30 april.
16.00 uur
Vandaag om 10 voor 12.00 kwam er een afschuwelijk einde aan 'koninginnedag'. Was het een aanslag? Er is sprake van 4 doden, 5 zwaar- en 8 lichtgewonden in de onmiddellijke nabijheid van de open bus met de koninklijke familie.  Als het opzet blijkt te zijn en daar lijkt het nu om 4 uur 's middags heel erg op, dan is dit het einde van een onschuldig volksfeest. De laatste keer. Voorbij. Zoals zoveel dingen die ooit vanzelfsprekend waren.
11.00 uur
In de krant een ingezonden brief: '...en hoe moet het nou als Willem-Alexander koning wordt met het liedje Oranje bóóven, oranje bóóven, léeve de koni...... en dan, hoe moet het verder in verband met het ritme?'
Moeilijk, hoor!
Jachman: Daarom treedt Beatrix ook niet af!
9.00 uur
Hier paardenmarkt, kermis, kinderspelen, bier, feest. Ik hoop dat het voor al die mensen die zich daarop verheugen en het gebeuren voorbereid hebben net zulk mooi weer blijft als vanmorgen. Wij zullen gewoon in onze eigen bedoening blijven met eventueel een extra glas wijn, of een eind gaan fietsen en zo op onze manier genieten, of Alfred Brendel draaien, want ik kocht een box met 35 cd's van hem, dus ik kan even vooruit. 
8.00 uur
Mijn dag was helemaal goed gisteren, want ik heb eindelijk de opname met Alfred Brendel gevonden, die ik in januari of zo op radio vier hoorde. In de speellijsten was hij niet terug te vinden en ook niemand bij radio vier kon hem terugvinden, hoe ze ook hun best deden. Achteraf geen wonder, ik had namelijk gehoord toen ik de radio aanzette: "...Mozart, uit de laatste jaren van zijn leven, een geweldig stuk, eerst langzaam, dan 2x zo snel, dan weer sneller ......" en dacht dus dat het over Mozart ging, maar het blijkt nu een sonata van Beethoven te zijn en wel nr 32 en daarvan het tweede deel, Arietta.
Ik vind het zo'n schitterend opgebouwd stuk, een rustig melodieus begin, dan na zo'n 3 minuten een versnelling, dan weer een versnelling en bij 5,5 minuten begint er een haast dansend jazzy gedeelte, waarbij ik zin heb om de volumeknop ver open te draaien en mee te gaan dansen, daarna een langzaam afnemen van de spanning met weer een opflakkering met een lange hoge steeds sterker wordende triller, waarna het naar het einde steeds kalmer wordt. Dat ik dit stuk pas dit jaar voor het eerst hoorde, onbegrijpelijk! 

29 april. De Volkskrantspecial over 52 jaar World Press Photo geeft een schokkend beeld van de ellende op de wereld. 52 Jaar samengebalde onderdrukking, oorlog, verminking, ongelukken, verdriet en verweer. We maken er een zootje van, terwijl het zo mooi zou kunnen zijn. De mogelijkheden daarvoor zijn er volop. Prachtige mensen met intelligentie en moed, verder zee en vruchtbaar land, zon en regen, bodemschatten, planten en dieren, daar moet toch een paradijs van te maken zijn!
Kan ooit het gen voor hebzucht en 'der Wille zur Macht' vervangen worden door een pleziergen voor als het een ander goed gaat? Waarom worden de foto's van 52 jaar samenwerking en opbouw die er ook zijn, niet bekroond?

28 april. De Blauwe regen mag over de stangen van de partytent groeien en bloeien. We zagen dat bij een terras in Frankrijk, in Ribeauvillé, dit voor de mensen die even willen gaan kijken, en toen onze b-r vorig jaar over het dak van de p-t begon te groeien, hebben we dat dak maar weggehaald. Kiek'n wat wodt.
 
 
Op de beek zwemt een heel donker eendje met 10 net uitgekomen pielekes die als vliegen heen en weer schieten over het water. De foto's zijn niks geworden, te donker onder de bomen, te donkere eendjes, te veel beweging. Na een keer heen en terug zwemmen van het nest naar de vistrap kropen ze aan de kant weer onder moeders vleugels.

Het was leuk bij Slingeland FM gisteravond, al was het feest maar half zo lang als ik begrepen had. Het programma duurde wel twee uur, maar de gast kreeg maar een uur. Van dat uur was de helft muziek en de aankondigingen van Joop Derksen, dus de voorbereiding op twee uur praten en voorlezen met een paar plaatjes ertussen, is overbodige moeite geweest.
Het eromheen was haast nog leuker. Aan de knoppen zat een oud-collega van me, Hans Huiskamp die stomverbaasd was dat ik Wenters kende, en van het vorige programma zag ik nog even Gerard Uwland van de Dialectkring, dus het was gewoon thuiskomen in die studio.

27 april. Eindelijk een beetje regen vannacht, 5,5 mm, maar nog geen plas te bekennen.
Het onbekende plantje met roze bloemetjes heeft een naam gekregen, Roze winterpostelein, Claytonia sibirica. Iemand gaf die zoeknaam in bij Google en kwam bij mij terecht ( hoe kan dat? via de foto?) Ik keek in de Flora en op internet en ja, het is 'm. Jachman heeft nog een exemplaar ontdekt, tien meter verder. 

We fietsten gisteren een volgend partje, 25 km, van onze mooie gemeente. We beginnen elke keer bij het vorige eindpunt en gaan dan vandaar weer verder, net als over de omtrek van taartpunten. Als we die omtrekken gehad hebben, gaan we zigzag door de taartpunten. Er is veel te fietsen in onze grote gemeente. We reden nog een paar kilometer door Duitsland. Er is een schitterend paadje bij het Wooldse veen, met groene grensovergang.
We kregen bijna een doodschrik toen we naar beneden het fietstunneltje onder de rondweg inreden, iemand liep daar met een niet-aangelijnde hond. Als eigenaar denk je dan toch echt niet eraan dat mensen wel eens over de kop zouden kunnen slaan!
In Miste sneeuwwitte weiden vol pinksterbloemen. Mooier dan bollenvelden.

Er zijn deze winter overal bankjes geplaatst op aardige plekken, we pauzeerden dan ook twee keer om stil te zitten genieten.
Omdat we al om 9 uur weggingen was het nog rustig op de zandpaden, om 12 uur toen we terugreden moesten we al een paar keer van de fiets om anderen die aan de goede kant reden voor te laten gaan. Als het minder droog weer is, ga je bij tegenliggers even op de zandweg rijden, maar dat is nu voor fietsen niet te doen door de extreme droogte. Je loopt vast in het mulle zand.
De voorspelde regen bleef uit. Het was weer een schitterende dag! 22,5 ºC
We aten al 12 keer buiten warm.

Vanavond ben ik 2 uur te gast bij Slingeland FM. Een praatje en een plaatje, voorlezen, wat vertellen, lijkt me leuk. Het interview van een paar weken geleden ( 6 minuten) smaakte kennelijk naar meer.

Zondag 26 april. Gisteren vloog er een idioot grote wesp in de kamer. Jachman maakte er korte metten mee, het dier was sowieso vrij dizzy. Een hoornaar werkster volgens het insectenboek. Het dier was ruim 3,5 centimeter lang.
Op wikipedia verder gezocht. Het is waarschijnlijk een koningin en geen werkster. Koninginnen zijn tot wel 4 cm groot en zoeken in april een plek voor een nest. Dat heeft deze tussen de planken van de zoldering willen maken, denk ik, want we hoorden al een dag eerder een raar gekrabbel boven ons hoofd.
  
Het retentiebekken stond inderdaad helemaal vol, toch knap werk van een paar jongens. Iemand had de plaat al gedeeltelijk weggebroken, met geweld stroomde het bekken leeg en steeg het water in de beek. De jongetjes waren nergens te bekennen! Misschien was het succes groter dan ze aankonden!

25 april.    Spelende jongens hebben de opening van de stuw dichtgetimmerd met een grote plaat. Er stroomt bijna geen water meer doorheen. Het bekken zal wel natter worden, maar dat heb ik nog niet bekeken. Wat nu? Het melden aan het Waterschap, dat zelf het retentiebekken een leuk speeltje vindt of de jongens hun gang laten gaan? Eigenlijk is het prachtig dat ze het bos intrekken om hutten te bouwen en de beek om te leiden. Hoe weinig kinderen doen dat nog, kunnen dat nog? Je ziet nauwelijks grotere kinderen buiten spelen na schooltijd, ze zitten liever te gamen. 
Over 50 jaar is dit hét verhaal van deze jongens. Opa vertel nog eens van toen jullie de beek..... 
Ik ga het niet aan het Waterschap doorgeven.

24 april.      Herinnering: Op Hemelvaartsdag 1962 gingen we met de kinderen dauwtrappen naar de schietbaan achter Groenlo. Daar was een bos. Iets bijzonders voor Groenlo. We zagen daar een schitterende beige vogel, vrij groot met helderblauwe veren, wat wit en een zwarte staart, al jaren niet meer gezien: een echte vlaamse gaai! Kinderen kijk goed, die zie je misschien nooit meer. Het waren de jaren van de Silent Spring, zoals Rachel Carson in haar boek (1962) de lente zonder vogelzang noemde. Insecticiden en pesticiden doodden alles wat geen nut had voor de landbouw. Dat daardoor hele (voedsel)ketens van dieren zouden verdwijnen en dat dit een ramp was, drong maar tot weinig mensen door.

Vanmorgen zagen we in de wei vier hazen rondrennen, 2 volwassen en 2 jong. We keken ernaar met de hondeman van het bankje. Wat een prachtig gezicht! Hondeman: "Ja, die jongen hebben de rovers overleefd, die smerige gaaien zijn de grootste vijanden van jonge hazen. Bij ons zitten wel vier gaaien- en eksternesten in de bomen rond het park. Die beesten zouden ze best mogen decimeren." 

Jachman heeft rozen geplant vorig jaar. Hazen bijten de jonge uitlopers af en laten ze liggen, eten ze nog niet eens op. Triest gezicht. Hazen zijn leuk, maar niet vier stuks in een rozenaanplant.

Wat hebben stadsbewoners het makkelijk: die hoeven geen beslissing te nemen of ze van gaaien en hazen mogen houden of niet.
 

23 april.  Het eerste wat we bij het nieuwe huis van onze dochter zagen, was een boven het huis en de schapenwei cirkelende rode wouw. Wel 10 keer zweefde hij heel laag zijn rondjes. Waar schapen zijn, is schapenvoer en dus ook muizen.
We zaten in de volop bloeiende bijna extuin van dochter bij de vijver te genieten van de verschillende soorten minisalamanders die er ooit vanzelf ingekomen zijn en (z)aten later tot acht uur in de nog nieuw aan te leggen tuin bij het nieuwe huis.  De verhuizing is nog niet helemaal voltooid, maar de catering werkt al perfect!

Het oude huis ligt tegen een heuvel en dit nieuwe huis ligt misschien honderd meter verder tegen dezelfde heuvel maar om de bocht, dus met een andere lichtinval in de tuin.
Het eerste huis ligt met de voorkant hoog aan de straat en je moet voor de achtertuin een verdieping naar beneden, nu ga je vanuit dit nieuwe huis een verdieping (?) omhoog naar de achtertuin. Je kijkt bijna over het dak heen als je op het hoogste punt van die tuin staat. Ik blijf dat bijzonder vinden als echt plattelands mens. Steeds wisselende uitzichten.
Moeilijk om je te oriënteren bij het wandelen, is dat nou Diez of Altendiez, wat we net voor de bocht in de weg konden zien in de verte. Het ziet er nu we voorbij het bos zijn heel anders uit.
Ik maakte een paar foto's.
       

20 april. Als we om half acht naar het meer lopen moeten we om een Duitse auto heen die midden op de zandweg staat. Raar parkeren, hoor. We zijn nieuwsgierig en kijken naar binnen, een jongen en een meisje zitliggen half in een slaapzak op de voorbank en zijn diep in slaap, mond open. De zon schijnt al recht door de voorruit, ze zullen dus wel gauw wakker worden. Als we na drie kwartier terugkomen staat de auto op de parkeerplaats van campingbaas en zijn de jongelui bezig zich naast de auto aan te kleden.

Ik fotografeer atijd alle auto's die op rare plaatsen parkeren, of leeg lange tijd in de buurt staan. Je weet nooit of het nog eens ergens nuttig voor kan zijn, al is een aanleiding in zo'n geval vaak wel een trieste. 

Zondag 19 april. Weer een verjaardag van een al lang overledene. Anders ben ik niet zo gedenkerig, toch? maar nu het opwelt, ben ik niet te stoppen. De vader van Jachman was jarig, nou ja vader, meer de verwekker, want de vaderlijke plichten nam hij niet zo serieus: de strenge geloofsbanden knelden en  de vrijheid en de verten lokten meer dan het zorgen voor brood op de plank en ouderavonden.
Die vader was wel een originele globetrotter, trok begin jaren '30 met Jachmans moeder naar het buitenland als reisleider -vloog toen al over Zuid-Amerika van Vuurland tot Venezuela-, werd in Frankrijk ingewijd in de kunst van het groenteconserveren in glas, kennis die hij tien jaar later in Polen te gelde kon maken, kwam tussendoor even thuis om nog een kind te maken, het vierde. Zijn vrouw was weer teruggegaan naar Nederland, maar zag zo'n huwelijk toch niet meer zitten, ging er na de bevalling vandoor en liet het kroost aan de zorgen over van moeder en schoonmoeder. 
Die vader leerde ik kennen toen onze oudste dochter twee jaar was. Hij had bij zijn tweede vrouw in Duitsland rust gevonden. De verhouding van de vader met de drie kinderen werd redelijk hersteld, -een dochter was met 16 jaar al overleden-, maar echt vertrouwd werd het nooit.
Hij wilde persé in Winterswijk begraven worden. Wat gebeurde. 

18 april. Een mevrouw komt ons tijdens de ochtendwandeling om goed half acht achterop fietsen. Wij lopen op het fietspadgedeelte van de zandweg, achter de paaltjes en zij zwenkt ons voorbij op het voertuigengedeelte. Winterswijkers groeten iedereen die ze buitenaf tegenkomen of passeren, maar deze mevrouw geeft geen sjoege, is dus geen Winterswijkse. Ze heeft een grote hond aan de lijn die haar bijna van de fiets trekt. Misschien zegt ze wel niks terug, omdat ze zich een beetje geneert: ze heeft een badjas aan, blote benen in pantoffels, komt duidelijk zo uit bed en is van plan na het honduitlaten er weer in te gaan.

Als we het bos uitkomen zien we campingbaas werken aan het dak van zijn nieuwe tuinhuis. Het oude huisje is afgebroken en dit is een degelijk groot houten tuinhuis. Hij vraagt of we het willen zien. Graag. Het heeft twee kamers, de ene is al helemaal ingericht met een bankstel en heeft dubbele tuindeuren, de andere is nog als rommelhok in gebruik, maar er zou een bed kunnen staan. Campingbaas is duidelijk heel trots. Het is niet zomaar een huisje van (de) Gamma - dat 'de' is Achterhoeks- , maar één uit Duitsland, dus extra degelijk! Kijk die planken eens!
Zo een wil ik ook wel hebben, zeg ik tegen Jachman, maar als ik later de prachtig opgepoetste 30 jaar oude caravan zie, vind ik die eigenlijk meer karakter hebben. En die is verplaatsbaar! En die heeft al een ingebouwd bankstel en een eethoek! En een bed. En hangt vol ansichtkaarten uit 20 jaar vakantieplezier.  Geen typefout, hij staat al bijna 10 jaar achter in de border.   

17 april. Een uur gelopen, het was fantastisch weer. Spatje regen vannacht tegen het stof, nu zon. In een week is het van nog tamelijk winters volop zomer geworden.
Net heb ik het brandneteldrama in het bosje bekeken, ze lieten mooi de kopjes hangen, dus heb ik niet te veel en niet te weinig gespoten. Als je te veel spuit of een te sterke concentratie geeft, dan gaan de bovengrondse delen dood voor ze het gif naar de wortels hebben kunnen transporteren. Nu gingen na twee dagen de kopjes pas hangen, perfect gedaan dus. Jo is tevreden.
De lammetjes die vorige week geboren zijn, hebben al gele oorbellen in, een idioot gezicht. 
In het bosje staan veel meer bosviooltjes in bloei dan vorig jaar. Ze stonden toen allemaal tegen de slootkant langs de weg, maar nu bloeien ze verspreid in het hoge gedeelte van het bosje. Kennelijk met westenwind uitgezaaid. Ook een verrassing was het weer terugkomen van een paar uitlopers salomonszegel. In de herfst van 2005 kregen we van de kinderen een grote pol die ze uit hun bosje uitgegraven hadden. Een paar maand later kwam de sneeuwramp, waarbij veel bomen afknapten. In voorjaar 2006 zijn met bulldozers de resten daarvan opgeruimd, maar van de salomonszegel kwam natuurlijk niets terecht. Ook de volgende twee jaar niet, maar nu staan er een paar flinke krullen., weliswaar nog zonder bloemen, maar dat moet volgend jaar ook nog lukken! Kom op jongens! 

16 april. 1949, verjaardag van opa Van den Berg. De grote mensen zitten rond de tafel in de woonkeuken, opa in de stoel voor het raam met zicht op de rangerende treinen, opoe reddert met kopjes en gebakjes, de zoon met vriendin en de twee dochters met hun mannen praten allemaal door elkaar en wij, mijn neefje Gerrit en ik gaan nog even buiten spelen. Het wordt donker en de lantaarn voor het plantsoen brandt al. Het is de avond die een soort ommekeer in mijn leven markeert. Dat weet ik nog niet als we om het hardst lopen over het grintpad naar het station. Ik struikel en val mijn blote knieën stuk, steentjes dringen erin maar het bloedt eigenlijk niet eens zo erg.

De volgende dag is een zondag en we gaan naar Margraten, oorlogsgraven kijken, uren in de auto, doodziek ben ik. Maandag komt de dokter en blijk ik roodvonk te hebben. Ik hoef tot de grote vakantie niet meer naar school, de mulo zie ik niet meer van binnen. Na de vakantie ga ik naar de HBS, mijn allergrootste wens. 
Zomaar een herinnering. Heb ik al eens verteld, dat krijg je als je oud wordt.

15 april. Onbekend plantje is beroofd van zijn bloemetjes, Jachman ging er onnadenkend met de in 1 dag door hem zelf (!) gerepareerde machine overheen. Erg hoor. Misschien maakt het nog nieuwe bloemetjes.
5 liter gif verspoten op de brandnetels in het bosje bij Jo. Ze vroeg of ik er wat tegen kon doen, want ze groeiden onder het gaas door in haar moestuin-  en dat moeten we niet hebben!! ze deelt altijd haar heerlijke onbespoten groenten met ons. De rest van het bosje moet nog, zeker 10 liter. Er gaat 2,5cl gif in 5 liter water. Ik gebruik er een minihoningpotje voor van 3 cl. Moeilijk rekenen, omdat op de handleiding hoeveelheden voor een boerenbedrijf  staan, zoveel liter gif voor zoveel hectare bieten, vandat werk. Ik kreeg wel commentaar van twee dames die langs kwamen lopen. Ze waren net voorbij toen ik hoorde: Ja spuit maar raak!
Hoe zouden zij 800 m² bos brandnetelvrij maken? 

Brandnetels. Ooit waren wij volgelingen van Louis Le Roy. We hoefden niets aan de hier overvloedig groeiende brandnetels te doen, want die zouden zichzelf uitputten en vanzelf verdwijnen. Mooi niet. De wortelstokken zochten wel een eindje verderop naar voedsel, de brandnetels verspreidden zich razend snel. Op de grote wei, die al jaren niet meer bemest wordt, komen ze nu niet meer op, maar in het bosje en langs de slootkanten wel. Ik moet wel spuiten, want afmaaien in een bos wil ik niet, dan gaat de hele onderbegroeiing eraan. Nu kan ik selectief brandnetels en bramen te lijf gaan.

14 april. Twee nachtegalen gehoord bij het Hilgelo terwijl de opkomende zon rood door de mist heenscheen.  Vorig jaar waren de eerste er op 21 april en in '07 en '06 op 22 april. 

Al vier keer buiten gegeten. Jachman heeft het gras gemaaid en 55 lavendelplantjes langs de berm gepoot en nog 20 margriet en lupine.
Er kwam een paar maal een rode Lamborghini langsscheuren, bulderen, hikken, ploffen, met een hooguit achttienjarige knaap erin. Hij schoot de doodlopende weg in, zag te laat het bordje, stopte, sloeg de vleugels van de wagen omhoog, kon toen pas uitstappen, keek nog eens goed, of hij echt niet...nee dus, instappen, vleugels intrekken, achteruitbrullen en wegknetteren.  Wat een lol.

Onbekend plantje op het graspad gezien. Jachman zou het afgemaaid hebben als niet net nog op het nippertje de machine het gevaar gezien had en zich kapot schrok. 
     

13 april.
  't Dalkruid steekt de kopjes boven het mos uit. Als het weer zo zacht blijft, bloeit het met drie dagen.
Gisteren de nieuwe fiets uitgeprobeerd. Hij fietst superlicht, heeft 24 versnellingen en een knoepelhard zadel. Zadelpijn dus. Ik heb 10 maanden niet of nauwelijks gefietst, dat is zeer merkbaar.
We waren bij de steengroeve. Die is begin jaren dertig in gebruik genomen en hoort bij onze jeugd. Wij hadden een steengroeve. Iedereen had een steengroeve, toch? Als er familie op bezoek kwam uit Groenlo of Haaksbergen dat naar de steengroeve wilde, dan vroeg Jachman als klein jochie waarom ze niet naar hun eigen steengroeve gingen. Elk dorp had toch een kerk en een school én een steengroeve?
Er is nu een nieuwe groeve in gebruik genomen, de afgegraven grond van de bovenlaag ligt op de doodgespoten wei van het voormalige vliegveld. Een lelijk gezicht.
Ik ben benieuwd hoe het er over een jaar bij ligt. De wei weer groen, de berg kalkachtige grond van 100 meter lang begroeid met bijzondere planten en misschien komen er wel bijzondere amfibieën in wonen.

Paaszondag 12 april. Een paar dagen heb ik niet geschreven, omdat de gedachten bij mijn zus waren, die heel verdrietige dagen doormaakt. Gisteren hebben we definitief afscheid genomen van Jan Addink in een hartverwarmende bijeenkomst. Mooi was de aanwezigheid van de ook oude oud-collega's, helder en sympathiek de speech van de man die jarenlang zijn rechterhand was en die heel duidelijk maakte hoe Jan de nieuwe MTS voor zich zag en dat ideaal gestalte begon te geven door een team te formeren dat bij elkaar paste en net zo als hij tegen leerlingen en onderwijs aankeek.
Ontroerend het kaarsenritueel door de verdrietige kleindochter, de woorden van de zoon over zijn sterke vader.

Natuurlijk was de nazit zoals meestal bij begrafenissen raar genoeg gezellig. Er zijn mensen die je van vroeger blijkt te kennen, je ontdekt dat je praat met de broer van je eerste werkgeefster, je dochter uit Duitsland komt onverwacht, je oudste dochter komt op de fiets 50 km, heen en terug, je ziet Jachman weer eens in een net pak.
Het was zo prachtig in de natuur, zo vol leven, dat je niet sterker de tegenstelling en het verband van leven en dood kon zien dan op deze dag.  

9 april. Trouwe lezers weten het inmiddels: 9 april is de dag die ik nooit vergeten mag: Cilia Rozijn is jarig. Zie Logarchief 2008 en 2007.
Gisteren aan het eind van de middag was het koud maar gelukkig droog na wat kleine spetters. De radio meldt dan dat de regen naar het oosten wegtrekt.  Zo'n mededeling is voor mensen die in het oosten wonen nogal onduidelijk. Bedoelen ze dat het Nederland al uit is en verder naar het oosten dus Duitsland intrekt? Of bedoelen ze dat er vanuit het westen regen aankomt? Snapt u onze frustratie? Het is best moeilijk, hoor, om in het oosten te wonen.
Vandaag las ik een leuke opmerking over 'schrijvers die niets liever doen dan uren over hun werk praten. Dat doen ze meestal ook, om wat bij te verdienen, in verre zaaltjes in de provincie.' 

Ja, het is ook heel leuk om een schrijver die later in het 'westen' beroemd wordt, hier in de provincie al gehoord te hebben, voor hij zelfs maar op een short- of longlist verschenen is.
Eén van de sprekendste voorbeelden is Arthur Japin. Veronie Snijder van boekhandel Kramer heeft een fijne neus voor kwaliteit.

8 april.
  De donkere plekken zijn de honderden dikkopjes die het dril opgeconsumeerd hebben en bijna door de eivliezen breken om de vijver in te zwemmen. 
In het bos ontvouwen de beuken hun bladeren. De beukenhaag stoot de oude blaadjes af, die bij een windvlaag herfstig het gras opwaaien. In de zon glanzen de dikke nieuwe knoppen.
Elke dag schommel ik een paar keer. Jachman heeft de haken door nieuwe vervangen, dus het gaat weer veilig.
Mijn nieuwe fiets gaat zo licht, dat ik bij het wegrijden bij de fietsenmaker bijna uit de bocht vloog.

7 april. Het is toch wel een beetje onhandig om naar een ander garagebedrijf te gaan al is het dichter in de buurt dan het vorige. Ergens tussen Aalten en Dinxperlo schijnt het te zijn. Onhandig ook omdat de grote weg erheen afgesloten is, al maanden. Deze winter wordt hier aan veel provinciale wegen groot onderhoud verricht, net als aan veel wegen dieper Nederland in. Zo leer je de achterkant van je eigen Achterhoek nog eens kennen.
Jachman heeft zijn fiets meegenomen op de auto, krentebrood en chocomel mee, het is prachtig weer, die vermaakt zich wel. De terugweg zal wel een uurtje fietsen zijn. Vanmiddag gaan we met mijn auto die andere weer ophalen. Dan kan ik doorrijden naar Erve Kots om mijn jack op te halen dat ik daar heb laten hangen zondag. 't Zal weer niet waar zijn!

Het hing er nog, gezellig samen met nog een ander,  en ook fijn, de grote weg naar de garage was klaar. Nieuw asfalt, dubbele strepen, gloednieuwe boompjes in eigen tuintjes, piekfijn allemaal. Ja, auto is weer goedgekeurd, dank u.

6 april.  Ik ben benieuwd of het lam het gehaald heeft. We zagen vanuit onze tuin ChrisJan druk bezig met een ooi in de 'kraamweide' naast ons bosje. Hij probeerde het lam in de ooi om te wentelen, want de kop kon niet verder. Toen wij nog schapen hadden, gebeurde ook altijd zoiets op zondag, maar wij hadden er de balen verstand van, dus dan moest de veearts komen. Weg verdienste van een lam.
Niks zo gemakkelijk als schapen houden, was ons verteld. Nee, als je een perfecte afrastering hebt, want ze breken graag uit. Nee, als je weet wat zwaar en niet te zwaar is. Het schapenboek zegt waarschuwend over drachtige ooien: zorg er vooral voor dat ze niet te zwaar worden, geef ze niet te veel voer. Geen gewichten of verhoudingen erbij.
Als nu een gebruiksaanwijzing onduidelijk is, dan zeggen we: 't is net het schapenboek!

Zondag 5 april. Lichte miezerregen als we ons ochtendrondje wandelen, maar wat mooi begint het te worden buiten! Bosanemonen, speenkruid, sleedoorns, muskuskruid en sleutelbloemen bloeien nu volop langs de beek.
Het was droog toen we naar Erve Kots reden en de zon scheen gelukkig al weer volop toen we naar buiten kwamen.
Het was een geslaagde ochtend naar mijn mening. Er waren nog al wat bekenden en zelfs de buren waren gekomen om eens te zien hoe Leidje het er vanaf zou brengen, nou, hun 5 euro was geen weggegooid geld, zeker niet als je de twee koppen koffie er eerst van aftrekt! Driekwart van de teksten die ik voorbereid had, heb ik gebruikt.
Esther Kämink deed het veel vlotter, dat is een dialectspreekster van huis uit en dat was goed te merken. Heel knap vond ik, dat ze na de pauze toen zij aan de beurt was, inhaakte op wat ik had gedaan. Haar manier van praten heeft veel van die van mij weg, zoals ik vroeger was, snel, sneller, snelst, heel enthousiast en met duidelijk plezier. Ze studeert nog, Engels.
Vanmiddag leek onze zandweg wel De Nieuwe Wandelweg. Toestel verkeerd ingesteld, jammer.

4 april. Heel ander weer dan voorspeld, zwaar bewolkt en 10 graden kouder dan gisteren.
Toen bij Jo naar de prachtige narcissen gekeken die in ons bosje staan aan haar kant en die zij vorig jaar flink gemest heeft.
Een ooi had net gelammerd, twee flinke kinders, de nageboorte moest nog komen. De hele huiswei lag vol met drachtige schapen en moeders met lammeren. Bij ons hebben de kikkers ook hun best gedaan.   
  

3 april. Weer wat nieuws meegemaakt. Een echt interview. Een uur gepraat (in het Wenters) met een leuke man van Slingeland FM en goed zes minuten opgenomen. Ik zal de uitzending morgen niet zelf horen, want zit dan bij de kapper. Ach, ik weet ook al wat ze zegt.

We zijn bijna de hele dag buiten, geweldig, wat een prachtig weer! Net als in de week eind maart in 1945. Jachman doet zelfs al op de fiets boodschappen.
De campings beginnen vol te lopen, veel Duitsers hebben al paasvakantie. 

2 april. Nieuwe kampeerstoelen gekocht en een paar andere dingen voor de caravanuitrusting vernieuwd. Nu het zulk mooi weer is, krijgen we gelijk weer de kriebels. Jammer eigenlijk om op zo'n stralende morgen een paar uur binnen te winkelen. We hadden al wel drie kwartier gewandeld van te voren en onderweg een van de vorige bewoners van ons huis gezien, die vertelde dat hij elke dag wel een wandeling van 8 km maakte. Is wel jonger dan wij.
Morgenvroeg wil er iemand komen van Slingeland FM (het plaatselijk radioprogramma) om een gesprek op te nemen over mijn plotselinge dialectliefde. Hij had in de krant gezien dat ik zondag bij Erve Kots wat voor ga lezen uit eigen werk. Eigenlijk had hij me zaterdag live in het programma willen hebben, maar dan zit ik bij de kapper. Is hard nodig.

1 april. We waren weer bij het anemonenbosje en natuurlijk waren we benieuwd hoe de brug eruit zou zien. Drie jaar geleden belde ik de gemeente over de levensgevaarlijke situatie van de doorgeroeste brugleuningen net boven het woeste water van de stuw. Ze zouden ernaar kijken. Twee jaar geleden belde ik weer en maakte foto's. Weer gebeurde er niks. Vorig jaar niet meer gebeld, wel foto's gemaakt.
        
Nu:  Nieuwe brug, geweldig! en zo'n snelle actie!