10 maart. Harde wind. Het plopplopgeluid van het bootje dat bij de zandzuiger hoort is bij vlagen te horen. Als we bij het Hilgelo zijn zien we dat de drijvende transportbuis die uit segmenten bestaat in het weekend helemaal tegen de oever aangedreven is en in een scherpe punt ligt. Het bootje duwt er nu al heen en weer varend weer een mooie ronde bocht in. Probeert hij althans. De wind drijft de buis weer terug. Alleen de zandzuiger ligt met kabels verankerd, maar de buis zo te zien niet.

Op het pad liggen honderden mini huisjesslakken. Ze zijn bijna niet te ontwijken en knerpen soms als grint onder je voet. Veel zijn er al leeggepikt.

zondag 9 maart. 'Onze' woerd zwom een eind van het nest af in de beek ri Bönnink. Z'n eendje is aan het leggen onder de hulststruik in het bos. Hij heeft dan even vrij. Ik praat altijd tegen ze en verbeeld me dat ze me nog kennen, zo van 'dat beest dat vroeger nog wel eens brood voerde'.
Jachman heeft betere ogen dan ik en zei dat het eendje naast de woerd zat. Ja, onder die takken, ook in het water. Ik maakte nog wel een foto toen ik haar ontdekt had, maar ze heeft echt een heel donkere en perfecte schutkleur en in de schaduw is ze bijna niet te zien. 

8 maart. Onderweg naar een afspraak zagen we twee opgezette koeien staan in een wei die wat hoger lag dan de weg. Ze stonden dicht bij het prikkeldraad.  Het waren grote ruwharige beesten die daar heel ludiek neergezet waren. Ze hadden hoorns, wat tegenwoordig een zeldzaamheid is en ze stonden buiten, terwijl er nergens verder een koe te bekennen viel.
Jachman reed heel langzaam en zo konden we ze goed bewonderen. Toen hij weer optrok, deed er één een stapje naar voren! Geintje van de boer: mechaniekje aanzetten als mensen blijven kijken. ( We kenden dat grapje van een eend die in de vijver ging rondzwemmen als er mensen bleven staan kijken. De lui in de serre maar lachen.) Dit met die koeien kon haast niet, ze stonden zo ver van de boerderij af. Nu begon de ander ook. Liep een paar stapjes en stond weer doodstil. Echt echte! Maar bijna levensecht onecht. We gaan nog terug om een foto te maken.

7 maart. Vanmorgen een bonte specht geobserveerd. Het net met ongepelde pinda's was vanmorgen half leeg. De hele winter bleef zo'n net vol met lege doppen zitten en konden we aan het gedrag van de vogels zien dat ze echt geen volle meer konden vinden. Jachman zocht dan de paar volle die er toch nog wel binnenin zaten uit en vulde het net weer bij.
De specht van vanmorgen vond dat gezoek naar een volle dop kennelijk verloren tijd en moeite en deed een uitvinding. Hij hakte op een dop, leeg? hij trok hem door het net heen naar buiten en gooide hem nonchalant over z'n schouder weg. En nog eens en nog eens. Toen had hij een volle, trok die in zijn geheel door het net en vloog ermee weg. Even later was hij er weer en schiftte opnieuw de lege eruit.  Ja, dan zakt de voorraad snel.

6 maart. Gisteren is de hagel die de vierde 's avonds gevallen is, de hele dag in de dakgoot blijven liggen. In de zon op de grond was hij om elf uur verdwenen. Ik heb het de hele winter nog niet zo koud gehad als vandaag.
De marktkramen staan hier rond de Grote Kerk en voor verse vis moet je echt daar  zijn. Dat vinden onze Duitse buren die op marktdagen al om negen uur een gebakken visje staan te eten aan een bartafeltje voor de kramen ook. Maar het was daar koud vanmorgen! De vrieswind sloeg onder de zeilen van de kraam. Die mensen hebben dan al een uur gereden, komen volgens de nummerborden uit Recklinghausen en andere plaatsen in het Ruhrgebiet. Es ist so gemütlich hier. Wat heet!
Als het rond tien uur echt druk wordt, zie je geen Winterswijker meer op de markt. Dan is de HEMA net open en zitten 'wij', dwz de Winterswijkers, daar koffie te drinken met een warme appelbol erbij. Ik bijna nooit, ik zit liever in de bibliotheek. Sinds 20 januari al drie kilo afgevallen. Nog even doorzetten. De Koets met zijn cappuccino en likeurtje is ook verboden terrein.

Ik heb de buurman die de rotzooi langs de weg opruimde ( frequentie van opruimen en lengte van 't traject trok ik in twijfel) vandaag aan het opruimen gezien langs de wijkvijver, wel 300 meter van hem vandaan. Dat vind ik toch wel heel goed van hem. Er komen veel schoolkinderen uit die wijk langs en hij is een bevlogen pedagoog geweest. Nog. Al jaren met pensioen. Als ik hem weer spreek, zal ik het hem zeggen ook. Heb ik weer eens een schoon geweten.

5 maart. Dank aan de twee lezers die reageerden en deze Verdanaletter beter vonden dan Comic Sans MS. Deze lijkt inderdaad een beetje professioneler. Ik neem een grote letter, omdat er bij Seniorweb nogal wat ouderen zitten die graag 12. hebben.

Hagel op de stoep gisteravond, geen sneeuw. Eén keer heeft er een beetje sneeuw gelegen deze winter, dus de sneeuwschuiver staat nog ongebruikt naast de keukendeur. De twee voorgaande winters moest Jachman door dikke sneeuw naar de schoppe waden om de schuiver te halen en die eerst op te zoeken. Tegen die tijd was de sneeuw bijna gesmolten.  Deze herfst zou het anders, efficiënter gaan. Op 1 oktober stond de schuiver klaar naast de deur en daar staat ie nog. Op spinnewebben na sneeuwschoon. De winterse buien die voorspeld waren, brachten alleen een beetje hagel. Het werd niet eens echt helemaal wit.

4 maart.  De mininarcisjes van Jo's zangvereniging staan volop te bloeien voor het goede doel. Ze staan binnen de tuin onder bij het hek en erbuiten in de berm. Jachman plantte 2 jaar geleden ook voor de zang een grote groep ouderwetse narcissen aan de achterkant van ons bosje. Wij kunnen ze niet zien, maar Jo kijkt er uit haar kamer precies op. En ik ga zo maar eens naar haar toe, even genieten. Misschien heeft ze ook nog wel wat boerenkool over! Het vriest, boerenkoolweer.

Afgelopen zaterdag leerde ik dat een zin met En beginnen typisch Nedersaksisch is. Er werd geen reden voor gegeven, maar ik denk zelf dat het komt door het terughoudende, het voorzichtig en langzame praten, het nadenken of het geen kwaad kan wat je wilt zeggen, van de doorsnee Achterhoeker. 

Ik heb een vraag: Willen de mensen die dit lezen even mailen, of dit lettertype beter bevalt dan het vorige? alleen ja of nee is genoeg. mail

 

3 maart. In de beek door het Bonnink is een leemdam gelegd bij de omleiding. We hebben die vaak verfoeid. Bij de wandeling door de Ronde Weide moest je daar overheen om weer op het bospad te komen. Bij nat weer bleef de witte blubber vastkleven in de ribbels van je schoenzolen en de dam was spekglad waar je naar beneden moest. Als er in de herfst een dik pak bladeren op gevallen was, ging het redelijk goed.
Dat heeft drie jaar zo gelegen, tot er kennelijk iemand op het idee kwam om er een laag geel zand overheen te gooien. Goed zo, eindelijk. Alleen is het zand na twee jaar grotendeels opgenomen door de leem en wordt het pad weer glibberig glad. Maar wat zagen we vanmorgen? bloeiend kleinhoefblad. In de leem tussen de bladeren. Tetteretet!!! Tussilago farfara! Prachtig die leem bij het bospad!
  

Zondag 2 maart. Harde wind en slagregen vanmorgen, we hebben maar even de wandeling overgeslagen.
De dakpan heb ik afgekregen. Op 18 februari, log 5, liet ik een foto van een dakpan op de schoppe zien. Een blauw geglazuurde tussen de ongeglazuurde zachtgebakken pannen. Ik vond hem zo opvallend dat ik er een schilderijtje van gemaakt heb, olieverf op doek, 40 x 50. Voor het eerst een heel werkje met Artisan gemaakt, een wateroplosbare olieverf. Bevalt goed. Gezonder voor de schilder als de ramen niet open kunnen.

Vanmorgen me weer helemaal ouderwets gevoeld, de wasmachine heeft het begeven. Alle halfnatte ongewassen kliederboel uit de machine gevist en in het bad verder gewassen. De ontstopper met steel en rubberen 'klok' uit de caravan gehaald om het zeepwater door het wasgoed te persen. (die ontstopper is mijn kampeerwasmachine) Daarna heb ik nog de centrifuge van de zolder gehaald en met 2800 toeren de was al bijna droog geslingerd. Ik was vergeten hoe droog het uit een c. komt. Toen moest ik natuurlijk ook nog wel de was buiten aan de lijn hangen, om het ouderwetse gevoel mooi vast te houden. De zon scheen! De zon schijnt nog!! 

1 maart. Ik liet vandaag verstek gaan wegens grote drukte. Bij de nachtelijke storm was een acacia in ons bosje gespleten en een deel was afgescheurd en lag dwars over de zandweg tot op de afrastering aan onze kant. Jachman schat, dat het een stuk van 15 meter was. Toen hij buiten kwam, waren de buren al bezig hem aan de kant te slepen. Aardig, ze wilden hem ook wel met een shovel bij ons op het erf brengen, maar J. had al gezien dat er prima rasterpalen uit te maken waren plus nog een lading brandhout en begon met zagen. Op de foto staat hij in de droge sloot bij de toekomstige rasterpalen en is het brandhout al naar huis gebracht.

 Waarom ik dan druk was? Tja, nou moet ik uit ons huishouden klappen: J. stofzuigt zaterdags het huis terwijl ik de meeste weekboodschappen haal. Nou deed ik zijn taakje er bij. Vandaar.
Vanmiddag heb ik aan een enorm leuke bijeenkomst meegedaan van dialectschrijvers, echt een leermiddag. Het was de tweede keer voor mij en ik blijf er zeker bij. We waren met ons zessen en elk las en liet lezen wat hij/zij geschreven had. Gedichten, van sonnet tot light verse, een Egyptische hymne, twee korte verhalen. Er wordt op een positieve manier kritiek gegeven waar je wat aan hebt en dat werkt goed. Je durft je daarbij dan ook bloot te geven. 
Het gaat om de Nedersaksische streektaal, die in Noord- en Oost-Nederland nog vrij veel gesproken wordt en die tot aan de Oostzee bij het voormalige Mecklenburg- Schwerin en Pommeren en zuidelijker tot Berlijn gesproken werd. Door de vele gedwongen volksverhuizingen van de laatste 70 jaar in het Duitse gebied zijn er niet veel mensen meer die het nog goed kunnen spreken, maar verstaan kunnen ze het vaak nog wel. 
Ik ben me de laatste jaren gaan interesseren voor de taal die mijn voorouders spraken. Ik heb die als kind nog goed meegekregen van mijn grootouders, maar toen begon het dialect spreken op straat en thuis al af te nemen. Dialect praten was iets voor boeren, het was niet netjes om 'plat' te praten. Dat vonden veel boeren zelf ook, en daarmee verdwenen de typische oude uitdrukkingen. Je houdt het niet tegen, maar jammer vind ik het wel. Nu is het een hobby geworden eigenlijk.