31 maart. Bevrijdingsdag Winterswijk 63 jaar geleden, paaszaterdag. Stralend weer. Na een zeer onrustige nacht waarin de bruggen opgeblazen worden door de naar het noorden terugtrekkende duitsers, het geluid van de veldslag in het Woold en de lichtspoormunitie heel bedreigend waren, zien we heel vroeg 's morgens de colonne Engelse legervoertuigen en tanks over de Bataafse weg langs de boerderij rijden. Ze stoppen, maar tot onze grote verbazing komen er geen soldaten achter uit de vrachtwagens, maar keurig in sportkleding gestoken mannen. Ze zetten palen in het weiland, spannen er een recht hoog net tussen en gaan met de blote hand een grote bal over het net slaan. Wat dat voor spel is? Die dag proef ik Engelse thee met melk en een witte boterham met rode jam.

Ik heb nu weer even het boekje over de bevrijding van Winterswijk in handen genomen, de foto's gezien van kapot geschoten Wooldse boerderijen, van de 10 Engelse tankwrakken langs de kant van de weg, en vind het getuigen van een enorme discipline om te kunnen sporten na zo'n gevecht waarbij kameraden van je gesneuveld zijn.

Zondag 30 maart. Zomertijd. Klokken een uur vooruit zetten. Vier gaan er automatisch, vier ouderwetse zijn binnen een minuut te doen, de andere kosten tussen een half en twee uur tijd, want de handleidingen moeten bestudeerd worden.
Klokken in auto's, caravan, fornuis, cv ketel, lichtschakelaars - 5 stuks en allemaal verschillend!-,  tv/video - vroeger ging dit laatste automatisch via staafantenne en Kootwijk, maar nu niemand in Nederland meer zo'n ouderwetse staafantenne heeft, want iedereen zit toch op de kabel, zijn de mensen die noodgedwongen een schotelantenne moeten hebben, half Nederland dus, 't platteland, de klos. Wel elke paar jaar gedwongen worden een andere schotel te kopen, omdat het systeem of de satelliet verandert/wisselt. 't Is geen ramp, maar wel vervelend.
Zo, dat hebben we weer gehad.
Vanmorgen de schade aan de kastanjes opgenomen. De onderste knoppen zijn behoorlijk bevroren, die een meter hoger zitten half, en de hoogzittende nauwelijks.
   

29 maart. De plek blauwe druifjes is een echte blikvanger. Gooi bloembakken leeg ergens waar het niet opvalt, achter de struiken, en volgend jaar bloeit er onverwacht iets moois. Hoevaak ik geen blauwedruifjesbolletjes gepoot heb! Nooit zag ik er iets van weer. Ben nu al benieuwd of deze er volgend jaar wel weer zijn. 
Wat ik ook zo heerlijk vind, is buiten de was aan de lijn hangen als het hard waait en het lekker droogt, zoals vandaag. Net of je er dan trotser op bent, dat je dat toch maar weer mooi schoon gekregen hebt. Als ik de was uit de droger haal, heb ik dat gevoel absoluut niet!

28 maart. Hij is er dan eindelijk. 'De hele wereld' wachtte er maandenlang vol spanning op volgens de media. En nu...Boem??? Kalm aan, geen paniek, Nederland. Vogelaar waakt.

De ingezonden brieven in de krant die gaan over de gemeentepolitiek hier zijn ook spannende lectuur. Vooral die over de eco-kathedraal (zie 22 maart). Het blijkt dat toen er drie jaar geleden sprake was van nieuwbouw aan weerszijden van het station de mensen die daar in de omgeving wonen van de gemeente de belofte hebben gekregen dat er gebouwen zouden komen van drie bouwlagen, zodat de karakteristieke kleinschaligheid van de omgeving gewaarborgd zou zijn. Tegen die drie bouwlagen hebben ze toen al protest aangetekend.
Inmiddels is de schets die 15 maart in de Gelderlander stond al opgeleukt. Bij het Gemeentenieuws van 25 maart staat een nieuwe versie. Het witte monopolyhuisje heeft nu een voorgevel met balkons en een bruinkleurige daklijst gekregen, met een beetje fantasie net een Oostenrijks chalet. Er zijn 3 woonlagen tot aan de dakrand en dan 4 lagen in de spits toelopende zolderpunt. Zou daar de 'kleine' misleiding zitten? In een gewoon huis is de zolder immers geen woonlaag.
De nu in werkelijkheid nog kale straat is een laan geworden met prachtige grote bomen. Ben benieuwd naar de volgende versie. 

't Is precies 12 uur en de zon breekt door!

7 maart. Twee grijze ganzen vliegen met veel geroep uit het water op en gaan grazen achter de paardenwei. Ze zijn heel alert als we er langslopen, vliegen nog net niet weg, maar vertrouwen ons voor geen cent. Ze zijn moeilijk te determineren door de grote afstand en het vroege licht. We zien hier niet zo vaak ganzen. Het zullen wel grauwe ganzen zijn.

Ander hoofdstuk. De mensen zijn nog niet zo slecht. Een kuub openhaardhout kost gezaagd toch al gauw €50. Hier in de berm ligt voor honderden euro's  onaangeroerd. 't Is dat wij de houtberging helemaal vol hebben liggen, want anders.... Nee, we zijn nog niet zo slecht!

26 maart. Drie dunne en enorm hoog uitgegroeide acacia's langs het fietspad zijn vanmorgen omgezaagd met een hoogwerker. Als Jachman toch eens zo'n ding had! Hij zit verlekkerd voor het raam te kijken hoe snel en gemakkelijk het gaat. Eerst van beneden naar boven alle zijtakken eraf en dan van boven naar beneden in handzame stukken de kale stam in mootjes snijden.
Uiteindelijk kwamen de werkers met hun bakje nog boven de rand van de foto uit, maar omdat ik dat niet goed erop kreeg, vertel ik het maar. Ook zijn twee man bezig geweest de bermen van de weg te ontdoen van blikjes, flessen, zakken, enz. en ja, ook langs ons zandpad!

Afgelopen vrijdag kwamen er twee stellen agenten met een speurhond langs de beek lopen, door onze wei. Ze verdwenen naar de achterburen. Spannend! Er zijn veel scenario's mogelijk als je niets weet en heel nieuwsgierig bent. We weten sinds gisteren wat er aan de hand was en zijn echt van slag geweest. Het stond in de krant, dus ik kan het ook hier vertellen: donderdag aan het eind van de middag is een man die met de trekker voer ging halen bij de kuil, niet thuis gekomen. De trekker stond met draaiende motor bij de voerkuil, hij was nergens te zien. Ze hebben gezocht tot acht uur en toen de politie gewaarschuwd. De volgende dag is er met een helicopter en agenten met speurhonden de hele beek langs gezocht. Ze hebben hem gevonden, verdronken in de beek.
Toen ik de overlijdensadvertentie zag, bleek dat ik die man, die nu 35 jaar was, 20 jaar geleden drie jaar in de klas heb gehad; ik kon me hem zó weer voor de geest halen.
Het is onbegrijpelijk voor iedereen.   

25 maart. Een enorme sneeuwbui om kwart over zeven en er ligt al een paar centimeter van vannacht! Gaan we wandelen? Tuurlijk. Laarzen aan en naar buiten. Nee, er fluiten weinig vogeltjes. Voorzichtig met de rug naar de wind een foto gemaakt.
Ik vind het altijd prachtig om halfwitte stammen te zien. Na de bui schijnt de zon weer, maar voor we thuis zijn zien we er alweer als sneeuwpoppenuit.
De man met hond van het bankje zit nu niet op het bankje, vind je het gek, maar loopt ons tegemoet: Geweldig mooi he? mijn vrouw is vandaag jarig, 56 wordt ze en ze heeft nog nooit een witte verjaardag gehad! Ze stond om half zeven al foto's te maken.
Er is ook al een mevrouw met een fototoestel in de weer bij de beek: Ja ik moet zo naar mijn werk, maar ik dacht dit moet ik eerst doen!
Hier een paar plaatjes:

      

 
24 maart. Grijs is de morgen, een wereld van wit en zwart met hier en daar plekken lichtgroen. Motsneeuw. Op radio vier draaien ze in plaats van de aangekondigde Lente uit de vier Jaargetijden van Vivaldi Winter. Sinds 1913 was het niet zo'n vroege pasen.
Bij het paardeweitje liggen twee bergen natuursteenblokken. Ik ben gek op stenen. Ben benieuwd wat het Recreatieschap voor leuks bedacht heeft. Een barbecueplek? Een FietsPunt zal wel niet, dat is er al bij Helder aan de overkant van het Hilgelo en bovendien is hier helemaal geen ruimte om auto's te parkeren. Daar word ik nou zo nieuwsgierig van! Bah!
  
23 maart. Pasen valt dit jaar in de winter. IJs op de plassen. Maar in de zon is het heerlijk warm.  Achter glas. De hele dag schijnt de zon! De maagdepalm ligt nog half in de schaduw met ijs op de blaadjes. De stermagnolia begint wakker te worden en is al opgedroogd in de zon. De hele dag blijft in de schaduw nog wat sneeuw liggen. Ik ben in weken niet zoveel buiten geweest. Veel wandelaars en fietsers. Veel beter weer dan is aangekondigd.

     

22 maart. Er zijn plannen om hier in Winterswijk een Eco-kathedraal te bouwen. Ach, U weet niet wat een Eco-kathedraal is? Dat is een 25 meter hoog monopoly-huisje van 7 woonlagen voor 36 appartementen. Energieneutraal, dat wel.
Dit complex moet kennelijk aan de man gebracht worden onder een politiek-wenselijke suggestieve naam, maar het is gewoon een ordinaire vernaggelnaam. Ze hebben een clubje slimme jongens uit Rotterdam ervoor ingehuurd die het schuine kerkdak van de Grote Kerk als voorbeeld zouden hebben genomen. Een gotspe. Elk nieuwbouwhuisje van de jaren '50 had zo'n model. Maar ons mooie tweedelige kerkdak nou juist niet! Op de tekening die in de Gelderlander stond, staan computerbomen,  die net zo hoog zijn als de kathedraal. 
 
De Eco-kathedraal komt te staan waar het huisje van mijn grootouders stond, waar mijn vader geboren is en waar ik mooie herinneringen aan heb. Toen dat oude vervallen buurtje tegen de vlakte ging en daar een parkeerterrein aangelegd werd, was dat even vervelend, maar zo gaat dat met oude vervallen dingen. 

Als je hier 5 jaar geleden van de Spoorstraat de Stationsstraat inliep richting Misterstraat, dan zag je heel dominant de grote witte silo van de Landbouwbond. Lelijk. Nu zou in dezelfde richting, alleen dichterbij, weer zo'n groot wit gebouw komen te staan? De silo leek nog meer op een kerk dan deze nepkathedraal. 

21 maart. Sinds gisteravond is het lente. Regen, sneeuw, onweer, hagel, harde wind en nachtvorst kwamen in het daaropvolgende weerbericht voorbij. Berg je maar. De caravans lopen binnen bij de campings. Fietsen achterop, een treurig gezicht.

De oude reebokken zijn bezig hun haremdames te verzamelen en ze kunnen daar geen jonge bokken bij gebruiken, weg wezen jullie! In de wei probeerde een verstoten halfwas jong met een haas te spelen. Die vond het maar matig dat de ree rondjes om hem heen liep en zo nu en dan de benen in de lucht gooide. Haas drukte zich plat tegen de grond, maar liep toch niet weg. Kunnen jonge reebokken zich eenzaam voelen?

Tussen de buien door schoont Jachman ons bosje. Na de sneeuwramp van 25/11/05 waarbij veel bomen sneuvelden, zijn de wortels van de gekapte bomen weer uitgelopen. De acacia's hebben in die twee jaar al dunne scheuten tot wel drie meter lang gekregen, met vlijmscherpe doorns. Ze zijn nu nog met een stevige snoeischaar door te knippen. Als dat nu niet gebeurt, moet het later met de zaag, een veel omslachtiger en vooral zwaarder karwei.

We hebben weer eens zitten bekijken wat we voor leuks kunnen doen met dat bosje. Het hangt er maar zo'n beetje bij. Als je op de kaart kijkt zie je dat ons terrein oorspronkelijk een rechthoek was, ruwweg 100 m breed en 150m diep. Vroeger was het heidegrond en voor mensen die naar de molen wilden was het handig een hoek af te snijden en zo ontstond er een pad en een afgesneden spitse punt die nu ons bosje is. Het pad is een officiële zandweg geworden, gelukkig afgesloten voor doorgaand verkeer.