1 oktober.
De oogstmachine snijdt gierend met 6 messen de metershoge maïs af en spuugt die met een boog in de silagewagen die er pal achter rijdt. Na één rondje kunnen ze naast elkaar op rijden en wordt er bijna niet geknoeid.
De bestuurder zit hoog boven de maïs en kan zien of er een fiets of iets anders tussen de planten ligt, dat moet je niet tegen de messen aankrijgen.   
Het veld aan de overkant is dit jaar laat aan de beurt, we zagen al veel lege akkers en horen al weken van 's morgens vroeg tot laat in de avond het typische hoge geluid.
De drie reeën die we van de week hier in de wei zagen, kwamen waarschijnlijk ook uit zo'n luilekkerland.

We oogsten zelf ook. De walnoten zijn rijp en vallen uit de boom. Er zijn wel een stuk of 4 eekhoorns in de buurt, maar die kunnen lang niet alles meekrijgen. Ze moeten ook nog naar de grote boom bij Jo, want daar zitten ook lekkere aan. Die van Jo begraven ze bij ons in de border, en die van ons verdwijnen in het bosje en in Jo's moestuin. Jachman is nu met behulp van het handje van tante Marie aan het rapen.

De appeloogst is niet zo overvloedig als vorig jaar, maar het zijn wel mooie grote die er nog hangen.

Mijn nieuwe kleine grasmaaier doet het goed. Hij heeft zwenkwielen. Dat wilde ik, omdat het draaien bij al die rare hoekjes en onder de struiken voor de rug geen pretje was. Ik hoef ook geen bak leeg te gooien want hij heeft een mulchingsysteem. Ideaal.

2 oktober.
Twee emmers vol walnoten heeft Jachman opgeraapt. De eerste lading staat in de oven vóór te drogen.
Het Trio Mediaeval weer op de radio gehoord. Een paar jaar geleden werd die cd veel gehoord, nu bijna nooit meer. 'k Was weer helemaal in de ban ervan. Heb nog een bon liggen.

3 oktober.
  Een week geleden zaten we heerlijk buiten te smikkelen bij Burg Pass. Verse spaghetti, visjes, Riesling, en zon, volop zomer nog.

Gloeilampen gehamsterd. Voor en na mij kochten mensen ze ook, omdat ze het wettelijk afschaffen ervan idioot vinden. Je moet ergens beginnen, zeggen onze wijze voorlieden met normen en waarden hoog in het vaandel, die aan de leiband van BRUSSEL lopen.
'Brussel', het lijkt wel een keizerrijk met vazalstaten.
'Brussel' kan ingrijpen in het leven van miljoenen mensen door de gloeilamp te verbieden; te beginnen in Nederland, uitgerekend het land met een typisch huiskamerleven.

Er is ook in huis op andere plekken best energie te sparen, iedereen met gezond verstand weet wel hoe.

Maar het is zo simpel en geniaal waarom de gloeilamp uitgezocht wordt. Geld. Niet 'het milieu', of de opwarming van de aarde, dat zijn mooie praatjes om de mensen zich schuldig te laten voelen.
Gloeilampen verbruiken relatief veel stroom. Belastinginkomsten dus voor de staat zolang die eigenaar is van de stroomvoorziening. 
Nu buitenlandse maatschappijen de baas zijn over onze stroom loopt de staat al die belasting mis. Op goedkope gloeilampen alleen is weinig belasting te heffen. Gelukkig: Een Nederlandse fabriek maakt dure lampen, en die worden ons nu door de strot geduwd met veel te rooskleurige levensverwachtingen en idem lichtopbrengsten. Kassa voor de staat. Verdienen ze het niet op stroom, dan maar op lampen.
Iedereen gebruikt lampen dus dat levert aardig wat op. Gewoon even de gloeilamp verbieden is gemakkelijk. Niets te controleren, ze zijn alleen maar niet meer te koop.

Andere energieverslinders zijn veel moeilijker te verbieden.
Kijk eens even naar de overbodige voorwerpen die bij de productie energieverslinders zijn. Al die vaasjes en sierpotjes waar vensterbanken mee vol staan, al die snel uit de mode zijnde mobieltjes en electronicaspeeltjes die vervangen moeten worden, ach, iedereen weet wel iets op te noemen, wat volgens hem een ander mens niet nodig heeft.    
In ieder geval zorgen met mij veel anderen, die ook sterk het besef hebben door de overheid vernacheld te worden, ervoor, dat ze voor jaren genoeg gloeilampen in huis hebben om in ieder geval hun huiskamer gezellig te houden.
Is er iets anders wat je niet mag kopen? Ja, wapens en harddrugs. En dan nu de gezapige gloeilamp.
Flinke big brothertjes onze regeerders.

Ik ben zo benieuwd of al die mensen in regering en parlement die voor afschaffen van gloeilampen zijn ze zelf niet in huis hebben branden. 

Zondag 4 oktober.
  Dit is zomers, een beetje deuzen bij het theedrinken in de zitkuil na weer bijna een volle emmer noten rapen. Dat laatste is meer herfstig.

5 oktober.
Deze buizerd wiebelt in het topje van een spar. Ik denk dat het een jong dier is, dat nog niet het verschil weet tussen een weidepaaltje en een sparrepaaltje.
 

Krantebericht op 4 oktober 2011.
 
'De regering maakt het volgende bekend:
De opwarming van de aarde is door toedoen van de spaarlamp/ledlamp in Nederland met 0,0000000001% teruggedrongen, een zeer hoopvol teken, zoals u begrijpt.
Daarom hebben wij als regering een volgende stap voorbereid om met zijn allen de wereld nóg beter achter te laten voor onze kinderen en kleinkinderen:
Na de huiskamer richten wij ons nu op het kleinste kamertje in huis, het toilet. U weet nog wel hoe eerlijk onze grootouders in harmonie met de natuur leefden. Wij als regering menen dat wij met zijn allen weer terug moeten naar die prachtige waarden van 100 jaar geleden.
Zoals u weet verdwijnen in rap tempo de oerwouden op onze mooie aarde en dat komt voor een groot deel door de productie van papier. Bovendien zorgt die productie voor nog meer CO2.
Daarom schaffen wij geleidelijk ingaande 01-04-'12 het toiletpapier af. U hebt zoveel papier in huis in de vorm van kranten, tijdschriften, reclamefolders en bedelbrieven, dat u daarmee uitgebreid uw bips af kunt vegen. In de loop van 2011 wordt u geïnformeerd over de gemakkelijkste manier om de krant te verdelen in handzame velletjes en hoe die binnen handbereik op te hangen.
Met ingang van 01-01-2013 zal er geen toiletpapier meer te koop zijn.'

7 oktober.
Vanmorgen leek het wel zomer, de terrasjes zaten om half tien al vol bij  20 graden, maar nu om half 8 in de avond valt er regen in enorm grote druppels die net nog hagelstenen waren. De beken staan droog, dus regen is zeer welkom, al is het 40 mm.
Van Jo stoofperen en moesappels gekregen die Jachman schilt en ik kook. Zij heeft net als wij enorm veel walnoten. Haar kleinkinderen rapen ze op, verkopen ze aan asielzoekers en mogen het geld houden. Zo blijft haar 'plas',  het bestrate erf, waar haar boom staat, mooi schoon!

8 oktober.
Tussen gistermiddag en vanmorgen is er 75 mm regen gevallen. Het water in de beek is duidelijk gestegen.

Jachman zag dat een ekster een eekhoorn z'n noot wilde afpakken. Hij dook op hem af, de eekhoorn maakte een sprong achteruit, de ekster viel weer aan, eekhoorn rende een eindje de wei in, ekster viel nog eens aan en zo 7 keer! Toen liet de eekhoorn de noot vallen, 't ging hem duidelijk vervelen. Waarom die ekster juist die noot moest hebben? 5 meter verder lagen wel 2 emmers noten onder de bomen. We denken dat de eekhoorn hem net voor de neus van de ekster meegepikt had.
Jammer, dat ik dat gevecht niet gezien heb. 

10 oktober.
Onweersbuien vanmiddag. Toch ben ik even achter in de border wezen kijken of er bezoekers waren voor het al bijna 3,5 jaar leegstaande buurhuis. Open huizen route vandaag. Er hingen een paar hoopvolle bordjes bij de zandweg, maar ik heb er niemand in zien rijden. De oppas reed om 1 minuut over vijf al weg. Toch zonde van het mooie huis.
Vanmorgen vertelden een man en een vrouw uit het westen, die bij de boekhandel voor me stonden, dat ze open huizen gingen bekijken in Winterswijk. Ze hadden hier een recreatiewoning gehuurd en wilden eens rustig rondkijken.
Nou, keus genoeg. Als ik van ons huis naar de markt rij, zie ik zo al 10 'Te koop' bordjes.

De open haard brandt weer, echt een herfstig, om niet te zeggen winters sfeertje. Jachman heeft me precies gewezen welk hout, hoeveel, hoe dik, hoe lang gedroogd er op het ogenblik geschikt is om te stoken. Het meeste heeft nu 4 jaar buiten liggen drogen, sinds de ravage van 25 november 2005.

Gisteren zijn we weer eens op pad geweest. In de zon leken de weiden door het prachtig heldere licht, bijna nog groener dan in het voorjaar. Vanuit de kamer van mijn zus in Deventer konden we duidelijk de flats in Apeldoorn zien, en de heuvels van de Veluwe. Prachtig zo'n weids uitzicht! Dat missen wij nu weer in ons coulissenlandschap. Je kunt niet alles hebben!

12 oktober. Oudste dochter heeft mbv de grote trap de hoogste keukenkasten geïnspecteerd en schoongemaakt. Ze kwam dingen tegen waarvan ik niet meer wist dat ik ze bezat: defecte keukenweegschaal, rare cobaltblauwe plastic warmhoudkan uit de zuinige periode, ijsmachine uit de 't kan niet op- periode, koffiezetdingen voor op gas- en we zijn al 38 jaar gasloos, sapcentrifuge uit de gezondheidsperiode, een paar erfdingen die we uit piëteit niet naar de kringloop gedaan hebben, maar die na jaren onbekeken achter op een plank gestaan te hebben nu wel weg mogen enz.
Een hele opluchting dat er weer schone ruimte in de kasten is.
Toen M. zo hoog stond, zag ze ook duidelijk de spinnewebben langs het plafond en maakte er korte metten mee. Heerlijk zo'n dochter!

Vandaag hebben we de jongste dochter als een onvermoeibare tuinvrouw aan het werk gehad. Ze heeft de laaghangende takken van de grote eik gekortwiekt, de vlier en alle bramen die eronder opgeslagen waren uitgetrokken, zodat we nu onder de boom door weer het eind van de wei kunnen zien. Bij de hoek van de schoppe heeft ze opnieuw een zichtlijn gesnoeid naar het bos aan de overkant van de beek.
Ze blijft een paar dagen logeren, dus misschien gebeurt er nóg wat moois. Fijn zo'n dochter!

13 oktober.
We zien de kraanvogeltrek op gang komen. Eergisteren kwamen de eerste kleine groepen over en gisteren al wat meer. Het zal wel koud worden in het noorden.
Er vallen zoveel beukennootjes, dat het net is of we op grint lopen langs het huis. We hebben al veel walnoten geraapt en voorgedroogd, maar in de border tussen de struiken moeten er nog heel wat liggen.

Zondag 18 oktober.
Het was een rommelige week door dingen die kapot gingen. Al weken floot de verwarming snerpend, ergens in de buurt van de ketel, maar alleen als het water koud was. De monteur kwam. De ketel werkte en het water was heet. Geen gefluit dus. Hij draaide eens hier en daar aan, keek ingewikkeld, maar had geen idee! Nooit van gefluit gehoord. Of Jachman wou bellen als het water koud was en het weer begon.
's Nachts om 5 uur begon het, het water was koud. Maar om nou 's nachts te bellen... 's Morgens vroor het behoorlijk en sloeg de verwarming aan. We konden dus niet bellen. De ketel helemaal uitzetten vonden we niet gezond bij een buitentemperatuur van  -5ºC, maar gelukkig, 's middags sloeg hij af toen de zon vol in huis scheen.
Nu konden we bellen als straks het water afgekoeld was en het fluiten begon. Het water werd ijskoud, maar het fluiten begon niet.  Dat was voor het eerst in 14 dagen.  Zou het vanzelf over zijn gegaan?
Jachman had al wel uitgevonden dat het gefluit door een relais kwam en belde toch maar de monteur. Die wilde langskomen om daar nog eens naar te kijken.
De servomotor van het relais bleek kapot, daardoor floot er niks meer. Een nieuwe motor werd besteld, woensdagmorgen gemonteerd en het gefluit is nu definitief over. Hopen we.

Woensdagmiddag ging de telefoon kapot. Ik kon dus niet meer mailen en bellen. Waar kwam dat nou weer door, verdomme! Ha, de verwarmingsmonteur was 's morgens geweest en die had met zijn zware gereedschapstas natuurlijk tegen de aansluitdoos van de telefoon gestoten. De lomperd! 
Jachman belt de storingsdienst met de mobiele telefoon. Een vriendelijke meneer houdt Jachman lang aan de praat.  In de telefoongids staat dat het maar 0,10 is per minuut kost, dus dat is te overzien. Nee, zegt de meneer, de kosten van het gesprek zijn 1.30 per minuut.
??????
Nou, u belt toch mobiel?
Ja, hoe anders als er een telefoonstoring is! Wat een gladjanus! Haak d'r op!

De volgende dag toch maar weer gebeld. Mevrouw van de KPN: ik meet het even door. Nee, het ligt niet aan de centrale, dus ligt het bij u. Hebt u vandaag iets in huis veranderd? Daar lijkt het namelijk op. We kunnen wel een monteur sturen, dat wordt dan vrijdag en het kost wél wat, 53 euro voorrijkosten en verder 10 euro per 10 minuten.
Nou, dat moet dan maar, we willen wel contact met de buitenwereld houden.

Vrijdag om 10 over half een, we schrijven het op vanwege de kosten, komt de monteur. Zeer zwijgzaam en nors, rent door het huis, meet de telefoonleidingen, belt met 'Den Haag', gaat naar de telefooncentrale, is er met 10 minuten weer en vertelt lachend dat het niet bij ons fout zit, ook niet bij de centrale, maar ergens onderweg, een kabelbreuk. Maandagmorgen tussen 8 en 10 komen 'ze' de breuk zoeken en repareren. De voorrijkosten en andere kosten hoeven we natuurlijk niet te betalen, dag meneer, prettig weekend!
Om 1 uur gaat kennelijk zijn weekend in.

De verwarmingsmonteur is toch geen lomperd!

19 oktober.
Er ging nog iets kapot, de maaimachine. Op het verste punt, op het pad achterlangs de border, gaf hij de geest. Misschien had hij zich verslikt in de laag paardekastanjes die een eind terug onder de boom lagen. De motor liep, de messen draaiden, maar de wielen werden niet meer aangedreven. Jachman heeft dat loodzware ding in zijn 'vrij' teruggeduwd, zeker 100 meter over het graspad langs de beek. Vandaag of morgen komt de aardige reus hem ophalen.
Drie dingen kapot in één week... nu is het even genoeg.

Vandaag, maandagmiddag 1 uur. Twee monteurs van KPN met meetapparatuur. 'We zouden tussen 8 en 10 hier zijn, maar dat lukte niet, we belden even, maar de telefoon werd niet opgenomen(!)
Wij: Er is toch ergens een kabelbreuk?
Zij: We komen eerst even hier de lijn doormeten. ( Veel getingel en gezoem) Nee, hier is alles in orde, en bij de centrale ook! Toch doe 't ie 't niet. ( vol ongeloof over zoveel moeilijks kijken ze elkaar aan.
De papieren worden er nog eens op nagekeken. )
Nummer 1 krijgt een helder idee: Zou er misschien ergens een kast tussen zitten die niet op papier staat? Weet ú of er nog ergens een kast staat?
Nee, we hebben geen idee.
Nummer 1 gaat terug naar de centrale, komt terug met de verklaring dat er in de nieuwbouwwijk ergens een kast bij is gekomen, dat hij die gaat zoeken en dat daar misschien de verklaring zit. Misschien zitten wij daar in.
In het half uur dat 1 weg is, vertelt 2 dat hij zo'n buitenmens is en vreselijk van de natuur houdt. Hele dagen is hij buiten. Hij is spitter. Bij kabelbreuk graaft hij en repareert 1. Ze moesten vandaag ergens graven wegens de kabelbreuk bij ons, vandaar dat ze als ploeg hier zijn.
No 1 komt terug, heeft de kast gevonden, wij zitten erin, er was in de kast gewerkt want er hingen draadjes los, hij heeft die weer aan elkaar geknoopt, doe 't ie 't nu?
Nee.
O, nee, dat kan ook niet want in de centrale heeft híj de draadjes losgemaakt dus die gaat hij nu aan elkaar knopen. Als hij terug is, werkt de telefoon weer.
Hoera, ik kan weer mailen en mails lezen. 80 mailtjes! zonder reclame.

20 oktober.
Koud!!!  Te koud om verder te gaan met het snoeien van de vijver. De harde zuidoostwind staat er precies op. Afgelopen dagen heb ik er onder prima werkomstandigheden 2 kruiwagens vol woekerplanten uitgehaald. De helft van de vijver is al weer duidelijk water, maar dat staat heel laag, omdat het zo weinig geregend heeft. Eerst moet hij redelijk schoon zijn, voordat we het water met opgepompt grondwater kunnen aanvullen. De pomp is nu nog aangesloten, als het kouder wordt, moet hij naar binnen. Daarom moet ik wel doorwerken!  Duidelijk toch.

21 oktober. Op de markt word ik zeer amicaal gegroet door de kipboer. Oude bekenden. Ja, ja. 
Nee, man, je hebt me twee weken geleden een supervoordelig 3 kilopakket kip aangesmeerd, dat ik eigenlijk niet wou hebben en dat is nog lang niet op, dus vandaag koop ik niks bij je. Vrolijk zwaai ik terug.
De grootgrutter heeft alles voor erwtensoep: spliterwten, prei, groensel, worsten, ribbetjes, (vlees koop ik bij de slager, maar AH hééft het wel) alleen hebben ze kennelijk koolraap aangezien voor knolselderij. Een berg koolraap ligt er, maar nog niet één halve selderijknol. Had ik nou maar groente op de markt gekocht! Weer terug dus. Ik sluip achter de kerk langs, want langs de kippenman lopen zonder iets te kopen, red ik niet.

22 oktober.
Toen onze kinderen nog naar de Groenlose basisschool gingen, vóór 1971 was dat, woonde er een meisje in onze straat dat ook naar de prot. school ging. Donker haar en sprekende ogen had ze. Ze ging wel met onze dochter(s) om, maar echt dikke vriendinnen waren het niet. Ansje heette ze. We gingen verhuizen en ik hoorde verder weinig over haar.
Tot gisteravond bij het nieuws.
Een Ans met dezelfde achternaam is waarnemer voor de Verenigde Naties bij de verkiezingen in Afghanistan. Zou het Ansje uit Groenlo zijn? Via Google kwam ik heel wat te weten: Ans is lid van de Eerste Kamer geweest, afgevaardigde van allerlei internationale hulporganisaties, heeft hoge onderscheiding gekregen, werkte in o.a. Kameroen en Bosnië, een interessant CV staat op haar site. Met foto's van een oudere en prachtige vrouw met een energieke en warme uitstraling.
Ze is het. In het gastenboek staat een herinnering aan haar  middelbare schooltijd in Winterswijk, nu weet ik het zeker. Goed gedaan Ans Zwerver.  Het ga je heel goed!

Zondag 25 oktober.
De zomertijd mag dan wel voorbij zijn, maar we konden toch vanmiddag nog heerlijk buiten in de zitkuil zitten. Veel wandelaars en fietsers genoten net als wij van het zachte weer en de zon.
Oudste dochter had foto's bij zich van basisschool en middelbare school met Ans Zwerver. Leuk: kind, puber, vrouw.

Jachman pootte 90 narcissen in drie groepen voor de struiken waar we precies opkijken, terwijl ik de verwilderde struikenopslag van de groep ernaast afzette en terug verwees naar de plek waar ze eerst stonden.
De vijver is nog niet schoon, alleen de woekerende planten die ik van de kant af kon verwijderen zijn weg of gekortwiekt. Om de rest te schonen moet ik met mijn waadpak het water in. Dat kan een probleem worden nu ik niet meer zo lenig ben. 

Vorige week was jongste dochter aan het snoeien achter de schoppe. Ze zag daar een oude handstoffer zonder steel liggen. Toen ze hem oppakte om weg te gooien zag ze dat het de afgebeten staart van een eekhoorn was. Het was net gebeurd, het bloed was vers. 
We verdenken Stip de zwerver (kat) van deze misdaad. Het slachtoffer zou wel eens de eekhoorn kunnen zijn die niet durfde te springen.
Dat vertelde ik nog niet? Een paar weken geleden zag Jachman op het dak van de houtberging naast de schoppe een jonge eekhoorn die er niet af durfde te springen. Hij rende van de ene rand naar de andere, keek naar beneden, rende naar een andere kant, keek weer over de rand naar beneden,  en zo wel 10 keer. Uiteindelijk sprong hij naar boven op het dak van de schoppe. Misschien kon hij niet goed zien, zag hij maar met 1 oog, kon hij geen diepte schatten. Zoiets. Dan ben je wel erg kwetsbaar als eekhoorn.

26 oktober.
De tweede telefoon/ internetstoring in twee weken is verholpen. De derde technicus trad inmiddels aan. Hij wist niet dat er eerder al naar een fout was gezocht en dat die 'reparatie' maar 4 dagen gehouden had. Dat wordt intern nergens doorgegeven kennelijk. Ook de kast in de nieuwbouwwijk stond nog niet op de tekening die déze man bij zich had.
 Het lijkt erop dat wij afwisselend met een ander slachtoffer door verschillende mensen van de storingsdienst 'geholpen' worden.  Door ons af te koppelen, waardoor die anderen kunnen bellen, en ons weer aan te koppelen waardoor zíj de storing hebben. Net broodje aap.

27 oktober.
Weer even voor een boodschap naar Groenlo geweest. Het lijkt een totaal ander stadje dan toen wij er woonden. Maar zo is het in veel kleine plaatsen gegaan. De middenstand bestaat niet meer uit bakkers, slagers, groenteboeren en damesmodezaken, maar uit geblindeerde cafés en winkels met trendy kleertjes.
Wissink op de Markt is er nog wel. Al generaties lang volgens mij. Elke keer als ik daar kom, moet ik aan de sinterklaasavond van 1956 denken. Sint Jachman ging op de motor cadeautjes naar familie in Winterswijk brengen. Het duurde erg lang voor hij terug kwam. Ik werd ongerust. Het was beginnen te sneeuwen en dat is op een motor geen pretje.
Toen de bel ging, voelde ik, dat er iets helemaal mis was.
Op de stoep stond de jonge Wissink, in zijn ene hand hield hij de tas van Jachman omhoog en in de andere een schoen.  Jachman was op de Markt (voorrangsweg) aangereden door een postauto die van de Eibergse weg kwam en die hem vol opzij geraakt had. Hij was met zijn hoofd tegen de stoeprand van Wissink geslagen, kijk maar, hier was de helm met de deuk erin.
Ik waarschuwde de buren, dat ik naar het ziekenhuis ging. Ze zouden goed op onze dochter passen. Jachman was bij kennis, zijn been was wel zwaar beschadigd, maar zijn hoofd gelukkig niet.  Ik bleef bij hem tot het been geopereerd was en hij eindelijk warm kon worden in bed.

Daar denk ik dus altijd aan als ik speculaasjes en appelflappen haal bij Bakker Wissink.

28 oktober
Naast me op het parkeerterrein is een jonge vrouw bezig een tweeling uit de auto te tillen en in een dubbelbrede buggy te sjorren. Ze worden daarin stevig vastgebonden, want ze stonden al gevaarlijk te wiebelen. Ik probeer altijd een praatje te maken als ik zo'n gehannes zie, we hebben zelf ook een tweeling en ik weet nog wat een gesjouw het was toen ze klein waren.
Als ik dat tegen die vrouw zeg, begint ze te lachen: Dat is wel een tijdje geleden, schat ik!
Ik: Ja, meer dan 50 jaar.
We moeten lachen.
Als ik dit thuis aan Jachman vertel, zegt die: Je had moeten zeggen: Ja, meer dan 50 jaar, ze kunnen al lopen!
Zo'n opmerking werkt vreselijk op mijn lachspieren.

30 oktober.
  Het lijkt een supercondoom, maar het is een heteluchtballon. Van rijstpapier lijkt wel. Om hem op de foto te zetten, moest ik hem ondersteboven hangen. Nu zie je het metalen kruis waarop nog een rest van het brandbare spul gemonteerd zit.
Ik was in de tuin aan het werk toen die ballon naar beneden zakte en op mij terecht gekomen zou zijn, als Jachman geen waarschuwingskreet geslaakt had. Toen ik hem opraapte was het metaal nog gloeiend heet.
Makkelijk om hiermee in een droog gebied brand te stichten. Je hoeft niet eens ter plaatse te zijn.
We hebben er 's avonds in het donker ook wel eens een gezien. Ik vind het echt idioot dat die dingen verkocht mogen worden!
Ik hoorde, dat ze in Duitsland verboden zijn.

Hier wordt aan kinderen geleerd hoe je ze kunt maken. Jonge onderzoekers kunnen er proeven mee doen op het gebied van stijgsnelheid, luchtstromen, enz. Natuurlijk is dat een interessant onderwerp, maar op de sites die ik bekeek, stond geen waarschuwing tegen ongecontroleerd wegdrijven en brandgevaar.

KPN, the neverending story. Gisteren op Jachmans verjaardag konden we wel bellen, maar niet gebeld worden. Een gelukje, ik kon gewoon de storingsdienst bellen. Geen man maar een vrouw dit keer. Ze voelde helemaal met me mee, vooral met het frustrerende om en om eruit liggen als er weer een monteur geweest was. Ze zette het hele drama op de pc, ik hoorde haar typen en zachtjes meeprevelen.
Ze belde met een uur terug op de mobiel. Er zou nu echt goed werk van gemaakt worden. 's Middags zou er een góede monteur komen. Hij kwam, het was nummer 1 weer, nu met een leerling. Die kreeg les in draden vastmaken. Maar we konden nog niet gebeld worden. Maar morgen zou er een ander komen.

Vandaag kwam die nieuwe, nummer 5, en die had een enorm meetapparaat bij zich. De storingen liggen op 10 en 40 meter van ons huis kon hij melden.  Fijn om te weten. Toen hij na anderhalf uur meten en knutselen, theedrinken en eerste hulp verlenen aan een meisje dat op de parkeerplaats in het bos in glas gevallen was en huilend en bloedend samen met haar leraar voor de deur stond te lekken, vertrokken was, konden we nog niet gebeld worden.
Wel zijn we overloper. Dat betekent dat het karwei nu achter elkaar afgemaakt wordt, maar omdat het vrijdagmiddag is, betekent dat maandagmorgen. Hij komt dan met monteur 4, met misschien nog een hulp en heel misschien een kraantje.
Ik kreeg een rekening van de kpn, de mail werkt nu wel weer. Een heel vel vol werkzaamheden en cijfers, btw en alles erbij. De cijfers waren allemaal nullen gelukkig, maar het zag er toch indrukwekkend uit. Goh. Dát kunnen ze.

31 oktober.
     Met zuidoostenwind kwam vanmorgen een heliumballon aanvaren en voer recht over ons huis. Er stond iets op van 'quality' de rest zat aan de achterkant. Ook al hoor je zo'n ballon niet in tegenstelling tot een heteluchtballon, toch begonnen de honden van de kennel verderop te janken als een roedel wolven. Oergeluid.