Zondag 28 februari
De wasmachine draait. Mooie dagen gehad! Het is moeilijk om precies te zeggen wat er nou zo fijn aan was, we deden niets bijzonders, maar dat dan op een goeie manier.
Hm, beetje vaag. Opnieuw proberen.
De aardse basis van het 'fijn zijn' was lekker eten en drinken, daar houden we allemaal van en dat praat ook gemakkelijk, bijvoorbeeld over aardbeien, die we niet hadden, want we eten steeds vaker seizoensproducten en dat zijn in dit jaargetijde niet de aardbeien; aardbeien zijn immers zomerkoninkjes, die eten we dus 's zomers. We lusten toch geen winterkoninkjes! zegt Jachman. 
Maar helemaal concequent is hij niet! Wilde Alaskazalm vindt hij heerlijk en verse gestoofde pruimen. Waar die vandaan komen? Ja, en ook nog met kaneel en suiker!!
Waar ligt de grens? Bij peultjes uit Kenia? Op een voedingssite las ik: 'Kijk eens op het label van het groente- of fruitproduct dat u koopt. Waar komen uw boontjes vandaan? Het vervoer van bederfelijke producten zoals asperges, peultjes, verse kruiden en zacht fruit uit een ander continent gebeurt vaak per vliegtuig. Het invliegen van een kilo boontjes uit Kenia kost circa 70 megajoules energie, dat is vergelijkbaar met de energie van twee liter benzine.'
Gelukkig hebben we het daar aan tafel niet over gehad, wel over hutspot en bitterkoekjespudding vol jaminkoekjes en rum.  Ja, het waren mooie dagen, ech wel!

27 februari
Logees. Morgen verder.

26 februari
Kraanvogels trokken vanmorgen vroeg over, de zanglijster floot zich in, 2 boomklevers repeteerden nog eens hun liedje, de hazen zijn actief, kortom lente.
Straks komen de logees, nu ga ik eerst briefjes maken, boodschappen doen en bedden opmaken. Fluitend!
De zandweg is opgehoogd met heel wat ladingen zand. Met man en macht wordt er al anderhalve dag aan gewerkt. Door de opdooi konden vrachtwagens niet meer bij de achterbuurman komen, vandaar.

25 februari
Karstadt, der grosse Schlussverkauf. Na de documentaire van gisteravond (ARD) kan ik nog beter begrijpen hoe groot de frustratie en woede is van de medewerkers van dit concern. Onze dochter werkt er ook en tot voor kort met veel plezier.
Door de top van het bedrijf werd onder één hoedje gespeeld met de bank Oppenheim.  Aandelen werden verkocht, daarna werd door zogenaamde slechte prognoses de beurskoers zo beïnvloed, dat de koers kelderde. Toen die heel laag was werden door directie en vriendjes aandelen (weer) aangekocht waarbij voor miljarden de gebouwen als onderpand gegeven werden aan de bank. Er werden toen weer berichten uitgegeven dat het de goede kant op ging met Karstadt, de koers liep hoog op en de aandelen werden weer verkocht door de top.
Onderweg bleef er heel veel aan de strijkstok hangen, belastingen werden ontdoken, 300 miljoen is onvindbaar, ergens in dit ondoorzichtige en aan alle kanten ontkende gesjoemel komt ook Nederland in beeld. Adressen van onduidelijke vastgoedhandelaren bleken brievenbusadressen te zijn in Amsterdam, niet onder een naam, maar slechts met een nummer.
Terwijl dit alles zich in 8 jaar afspeelde, moesten de werknemers vier x loon inleveren, inmiddels tot 25% van het eerstverdiende loon. De top leefde er goed van, enorme villa's in Zuid-Frankrijk, grote jachten, luxe privéjets enz.
Er kwam nog veel meer rotzooi aan bod. Om ziek van te worden.  
De 'leidende privébank sinds 1789' is door deze affaire een lijdende bank geworden, namelijk overgenomen door Deutsche Bank voor 1 miljard.  

24 februari
Vanmorgen regen, vanmiddag zon. 11 graden. Lentegevoel. We móeten naar buiten, ja, echt, waar de vogeltjes fluiten! Op het Hilgelo drijft nog flink wat ijs, waar meerkoeten en eenden heerlijk op staan te zonnen.
Een stevige gierlucht hangt boven de weiden, kan ons niets schelen vandaag, dat hoort gewoon bij lente! 
Jachman rust even uit op de houten stuw in de Ratumse beek.
 
Als we thuis komen, betrekt het, de zon schijnt nog even heel fel op de grassen in de voortuin. 
Volgende week gaan ze eraan, de losgestormde stengels waaien overal heen.

23 februari
Op 19 februari schreef ik kort over een aardige mail van de vorige Jachman, de laatste Wamelink die in dit huis geboren is.
Nu kwam er een vervolg op die mail van hem binnen: een overzicht van alle Wamelinks die hier op Jachman gewoond hebben en/of  er geboren en gestorven zijn. Hijzelf is de laatste Wamelink die hier geboren is, zijn zoon is in het ziekenhuis geboren, telt dat wel? nou vooruit, hij heeft hier nog wel bijna een jaar op Jachman gewoond.
'Onze' Wamelink dus, Ab, heeft ook weer een kleinzoon, maar die is niet in Winterswijk geboren, jammer voor hem, maar ver weg ergens, helemaal in Soest. Is dus geen Achterhoeker.

De eerste Wamelink heette Hendrik Jan en was in 1811 in Bredevoort geboren. Hij kwam als voerman in dienst op kasteel het Waliën en was de eerste bewoner van 't gloednieuwe boerderijtje/cafeetje dat voor hem gebouwd was in 1848.
Ab Wamelink vertelt: 'Op 11 november 1865 kwam deze Hendrik Jan met paard en wagen vanaf het dorp rijden en ging niet zoals ze bij Jachman gewend waren naar huis, maar reed in het tweedonker, schemering, door naar het Waliën en daar bleek tot grote droefheid Hendrik dood in de wagen te liggen. Het paard had kennelijk geen leiding nodig en ging richting huisadres, zijn stal dus.'
De Wamelinks heetten Jan Hendrik, Hendrik Jan, Jan Albert, Jan Hendrik, de laatste was de vader van Ab Wamelink, mijn zegsman. Zelf kreeg Ab maar liefst drie namen, Jan Albert Willem. Prachtige stoere namen. Daarna kwam de klad in die mooie Achterhoekse namen, want hij noemde zijn zoon Richard en zijn kleinzoon heet zelfs Vincent! Ook wel mooi, maar ja... toch anders...

22 februari
Van Moskou naar Moermansk, Jelle Brandt Corstius is weer onderweg in Rusland. Genieten,  van zijn gestuntel met de Volga huurauto, zijn ontmoeting met het actiecomité van de communistische partij, dat volgens een belangrijk heer in indrukwekkend uniform, een voorbeeld aan Amerika kan nemen! Zijn gesprekken met mensen van de Gaz autofabriek in Nizjni-Novgorod die op straat komen te staan door de crisis, de gesprekken met vrouwen in hun volkstuinen, met mensen in een dure nachtclub waar even de wc met flessenwater doorgespoeld moet worden wegens een breuk in de waterleiding. Boeiend het verschil tussen de ouderen die wel terug willen naar het communisme, en de moderne aan luxe gewende jongeren die daar niet aan moeten denken! Weer een schitterende uitzending.

Zondag 21 februari
Zus bracht nummer van National Geographic mee, waarin artikelen staan over wolven en de Nazca hoogvlakte, onderwerpen die ons beiden interesseren.
Het wolvenartikel gaat over gebieden waar wolven wel of niet meer voorkomen. Als elanden grazen in gebieden waar geen wolven meer zijn die ze in toom houden, is de vegetatie daar teruggebracht naar een soort steppe (een roedel wolven eet 1 eland in de twee dagen). Er is nauwelijks nog struikgewas, er zijn weinig vogels en andere dieren. Wolven zorgen door hun eetgedrag voor een veelvormiger natuurgebied.

Sinds we door Maria Reiche en later door Erich von Däniken iets te weten zijn  gekomen over de Nazca hoogvlakte in Peru, zijn we gefascineerd door de enorme tekens, tekeningen of wat het dan ook mogen zijn. Wie maakte ze, waarom en wanneer?

20 februari
Ze zijn er nog! In ieder geval nog één. IJsvogels bedoel ik. Telkens als ik er een zie, misschien maar 3x per jaar terwijl we toch pal naast een beek wonen, geeft het me een gevoel van naar een wonder te kijken. Zo'n prachtige vogel, -je zou hem eerder langs de Amazone verwachten dan bij de Ratumse Beek- , die daar rustig op een tak voor je keukenraam zit te vissen. Heel bijzonder. Nu was het extra leuk, omdat we hem allemaal zagen. 

19 februari
Bij de groenteman vraag ik om Brussels lof. 'Wat zegt u?' vraagt het meisje. Ik herhaal het en ze zegt dat ze dat niet heeft. Haar baas hoort dat en roept: 'Witlof!'
Ik wil iets anders dan gewoon met witlof maken en struin het www af naar een recept. Op een Belgische site vind ik een recept van wit loof. Laat ik nou nooit aan loof gedacht hebben bij lof! Stom natuurlijk, maar je bent misschien blind voor de betekenis van woorden die je geleerd hebt voordat je verbanden kon leggen. Wit loof, twee woorden. Een heel ander beeld. Door dat 'loof' ben ik helemaal van mijn gedachte 'wat doe ik nu eens anders met Brussels lof' afgebracht. Heb geen zin om het opnieuw te gaan zoeken en daarom eten we vanavond gekookt lof met ham en een eitje van Jo. Heerlijk!

Zoiets is er ook met 'Jachman'. Die naam had betrekking op jagen, maar ook op de andere betekenis van jagen, vrachtrijden met paard en wagen. De eerste jachman die hier woonde was in ieder geval ook vrachtrijder.
Een achterachterachterkleinzoon van die eerste jachman, Wamelink, heeft deze site gevonden en vertelde erover aan zijn vader en die stuurde me een heel aardige mail. Hij komt binnenkort langs met zijn zoon, die hier in dit huis geboren is een klein jaar voor wij hier kwamen wonen.  Leuk zoiets.

18 februari
Met verbazing gistermiddag gekeken naar een jongen en een meisje van een jaar of 16, die samen op één brommer kwamen aanrijden, op de brug stopten, afstapten, (zij alleen, hij bleef comfortabel zitten) en daar 2 uur lang bleven lachen en praten.....bij een gure wind en een temperatuur van net boven het vriespunt.  Dan moet je toch wel gloeien van liefde!
  Wij gloeiden ook gisteravond bij dit prachtige haardvuur!

17 februari
De directeur van de Koninklijke Nederlandse Akademie voor Wetenschappen mag om de paar weken een wetenschapper uit zijn stal laten zien bij DWDD. 
Gisteravond was er een biomedisch technicus aanwezig, Otto den Braver, die als student en shorttracker een schaats ontworpen had waarmee nog sneller bochten gereden konden worden, de PeakSkate.  Hij was nu afgestudeerd en bezig aan zijn promotie-onderzoek: meetapparatuur voor schaatstechniek en computermodellen ontwikkelen daarvoor.
Een aantal instellingen vindt dit zo belangrijk, dat er geld in gestoken wordt:
NOC*NSF, InnoSport, KNSB en TU Delft. De website van InnoSportNL geeft een aardig kijkje op het belang van de schaats en de ermee samenhangende belangen voor het bedrijfsleven. 
Toch vind ik het vreemd dat er voor 'de schaats' - misschien dus voor kampioenschappen, titels, naam en eer - zoveel kennis en vernuft ingezet wordt. Kan dat niet zinvoller ingezet worden voor de verbetering van leefomstandigheden van mensen? Om hoeveel geld en manuren gaat het eigenlijk?
De afgeleide kennis die door het meten van schaatsen beschikbaar komt, zou dan  toch ook, alleen op een andere manier, voor het bedrijfsleven beschikbaar komen?  

16 februari
Zon!!!  De zon schijnt fel op de vannacht gevallen sneeuw en geeft schaduwen aan de diersporen.
    

We wonen in een niet-carnavalgek gebied. In overwegend katholieke plaatsen in de buurt zijn ze natuurlijk wel zot.
En vaak ook zat.
Het eerste waar ik gisteren aan dacht toen het bericht van het afschuwelijke treinongeluk in België bekend werd: het zou best kunnen dat er verband met carnaval is.
Toen ik dit tegen Jachman zei, moest hij denken aan zijn diensttijd op de vliegbasis Woensdrecht. Op maandag waren er toen 3 gevallen van lichte schade aan vliegtuigen door onoplettendheid. Gelukkig alleen maar op de grond. Wel werd er voor toekomstige carnavals voor 3 dagen een vliegverbod afgekondigd.   

15 februari
Vannacht heeft het weer streng gevroren. De weerstations Henxel en Meddo melden resp.  -10.2  en -10.7ºC bij een hoge relatieve vochtigheid van meer dan 90%.  Wij wonen ongeveer midden tussen beide meetpunten en hier is het ook koud!
Binnen geurt het naar pruimen met kaneel die staan te koken in een staart wijn. Ik krijg zo'n warm gevoel van binnen, wie zong dat ook al weer. O, nee, dat ging over een heel apart gevoel van binnen.
Gisteren hebben we saucijzenbroodjes gegeten. De laatste aten we misschien wel dertig jaar geleden. Toen waren het nog broodjes zonder n. Ik blijf die n 'idioot' vinden. Wie zou hem uitspreken?
Maar nu ken ik 'm wel weer. De smaak van zo'n broodje.

Zondag 14 februari
Droom: Jachman droomt dat Marieke in de keukenkast 'haar' zakje cacao met wasknijper erop zoekt en dat ze de koffiebus pakt, dat die een speeldoosje blijkt te zijn dat na optillen vanzelf begint te spelen en dat Brel daarop zingt 'Aí Marieke, Marieke'.
Heel interessant! Want hoe werkte dat nu?
_Vrijdagmiddag was ik de hele middag bij een vriendin. Marieke kwam intussen bij Jachman kijken en wilde een beker chocola maken, maar kon op de plank het zakje met wasknijpersluiting niet vinden. Dan maar thee.
_Ikzelf had de dag ervoor dat rare zakje keurig in een leeg koffieblik gedaan en er twee etiketten opgeplakt ter verduidelijking voor áls Marieke kwam en een beker chocola zou willen maken.
_Tante Dien had een speeldoosje, nog van mevrouw Boelaert, dat een wijsje begon te tingelen als je het optilde.
_Gisteravond luisterden we naar een cd van Jacques Brel met 'Marieke' en
_'s morgens hadden we het over de officiële opening van een nieuwe vleugel bij Nedap gehad, lang geleden. De vrouwelijke staatssecretaris deed de deur toen open met een gloednieuwe 'tag' en op hetzelfde moment klonk het Wilhelmus, een technisch snufje, bedacht door een slimme medewerker.
Alles bij elkaar: van 70 jaar geleden het speeldoosje, van 30 jaar geleden de opening van de fabrieksvleugel, de rest in het heden.
Wat is tijd?

13 februari
Waar denkt een buizerd aan die hoog zittend aan de rand van het bos uitkijkt over een besneeuwde wei? 'Ik wou dat die kat eens doorliep!'

De vogels hebben het moeilijk. Deze buizerd zweeft een paar keer per dag rondjes boven de wei. Net als wij ziet hij ook de inmiddels spaarzame sporen van muizen en konijnen in de sneeuw. 's Zomers gaat hij in de dennen zitten en neemt de tijd om het goede moment af te wachten, honger heeft hij niet zoveel, er zijn muizen genoeg, maar nu is het een slecht muizenjaar en bovendien duurt de winter wel erg lang.
In voorgaande jaren werd er in deze tijd al volop gebaltst, maar nu gaat overleven voor.

12 februari
Hoe kwam ik nou aan die rozen gistermorgen? Voordat Jachman bij het ontbijt zei dat hij het sterk vond dat er in de krant ook al over rozenimport geschreven werd, had ik het kennelijk al op de radio gehoord. Rozen zijn wel in het nieuws, want gisteravond was er ook al een documentaire op TV over rozenkweek in Kenia en Fair Trade rozen. Bij de FairTrade kwekerij mochten journalist en cameraman niet naar binnen. Gewapende bewaker aan de poort. Bedreigend.
Bij de gewone kwekerij waren ze welkom, mochten ze filmen, kregen ze alle gelegenheid om vragen te stellen - die duidelijk en logisch beantwoord werden. Duidelijk werd dat Fair Trade gezien wordt als overbodig en duur, omdat de gewone kwekers ook aan alle eisen moeten voldoen wat betreft werkomstandigheden, loon, enz., en dat ze gecontroleerd worden.
De bezochte kwekerij zag er heel modern uit, ook de werklui, meest vrouwen, die uniforme werkleding met stevige lange werkhandschoenen droegen.
Je weet natuurlijk niet hoe het eraan toegaat als er geen filmploeg is, maar ik kreeg van dit bedrijf wel een goede en positieve indruk.

11 februari
In 2009 zijn er zo'n slordige 3,5 miljard rozen ingevoerd, uit vooral Kenia (55%), Ethiopië (22%) en Zimbabwe (7%). Colombia kwam deze week ook langs, met speciale rozen+.
Afgezien van de vraag wat het zwaar belastende transport voor het milieu betekent, (voor iets wat een puur luxe artikel is), waar blijven al die rozen?
200 rozen voor elke Nederlander per jaar? 460 rozen per gezin? Slechts zes weken per jaar géén bos rozen op tafel?  
Even op mijn favoriete agriwebsite gekeken. De nog maar 265 Nederlandse kwekers produceren ook rozen. In totaal worden er 1,6 miljard rozen uitgevoerd. 'Een groot deel ervan' is eerst ingevoerd. Hoeveel? Zeg dat de helft van de ingevoerde rozen weer uitgevoerd wordt, dan staan er per gezin toch nog 230 rozen per jaar op tafel. Nee meer, want de Nederlandse kwekers leveren ook aan de Nederlandse markt. De exakte aantallen stonden niet op de site.
Hoe is het nu eigenlijk, worden Keniaanse rozen via de Nederlandse bloemenveiling als Nederlands rozen aan Duitsland en andere EU-landen verkocht? Hoe zit het met exportsubsidies?

10 februari
De droge sneeuw stuift achter de auto's aan. Heel fijne sneeuw valt er al bijna onafgebroken sinds gistermorgen 11 uur. Alleen op de dakpannen bleef het zichtbaar liggen. Nu is de motsneeuw dichter geworden en begint het er overal weer fijn winters uit te zien. Ja, waar je niets aan kunt veranderen daar kun je maar beter het goede van inzien, als het enigszins mogelijk is.
De mensen in de auto die met een reuzenklap door een andere geraakt werd toen ze van de parkeerplaats in het bos tussen de bomen door de weg opreden, zullen de schoonheid van de witbesneeuwde weg en bomenlaan niet zo waarderen. Het is gelukkig redelijk goed afgelopen zo te zien.

9 februari
De thermometer wijst om half negen - 5,4º C.
Op de vijver plooit zich nieuw diepzwart ijs naast en over het oude ijs (links op de foto) dat al halfweggesmolten was. Van een afstand gezien lijkt het net op landbouwplastic.


Op Haiti is een man vier weken na de aardbeving levend onder het puin uitgehaald. Uitgehongerd en uitgedroogd. Hij kon nog uitbrengen dat hij overleefd had doordat iemand hem water had gebracht.
Dat moet dan een engel zijn geweest. Een wonder?

8 februari
Wat zit daar voor zwarts bij de kastanjeboom? Door de kijker ziet Jachman een groot zwart konijn, geen wilde dus. Zou dat het grote zwarte dier zijn dat hij weken geleden 's avonds zag?
Terwijl we beiden naar het beest kijken, lost het op, eerst zijn achterste, dan zijn kop, weg. Als verstandige mensen weten we, dat een konijn, ook al is het zwart, niet zomaar op kan lossen. Er moet dus een hol zijn. Ja, daar is het dier weer. Langzaam wordt zijn kop zichtbaar, dan de rest. Terwijl ik vanachter de ruit een foto probeer te maken, rent ie weg.
Gevoelstemperatuur -8 gr las ik net, dus mijn animo is niet erg groot om de wei in te gaan om te kijken of er een hol zit. Leidje, even flink zijn, dien de wetenschap.
         Goed zo!

Zondag 7 februari
Je kunt nu duidelijk bovenin de sneeuwklokjes de witte puntjes zien groeien.
   en  want ook de vorst is uit de grond.

6 februari
Motregen, dichte nevel. Hier heet dat mot. De andere betekenis van mot is verteerbaar afval, compost. Een mothoop is de plek waar je tuinafval en ander verteerbaar spul neergooit. Het verband tussen die woorden? Waarschijnlijk de damp die 's winters boven een warme mesthoop hing. 

5 februari.

Half 8, een zeer kort, maar prachtig spektakel. 

Over naar iets laag-bij-de-gronds.
Sinds kort wordt hier het plastic gescheiden opgehaald. We krijgen gratis zakken en die moeten we 1x in de maand om 7 uur 's morgens aan de weg zetten. De mensen die niet zo vroeg zijn - je gaat toch niet speciaal daarvoor de wekker zetten!- brengen die zakken al naar de weg voor ze naar bed gaan.
We kregen daarom al van een psychologisch geschoolde vuilnisman het advies om de zakken aan elkaar te binden, zodat ze 's nachts niet wegwaaien. Wij, en met ons veel mensen in het buitengebied, leggen ze vast aan ons vrijwillige huisnummerpaaltje. (Misschien schrijf ik daar nog eens een kleine uitleg over.)
Het plastic trekkoord om het paaltje leggen gaat gemakkelijk, maar het er weer aftrekken is met werkhandschoenen aan veel moeilijker. Ook voor de fotograaf die vanzelf mee ging bewegen.
  

4 februari
Christina Brancauw zingt Fadauw. Dat zegt een paar keer per dag op radio vier een heer die de open o niet uit kan spreken. Dat hij de Portugese uitspraak niet machtig is, lijkt me logisch, maar deze overduidelijke auws zijn echt te hollands.
Ik heb lang een minderwaardigheidsgevoel gehad over mijn achterhoekse tongval, maar dat is duidelijk niet nodig geweest. We horen op radio en tv allerlei variaties van het Nederlands en dat is wat mij betreft prima. Maar deze auw voor o doet toch pijn.

Vanavond hebben we genoten van een zeer heldere sterrenhemel met o.a. Orion (no-iron bij spellingcontrole) en de Grote Beer en ook duidelijk en donkergeel de planeet Mars.   
Terwijl we rustig stonden te genieten waren de uilen in het bos heel druk met dingen als territorium en damesbezoek.

3 februari
Jachman belt nog maar eens weer met de storingsdienst. Nee, uw lijn doet het hoor, we hebben het nagemeten en er is niks mis mee, de fout ligt bij u thuis.
Nee, meneer, mevrouw, meneer, de lijn is al dood waar die het huis binnenkomt. Nog maar eens weer het verhaal van de niet op tekening staande verdeelkast in de nieuwbouwwijk en de kabelbreuk onder de zandweg verteld, zie mijn verslag van oktober en november. Toen werd ook steeds gezegd dat de fout bij ons zat.
Nu zal er vanmiddag een monteur komen. We wachten maar af.

De monteur kwam, mat en ging. Was er na een kwartier weer: onze draden in de verdeelkast op de Rikker waren weer verwijderd. Hij had ze opnieuw aangesloten en ja, hoera, alles werkt weer. Nee, het kost u niets.
Vier maal monteurs uit een andere plaats laten komen kost nogal wat. Niet mij persoonlijk, maar het keert wel terug in de tarieven.

Een simpel briefje in de verdeelkast:  -afblijven!!!!-  zou dat helpen?

2 februari
Nog geen telefoon en internet. Ik kan niet zeggen dat het went, maar het is wel rustig. Huhh? Rustig? Ik erger me vreselijk!! Ik moet naar het dorp om bij de bank te kijken of er weer genoeg geld op de betaalrekening staat. Leuk hoor. Ook is het lastig om niet te kunnen googlen. Niet even kunnen kijken of er nog wat geschreven wordt over Nellie en Eijk, niet kunnen zoeken naar andere onderzoeken van IPCC, of waar ik die leuke stoelen kan kopen, maar vooral is het heel vervelend dat ik niet kan mailen. Hoor je me, Beatrix!

Bij Schokland staan scheepjes op paaltjes. Ja, meldt de VK, gefixeerd op de zeespiegelstijging, zo hoog heeft het water vroeger gestaan. Nee VK, dat betekenen die scheepjes niet, die staan daar om aan te geven waar scheepswrakken gevonden zijn. 

1 februari
Nog geen telefoon en internet. Gelukkig hebben we onze mobieltjes, anders waren we wel heel erg van de buitenwereld afgesneden.

We worden door klimaatwetenschappers 'gebruikt'. Sinds de mailtjesaffaire hadden we al het nare gevoel dat er iets niet klopte. Nu blijkt dat door IPCC bewust over de snelheid van de opwarming van de aarde gelogen is. Geen typefout dus, maar een bewuste misleiding.