22 juli
We hadden na de stormen van vorige week wel goed rond het huis gekeken of er schade was, maar we zagen toen niets bijzonders. Ja, een tak van de klimroos hing naar beneden en het hele huis lag binnen vol stof, takjes en stukken boomblad maar geen dakpan was er naar beneden gekomen. Zondag zijn we nog helemaal de wei rond geweest en hebben ook geen schade aan de border gezien.
Dinsdag was M. hier en die ontdekte dat de complete top uit Carla's wilg gewaaid was. Er zit nog wel model in, hij is alleen een verdieping lager dan eerst. De afgescheurde tak ligt dwars over de beek.
     Hoe kan het, dat we dat niet gezien hebben! We zijn van de hoek bij de beek schuin naar de eik gegaan om te kijken of de steenuilenkast goed was blijven zitten. Waren helemaal met onze aandacht bij de eik. Van daar gingen we naar de vijver, keken aandachtig naar de waterstand en de dikkopjes die goed gegroeid waren.

21 juli
Nog één haan kraaide er om half vijf vanmorgen, dieper in het bos. Heeft toch nog één de wilde jacht van de dierenambulancemensen overleefd. Chr.J. heeft de zes even bekeken gisteren, maar had er geen interesse in. Hij belde de dierenambulance.
Vandaag tussen de middag werd er luid gekakeld, zoals na het leggen van een ei. Een haan én een hen lopen er dus nog rond. Ik wens ze veel geluk.

20 juli
Vanmorgen werd ik om 5 uur wakker van paniekerig hanengekraai heel dichtbij. Hebben de buren hanen? Een stuk of 5 wel? Want zoveel gekrijs en gekraai was het zeker. Nee.
De hele dag hoorden we ze telkens. M. die 's middag hier was, ging op onderzoek uit. 3 hanen en 3 hennen, enorme grote en oude verwaarloosde beesten liepen te krabben bij de picknickplaats in het bos. Ze zijn kennelijk gedropt door iemand die met vakantie wil of anderszins van die beesten genoeg had.
   en 

19 juli
Het wordt weer warm vandaag. Binnen is het relatief lekker koel, veel fijner voor een zieke. We zitten wel veel buiten, maar dan het liefst in de schaduw van de blauwe regen die al over de helft van het keukenterras groeit  of van bomen. Onder het zonnescherm aan de andere kant van het huis is het veel benauwder.

Jachman houdt van zelfgemaakte fruitmetdrankknutsels en hij is niet de enige. We hebben 1 wesp. Al dagen. Dat hij maar alleen is, is al bijzonder, maar dat hij alleen op port en rode wijn afkomt, met of zonder fruit erin, en niet op onbewerkt fruit maakt hem/haar/het duidelijk tot een genieter. Hij mag blijven.
   Het maken van de foto duurde zo lang, want telkens vloog wesp met een druppel weg, dat het volle glas waar hij aan begonnen was, inmiddels leeg was en de foto daardoor misschien wat onscherp.

17 juli
Een nogal drukke week, dus heb ik weinig achter de pc gezeten. Jawel, ook internetten gaat weer. Ik ben een paar honderd nog te lezen mails achter. Vandaag ging ons telefoontoestel stuk, gleed zomaar op de grond, helemaal niet van grote hoogte, uit de broekzak bij het zitten gaan. Ik kan wel gebeld worden, maar niet zelf bellen.  We hebben nu nog één  vast toestel over, overmorgen maar weer even shoppen.

15 juli
Geweldig dat er nog bedrijven zijn die snel komen helpen als je ergens pech mee hebt. Onze sanitairwinkel bellen we woensdagmiddag om 4 uur op: de afvoer van de wastafel lekt alles op de grond. Een groot gat in de 18 jaar oude sifon. Donderdagmorgen komt de monteur kijken en heeft al zes verschillende nieuwe sets bij zich. Een ervan past perfect en binnen 20 minuten gaat S. na het monteren fluitend de deur uit! Heeft er zelf plezier in.

Hoe anders de kpn. Als bedrijf heeft het lak aan particulieren die geen grote afnemers zijn, geen bedrijf hebben, ongunstig wonen en een apart zeer ouderwets en ondiep gelegd lijntje hebben. Wat het ze het afgelopen jaar al gekost heeft! Ze hadden sneller en goedkoper een sleuf van 800 meter door de wei naar de verdeelkast kunnen graven en een nieuwe kabel kunnen leggen dan nu al zes keer een paar dagen met 1 en 2 mensen zoeken, spitten enz. enz.
De mensen die dat werk moeten doen, zijn hevig gefrustreerd door de leiding die veraf zit en veel dingen, zoals dit bij ons, steeds weer opnieuw laat doen, zonder gebruik te maken van de kennis die er al over bestaat. 
Wat is het geval? Als een storing ergens verholpen is, verkeerde aansluiting, verzakking, kabelbreuk, dan wordt de documentatie ervan gewist, wanneer was het, wat was de oorzaak, wie heeft het gerepareerd, waar zat de breuk, nee, de chef vindt dat onnodig en stuurt van 100 km afstand een nieuwe ploeg mensen erop af, zonder ze te kunnen zeggen waar op hetzelfde adres al vaker dit jaar storingen zaten.  Ik kan dat niet volgen. Maar de telefoon werkt weer.

12 juli
Om negen uur  op 6 juli belde ik nog iemand op en dat was dan ook het laatste gesprek voorlopig. Weer telefoonstoring. De zesde binnen een jaar tijd?
Maar weer mobiel de storingsdienst bellen. Weer dat eindeloze keuzemenu. Weer zegt de juffrouw dat het bij ons in huis ligt. Weer zeg ik aan de juffrouw dat dat ook alle vorige keren gezegd is, maar dat de fout in alle gevallen bij de KPN lag. Ze scrollt het na en zegt dat ik gelijk heb. Morgen tussen 10 en 12 komt de monteur, of later. Ik zeg dat dat geen afspraak is en dat ik dringend de telefoon nodig heb. Leg het uit. Het 'of later' vervalt.
We zullen zien.

Als ik in de schoppe toevallig omhoog kijk, zie ik een prachtig buidelnest hoog tegen het dak hangen. Vernuftig is onder aan een heel oude en vergane strodok een buidelnest vastgevlochten. Heeft een vrij grote opening, te groot voor een roodborst, misschien van staartmezen? Even googelen op afbeeldingen van buidelnesten. Verdraaid, ( ik zeg iets anders) dat kan niet, op het modem branden maar 2 lampjes ipv de heilige viereenheid.
Misschien morgen verder.

6 juli
Weer veel geleerd. Gezond wantrouwen. Accepteren van een mooi gebaar. Een oude bekende om raad vragen. Open zijn over narigheid.
Gewone dingen misschien, maar in het intermenselijk verkeer wel heel belangrijk. Ja, zo kunnen we er weer tegen.

Terwijl ik dit schrijf, speelt Nederland tegen Uruguay. Vuvuzela's geven als achtergrondgeluid toch wel een sfeer van spanning aan de wedstrijd. 1-1 is het nu bij rust.
   21 uur 40

5 juli
Voor de eerste keer in meer dan een jaar heb ik de auto gestofzuigd, gewassen, gezeemd en ....nee, niet in de was gezet, echnie! Zo is het wel mooi genoeg.
Jachman is meer dan tevreden.

Vanmorgen kreeg ik een mailtje van Hans Mellendijk. Een echte Achterhoeker. Columnist van De Gelderlander.  We zagen elkaar meen ik voor het eerst op een dichtersbijeenkomst in Oosterbeek, later nog eens op een paar plaatsen waar dialectverhalen en - gedichten voorgelezen werden, maar de laatste tijd, nu ik me weinig laat zien bij die ontmoetingen, zie ik hem ook niet meer.
Het mailtje kwam op een mooi moment. Ik kon een oppepper heel goed gebruiken!
Op zijn blog heeft Hans een afdeling Dichtersbankjes. Foto's van bankjes in allerlei steden en dorpen waarbij hij een verband legt met een dichter en/of een gedicht. Hij vertelde vandaag dat hij voor mij ook een dichtersbankje had gevonden, op het stationsplein in Halle. ?????? Halle? Stationsplein? Onmogelijk. Bleek het Halle (B) te zijn, las ik natuurlijk weer overheen. De foto is genomen door Bert Bevers.
Ooit maakte ik een versje op Halle in de Achterhoek. Hier  staat de link naar  'mijn' Dichtersbankje.

Zondag 4 juli          (27ºC)
De vogeltjes achter het druivenblad groeien goed. Volgens mij zijn het er 5, maar ze drukken zich zo stijf tegen elkaar aan als ik bij ze in de buurt kom, dat het niet te zien is of er nog eentje onder dit donsbergje ligt.
 
Ik denk dat het Grauwe Vliegenvangertjes zijn, omdat de ouders, zo te zien met veel enthousiasme, dat beroep uitoefenen.
Een grauw beroep? vraagt Jachman.
Misschien zijn het ook wel Tjitjafs of Fitissen of Fluiters, ik kan het niet zien, nog niet met drie vogelboeken erbij. Van de een is het staartje iets langer dan van de ander, of het oogstreepje een beetje meer geelachtig wit inplaats van witachtig geel, nou, ik geloof het wel.

3 juli   (33.6ºC)
Bertie is klaar met hooien, gisteravond is het gras in blokken geperst, zo'n 45 stuks, prachtig voer voor de paarden. Bij 30 graden hebben Bertie en Bertie de buurman het in een wagen geladen. Daar krijg je dorst van, dus kwamen ze graag met me mee voor een biertje.
Vanmorgen kwam Jan even langs en vertelde van twee insluipingen/overvallen in de buurt. Staat niets van in de krant. Het is nu al een paar maand aan de gang, insluipingen vooral. Achterhoekers zijn een makkelijke prooi. Ze hebben altijd de achterdeur of de deeldeur openstaan, de alleenstaanden blijven met wat hulp op hun boerderij wonen als ze oud worden, ze zijn dat met die deuren open, 'los' zeggen ze hier, gewend. Bingo, jongens!
Marc en zijn vrouw waren vanmiddag hier en hij vertelde dat als hij traint met wandelen voor de lange afstand hij vaak bij mensen die buitenaf wonen vraagt of hij de waterfles bij mag vullen.  Hij wordt bijna altijd vriendelijk binnen gehaald. Ik doe het zelf ook als iemand iets vraagt. naar de wc? hier is de badkamer; een fiets lenen? prima, we hebben nog een goede reservefiets; tien euro lenen omdat je je portemonnee vergeten hebt? hier heb je een tientje. In alle gevallen is er niet alleen niks vervelends gebeurd, integendeel, de mensen waren opgelucht, brachten de fiets de volgende dag terug, de man van het tientje bracht het na een kwartier al terug, want had een kennis getroffen die hem verder geholpen had. Ik weet best dat er schorem bestaat dat tassen van fietsen rukt, oude dames met een rollator berooft, je aan de praat houdt terwijl een ander het huis binnensluipt, maar ik wil mensen die om hulp verzoeken blijven helpen.

Dat komt natuurlijk ook doordat we zelf eindeloos vaak geholpen zijn. Er ging zovaak iets kapot aan de oude auto's die we hadden, we telefoneerden bij wildvreemde mensen in de huiskamer toen mobieltjes nog niet bestonden, we vroegen bij een fietstocht te mogen schuilen voor onweer of om hulp bij het plakken van een lekke band, we hadden weer eens iets vergeten in te pakken na een nacht in een hotel, enz. enz., een eindeloze rij. Bij elke keer dat we gewoon of vriendelijk geholpen zijn dacht ik dat ik dat ooit moest vereffenen. In de tijd dat we hier wonen, is dat ook een eindeloze rij geweest!

2 juli     36.3ºC
Voor de 5e keer op rij ontbijten we om goed half 8 buiten. Het is dan 21 graden. Voor vanmiddag is 34 graden voorspeld.
We houden ons zoveel mogelijk in de schaduw op, maar er wordt wel gewerkt. De inhoud van de auto - bestaand uit kaarten, gereedschap, tolgeld, oude telefoonkaarten, oude zonnebrillen, heel oude handdoeken voor het poetsen (poetsen, wat is dat?) instructie- en andere nuttige handboeken, loep, centimeter, lijstje met telefoonnummers, lijstje met autobahnnummers van toen we dwars op alle grote wegen reden, weet je nog, of ik dat weet! ik moest het lijstje typen, doe je het wel een beetje recht onder elkaar? ja, het heugt me nog- moet opgeruimd worden.   Anderhalve kruiwagen vol. Nu moet ik hem alleen nog stofzuigen en afspuiten, en dan is hij weer als nieuw. Maar eerst moet Bertie klaar zijn met hooien, want anders helpt afspuiten en stofzuigen niet. Wat een stoffig karwei is hooien!

1 juli   (max. 31.9) Hooimaand
Een drukke dag. Al vroeg even naar het ziekenhuis om bloed te prikken, naar huis voor koffiedrinken en gelijk weer op de fiets voor lekkers en fruit. Als ik weer thuis kom, is Marieke onverwacht gekomen, ze weet waar haar cacao staat en is zelf al begonnen met klaarmaken. Fijn samen buiten brood gegeten en als ze weer weggaat, het werk wacht, gaat Jachman even liggen. Niet voor lang, want de scootmobiel wordt gebracht.
De grote vrachtwagen stopt op de zandweg, de chauffeur gaat in de wagen op de scootm. zitten, bedient zo de lift, rijdt het pad naar de wei op, gaat haaks door de terrasdeur, recht door de kamerdeur en met een sierlijke draai om de tafel zwiert hij achterwaarts tot 10 cm naast de stoel van Jachman. Meneer, dat kan hij allemaal, wilt u het ook eens proberen? Maar we krijgen liever eerst instructie over de bediening.
We hebben hem voor een week op proef en besluiten dan of we hem langer willen huren. 
De brenger heeft haast, verwijst naar het instructieboek en verdwijnt, gaat vroeg voetballen kijken.
Jachman gaat even liggen. Niet voor lang, want M & M komen dagzeggen, gaan weer voor zeker 6 weken naar hun huis in Frankrijk. We praten zo'n twee uur bij en dan gaan ze pakken.

's Avonds bedenken we een drempelovergang voor de sc.m. en proberen hem uit, een fluitje van een cent.
Daarna rust. Heerlijk buiten gezeten, ik heb voorgelezen uit reisverslag 2008, (gisteren en eergisteren 2009, morgen lees ik 2008 wel uit) en pas om kwart voor 11 gingen we naar binnen. Mooie dag, beetje druk maar heel leuk.  Alleen maar aardige mensen gesproken.