was al zwaar verboden, Jachman had wel zijn vliegbrevet, maar voor de Harvard geen licentie, het doel was verboden, het laagvliegen mocht natuurlijk ook absoluut niet, dus hij riskeerde minstens een week 'zwaar' en een vliegverbod voor een lange tijd.
Hij heeft er niets over gehoord. Ongelooflijk!  maar spannend was het wel!
Een jaar later logeerden we samen in hetzelfde hotel. Negen maanden later werd onze dochter geboren. Texel geeft ons een speciaal en warm gevoel.

16 juni
De onbekende plant die we meebrachten vanuit het MiddellandseZeegebied bloeit nu. Dat zal hij vorig jaar ook wel gedaan hebben, (ik dacht aan iets onopvallend wits, maar wist het absoluut niet meer,) want op 26 maart van dit jaar liet ik de enorme peulen vol zaad zien. Hier   Hij bloeit niet wit zoals ik dacht, maar met zo'n 3 cm kleine violette bloemetjes, inderdaad heel onopvallend. 
     Is het een Trachelospermum?

15 juni
'k Heb nog iets verder de doorkijk verbreed vanmorgen. Weer een kruiwagen vol takken. Maar zo ziet het er nu uit. Op de oever is nog een stuk van de doorkijk kaal, maar dat is in de kortste keren weer met gras en klimop volgegroeid. De hoge schuine helling aan onze kant kun je natuurlijk niet zien, maar je staat bij ons naar schatting wel anderhalve meter boven de beekbodem.


De dennen zijn  veel mooier nu de vlier in bloei staat. Het zijn enorme struiken geworden. Het enige nadeel van vlier vind ik de weeige lucht van de bloemen. Ooit heb ik er sap van gemaakt, twee liter of zo iets, een klerewerk. Maar, het zou zalig smaken! Zou, ja, want ik moest er van kokhalzen.


14 juni
't Kan nog net vandaag. Zo laat ben ik bijna nooit met m'n belangrijke mededelingen. Het was een drukke maar mooie buitendag. Vanmorgen in de voortuin de lavendelrand bijna helemaal bevrijd van onkruid. Sommige mensen liggen bij zo'n karwei graag op de knieën, maar ik kan dan niet goed overeind komen zonder steun, dus doe ik zulke werkjes gebukt. Een half uur achter elkaar wieden is dan wel het maximum.
Met koffie drinken, een praatje met de buurman, even kletsen bij Jachman en en passant de uitgebloeide viooltjes uit de bakken plukken, is er weer voldoende kracht verzameld om weer een half uur te bukken.
Vanmiddag heb ik het doorkijkje naar de beken weer vrijgekapt, dwz geknipt en geschoren, takken en gras.  Als er nu ook nog water in de beken stond, zou het er fantastisch uitzien.   Morgen alle takken, nu al meer dan 2 overvolle kruiwagens, wegbrengen.

Zondag 13 juni
Na de donkere morgen werd het gisteren nog een heerlijke dag. Na de middag droogde het gras snel en kon Jachman maaien. We hebben nu een bredere machine en met een keer heen en terug maaien langs de wei en achter de border langs krijgen we nu een echt parkachtig pad, inplaats van een paadje. Kijk maar.
    
Over de eindelijk schraal geworden wei schreef ik al eerder. Nu staan overal margrieten. We hebben geen 'bloemenweidemengsel' gezaaid, maar jaren niet gemest en intussen rustig afgewacht.
Langs het achterpad bloeien nu de Deutzia's. Ze zijn zo groot geworden dat we rechtop onder de overhangende takken door kunnen lopen.
Dicht bij deze plek stond tot 25 november 2005 een grote eik. Hij knapte toen door de sneeuwvracht af. Later zaagde Jachman de stam om en groef de stobbe uit.
De een zijn dood is de ander zijn brood. Klinkt bij planten een beetje gek, maar het ging wel zo. Op alle grond die vrijkwam, werd onmiddellijk beslag gelegd door de buurstruiken. Ook de miezerige Deutzia's deden mee. Ze bloeien nu zoals ze nog nooit deden, zijn groen en groot en weelderig.

12 juni
  De tak die gisteren afscheurde was een zijtak van een zijtak en zelf zo groot als een boom. Wat een kracht zit er samengebald in zo'n beuk!
Net zoveel kracht heeft Jachman ook, maar dan anders. Zijn lichaam steunt zwaar op zijn geestkracht, maar de maaimachine bedienen gaat bij die samenwerking perfect!

11 juni
Vanmiddag stormde het behoorlijk, bij 26 gr., een enorm lawaai, knarsen, ruisen en kraken. Heel hard kraken, gevolgd door een doffe dreun als van een aanrijding. Op de parkeerplaats in het bos naast ons was een dikke tak van een beuk afgescheurd en op een auto terechtgekomen. De bestuurder wilde net uitstappen, had het portier al open, toen die tak op zijn auto viel. Nu had hij niks, maar als hij een seconde sneller uitgestapt was, dan was hij dood geweest.
  

10 juni
Wel een uur hield een jonge lijster ons gezelschap. Hij was geland bovenop de tuinpoort en begon  onmiddellijk te piepen om voer. De oude vogels moesten nog meer jongen voeren en hadden kennelijk zoiets van wie niet luisteren wil, moet maar honger lijden en bemoeiden zich niet met de waaghals. Eindelijk werd die zo moe dat ie even ging pitten. Na een paar minuten werd hij weer wakker, honger! en begon weer te bedelen.
De ouders waren denk ik bang voor ons en ze begonnen hem nu te lokken vanuit de struiken.
Hij wou zich echter niet laten kennen, wachtte nog even, nam de tijd om zich op te poetsen en vloog toen pas naar zijn ouders toe. Echt pubergedrag. 
     
 

9 juni
Jachman was hier. Niet de huidige, die is hier, maar de vorige, van wie wij het huis kochten. Hij had de foto van de balk in de schoppe gezien en wist helemaal niet meer dat hij de Fiatgegevens daar zelf op aangebracht had. Mooi gesprek gehad over vroeger, de buurt, familie en bekenden. Wat ik heel goed van hem vind, is het vrijwilligerswerk dat hij doet.
Ik schreef al eens over de oude begraafplaats bij de Scholtenbrug, die tot zeg maar 1900 in gebruik was, maar in de loop der tijd helemaal verwaarloosd was ( zie o.a. foto 2 januari) Ach, daar lagen toch maar rijke textielbaronnen en notarissen enzo en die families moesten er zelf maar voor zorgen dat het netjes bleef.
De tijden veranderen en nu koesteren we de resten van wat nog herinnert aan de oude textieltijd.
Ab, de vorige Jachman, is één van de vrijwilligers die elke maand een dag de graven schoonmaken, het gras maaien, hekwerk herstellen en wat er verder te doen is. Hij documenteert echter ook de graven, maakt er foto's van, zoekt gegevens en verhalen over de mensen die er liggen.
Zo krijgt het herstelwerk een extra dimensie. Mooi werk.

8 juni (max. 25.6gr.)

We luisteren graag naar Schellack-Schätzchen op WDR 4. Oude amusementsmuziek uit het 78-toeren tijdperk.
We filosofeerden over de uitwerking die de uitvinding 'vastleggen en reproduceren van geluid' op de mensen heeft gehad destijds. Het opnemen van beeld was al in 1822 (enigszins) gelukt, maar het lijkt mij dat dat een minder grote schok heeft veroorzaakt, dan het opslaan van geluid. Beeld kon je altijd al zien, bv tekeningen en de camera obscura, maar het onzichtbare geluid vastleggen, zal toch geheimzinniger, moeilijker, geleken hebben.
  Zo zag de pathefoon van grootmoeder Drika eruit.  In het kastje lagen platen van Enrico Caruso en Richard Tauber in bruin en paars papier en vooral niet te vergeten: daar stond ook het blikken doosje met naalden, waar je heel zuinig mee moest zijn. ( de foto's zijn van internet gehaald)

7 juni
Hoeveel stemmen van jeugdige kiezers zal Balkenende winnen en hoeveel stemmen van oudere Nederlanders verliezen als ze de foto zien van een '18-jarige' met een blikje bier in de hand, in een namaak band t-shirt met een namaak kreet erop?
Heeft hij in Volendam ook verkondigd dat Volendam een voorbeeld voor Nederland is, zoals hij in de Achterhoek de Achterhoek als voorbeeld voor Nederland zag?

Het is zonder voorbeeldfunktie sowieso fijn om in de Achterhoek te wonen! Gisteren hebben we bijvoorbeeld maar 10 druppels regen gehad, ondanks alle dreigende berichten. Te weinig om te meten. 
Er was de hele dag tamelijk veel lawaai van motoren, brommers, tractoren, caravans en auto's, en dus dacht ik, dat het een prima dag was om de moeilijke hoekjes en randen met de kleine elektrische machine te maaien. Bij al die motorherrie op de weg kon mijn bescheiden maaiergeluid er ook nog wel bij. Het gras ligt er weer zondags bij. 
Ik heb me ook bezig gehouden met de 133 pagina's handleiding bij het minicameraatje, ik ben al bij pag. 29 map 1. Dat wordt nog flink studeren. Volgens de handleiding doet hij bijna alles zelf, dus waarom dan al die moeilijke toestanden! Ik hoef niet te weten waarom en hoe in die en die omstandigheden dit of dat bijgesteld kan worden! Laat ie maar doen waar ie voor aangeschaft is: op een voor mij makkelijke manier mooie foto's maken! Ja, ik durf tegen zo'n klein ding!

Zondag 6 juni
Op een 6e juni zaten we op de boot van Engeland naar Frankrijk, na een fietsvakantie in Dartmoor vanuit Widecombe in the Moor.  Het varen op die route op die datum gaf ons een extra inzicht voor wat die jongens meemaakten in '44.
Het was hetzelfde licht, ongeveer hetzelfde weer, mooi, na een paar slechte dagen, maar voor ons was het een ontspannen vakantietocht. Voor die jongens en mannen waren het uren vol spanning, onzekerheid en natuurlijk ook angst.  

Dit jaar gaan we niet met vakantie, maar het lijkt toch een beetje op vakantie in Frankrijk om bij mooi warm weer ontspannen te lezen en te eten tussen de potten met bloeiende planten.

5 juni
De rupsen beginnen langzaamaan hun buik vol te krijgen van eiken, Gelderse roos en andere heerlijkheden. Ze kruipen lekker in de grond om te verpoppen, hopend op weer zo'n droge winter. Met al die sneeuw leek het wel waterig, maar hij bracht weinig vocht aan en beschermde goed tegen de strenge vorst.
Dan verrot en bevries je niet. Wat wil je nog meer als rups.

4 juni
De twee dagen met Carla en Wolfgang zijn weer voorbij. Twee dagen buiten zijn, werken, eten, hardlopen, fietsen, zwemmen en op het strand liggen.  En veel praten en lachen natuurlijk. In wisselende bezetting. Genieten.

3 juni
Toen we hier kwamen wonen ontdekten we in de schoppe geheime tekens, van het hetzelfde soort dat wij in grotten en op stenen proberen te begrijpen, en die duizenden jaren oud zijn.
 De tekens in de schoppe zijn voor ons prima te begrijpen, maar of ze over duizenden jaren ook begrepen worden, betwijfel ik.
De vorige bewoner bezat op 1 april 1966 een Fiat 600. In 1975 kocht ik mijn eerste auto, een Fiatje, tweedehands, in de tijd van het perfect starten maar snel doorroesten. Nu ben ik aan mijn vierde toe, lichtblauw, na een groene een witte en een zwarte. Hij staat geparkeerd onder de gegevens van de vorige bewoner, ik zie die dagelijks. Niks overschilderen, zo is het een 'denken aan Tijd' plek.

2 juni
De Avondvierdaagse kwam gisteren over de zandweg. Het zijn heel veel basisscholen die 10 km lopen en individuelen die 10 of 15 km lopen. Als ik foto's maak van de Emmaschool in groengele t-shirts roept een begeleidster: Ha, mevrouw Berg!
Een oudleerling die nu zelf onderwijzeres is. Echt leuk is zo'n ontmoeting.
  
Ze hadden er prachtig weer bij. De hele dag was het meer of iets minder zonnig. We waren bijna de hele dag buiten.

1 juni 
 
Op de buienradar had ik al gezien dat er een zware onweersbui net langs de grens van noord naar zuid trok, zo ongeveer over de Baumberge in Duitsland. Hier bij ons scheen toen nog de zon gisteravond. Ik heb de indrukwekkende wolkenlucht mooi kunnen opnemen.
Terwijl ik dit schrijf, cirkelt er al  bijna een half uur een kleine heli rond tussen Huppel, Meddo en Winterswijk. Geen foto, want we zaten buiten te eten toen hij recht over ons heen kwam en nu cirkelt hij iets verder weg en voor ons is dat achter de bomen.
We hebben dat al eens vaker meegemaakt en toen ging het om een vermissing. Ik vind het heel naar, of het nu om het jagen op een misdadiger gaat of om het zoeken naar een vermiste.
Misschien is het ook gewoon een controle van de campings, daar wordt nogal eens illegaal gebouwd en gewoond.