20 februari. Jachman is voor deze winter klaar met snoeien. De bomen die afgezet zijn, beginnen al te bloeden. Door de zachte winter kon J. heel vaak buiten werken en de voorraad hout die dat opleverde, is bijna te groot voor de berging.
We krijgen al een beetje de reiskriebels, zijn begonnen met op te schrijven wat we eventueel willen vervangen aan kampeerspullen, de caravan is al weggebracht voor een goede beurt, ik ben begonnen met het reisverslag van vorig jaar dat nog steeds op het rare bloknootje stond, netjes in een klapper over te schrijven en tussen de foto's te voegen die er al inzitten. Het moet wel klaar zijn voor we weer weggaan.
Vanmorgen waren er geen zwanen op het Hilgelo. Zouden ze echt op de vlucht gaan voor de zandzuiger?
De laatste dagen zijn er steeds weer drie roodborstjes bij de voedertafel. Ik moet eigenlijk zeggen onder de kokosnoten. Ze zitten onder de pikkende mezen, boomklever of specht die boven hun koppies aan het hakken zijn en kijken hoopvol omhoog. Er valt genoeg lekkers op de grond. Ze zitten nog net niet met open bek te wachten.
De eenden die hier uitgebroed zijn bij de beek worden door Jachman zo gedresseerd dat ze stukjes brood uit de lucht opvangen, ook als ze in de beek zwemmen en J. van de bijna twee meter hoge oever af het brood naar ze toegooit. Het opvangen lijkt makkelijker dan het is, ze moeten constant zwemmen, tegen of met de stroom mee. Ik doe 't ze niet na.

19 februari. Op het fietspad kwamen we in het schemerdonker een varken tegen. Een kleintje weliswaar, maar hij knorde behoorlijk hard en kwam op ons af. Jachman had net gezegd, dat we bijna nooit een hond zonder baas zien, maar toen vonden we dit toch wel een erg gekke hond. Hij was zwart gevlekt en had een dunne lange staart met een pluim aan het eind.
Ik vergat helemaal een foto te maken, zo verbaasd was ik. We liepen voorzichtigheidshalve toch maar met een boog om hem heen, maar hij had geen kwade bedoelingen en liep gezellig knorrend een eindje met ons mee. Er werd kennelijk geroepen of gefloten, want opeens draaide hij zich om en huppelde het pad naar de boerderij op. 
Het schijnen leuke huisdieren te zijn. Vinden sommige mensen.

18 februari. Een koude morgen, een grijze lucht. Heel andere sfeer dan gisteren. Nog even een foto daarvan.  Niet alleen op glas zaten ijskristallen, ook op dakpannen, tenminste op de geglazuurde. De ijssterretjes zijn veel kleiner dan op de ruiten. Als je denkt, dat wij een wel heel raar dak hebben, dan heb je gelijk. Die vreemde indruk komt doordat ik de oorspronkelijke foto naar rechts geroteerd heb, waardoor hij lang en smal werd. Zo vind ik hem als beeld spannender. 
 
De zandzuiger liep inderdaad vanmorgen, tot grote woede van de zwanen. Ze schreeuwden om de paar minuten. Hoewel ze in het riet zitten, zo ver mogelijk weg van de zuiger, voelen ze de trilling waarschijnlijk toch goed en zijn misschien daardoor zo onrustig. Ook de eenden en meerkoeten moesten niks hebben van die verandering.            

Zondag 17 februari. We liepen net een hele ronde om het Hilgelo. De zandzuiger lag nu in het water, morgen zullen ze wel met het zuigen beginnen.
  
Als je een beetje je ogen dichtknijpt, kun je je voorstellen dat je heel in de verte een groot kasteel kunt zien liggen.
In de 'baggerseeen' - zoals onze oosterburen deze inmiddels prachtige meren noemen- bij Doetinchem en Bredevoort is afgelopen week roodalg gevonden. In de krant werd gewaarschuwd dat honden er ziek van kunnen worden als ze gaan zwemmen. Nog niets gehoord over het Hilgelo.
Het vriest nog behoorlijk. Om half tien heb ik de thermometer in de wei gelegd: -6ºC.
IJs op de windschermen. Door het glas van de openstaande deur heen zie je het glas van een scherm met afschrikvogel.

16 februari. Ik had van dochter al een paar weken enthousiaste verhalen gehoord over de blauwe kiekendief boven de Lierense enk en vandaag heb ik hem met eigen ogen gezien. Wat kan die zwenken, korte bochten draaien, vanuit zit opvliegen en gelijk wegdraaien, echt een luchtacrobaat! Er zitten daar een massa muizen en die lust hij heel graag, al heet hij geen  muuzendief.  Het is een mannetje, heel licht van kleur, vrouwtjes zijn groter en bruinachtig. In de winter jagen ze door het grootteverschil op verschillende prooien en gaan dan soms naar verschillende jachtgebieden.  Ook wel eens leuk.
      

15 februari. De zandzuiger werd vanmorgen weer in het Hilgelo neergelaten met een enorme kraan. Op 1 mei moet hij weg zijn vanwege de toeristen. Vorig jaar is er geen zand gezogen dus nu is het al twee jaar geleden dat hij daar lag. We merken er eigenlijk niets van, want hij ligt aan de westkant van het meer. Ik vind het wel boeiend om te zien hoe ze de zware kabels met een bootje naar de palen op de oever brengen om het gevaarte vast te leggen.
De ganzen die al maanden in de wal overnachten, waar nu de kraan bezig is, waren helemaal van slag. Vlogen scheldend met zijn tienen rondjes boven de kraanwagen en het water. Zou ik ook doen als er opeens zo'n gevaarte voor mijn bed stond: wegwezen jullie, wij moeten hier iets onduidelijks doen! Ik zou ook mijn bed uitvliegen. Scheldend.

14 februari. Valentijnsdag. So what? Die commerciële toestand staat me tegen. Lief zijn voor je beminde speciaal op 14 februari? Net dierendag. Zie de etalages. 't Is eigenlijk zo kinderlijk om daar aan mee te doen. Voor jonge verliefde mensen is het een leuke mogelijkheid om een kaartje te sturen aan je beminde op een dag dat het eigenlijk niet opvalt, iedereen doet het. Anderen kunnen hun liefde wel op een volwassener manier tonen.
Nee, dit heeft niets met de natuur te maken, ik dacht alleen aan kattig zijn. Ik dus.
 
Een gek gezicht om recht omhoog naar katjes te kijken. Net als bij grote sneeeuwvlokken. Zo mooi was het weer dinsdagmiddag nog. Zelfs een oud dak ziet er maar wat knap uit in de voorjaarszon.
 
13 februari. Aan de achterkant van de berg heeft onze haas een geliefd kuiltje, verscholen onder klimop, brandnetels en lage takken van breed uitgestoelde liguster. Meestal is hij/zij alleen, soms zien we er twee door de wei sloffen. Ze zien eruit als mensenpubers, te lange benen en armen, te onhandig om die schoonheid uit te buiten, altijd moe. Zo ziet onze haas er ook uit. Snugger is ie ook niet ( zie 22 januari). Vanmiddag was Jachman helemaal achterin de wei bezig en ineens zag hij haas, haas zag J. ook. Haas zat verscholen tussen de dode rietstengels op het lage landje bij de beek.
Haas stond op, keek of situatie gevaarlijk was, neu, geen haasten nodig. Hij kwam overeind, slakkerde ( ongecontroleerd, slingerend lopen) met een half drafje naar de berg, liep er niet omheen om bij de achterkant te komen, nee, hij nam de trap, ging even op het bankje zitten volgens J. , maar dát geloof ik zelfs niet, en liep onder het bankje door naar zijn zitkuil. Ik moet toch mijn mening over hazensnuggerheid herzien.

12 februari. Het werd inderdaad 15ºC gisteren. Het was buiten warmer dan in de gang bij de schilderles. Het voelde gewoon zomers aan bij het naar buiten lopen.
Ik liet nog niet de wilde of verwilderde crocusjes zien die dit jaar overal opslaan, langs de beek, buiten het hek, midden tussen wielsporen op het pad. Ze zien er bleker uit dan de gekweekte. Hun voorouders zullen wel uit een zakje komen, maar deze slaan op waar gerommeld is in de grond.
De merels zijn aan de bessen van de klimop begonnen. Ze schijnen eerst bevroren te moeten zijn voor ze eetbaar zijn. Nu vinden ze ze heerlijk. 
 
We liepen al om half acht buiten, Jachman moest naar de kapper namelijk en dan ligt natuurlijk ons hele dagschema overhoop. Volop zon met een paar nevelslierten om acht uur.
Nu om 11 uur is het stralend blauw. Geen voorspelde mist te bekennen. 

11 februari. Een van de eerste bomen waar je de lente aan ziet, is bij ons de treurwilg. Bijna ongemerkt gaat het gouden herfstkleurtje over in het gouden lentewaas. Van dichtbij ziet het er zo uit:
   
Rondom de stam is een open plek, zodat je in een prieeltje lijkt te zitten als het blad verder uitgelopen is. De al aanwezige 'bloem' is al te zien op de tweede foto.
Vandaag wordt het 15ºC volgens de radio, maar vanmorgen zag het er nog winters uit!