Zondag 31 januari
Derde internetloze dag. Afkicken is het! Toch schrijf ik maar een paar regels om niet uit de regelmaat van het schrijven te komen.

Het was de maand van de sneeuw. Even was hij bijna weg, op een stofblik vol na. Ook de maand van vogels kijken bij de voerplank, van weinig buiten bezig zijn, van luisteren naar schitterende cd's, van lezen en praten, van opruimen en inruimen, van praten over boeken over ons brein. Jachman leest er veel over en vertelt mij er dan over. 
 
Uit indirecte metingen neemt men aan dat er in het heelal 100 miljard sterrenstelsels zijn, een 1 met 11 nullen, 100.000.000.000.
ook uit indirecte metingen neemt men aan dat er in één sterrenstelsel gemiddeld zo'n 100 miljard sterren zijn. We kijken niet op een zon meer of minder.
Uit neurobiologische metingen voornamelijk gedaan met Fmri-scans
komen gegevens naar voren waaruit men afleidt dat er honderd miljard neuronen in onze hersenen aanwezig zijn. Men neemt aan dat in het electron, draaiend om het atoom in de hersencel, honderd miljard fotonen bewegen. Er zijn dus net zoveel neuronen in onze hersens als er sterrenstelsels zijn en net zoveel fotonen als er sterren in het heelal zijn.
 
Wetenschappers opperen, dat de mogelijkheid bestaat, dat in die enorme hoeveelheid fotonen, electromagnetische energie, het raadsel 'geest' gevonden kan worden. Ons geheugen, onze dromen, ideeën en voorstellingen zouden daarin opgeslagen kunnen zijn. Misschien ook het geheim van wat Leven is.
Dat zullen we volgens die wetenschappers echter nooit weten, want onder bepaalde waarnemingen veranderen die fotonen van eigenschap, soms gedragen ze zich als deeltjes, soms als beweging zonder massa.  

Jachman is gefascineerd door de ontwikkeling van het hersenonderzoek van de laatste 10 jaar. Vooral de zoektocht naar wat de 'geest' is, waar herinneringen opgeslagen worden en hoe ze weer opgeroepen kunnen worden of spontaan verschijnen door een geur bijvoorbeeld, wat dromen zijn, hoe ideeën ontstaan, interesseert hem mateloos.    
Ik heb er absoluut geen verstand van, maar ik ben een gefascineerd toehoorder als Jachman bij de hutspot college geeft. 

30 januari
Het is weer zover. Telefoonstoring en dus geen mail en internet. Balen. In oktober/ november hadden we het ook, een kabelbreuk ergens onder de zandweg. En in de verdeelkast op de Rikker werden de kabels verwijderd omdat we niet op het 'schema' stonden. De verdeelkast zelf trouwens ook niet! Dubbele fout dus. Dat zal toch niet weer zo zijn?
Verder hadden we een heel prettige dag bij M&M. Het sneeuwde gistermorgen toen we hier wegreden uit een witte wereld. Bij elke kilometer westwaarts werden de weiden groener, en omdat het sneeuwen in regen overging, dooide de sneeuw snel. Toen we 's middags thuiskwamen was onze wei weer de witste. Duidelijk de meest oostelijke.

28 januari
Ik heb vanmorgen een kortdurend kapsel laten zetten. Ja, zetten, want zo ziet het er altijd de eerste dag uit, het is net niet mijn eigen hoofd, maar dat van een mens dat hoopt voor een dame te worden aangezien. Er waren tijden, lang lang geleden, dat wassen genoeg was om dikke schitterende vlechten met onderaan een mooie krul te hebben waar vriendinnetjes jaloers op waren.
Hoe mensen toch met plezier elke week naar de kapper kunnen gaan!  Ik vind het verschrikkelijk!
Het ligt niet aan de kapper, dat is een lieverd, hij is van de vrouwelijke soort. Hij is jaren getrouwd geweest met een heel aardige wijze vrouw en samen deden ze de salon. Dat doen ze nu ook nog, maar de omstandigheden zijn totaal veranderd. Ze zijn uit elkaar gegaan toen de kinderen jongvolwassen waren. Hij woont samen met zijn vriend en komt elke morgen van 60 km afstand hierheen, zij is weer getrouwd en is dan ook al in de zaak. Harde werkers, die prima met elkaar omgaan en zorgen voor een prettige sfeer.
Nee, het ligt aan het gefrunnik, aan het geen baas zijn over eigen hoofd, aan de spanning of het wel goed gaat, aan de 20, 30, of 100 euro die leuker te besteden zijn, aan Lynn, of Mellie, of Jody, die tijdens het wassen naar buiten staren of zichzelf bekijken in de spiegel, maar vooral ligt het aan het lamplicht.
Je wilt er toch een beetje pront bijzitten tijdens zo'n behandeling, met zacht licht op je tijdschrift en gezicht, en niet onder fel wit licht dat van boven komt en de rimpels en wallen diepe donkere schaduwranden geeft! Zo, nou ken je mijn frustratie en weet je, dat je niet de enige bent.

27 januari
Haring gehaald op de markt. Ik moest hem liefdevol bij laten komen boven de verwarming, hij was te koud om zo op te eten. Een zoute haring nota bene. Kun je nagaan hoe koud IK was!
Bij Bol al op 15 jan. een tweedehands boek besteld en betaald. Wat me nog nooit is overkomen, het kwam maar niet. Vanmorgen een excuusmail van Bol. Er zouden maatregelen genomen worden tegen de nalatige aanbieder. Het geld wordt teruggestort. Mooi.  Heb nu bij een andere verkoper de bestelling geplaatst. Woont in dezelfde plaats. Doen ze samen? Ik wacht af.

26 januari
Een prachtig rode zon schijnt onder de dennen door. Op de foto is hij oranje.

Gistermiddag is er een heggemus vermoord. Het begon met een gevecht tussen twee mannetjes. Ze vlogen als vechtende fazanten al hakkend en borst tegen borst van de grond op. De zwakste wankelde struikelend met een bloedende kop dizzy weg door de sneeuw en werd toen ook nog eens achterna gezeten en gepikt door een boomklever. Einde van heggemus.

25 januari
Gisteravond begon het al vroeg te sneeuwen en nu om 9 uur sneeuwt het nog. Dichte, fijne motsneeuw, die weinig aanbrengt, 2-3 cm ongeveer. Toch is alles weer wit, zelfs de gepekelde stoep.
De gestoorde boomklever vecht nu al drie dagen met zijn spiegelbeeld. Hij tikt als een razende tegen de ruit. Ik heb veel foto's gemaakt, maar moet tegen het licht in fotograferen en dan zie je alleen maar een donkere vlek. Dit is de beste. Misschien stuurt Wolfgang nog een betere. Hij maakte ook een schitterend filmpje van die rare vogel.
In de Tubantia schreef Jan Bengevoord eens, dat je de boomklever in het bos wel hoort, maar niet of zelden ziet. Ik denk dat Jan waar hij nu woont, ook wel heel vertrouwd is met die vogel.


Zondag 24 januari
Dochter belt vanuit Duitsland: Kunnen we boerenkool komen eten en blijven slapen? Natuurlijk kan dat, graag, fijn, we hebben elkaar al 7 weken niet gezien. Ze zijn er al bijtijds vrijdag en we eten inderdaad boerenkool. Mét mooie vleesribbetjes, verse worst en rookworst. Ik had voor alle zekerheid nog teruggebeld of het geen grapje was, maar dat was het echt niet, bij haar in de buurt van de Schaumburg wordt geen boerenkool verkocht en ook nauwelijks door de boeren verbouwd. Dus alsjeblieft, moeder!
Marieke en Ton komen zaterdag ook en het is zó goed om met elkaar te praten, samen te eten en te lachen!

Een paar van zulke dagen laten me wel heel scherp de tegenstelling voelen met alle ellende op Haïti. Het helpt die mensen echter niks als ik mijn dagen laat versomberen door steeds aan de gevolgen van die aardbeving te denken. Het blijft tóch wel steeds op de achtergrond van m'n gedachten. 

22 januari
De Minister zou het bedrag dat wij tot 12 uur 's nachts gaven, verdubbelen.
De uitslag vanmorgen op het nieuws: De Nederlanders gaven ruim 84 miljoen, maar hier zat de verdubbeling van Koenders al bij. Nee, wij gaven dus 84 miljoen, Koenders verdubbelt met belastinggeld.
Wat er met het geld gebeurt, wordt tot op de laatste cent door de Rekenkamer gecontroleerd. Zegt de minister. Prachtig, zolang het geld op een Nederlandse bank staat, maar daarna? Wie zullen zich als gieren op de berg geld storten?
De minister: 'Een gedeelte komt zeker goed terecht.'
Je mag hopen, dat alles goed terecht komt!
Hoe komen al die doodarme mensen uit de krottenwijken aan wapens?

21 januari
Niet te bevatten. Al die beelden van wanhoop, plundering en moord.  Ronddwalende mensen tussen de puinhopen. Machteloosheid.
Geld kunnen ze niet eten. De VN- goederen in de opslag worden niet uitgedeeld, te gevaarlijk. Het gekkenhuis waar 'mandaten' belangrijker zijn dan mensenlevens. 

20 januari
ZON!! Weliswaar waterig, haast een beetje winterslaapachtig, maar toch..
Er waren ook weer meer mensen op de been, en ze bleven eens even staan kletsen ipv alleen maar 'koud he?' te kreunen vanachter hun sjaal.

Bij de keuken ligt nog een klein beetje sneeuw. Ik keek even bij 20 januari '09 en zag daar deze foto. Vandaag kan ik er precies zo één maken. Doe ik niet.

Scheepsschroeven- en scheepsmotorenfabriek weg uit Nederland. Het hoeveelste bedrijf is dit al?  

19 januari
Nu het licht helderder wordt, zie ik de ongerechtigheden in huis veel beter. Een te volgestouwde schuur met spullen die misschien weg kunnen, maar inmiddels al een half jaar  staan te beschimmelen, dus nu eindelijk zonder hartzeer, met de vuilnis meegaan.
Het voorjaar kriebelt duidelijk. Het nest moet schoon. Te beginnen bij de schuur.

18 januari
De wei is bijna weer groen en rond het huis liggen alleen nog resten schepsneeuw. Sneeuwklokjes komen al drie centimeter boven de grond uit.
Ik ben op schilderles aan een ander werk begonnen, de rij voor de bakker waar ik al maanden mee bezig ben, schoot niet echt meer op en ik wil ook wel eens andere kleuren zien.

 
Zondag 17 januari
Vanmorgen. We zien op een gegeven moment niet één vogel meer op de voerplaats. Wat idioot! Een rover in de buurt? Sperwer? Kat? Nee, geen rover te zien. Bovendien wordt er dan ook gewaarschuwd en gescholden vanuit een veilige schuilplaats als die belagers in de buurt zijn. Het is doodstil. Vreemd.

Even later schiet Jachman overeind.'Wat was dat? Zag jij dat ook?'
Nee, ik heb niks gezien. Hij had nog net een groot beest in de schoorsteen van de schoppe zien verdwijnen. En nu zijn er opeens wél veel grote en kleine vogels, die hard scheldend erboven rondvliegen.
Wat zou het zijn, een steenmarter of een kat? We wachten af of er weer iets uit de schoorsteen komt. De kijker in de aanslag. Als er een grote vogel inzit, dan komt die er niet weer uit, dat kennen we van de schoorsteen van de open haard. Een kauw, ja, die zou dat wel kunnen.
Na zo'n 5 minuten hebben we genoeg van het getuur, hij redt zich maar.

Net op dat moment wurmt zich iets donkers naar boven uit het gat en gaat op de rand zitten. Draait zijn kop bijna 360 graden rond: een bosuil. Hij plukt wat aan zijn veren, kijkt naar de schetterende vogeltjes, haalt zijn schouders op, neemt een sprongetje en vliegt in glijvlucht naar de plek achter in de dennen, waar vaak uilen zitten.
Maar wat zocht hij nou in de schoorsteen???

16 januari
Vier dagen na de aardbeving in Haïti zijn er al 50.000 doden geborgen. Meer dan er inwoners in Zutphen zijn (47.000) Ik moet grote getallen altijd relateren aan omstandigheden die ik ken, waar ik me iets bij voor kan stellen.
De ellende van de overlevenden kan ik me niet of nauwelijks voorstellen, onze omstandigheden zijn ook bij verdriet en verlies betrekkelijk comfortabel. Wij hoeven geen dorst te lijden, geen honger, we ruiken niet dag en nacht de lijkenlucht, wij hebben een eigen plek om te liggen, een plek om te rouwen.
Arme mensen van Haïti.

15 januari.
Johanna Reiss, Hannah de Leeuw, ze werd Annie genoemd, heeft nu drie (jeugd)boeken geschreven respectievelijk over haar onderduiktijd in Usselo, het eerste jaar na de oorlog in Winterswijk en haar verdere leven in Amerika. 
Met Jo had ik het over de titel van het tweede boek, hoe heette dat toch? Ik meende Een goed jaar, Jo dacht iets met slecht erin, Een slecht jaar?
Het heet Geen slecht jaar.
Je hebt iets van de titel onthouden, ik zie het glas half vol, Jo twijfelde over half leeg, het blijkt: niet half leeg.

Jo heeft met Annie op school gezeten. Hun huis staat er nog. Toen het gebouwd werd, stond het aan de rand van het dorp, nu is er een compleet dorp bijgebouwd.

14 januari
 
Vanmorgen hadden paaltjes nog een muts op, vanmiddag was er al veel weggesmolten. 
We hebben vanmiddag gewandeld over een glibberig wordend sneeuwpad. Ondergronds werd al hard gewerkt om ook van die kant de grond weer bloot te leggen.

Waar de zandzuiger bezig is, staat dit iets te klein bemeten bord:


13 januari
Ruzie bij de voerplek. Een week geleden was er 1 merel en die kreeg een rotte appel. Helemaal gelukkig, tot merel 2 erbij kwam. Nou goed jongens, ik snij hem in tweeën en leg de stukken ver uit elkaar. De 2 merels vechten eerst bij het ene stukje, daarna bij het andere stukje. Nu zijn er nog twee merels bijgekomen. Ik kan 4 stukken appel neerleggen, tevergeefs, merels kunnen niet tellen, ze beloeren elkaar en vechten.

Roodborst kent het mezenkunstje nu bijna, hij is al in het kolibriestadium. De vetbol hangt een halve meter boven de voerplank en roodborst vliegt tot naast de bol, steekt zijn poten uit om te grijpen, durft het toch niet aan, blijft fladderend naast de bol hangen, kan er b ij n a  bij komen, maar stort dan doodvermoeid terug op de plank. He,he, even bijkomen. Nog één keer dan. Het lukt hem al fladderend om er een klein stukje vet uit te trekken, maar dat valt naar beneden, eerst op de plank, dan op de grond en verdwijnt in de bek van vink. 

12 januari
Vandaag wordt Dini 75 jaar. We kennen elkaar al bijna ons hele leven. In de eerste klas van de R.H.B.S., zoals die toen nog heette, leerden we elkaar kennen. We waren allebei een jaar ouder dan de meeste anderen, want ik had al een jaar MULO gehad en zij was na de lagere school in een van de buurtschappen een jaar in het dorp naar school C geweest. Daar gingen alle kinderen heen die aan het eind van klas vier advies HBS kregen. Je kreeg daar Frans en werd getraind in toelatingsexamen doen. Je moest dan natuurlijk wel mógen doorleren van je ouders. Als boerendochter mocht zij dat niet, haar oudere broer wel. Ze konden beiden evengoed en dat was heel goed leren. Zo ging dat eind jaren '40. 

11 januari
Na het schrijven van het vorige stukje, ging ik naar de keuken om te gaan koken en wat liep er over het aanrecht?
Zulke dingen, die op een bepaalde manier rijmen, vind ik zó leuk.
   Minder leuk is de afgebrokkelde voeg.

Vanmorgen zagen we een scheve sneeuwpet met een enorme ijspegel eraan op de rioolkast. Hoe kan die zo scheef zakken? De wind komt van rechts.
Waarschijnlijk is de losse sneeuw eerst gedooid, daarna door de strenge vorst als een koek aanelkaar gebakken en toen door het trillen van de motor in de kast scheef gezakt. We zijn benieuwd hoelang hij blijft hangen, want een paar keer per dag slaat de motor aan. 

Zondag 10 januari
Van Jachman onverwacht een cadeautje gekregen, Anton Korteweg, Ouderen zijn het gelukkigst, gedichten. Het woord Gedichten staat op de kaft in een 90 graden hoek, haaks dus, onder de titel, evenwijdig aan Meulenhoff en onder die beide woorden staat een gebogen streep, als een lachende mond op een kindertekening. We zijn gewaarschuwd.
De gedichten staan onder hoofdstukjes met als titel Onmachtige sukkels als wij, We waren behoorlijk wanhopig en Het seizoen is bijna gesloten. De, meest korte, gedichten lijken vaak luchtig, zijn het ook grotendeels, maar bevatten dan een slotzin, die je met de neus op bijna dood gaan, geestelijk dood zijn, of ander ongemak drukt.
Als voorbeeld het eerste gedicht:

Naar Schouwen

Boven een fietsende knie
liftte vanaf Kortgene
een lieveheersbeestje mee.

Langs vlas, noten, stokrozen,
huisjes Plexat, Krekwakwou,
bedwong het de Oosterschelde
op een behaard bovenbeen.

Maar voor Zierikzee was bereikt,
was het weg. Foetsie. Verdwenen.

Twee dingen doen ertoe
in Zeeland en daarbuiten:
aangewaaid worden en weg-.
              *****

Let op de titel, zegt juf

9 januari
Een lezer van gisteren, niet van gisteren! opperde 'binnenhalen'. Dank je, Grrl. Dat is een heel goed woord voor downloaden, maar eigenlijk had ik het liefst iets van een 'down'-vertaling in het woord. Maar ook al vinden we een geschikt Nederlands woord, niemand zal het gaan gebruiken, ik maak me geen illusies.

Koud vanmorgen! Ik hoefde alleen maar voor de krant naar het dorp. Jachman was echter zo aardig om zijn krantje zelf te gaan halen en reed al om kwart voor negen weg.
Verrassing, hij bracht van de markt een paar visjes mee. Het was maar een kleine markt, veel verkopers waren lekker thuis gebleven, maar de visboer, de poelier en een groenteboer stonden er wel. Toen Jachman langs de kramen liep, werd er toevallig luid geapplaudisseerd.  Hij vroeg of er iets van een feestje was of zo. Nee, het was voor hem bedoeld. Ze hadden afgesproken om te klappen voor alle klanten die vanmorgen de sneeuw en de kou trotseerden.

8 januari.
We kregen van onze Franse camping een lekkermakende folder in vier talen en versierd met mooie kleurenfoto's. Natuurlijk wordt de website vermeld waar je het naturistenhandvest kunt vinden en downloaden.
In het Frans hebben ze een nieuw mooi Frans woord voor downloaden: télécharger,
in het Duits hebben ze er een mooi Duits woord voor: herunterladen
in het Engels hebben ze er een mooi Engels woord voor: downloaden
Wat wij als mooi Nederlands woord hebben? downloaden!
Waarom niet:  neerladen, neerbergen, afbergen, neervoeren, of woorden als ophalen en invoeren. 
We hebben nog een Engels woordenboek uit 1981 en daar staat downloaden nog niet in. Ik had mijn eerste pc in 1992 en kreeg tien jaar later op de tweede pc een internetverbinding. Nog maar acht jaar geleden! en ik kan me nu mijn leven niet voorstellen zonder internet.

7 januari.
Ik keek net even wat ik op de drie vorige 7 januari's schreef. Hoog water, laag water in de beken, en vorig jaar het vreemde verschijnsel zelfwerkende luxaflex. Dat is waar ook: sinds de kabelbreuk hier hersteld is, heb ik geen internetstoring meer gehad en gaat ook de luxaflex niet meer uit zichzelf naar beneden! 
Raar, dat je niet onmiddellijk opmerkt dat iets onbelangrijks er niet meer is. Het lijkt een beetje op pijn in je teen. Ik had nooit pijn in mijn teen, maar opeens voelde het niet goed. Een week aan die teen gedacht. Me geërgerd, zielig gedaan en toen iemand me een tijd later vroeg hoe het met m'n teen ging, was ik stomverbaasd, teen? wat is er dan met mijn teen?
Niet meer aan gedacht, vanzelf overgegaan.

Vanmiddag hebben we een schitterende sneeuwwandeling gemaakt. We kwamen langs een wit Hilgelo met een zwart wak vol donkere eenden en zwarte meerkoeten maar met één wit eendje, liepen in oranjeachtig licht door een zwart-wit Bönnink, onder een zachtblauwe hemel.
       
6 januari.
Om 8 uur vroor het ruim 8 graden en door de hoge relatieve luchtvochtigheid voelde het heel koud aan toen ik de overgebleven oliebollen in sinaasappelnetjes in de boom hing. Door de aangeboren nieuwsgierigheid van mezen en roodborsten zullen die al gauw een oliebol in een esdoorn of klimroos herkennen als iets eetbaars.
Heel anders reageert een ijsvogel. Die verhongert als de beken dichtvriezen, omdat hij duikend op vis jaagt en een visje dat op het ijs neergelegd is niet als voedsel herkent. Als hij het wel zou herkennen, zou hij zich te pletter vliegen tegen het ijs.  
Weinig ijsvogels dus en veel mezen.  
'k Heb net even gekeken. Mezen hangen aan de oliebol, pikken er geïnteresseerd tegenaan, denken dan... neu, niet zo lekker als kokosnoot.
Zoals wij van dure kreeft proeven, en stiekem denken...neu, geef mij maar een haring.   

Drie uur 's middags: de mezen zijn dol op oliebol. Even later de boomklever ook.
   (foto's gemaakt door ongezeemd dubbel glas heen)
De boomklever pikt stukken uit de oliebol en vliegt ermee naar het bos. Zeker visite vanavond.

5 januari.
Grijs en bijna miezerig weer. Het vriest maar 1 graad. Vanmorgen een tijdje gekeken naar een buizerd die in een boom aan de overkant van de weg zat. Hij kon kennelijk geen goede uitzichtplek vinden en draaide rond de dik met klimop begroeide stam, klauwend van tak naar tak. Eten roofvogels misschien ook bessen als ze honger hebben? Ik vraag het vogelkenner Jachman.
"..dan moeten ze wel héél oud zijn!" 

4 januari.
De minimumtemperatuur was vannacht boven de sneeuwlaag -11,6º C. Minder koud dan aangekondigd. We keken gisteren op tv jaloers naar de zon die elders in Nederland volop scheen. Hier was het een grijze dag. Wel zagen we weer een groep van zo'n dertig kraanvogels naar het zuiden vluchten. Al twee nachten ervoor had ik ook al het geroep van deze trekvogels gehoord.

De Volkskrant bericht vanmorgen over het ontslag van een vrijwilligster door bisschop Eijk, gossie, wat zeg ik nou, aartsbisschop Eijk, in Utrecht. Ze had haar mond opengedaan tegen het opheffen van de priesteropleiding.. en dat mag niet, je mond opendoen, zeker niet als je één van de Bruiden van Christus bent. Omdat ik haar van vroeger ken, volg ik het verloop met belangstelling. Zet hem op, meid!

De zon schijnt!    

Zondag 3 januari
Het sneeuwde opnieuw gisteravond en ik maakte deze foto's. Over goed vier maanden kunnen we weer onder de blauwe regen zitten. Wenn Gott es will.
     

Aan die uitspraak moet ik denken, omdat ik weer in het boek keek met verhalen over Grolle, Groenlo dus.
In 1880 ongeveer kreeg de Joodse vrouw Smoel, in Duitsland geboren, veel klachten over haar lastige zoontje Dolf. Toen hij voor het eerst naar school moest, zei ze opgelucht tegen een buurvrouw: 'Wenn Gott es will, geht unser Adolf morgen zur Schule.'  ....... doch God wol wal, moar Adolf gong neet!

Vanmorgen om 9 uur was het -9,5º en de max. temp. vandaag was -4,5º. Geen zon gezien, 't was zwaar bewolkt.

2 januari
   Op het omslag van Freriksnieuws stond vorige maand een schitterende foto van de Scholtenbrug met zicht op de dorpskern van Winterswijk. Toen ik vanmorgen naar de markt ging, maakte ik deze foto, die op de foto van Geurt Schut lijkt, maar meer ook niet. 
  Toen ik me omdraaide, kon ik deze foto van het Oude kerkhof maken. Het ligt een paar meter hoger dan de wei met de beek.

De camera ziet beter waar onze ingang is, dan ik.

Vrijdag 1 januari 2010
Nieuwjaar-winnen. Kinderen gaan hier met tassen en klapperpistooltjes de buurt langs om nieuwjaar te winnen. Ze verzamelen zich om half tien bij de brug met een slee, een bolderkar voor de kleinsten en grote boodschappentassen. Ze mogen niet ouder zijn dan groep 8. Meestal gaat er een van de ouders mee als de oudste kinderen nog klein zijn. Dit jaar is het maar een klein clubje, vijf, er zijn weinig jonge kinderen in de buurt.
De grens van de buurt ligt vast, je mag niet naar mensen die geen 'buurt' zijn.
Het zijn hele afstanden die die ukkies moeten afleggen. De boerderijen liggen ver van elkaar en ze moeten lopen, want nieuwjaarwinnen op de fiets, dat kan niet.
Het sneeuwde vanmorgen en het vroor nog licht.

Toen ik zo klein was, woonde ik in het dorp en we gingen naar iedereen waarvan we dachten dat die wel iets zou geven. Nooit iets gehoord over wel daar heen, maar niet daar heen. 
Toen we volwassen waren, gingen we ook elk jaar nieuwjaar wensen, het winnen was er toen af. We gingen naar ouders, grootouders, ooms en tantes, voor zover ze in de buurt woonden tenminste. Het zal wel een overblijfsel zijn geweest uit de tijd dat niemand telefoon had.

We hebben buren die zo'n 15 jaar geleden hier zijn komen wonen, en die van de buurt kwamen aan de andere kant van de beek. Daar hadden ze hun vrienden en bij die buurt zijn ze ook nog 'lid' gebleven. Ze horen nu bij twee buurten. Dat komt vaker voor.