29 februari. De zandzuiger vreet een rand van de wei en het strandje af. Als alles klaar is en weer begroeid ziet het er heel natuurlijk uit, maar nu is het een puinhoop.
Andere mensen op plaatsen waar ik niet ben, zien en horen al kwikstaarten, leeuweriken en goudvinken. Hier nog geen mus!
Jachman zag al twee keer van de week vier/drie reeën achter bij de beek. De laatste keer was mooi: Hij ruimde daar takken op en hoorde wat in de beek vallen. Toen hij opkeek, bewoog het water nog en sprong net een ree in de beek, zweefde de andere oever op, en nog één, en nog één, op dezelfde plek. Het waren er dus vier. Mooi. Ik kan gewoon jaloers worden dat ik er dan niet bij ben! Tja, dan moet ik ook maar takken opruimen...

28 februari. De beek is gemeten. Drie kerels van een dure meet-'group' kwamen met 3 auto's aanrijden.  Het embleem met naam op hun bestelwagen kon ik op internet nakijken en daar stond, dat het een bijzonder geavanceerde 'group' was met zeer gekwalificeerde medewerkers. Goh. Nadat het gekwalificeerde personeel zich in oksellaarzen en oranje jassen gestoken had, wat zeker een half uur duurde, gingen ze met de meetapparatuur het bos in. Meetlatten van 4 m. zijn niet handig om ermee tussen struiken door te lopen. Ze hadden gevoel voor humor en tijd genoeg. Een theodoliet met statief is ook een onhandig ding als je de 3 poten naar voren houdt tenminste.
Maar ze waren heel aardig, maakten leuke mopjes over in het water vallen en een natte broek krijgen. Eén was de pineut. Die moest de hele tijd in de beek lopen om het meetlint over te brengen en de meetstok op de bodem te zetten. 'Het regent mevrouw, enne als hijhier valt, kost het spatten u een nieuwe camera.'
Het was jammer dat ze de grond onder de jonge beukenhaag wegtrapten en over de net opkomende groothoefbladplanten liepen. 
Toen ik vroeg, wàt ze nou eigenlijk maten, kreeg ik als antwoord: De doorstroomafmetingen van deze sloot. SLOOT! Onze beschermde prachtige wilde beek een sloot? Barbaren. Gekwalificeerde!

27 februari. Vervolg van kraanvogelwaarneming (zie ook 23 februari). Dochter die aan de Lahn woont, belde gistermiddag helemaal verrukt over de duizenden kraanvogels die gistermorgen tussen 11 en 12 overkwamen tijdens een stormbui. Normaal passeren ze daar aan het eind van de middag. Ze waren zo vroeg, omdat ze zich door de zuiderstorm konden laten meevoeren. Ze vlogen niet, ze zeilden. Ze stuurde later een stel foto's. Van de warreling van vogels midden in de storm tot de formatievorming toen het rustiger werd. Ze had nog nooit in zo korte tijd zoveel kraanvogels gezien!

            

26 februari. Vanmorgen gelopen bij ruim 11º C en windvlagen, in een zachte harde wind dus  Mooie taal Nederlands. De reigers waren zo te horen niet blij met de injecteerder die dicht langs hun bos door de wei denderde. Kunnen vogels eigenlijk ruiken?
Vogels. De boomklevers zijn gek op zonnebloempitten. Die verstoppen ze in spleten van bomen, onder dakpannen en dergelijke plekken. Vanmorgen maakte één het zich wel erg gemakkelijk. Hij zocht een mooie dikke pit van de voedertafel ( keurde er zeker tien voor hij de beste had) en ging er mee onder de tafel zitten. Nee, niet om de pit open te peuteren, maar om hem in de grond te duwen. Toen nog een keer hetzelfde geintje. Grappig.

25 februari. Wat zagen we vanmorgen? Drie hazen die achter elkaar aanzaten, maar steeds eenzelfde afstand tot elkaar bewaarden. Ging er één zitten, dan bewogen ook de andere twee niet meer. Foto's niks geworden.
Een vissende reiger op een strategische plaats, precies op de vistrap. De stroming lijkt behoorlijk sterk, het verbaast me dat hij kon blijven staan.
Speenkruid. Nog niet erg veel, maar het begin is er.
Jachman tussen zijn vertrouwde vijanden, de mollen.

     

Zondag 24 februari. De sleedoorn bloeit! Ik dacht dat ze die bij het Hilgelo allemaal gekapt hadden, maar in het bosje zijn er een paar blijven staan. Het is een grijze morgen, niet zo geschikt voor een lentefoto.
We hebben wel eens gespeeld met het idee om bij zonsopkomst te gaan wandelen. In de winter makkelijk genoeg, dan lopen we al ver voor zonsopkomst, maar in de zomer? Om zes uur wandelen? Of nog vroeger? Vooral in de lente is het uur voor de zon opkomt één groot vogelconcert. We zijn eens in mei om half vijf in het donker naar het Korenburgerveen gefietst. De excursie begon een kwartier later. Om half zes kwam de zon op, maar in die tussentijd hebben we enorm veel vogels tegelijk gehoord, zonder storing door verkeersgeluid.  Overweldigend. De excursieleider had een naam voor die periode voor zonsopkomst, maar die weet ik niet meer.   

23 februari. Toen ik vannacht even het grote buitenlicht aandeed, zag ik drie steenuiltjes rond de schoppe vliegen, net grote vleermuizen. Ze zijn er dus toch nog! 
Dochter die bij het duitse Limburg woont, zag gistermiddag vijf grote kraanvogel-V's noordwaarts vliegen. Voor haar het begin van de lente. Ze móet het nieuws even kwijt. Trekvogels oriënteren zich kennelijk op de Lahn, maar die maakt daar een 240º slinger, waardoor ze vaak in de war raken. Ze dalen dan, zwermen doorelkaar, maar pikken dan toch de goede richting weer op en formeren weer een V. De laatste V vloog hoger en had geen last van de slinger.

  Het eerste kleurtje van het groothoefblad. Nou ja, groot? Het is te zien, laten we dat zeggen.

22 februari. Negen graden is het vanmorgen. Jachman denkt, dat bij zo'n temperatuurtje de handschoenen misschien wel thuis kunnen blijven. 't Is nog wel geen tíen graden, het eigenlijke omslagpunt, maar een man is niet kinderachtig, dus gaat hij moedig met blote handen de ochtendwandeling beginnen.
Verrassing: We komen drie nieuwe mensen tegen!  En het seizoen is nog niet eens begonnen. Twee zijn Achterhoekers, dat merk je direct, die zeggen normaal moó'n, de ander zal wel een duitser of een westerling zijn, die zeggen niks als je ze groet.
De manzwaan zwemt alleen voor de rietkraag heen en weer, zijn vrouw zal wel aan de leg zijn. De eenden waren vannacht ook al met lentespelletjes bezig, wat een herrie op de beek. Ik verheug me wel weer op piel-endekes.

21 februari. Gisteravond om 11 uur was de maan nog heel goed te zien. Een beetje wazig, dat wel. Jassen, sjaals, klompen, fototoestel en verrekijker klaargelegd om zó uit bed klaar te zijn voor de maansverduistering vannacht. Het Duitse weerbericht zei dat de vooruitzichten op een waarneming minimaal waren, maar we hoopten toch...
Jachman was al voor vier uur het bed uit. Het was zwaar bewolkt. Pech. Maar misschien over een uur...  Dus Jachman om 5 uur weer het bed uit. Weer niks. Een slecht voorteken? Hij heeft voor vandaag een afspraak bij de tandarts.
Vanmorgen werd er weer hevig gegierd op dezelfde wei van 1 februari. Hoeveel mest mag er in de grond op een bepaald oppervlak?
De keizerskronen stinken de grond uit. Rond de schoppe hebben we die jaren geleden aangeplant tegen de mollen. Vorige week stond er in de tuinrubriek van de krant weer een heel artikel over de afschrikwekkende werking van kk op mollen.
Onze mollen hebben die artikelen niet gelezen en gaan, geheel onwetend van het stinkende afschrikwekkende gevaar, verder met gangen maken onder de planten door. Niet alleen op deze plek, maar overal waar die vreselijke keizerskronen staan.