31 december
Twee jaar geleden (?) heb ik een electrisch wafelijzer gekocht en 1x kniepertjes gebakken. Vandaag en gisteravond heb ik die weer gebakken. Ze smaken ouderwets, maar zien er een beetje anders uit dan die van Jo, zwaarder zijn ze en er zit geen slagroom in de rolletjes.
Rolletjes! Ja, omdat je niet weet wat het nieuwe jaar voor jou in petto heeft, worden de kniepertjes die je op nieuwjaarsdag gaat eten onmiddellijk na het bakken opgerold. Een symbool. Traditie. Mooi, maar hoe krijg je ze opgerold? Om de houten steel van een pollepel rollen, staat in de handleiding.  Ze zijn zo bliksems heet, dat ik mijn vingers eraan verbrand heb voor ik ze één slag om de pollepelsteel gedraaid heb. Dan maar met handschoenen aan. De enige redelijk schone die ik onderin de bak met winterattributen vind, -ik draag nooit handschoenen- , zijn heel dikke vilten. Probeer daar maar eens een dun slap heet rotkoekje mee om een steel te draaien.
Alles moet snel gebeuren, want ze worden in no time hard. Ik red het tot tien rolletjes, dan ben ik het zat en bak verder gewone platte koekjes.
Ik zie toch wel wat het nieuwe jaar brengt.
 
Het oude brengt weer een laagje sneeuw, en weer een laagje.
Blue Moon vandaag.

30 december
De schaapskudde graast weer hier in de buurt. Het is wel een ander beeld dan de kudde met de herder op de grote stille heide, maar op afstand heeft dit plaatje er toch wel iets van weg.
Er is een kudde met witte en een paar zwarte schapen, er is een herder en er rent een zwartwitte hond heen en weer. Dat alles zich tussen 2 schrikdraden aan paaltjes bevindt en dus een verplaatsbare weideplek is, zie je als je je ogen een beetje dichtknijpt nauwelijks.
Het vangen van een schaap dat verkocht gaat worden is toch nog helemaal niet zo makkelijk. Herder en hond jagen van 2 kanten het dier op en na veel heen en weer geren, geschreeuw en geblaf heeft herder het dier in de houdgreep. De koper komt met een kruiwagen aanzetten, schaap wordt er ingegooid en naar de aanhangwagen gereden. Van een afstand ziet het er zó uit:
  

29 december
We kregen een brief van de importeur: De auto moest naar de dealer in Ruurlo voor een extra veiligheidskeuring wegens een paar onbetekenende mankementen. Vanwege gladheid hadden we het al uitgesteld, maar vanmorgen brachten we hem weg.
Als we bij de garage aankomen, lijkt die nog gesloten, om 9 uur is alles nog donker. Nee, er zijn toch mensen, ze zitten met zijn tienen gezellig bij elkaar te kletsen. Stroomstoring in Ruurlo. De brug in de werkplaats kan niet naar beneden om gerepareerde auto's naar de begane grond te krijgen, wat niet erg is, want ze kunnen toch niet naar buiten, de deuren kunnen niet open. Onze auto kan dus ook niet naar binnen. De storing kan zeker wel anderhalf uur duren. Nee, de telefoon doet het ook niet, ze kunnen alleen mobiel bellen.
Zonder stroom ben je hulpeloos. We gaan maar naar huis, wachten heeft geen zin. Ruurlo is een aardig dorp, maar om nou uren in een café te zitten.... neu. Het koffiezetapparaat doet het niet en de verwarming niet en niks niet! 

28 december
Grappen, grofheid, geloof en dood, veel dood in 'Na de pauze' van Herman Finkers op eerste kerstdag. Is dit dezelfde Herman van voor de pauze van zeven jaar? Nee. Natuurlijk nee na de diagnose een slopende ziekte te hebben.
Hoe was het programma? Op mij kwam het over als het in 2 uur optreden samenpersen van de angsten, de woede en verheven momenten van zeven moeilijke jaren, en dat met een groot kruis als achterdoek.

Hij lijkt een moe mens. Iemand waar ik medelijden mee heb. Om de zware onderwerpen geloof, ongeloof, ziekte en dood in een show te brengen lijkt me hondsmoeilijk, vooral omdat de mensen een programma verwachten met gewoon lol op een geestige manier.
Ik denk nu aan Willem Wilmink, die op een stoel op het toneel zat en als het ware met de mensen in de zaal praatte. Ook hij filosofeerde over vroeger en nu, geloof en ongeloof, hij was geestig en wijs en sprak met zijn verhaal de mensen aan, raakte ze. Ik betwijfel of Herman Finkers dat 'raken' gelukt is. Ik heb een dubbel gevoel aan de voorstelling over gehouden. 

Zondag 27 december
  
Zo ziet de wei er nu uit, autosporen op bevroren ondergrond. Gelukkig hoef ik er niet uit.
Huispak aan en lekker lezen. Me verheugen over 65+meisjes die zich met bravoure als pin-up door Erwin Olaf lieten portretteren voor Linda. Ze zijn niet echt mooi, geen strak vel, wel veel rimpels, te veel opmaak en te lange krullen, maar bij enkelen zie je zoiets als: 'Ik heb er lol in, en in het donker kan ik nog heel goed mee! Durven jullie, meiden die kritiek hebben, dit wel aan?'   
Dát is mooi!
Een enkeling lijkt het serieus op te vatten, zo van 'zie mij nog steeds mooi zijn', maar ook die foto's zijn dus weer prachtig.
De foto's van vrouwen met de duidelijkste sporen vind ik het mooist.

Linda staat op de cover, gefotoshopt als 60-jarige. Toch lijkt ze niet oud. Alleen rimpels en grijze haren toevoegen is kennelijk niet genoeg om te laten zien dat iemand 'geleefd' heeft. 

26 december
Naar aanleiding van een kleine irritatie tussen twee vrouwen met dezelfde voornaam bij mijn mailgroep - wie was er het eerste bij, jij of ik? Juist, en wie mag er dus Annie Eén heten? - vertelde Jachman het volgende: 
Op de administratie van de fabriek waar hij werkte, zat een heel knappe jonge vrouw, Marjan, echt het mooiste meisje van de klas. Ze was zich daar zeer van bewust en genoot van de aandacht die ze kreeg.
De afdeling werd uitgebreid en er kwam een nieuw meisje bij, misschien niet helemaal zo knap als Marjan, maar wel 10 jaar jonger. Marjan heette ze.
De eerste Marjan was altijd gewoon geweest de telefoon aan te nemen. Iemand bij Jachman op kantoor belde de administratie. 'Met Marjan.'
'De oude of de jonge?'
Ze werd zo kwaad, dat het natuurlijk uitnodigde tot vaker dat geintje uithalen.

Een vertegenwoordiger van de fabriek haakte daar op in met een typisch vertegenwoordigersmopje en vertelde over een soortgelijk geval bij de zaak waar hij eerst gewerkt had. Daar werkten twee al wat oudere zussen, Corrie en Anita. Als hun afdeling gebeld werd, meldden ze zich met mevrouw Nus. Als aan de stem te horen Anita zich meldde, dan was het heel leuk om te vragen: mevrouw C. Nus of mevrouw A. Nus? 

Kerstmis 25 december
Vanmorgen hoorde ik iemand op de radio 'sfeervolle en betekenisvolle kerstdagen' wensen. Die kende ik nog niet. Zalig kerstfeest hoor je nooit meer, prettige dagen zoveel te vaker, bij elke kassa. Dat 'sfeervolle dagen' vind ik wel een goeie, dat 'betekenisvolle kerstdagen' is een vraagteken.
Wat bedoelde de wenser? Betekenisvol wegens de geboorte van Christus waarschijnlijk. Welke omroep had ik aanstaan? 
Om betekenisvol lekker en veel te eten? om betekenisvol met familie en vrienden samen te zijn? Is dat vandaag anders dan het samen zijn op andere dagen? Het valt ook meer onder sfeervol, denk ik, vanwege versiering en kaarsen.
Bij elkaar zijn heeft zeker grote betekenis, maar dat heeft het altijd. Misschien ben je je er op dagen als deze meer van bewust, hebben de kerstdagen daardoor meer betekenis. 't Was dus toch een mooie wens. 
Twaalf uur. Buiten sneeuwt het, binnen branden de kaarsen.
  

24 december
Mooi is het buiten! Zon op glinsterende sneeuw, als op een kerstkaart, net niet echt.

Oud-collega gesproken in het dorp, ze werkt met veel plezier, ondanks een onwillig lichaam. Ze is schilder van beroep, kreeg ernstige rugklachten, is als schoonmaker gaan werken op een middelbare school, heeft vak techniek geleerd, les gegeven, lichaam gaf er helemaal de brui aan, hernia-operaties, weer kalm begonnen, is nu bezig aan opleiding scheikunde, gaat stug door, want wil wel het liefst actief met pubers bezig zijn. Mooi. Is op school beter op haar plaats dan op een ladder, in haar eentje.
(Ze stak zo'n 10 jaar geleden heel enthousiast verf afbrandend bijna ons huis in de fik!)

23 december
Morgen is het natuurlijk idioot druk bij de supermarkt, de bakker en andere winkels, dus daarom heb ik vanmorgen al bijtijds de boodschappen gehaald voor 5 dagen. Je gelooft niet wat een mens allemaal denkt nodig te hebben om niet te verhongeren tijdens een paar feestelijke dagen. We zijn helemaal niet van het vreten, maar ook voor smakelijk en feestelijk 'gewoon' eten valt er veel te organiseren. Niet mijn sterkste kant. 
Het was akelig glad vanmorgen. De dooihobbels van gisteren waren bevroren en olde leu kwamen maar langzaam vooruit met het onvaste boodschappenkarretje achter zich aan.

22 december
De kleinst mogelijke dooi.

De poedersneeuw is plaksneeuw geworden. Langs de berm voor het huis ligt een dikke rand vuile natte prut. De vuilnisbakken staan er scheef bovenop. Uit de linde lekte een ijskoude druppel precies achter mijn bloesje toen ik de bakken recht probeerde te sjorren. 
Overal branden in Gelderland al dagenlang de straatlantaarns, de nachtstroommeters werken niet, het signaal komt niet door, want een paar idioten gooiden op 12 december een ijzeren staaf op een transformator van 150.000 volt en door een soort kettingreactie na de kortsluiting vallen nu functies in stuurapparaten uit.
De krant noemt het een storing met 'een duur staartje'. Geestig.

21 december
Vannacht is er een dik pak sneeuw gevallen, meer dan er al lag. Het is poedersneeuw en laat zich makkelijk wegschuiven. Mooi karweitje bij stralende zon en windstil weer. Jachman deed het gisteren ook al een keer. Schnee von gestern?

Dicht bij huis sporen gezien van haas, kat, muis en vogels. 'k Was nog niet verder in de wei en achterlangs de border. Daar zijn soms sporen van overvallen te zien.

    

Zondag 20 december
   
Mooie winterplaatjes. Nu het nog kan!

De opwarming van de aarde. Hoe gaan we dat aanpakken? Natuurlijk bestaan er geen gloeilampen meer, maar wel Klimaattoppen, en dat helpt!
Nou, wat besluiten jullie, Klimaattoppers, Wereldleiders, Balkenendes en Cramersen?  
Eh, ja, we hebben afgesproken dat de temperatuur op aarde niet meer dan 2 graden mag stijgen!
(.....en niet meer dan 3 graden mag dalen natuurlijk, want we willen geen overstromingen van onze gloednieuwe Maasvlakte, maar ook geen ijstijden met honderd meter hoge gletschers op de Veluwe.) 
We beginnen maar met honderd miljard euro voor ontwikkelingslanden, hadden we gedacht. Dat is goed voor ons geweten. Er komen dan veel meer gezonde mensen.
(Die mogen natuurlijk geen CO²-uitstoot produceren, dus die moeten hun adem inhouden en mogen niets bouwen dan hutjes, want productie van goederen enz. veroorzaakt immers... juist! )

Ga aan de slag, Toppers! Begin met eerst even de zonnevlammen af te schermen, zodat we op de ideale aardetemperatuur uitkomen. Van.. ja, van wanneer bijvoorbeeld? 1650? 1800? 1940?
Prof. Dr. Kees de Jager legt het jullie glashelder uit op www.kennislink.nl.

Bedenk verder eens: Het is een godswonder dat de temperatuur op aarde al een paar miljard jaar schommelt op het minimale temperatuurstreepje waarin leven kon ontstaan.
De CO²-uitstoot door mensen zal best invloed hebben op dat temperatuurevenwicht, maar misschien kunnen we dan beginnen met het belonen van condoomgebruik om het aantal mensen te verminderen en daarmee dus de uitstoot van kwalijke gassen. Al denk ik dat kernwapens het vraagstuk tegen die tijd heel wat sneller opgelost hebben. 

19 december.
Het thermometer in het weerstation in Henxel, op 3 km afstand, wijst nu om 8u.22 een temperatuur aan van -14,1º C. Toen ik vanmorgen wakker werd, had ik het gevoel van kamperen op een kouwe camping, geen zin om eruit te gaan, in bed is het zo lekker warm!
De tijd dat de wc buiten was, hebben we hier niet meer meegemaakt, wel in Welsum, maar we hebben er nog wel één zonder waterspoeling gehad achter op de deel en omdat daar geen koeien stonden was het er heel erg koud! Te koud om rustig een krantje te lezen.
Hebben we nog ergens het deurhangertje van het hurkende meisje, dat een vriendje van onze oudste dochter meebracht om de deel wat op te vrolijken?

18 december.
Zelfs geen rommelige keuken vanmorgen, want zus en dochter hadden gisteren alles wat niet in de vaatwasser kon, met de hand afgewassen en daarna fornuis en aanrecht schoongemaakt. Later reden de lieverds de winteravond weer in met gladde wegen en mogelijke stagnaties, terwijl wij bij het vuur dankbaar aan hen dachten en genoten van elkaar. Gelukkig, nog steeds. 

Vanmorgen bij een ijskoude wind en motsneeuw bijna drie kwartier gewandeld. Toch was het heel fijn die koude neus en oren. Geen zon gezien de hele morgen ondanks elk uur de mededeling in het weerbericht dat de zon schijnt.

17 december.
Sneeuw. Wissels bevriezen, treinen stagneren, auto´s glijden van de weg, scholen sluiten, kortom winter.
Behalve hier bij ons in de Achterhoek. Goed, er ligt een laagje poedersneeuw, net genoeg om herinneringen op te roepen.
Vijfenvijftig jaar geleden viel er na de middag natte sneeuw en toen Jachman en ik in het donker naar ons eigen huis fietsten, werd het steeds lichter om ons heen toen de velden wit werden. Er waren nog geen vérstralers op de boerenerven, of  straatlantarens op de hoek van zandwegen. Jachman stak de sleutel in de eerste eigen voordeur en knipte het buitenlampje aan: Welkom bruid. Ik voelde me zoals Maria zich gevoeld zal hebben.

15 december.
Vanmorgen heb ik deze foto gemaakt vanaf het parkeerterrein van AH in Winterswijk.

Deze synagoge is gebouwd in 1889, toen er in Winterswijk veel joden uit Duitsland kwamen door o.a. de industriële ontwikkelingen in dit gebied. In de jaren '30 vluchtten veel joden naar Nederland.
Voor de bouw van de synagoge was er al een begraafplaats links van het huidige woonhuis, maar die is na 1900 niet meer gebruikt. Rechts van het huis staat de school, het badhuis is te zien tussen school en synagoge. Dit is het hele complex. 
In 1941 woonden hier 274 joden, in 1945 slechts 30. Het waren 8 overlevenden uit de kampen en de andere overlevenden waren ondergedoken geweest.
Het joodse leven werd hervat, mét synagoge zou je denken. Ja, dat zou je denken, maar zo ging het niet: de joodse gemeente had geen synagoge meer, die was nu van de gemeente Winterswijk, gekocht van de duitsers voor drieduizend gulden.  Als ze hem terug wilden hebben, moesten ze hem maar terugkopen. De synagoge werd teruggekocht en gerestaureerd, in 1951 heringewijd.

14 december
Schitterend die laagstaande zon. Voor de zoveelste keer foto's gemaakt. Ook één in het bos van een veren'kunstwerk', inmiddels een beetje vergaan. We zagen het vorige week al.
  
Gisteravond en vannacht telkens gekeken of het al helder werd, zodat we het kometenstof zouden kunnen zien, maar het was en bleef bewolkt. Jammer. Vanmiddag tussen de middag brak de zon pas door.
Tjitske Jansen, Koerikoeloem uitgelezen. Gedichten? Zelf zegt ze dat de gedichten ook geschreven zijn als theaterteksten. Na lezing van Liefde en bezwering, de poëzie van Tjitske Jansen, een beschouwing door de juryleden over haar werk, zie ik veel meer het verband tussen de verschillende teksten en ga ze nu bij tweede keer lezen nog mooier, hilarischer en vaak schrijnender vinden.

Zondag 13 december
De poon was verrukkelijk, dank u. Glas Sauvignon Blanc erbij en verder alleen maar een biopieper met boter en het was genoeg. Af!
Tussen de middag hadden we de  gebakken sardines gegeten met rul boerenbrood. De achtjarige van het strandbakken destijds (zie hier beneden) kwam net op tijd om mee te proeven. Twee maal gebakken vis op een dag lijkt overdreven,  - is het ook -  maar het was niks te veel, 't ging schoon op. 
Voor 'niks' in de vorige zin wilde ik toen ik het overlas 'niets' schrijven, maar dan werd het 'niets te veel' en in het dialect betekent dat heel erg te veel. 't Tegengestelde dus. De soep is bijvoorbeeld niets heet, gloeiend heet.

12  december
Bijtijds naar de markt. 'k Ben lang niet de eerste, er zijn al veel Duitsers die kibbeling hangen te eten bij de hoge tafels voor de viskraam. Om 9 uur! Bij de haring- en kibbelingkant van de kraam is het druk, bij de filets in het midden staan een paar kopers en aan de rechterkant waar de hele vissen liggen, is nog niemand. Enorme zalmen liggen daar, dorade en poon, schol en wijting, tong, sardines en schelvis, van alles. Zelfs zeewolf en een afschrikwekkende zeeduivel met een citroen in zijn bek.
Als ik lekkerbekkend langs de uitstalling loop, komen er een paar Duitsers achter me staan om te kijken wat ik koop. Dat doen wij in het buitenland ook vaak als we niet weten wat iets is en we er toch nieuwsgierig naar zijn.
Ik zoek een paar mooie ponen uit, frisrode zijden hebben ze. Ik hoor de mensen naast me tegen elkaar zeggen: Ist das Kochfisch oder vielleicht doch Backfisch. Als de visman zegt dat ze hier meestal gebakken worden, trekken ze afkeurend hun neus op. Als ik ook nog een paar grote zilveren sardines uitzoek, lezen ze vol verbazing de naam, so gross?
Nee, dan toch maar liever kibbeling.
Ik denk aan de vakantie aan de Middellandse Zee, 1963. We zagen toen een visser bij de Herault in Agde een vuurtje stoken aan de voet van de kathedraal. Hij deed dat op een soort plateautje van grote grijze lavastenen in de hoek met een steunmuur. Wat hij op een rooster bakte, rook zalig, maar we kenden de geur niet. Jachman vroeg verlekkerd wat hij daar bakte. De man begon te lachen, zei dat het sardines waren en dat ze inderdaad heerlijk waren. Hij hapte zijn laatste visje op, niks graatjes eruit peuteren, je kon ze zo eten, volgens hem.
We kochten toen ons eerste kilo maar ze leken veel te groot om zo heel op te eten. Ik maakte ze schoon en 's avonds tegen donker gingen we met een koekepan en een paar bordjes naar het strand. De 3 kinderen, 5 en 8 jaar  oud, zochten hout en Jachman stookte een knap vuurtje. De vissen roken net zo heerlijk als bij die visser aan de kade. Feest. Vuurtorenlicht, zachte branding, een enkele wandelaar.  

11 december
Buren. Nadat zus weer naar huis is gereden praten wij nog even na.
Tikken op het keukenraam, de jonge achterburen met een vroege kerstgroet. Het zijn zulke geweldige mensen, die ouders van Bob, de jongen die bij ons vaak het gras maaide. Ze hebben een eigen bedrijf, het opfokken van kuikens tot leghennen en zijn lange dagen druk.  Toch is die drukte anders dan werken op een fabriek of bij een baas. Zoals Ronald het uitdrukte: 'Ik verdien, als je rekent naar het aantal uren dat ik in de schuren bezig ben, een niet zo hoog loon, maar ik kan wel als de jongens bij me komen een kwartier met ze praten over hun school of het werk. Dat is een geweldig voordeel.'
Het is ook geweldig voor ons dat ze anderhalf uur de tijd nemen om te kijken hoe het hier gaat en om aan te bieden ons te helpen als het nodig mocht zijn.

10 december
Regen en de hele dag het licht aan.
Binnen is het gezellig.


9 december
Haas (zie onderstaand stukje) heeft van half 11 tot 3 heel stil in de regen gelegen. Hij ging pas weg toen Jachman naar buiten kwam.

Gisteren is er bodemonderzoek gedaan op verschillende plaatsen voorlangs het bos waarin de beekloop is verlegd en het retentiebekken is aangelegd (2002). Aan weerszijden van de weg net voorbij de brug en in de bocht bij het paardenweitje werd geboord.

Ik ben benieuwd hoelang het duurt voor de gegevens in een openbaar rapport verschijnen. In 2006 verscheen bijv. het laatste meetrapport van de watervervuiling in de beken met de gegevens van 2003.

8 december
Midden in de wei is de grasmat in juli al beschadigd door een veel te laag afgestelde hooihark en een trekkerbestuurder die de dag ervoor naar de trekkerracewedstrijden is geweest. Die plek ziet er na maanden nog veel rommeliger uit. Dat komt door haas. Sinds de dag van de beschadiging is dat dé plek voor hem. De achterkant van de berg ook wel, maar dat is meer voor als wij, de mensen, buiten zijn. Onder de eik is het ook wel een goede plek, tenminste dat was het, voordat de opslag eronder weggewied en de dode onderste takken gesnoeid werden. Hij lijkt nu veel dichter bij het huis te staan en dat is levensgevaarlijk.
De plek midden in de wei is heerlijk voor als het regent en de mensen niet buiten aan het werk zijn. Je krabt dan een nieuw kuiltje, draait er een paar keer in rond en gaat dan met je kont in de wind in de stromende regen liggen.
Rust. Heerlijk. 

7 december
Gisteren, aan de vooravond van 7 december, gekeken naar de aanval van de Japanners op Pearl Harbor en de gevolgen van de japanse bezetting voor 'ons' Indië.
Ik heb nooit geweten, dat de mannen die sadistisch de blanke vrouwen, kinderen en mannen in de kampen terroriseerden, eigenlijk heel beheerst en beschaafd waren. Zo was het beeld dat we gisteren voorgeschoteld kregen.
Van onze overburen die 'gerepatrieerd' waren en van de vriend van mijn vader die in Balikpapan op Borneo had gezeten, hoorden we thuis heel andere verhalen. Ik was toen 10 jaar en als ik stil zat te lezen en de grote mensen dachten dat ik niks hoorde, kreeg ik toch wel zoveel mee van alle oorlogsellende dat ik niet aan japanners dacht als aan rustige beschaafde soldaten.      
Wat moest er gisteravond 'verkocht' worden met deze kijk op de japanse bezetter?     

Zondag 6 december
De logees zijn weer naar huis en nog geen 10 minuten later komt de fasant de wei inlopen. Twee dagen heeft hij zich niet laten zien, heel onsportief, houdt zeker niet van rode auto's.
Ik weet niet hoe het jou gaat, maar ik heb na een etentje meestal genoeg over voor nog een dag. Heb 't lekker gemakkelijk vandaag.

Dit zijn peulen die nog aan de mediterrane klimmer zitten, ik moet weer nakijken hoe hij heet. Dom gedoe, ik onthou die dingen zo slecht!

Dit is een verslag van niks, maar beter dan niks. (O ja?)

4 december
We hebben even achterlangs de wei gelopen, verlekkerd gekeken naar de rose bloeiende struik op aanraakafstand in de border van het al jaren leegstaande huis. Zullen we of zullen we niet.... Eigenlijk hangen een paar takjes over de afscheiding heen, kijk maar, als je zó staat...
Als we met lege handen thuis zitten, -we hadden geen scherp mes bij ons-, ziet Jachman ineens vol schrik dat er bij de achterste inrit waar we net gelopen hebben een den omgeknakt ligt. Ik kijk ook, maar zie niks, ook niet met de kijker. Onbegrip bij Jachman.
Nu wil ik het weten ook en ik loop door de wei ernaartoe. Halverwege 'zie' ik wat hij voor een geknakte den aanzag:



3 december.
Ik had al maanden mijn oude vriendin Dini niet gesproken, eerst was zij met vakantie, toen wij, daarna gebeurden hier veel onverwachte en ook nare dingen, zodat ik weinig aan haar dacht. Gistermiddag was ik bij haar in de buurt, maar op het verkeerde ogenblik, ze slaapt een uurtje 's middags.
Vanmorgen al bijtijds telefoon, Dini:  'Ik heb al zo lang niks van je gehoord, hoe is het?'
Hoe kan dat? Een soort telepathie, omdat je elkaar al zestig jaar goed kent? Ze had gistermiddag ineens gedacht, dat ze wilde bellen, maar kreeg bezoek en er kwam niks van.
Laat ik het maar op toeval houden.

1 december
De recepten voor een eenvoudige/ trendy/ dure/ maar bovenal gezéllige kerstmaaltijd komen dmv tijdschriften, kranten, mails en verhalen in huis. Ik wil eigenlijk helemaal niet aan die opgeklopte feestelijkheid meedoen, maar wordt er elk jaar toch weer door aangestoken.
Koken voor mensen die ik lief vind, doe ik met alle plezier, maar dan wel gerechten die ik goed ken, zodat ik niet in de zenuwen voor het fornuis een soufflé sta op te pompen,  als de anderen ontspannen lachend in de kamer zitten! 
Jachman at als kind 's morgens om zes uur, als de familie halfbevroren thuiskwam na de nachtmis -die toen om 4 uur 's nachts was en niet om half 11 's avonds- gebraden metworst met brood. Verrukkelijk!!
Om één uur 's middags was er dan het echte feesteten, maar wel altijd zonder luxe overdaad, want dat was een zonde. De pudding van Jachmans tante Anna, die ze een keer maakte om ook eens een bijdrage aan de maaltijd te leveren, overleefde in de verhalen. Anna zat op kantoor en kon dus niet koken, nee, Dien haar zus, die bij mevrouw Boelaert kokkin was, en die niemand naast zich duldde in de keuken, Dien dus bracht zuchtend en steunend en met een rode kleur van ergernis omdat ze er natuurlijk weer helemaal alleen voor moest opdraaien de soep en het konijn op tafel. 
Daarna wachtten de broers en zussen op de pudding van Anna. Ze haalde hem uit de kelder, zette hem midden op tafel, tilde het deksel van de grote glazen schaal af en .... brak bijna in tranen uit onder het gelach en de meewarige opmerkingen naar aanleiding van. Het zag er ook niet lekker uit, de rode suikerroosjes en de chocolade hulstblaadjes waren tot een onsmakelijk inmiddels gestold papje doorgelopen. Anna had de versiering op de warme pudding gelegd.