20 maart. Weer kraanvogels gezien vanmorgen vroeg. 'Ik tel er 70', zei ik tegen Jachman, maar die perfectionist telde er 72. Makkelijk zeggen, nooit te bewijzen.

De vreemde vogel met rode lellen wordt steeds vreemder. Hij zat niet meer op zijn gewone plekje. Even verderop in het paardeweitje liepen nu vier van die grote vogels, 1 met rode snavel en drie zonder dat rood. Later vlogen vier grote zwaan- of gansachtige zwartwit-vogels boven het bos een rondje. Ik moet toch beter zoeken in het vogelboek, nu wil ik het weten!

Er is geen nieuwe molshoop ontstaan. Het gaatje van gisteren is vanaf de buitenkant groter gemaakt. De gang gaat eerst 10 cm recht naar beneden en slaat dan linksaf. Wat gebeurt daarbeneden allemaal?

19 maart. De mollen zijn weer behoorlijk actief, maar nu heeft Jachman een natuurlijke helper gekregen in de strijd ertegen, hoopt hij. Naast de vijver werd al dagen steeds weer vanuit de diepte op dezelfde plek een molshoop opgeworpen.
J. zag nu dat een wezel dwars door de wei recht op die plek afgolfde. Toen hij ging kijken, zag hij dat de molshoop opengekrabd was en er een mooi rond gaatje groot genoeg voor een wezel inzat. We zijn benieuwd of het bezoek geholpen heeft.

In de berm voor het huis op nog geen meter van langsrijdende auto's staan een paar miniviooltjes te bloeien. Geweldig wat een lef. In ons bosje een eindje verderop staan wel bosviooltjes, misschien is deze wel een nakomeling daarvan. Ik heb met de Flora en 'wat bloeit daar' op de knieën in de berm gelegen en weet nu dat dit het maarts viooltje is en niet het bosviooltje. De eerste bloeit met een steeltje vanuit een rozet en de laatste heeft een bebladerde bloemstengel. De violafamilie is nogal los van zeden en het is moeilijk te zien wie de ouders zijn, laat staan de grootouders.


18 maart. Tussen half acht en tien voor acht zien we in vier golven ongeveer 500 kraanvogels. Een prachtig lentegezicht. Ze vliegen west om Winterswijk heen en gaan ten noorden van het dorp naar het noordoosten.
(de vlekken komen van mijn zoomlens als ik die maximaal uitschuif. Dat deed ik nu in de haast)

Bij het Hilgelo zijn ze bezig een nieuw pad  aan te leggen door het bosje. Zou het huidige pad weggegraven worden voor vergroting van het Hilgelo?

De zandzuiger schuift nu langzaam door het midden van het meer. Dat was jaren geleden al op diepte, maar bij het begin van de graafwerkzaamheden zijn er fouten gemaakt. De graafmachine stootte toen de bodemleemlaag op twee plaatsen lek, waardoor er een sterke stroming in het meer ontstond door binnendringend kwelwater en weglopend meerwater. Dat heeft gevolgen voor de grondwaterstand in een groot gebied rond het Hilgelo. De beuken zouden massaal afsterven, omdat die oppervlakkig wortelen.
Ze zijn niet in goede conditie, maar of dat alleen door die lekken in het Hilgelo komt? Dat er nu weer midden in het meer zand gewonnen wordt, zal wel komen door het met kwelwater meegevoerde zand. Achter de klompenmaker is een plek die bij vorst nauwelijks dichtvriest. Daar zit dan steevast een heel stel eenden.
   
Zandzuiger, boerderij en molen lijken typisch Hollands, maar toch klopt er iets niet. Een zandzuiger die een heilige plek, Het Hilgelo, waar vroeger grafurnen uit de ijzertijd gevonden zijn, afgraaft?
Boerderij die geen boerderij is maar recreatiewoning of campinggebouw?
De molen is wel echt, een paar jaar geleden mooi gerestaureerd. Hij kan malen, maar is ook restaurant.

17 maart. Op de oever van het Hilgelo zit zich in seelenruhe een grote eend of gans te poetsen. Hij is zuiver zwart-wit. We blijven staan kijken en verbazen ons erover dat hij geen aanstalten maakt om het water in te vluchten. Maar nog vreemder is dat hij een vuurrode rare knobbelsnavel met een soort lel erop/eraan heeft. Hij lijkt op een bergeend, maar heeft geen bruine band, zelfs geen zwarte! Wat is het wel? Een ontsnapte vijvervogel ergens? Een bastaard?
  

zondag 16 maart. De bruine kikkers vermaken zich prima in de vijver, de mannen tenminste. Het water spat op. Daar gebeurt het! Hoe het is om geplaagd te worden door gebluste mannetjes terwijl je bezig bent om eilanden eieren te leggen, nee, niet geweldig, lijkt me. Het duurt nog wel twee maand voor de groene kikker actief wordt.
Het is wel duidelijk dat er teveel groen in de vijver zit, maar het water is glashelder, het wemelt van diertjes, we hebben er geen vissen in en er bestaat kennelijk evenwicht in het systeem. Ik hou ook erg van de pollen dotters en de irissen  die al zo vroeg bloeien. Vanaf het bankje op de berg gezien, is de vijver door de bloeiende takken van de kers heen, op zijn mooist. Nog even geduld.   

De konijnenstand herstelt zich na de verwoestende konijnenziekte van afgelopen herfst. Gisteren zaten vier halfwas dieren elkaar in de wei achterna. Hoewel de vraat en de holen heel vervelend zijn, vinden we het toch wel heel leuk om dat spul weer te zien spelen. 
Vervolg vanmiddag : Twee konijnen rennen achter elkaar aan. De voorste stopt en draait zich om. Nummer twee stopt ook en gaat met zijn neus tegen die van één aanzitten. Ze zitten even doodstil. Dan springt 1 rechtstandig omhoog, zoals een lammetje dat ook kan doen en schiet 2 voordat 1 neerkomt nog net onder hem door. Een omgekeerd haasje over.  Jachman zag het drie keer.  Dit geintje staat niet in het standaardwerk Wilde konijnen. Heeft dit gedrag iets met de Mattheus Passion te maken? Daar luisterde ik naar. Niet op de pc. Had wel een toegangscode gewonnen voor de uitzending van 14 maart,  vrijdagavond. Het lukte me niet om de speciale verbinding met Monteverdi te krijgen. Heeft zeker niks met zulke moderne dingen, net als ik.

15 maart. Gisteren vergat ik nog te vertellen dat we al om goed zeven uur een vlucht ( drie v's aan elkaar) van zo'n 70 kraanvogels zagen, die met zuidwestenwind in de rug snel en hoog overvlogen. Als ik ze niet gehoord had, had ik ze niet gezien.

Bij de buienwolken aan het eind van de morgen hadden de buizerds volop thermiek. Er vlogen drie buizerds heel laag over ons huis. Binnen een minuut waren ze zo hoog opgeschroefd onder een buienwolk dat we ze alleen konden zien omdat we ze gevolgd hadden, een ander zou ze niet meer ontdekt hebben. Het leek of ze opgezogen werden. Ze cirkelden verder oostwaarts onder de wolk, behoorlijk energiezuinig vliegen is dat!

Even kijken wat er nu bloeit: De stermagnolia begint, de mininarcisjes doen het geweldig buiten tegen de heg, net als de gewone ouderwetse soort. Ze staan pal in de westenwind en er is maar één lange steel geknakt in de storm van een paar dagen geleden. Hoe kan die steel zo sterk zijn? Hij is wel hol als een pijp, een sterke constructie, maar toch..!
Vorig jaar hebben we een uitgebloeide bak voorjaarsbloemen omgekieperd op de oever van de beek. Nu staat er een hele groep blauwe druifjes in bloei! Veel voller dan vorig jaar in de bak. Scylla's bloeien ook, komen elk jaar weer, maar onze zandgrond is er niet voor geschikt. Het blijft een iel gedoetje. Niks verwilderen zoals op de verpakking stond.
De uitgebloeide en verdroogde azalea's uit de kamer, 7 stuks, heb ik begin februari buiten onder de lekkende dakgoot gezet. Het heeft gevroren en gehoosd, al het blad was eraf, maar nu lopen alle planten weer uit! Wat moet ik ermee? Ergens in de border planten maar. Ik kan ze nou ook niet meer weggooien.
Toen ik de blauwe druifjes bewonderde, kon ik gelijk de prachtige frisse jonge groene gezonde smakelijke blaadjes van de kleine pestbrandnetel bewonderen. Ja jongens, de spuit staat al klaar.

Vrolijk hoofd om de keukendeur roept: Mag ik even de maaimachine bekijken?
Het is onze maaimachineleverancier, raadgever en helper in nood. Jachman gaat met hem naar de schoppe. Wat blijkt? Een andere bezitter van net zo'n machine als wij hebben, had hem zelf even willen repareren, had hem uit elkaar gehaald en kon hem niet meer in elkaar krijgen. S bekeek hoe alles werkte en vroeg Jachman om een pen om de codenummers van vlotternaald, vlotter en nog wat op te kunnen schrijven. Nee papier had hij niet nodig, hij schreef ze liever in z'n handpalm, papier was ie zó kwijt.
Maar dat zijn drie van die 12-cijferige codes! 
Gaf niks, die konden met gemak in zijn grote hand staan. 
't Is een geweldige man, een goedlachs kinderlijk wijs mens in een reuzenlichaam. Als ik hem zie, heb ik gelijk goede zin. Ga bijna brandnetels leuk vinden.

14 maart. Voor de eerste keer naar het Open Atelier van de schilderclub geweest. Ik had me erop verheugd. 't Leek me leuk en inspirerend om met schilders van andere docenten ongedwongen samen te schilderen. Op drie vrijdagen is het een proef. Ik was er op tijd, want er is maar plaats voor tien mensen. Was niet nodig geweest, toen ik er een uur was, kwam goed tien uur nummer twee. Wel waren er twee bestuursleden die vergaderingen aan het plannen waren en kwam er later nog een bij. De tweede schilder ging ook bij ze zitten praten en dat was het. Er was er dus maar een die schilderde. Ik, zei de gek. Toen ik om kwart voor elf wegging, begon net de tweede schilder te werken. Volgende week ga ik weer, het moet ook anders kunnen.

De bosanemonen bloeien! We zagen ze vanmorgen al in het Bönnink en thuis moest ik natuurlijk gauw kijken of 'mijn' plekje aan de overkant van de beek ook al teken van leven bloeide. Ja, nog wel heel klein en nog met weinig, maar ze hadden al witte kopjes. In de bloembak bij de keuken zag ik al een mini blauwpaars puntje in een vorig jaar al uitgezaaid (opslag) vergeetmijnietje.

13 maart. Gisteren in die storm waarin alleen de meeuwen lol leken te hebben, kwam er tot 2x toe een reiger over met een flinke tak in de bek, tegen de wind in laverend, afdrijvend, weer terug vechtend. De reigers zijn druk aan het nestelen in het bos bij de beek een kilometer westelijk van ons. Je zou toch verwachten dat daar genoeg prachtige takken voor een nest liggen bij die storm. Overal liggen takken. Nee, kilometers verderop liggen veel mooiere. Ja, de terugtocht valt wat tegen.

Bericht in de krant over mot op een cruiseschip. Duitsers 'reserveerden' een ligbed aan dek met een badlaken en Engelsen die die gewoonte niet kenden trokken zich daar niets van aan. Lege dekstoelen reserveren? Niks ervan. Toen dus later de Duitsers bezit van 'hun' ligbed wilden nemen, waren die bezet door Engelsen, die gesteund werden door hun kapitein, die via de omroepinstallatie liet weten niet van die Germaanse gewoonten gediend te zijn. Slaande ruzie.
Wij kennen dat verschijnsel ook van op onze camping aan de Middellandse Zee.
 Toen er nog maar een relatief klein strand bijhoorde, kwamen de Duitsers in alle vroegte een stuk strand reserveren, installeerden hun ligbedden, handdoeken en parasols wijduit dicht langs de waterlijn, bonden alles met een touw aan elkaar, gingen dan weg tot een uur of twaalf, boodschappen doen, putzen usw. en kwamen als het druk werd hun eersterangs plek innemen.
Ze trokken zich van boze gezichten niets aan. Dan hadden die Fransen, Hollanders en Engelsen het ook maar moeten doen!
Het was mooi om te zien hoe de Fransen zich revancheerden. Na de middag kwamen er een paar achter de Duitsers zitten, na een kwartier kwamen kennissen langs die hun handdoekje erbij legden, weer even later een paar kinderen, ook erbij, en zo groeide de groep aan tot wel 20 man/vrouw en vormde een dam rond de Duitsers. De kindertjes renden vlak langs hen heen naar het water, met lekkende emmertjes en stuivende voetjes. Nu waren de Duitsers kwaad, maar konden er wegens gebrek aan kennis van het Frans weinig van zeggen. 

12 maart. Om kwart voor zeven worden we wakker door een hevige donderslag. Dan sta je echt wel gauw naast je bed! De slagen volgen elkaar in snel tempo op, stormwind en hagel. Een zwarte lucht ri Meddo, die naar het oosten wegtrekt en waar we nog net een staartje van mee krijgen. Daarginds ri Twente moet het noodweer zijn.
Om acht uur belt dochter uit Duitsland, alles goed bij jullie? Op tv werd gemeld, dat er vanmorgen tornado's gesignaleerd waren in het grensgebied bij Enschede.

Nu om 11 uur horen we dat de zwaarste storm nog moet komen. Ik denk aan de mensen op de ferry uit Hull die niet binnen mag lopen. Ongelooflijk dat hij uitgevaren is!
Jachman haalt voor alle zekerheid de auto maar uit de schoppe en ik zet de mijne ook maar iets verder van de bomen vandaan.

Goed weer om te schilderen.

11 maart. Boften wij even! Om 8 uur waren we weer thuis van de wandeling en om tien over acht begon het te hozen.
Hadden wij even pech! Gisteren ben ik op het laatste nippertje nog naar het dorp geraced voor een staatslot, sigarenwinkel was nog gesloten, gauw doorgereden naar het postkantoor, bij het uitstappen bijna een fietser van de wielen gegooid doordat bij een stormvlaag het autoportier uit mijn hand sloeg, en na al die spanning en inspanning nog niks gewonnen.
Boffen wij even! Met dat Geluk in de liefde. Wat is daarmee vergeleken een beetje aards slijk.
Nou...??
Aan het eind van de morgen stonden er ineens heel kalm twee reeën te grazen in de wei, een kleine donkere bok, gewei duidelijk zichtbaar, en een iets grotere en lichtergekleurde dartele geit. Deze twee kenden we nog niet. Zij elkaar ook nog niet lang, denk ik.