Zondag 10 februari. Wat een dag, net zomer! De motoren zijn weer van stal gehaald, de fietsen opgepoetst, thermosflessen gevuld, rugzakjes van zolder gehaald, klaar voor naar buiten, joech hei! We zeiden van de week, laten we maar op zondag naar Deventer gaan, dan is het niet zo druk als op een doordeweekse dag. Misgegokt, het was dubbel zo druk als afgelopen maandag.
Maar een feestelijke drukte, lekker gezellig getoeter achter je als je  bij op groen springen een seconde later dan mevrouw het gedaan zou hebben, optrekt. Vrolijk wappert ze met beide handen boven haar hoofd, o ja, 't is hier fijn koopzondag en daar moet ze op tijd bij zijn natuurlijk.
Deze week begon het jaar van de Rat. Ik ben een Rat. Hebt u dat nog niet gemerkt dan? Het eerste wat we vanmorgen zagen toen we de weg overstaken, was een aangereden morsdode waterrat. Nog nooit gezien een aangereden rat. Wel marter, eekhoorn, haas, konijn, kat, hond, merels, duiven, buizerd, uil, massa's egels en slakken, maar nooit rat. Op de vlucht geslagen voor de witte vloed van afgelopen week? Op vrijersvoeten? Een jonge rat die het huis uit is gezet?
Ik vind het altijd jammer, dat je de achtergrond van een dier nooit zult kennen. Die van een mens ook bijna nooit, maar dat zou je, als je het zou durven te vragen en je zou ook nog antwoord krijgen, te weten kunnen komen. 

Waarom ik deze rat hier laat zien? Omdat ik te veel het mooie van het buitenleven laat zien volgens sommigen en omdat ik natuurlijk drommels goed weet, dat er ook trieste en vreselijke dingen plaatsvinden in dat 'romantische' dieren-nachtleven. 

9 februari. Het verhaal over de zilverreiger en de blauwe reigers (4febr) krijgt een vervolg. Zus mailde gisteren en ik mag het van haar hier kopiëren:
 

Bericht uit Steenbrugge:

De 3 minkukelige machoreigers hebben zich machteloos scheldend teruggetrokken. Wat is er gebeurd? 

Mevrouw de Groot van Zilver tot Reiger heeft zich verloofd met een prachtexemplaar van haar eigen witte stand. Vanmorgen heeft ze hem voorgesteld; ze schreden zij aan zij door de wei, net een een-eiige tweeling.'t Wordt dus geen mesaillance.

Net bij zonsopkomst leek het net of de beuk met open armen de zon begroette.


Ik heb ook in het braakballenboek, Veldgids diersporen, nagekeken uit welke bek de braakbal van gisteren kwam. Meest waarschijnlijk uit die van een buizerd. Komt beter uit dan uil, de buizerd is al weken daar in de buurt en ook als Jachman dichtbij aan het snoeien is blijft hij op z'n hoog uitkijkpunt zitten. Beschrijving van de bal in het boek:
diameter in doorsnee in mm: 25-30, lengte: 45-70, vorm: ovaal of cilindervormig, viltig, met veel muizen- of konijnenhaar, weinig botresten.
Ik heb hem niet uit elkaar gehaald, maar konijnenresten kan bijna niet als er geen konijn meer in de buurt is overgebleven. Muizenresten zijn duidelijk te herkennen. Van een buizerd dus. 

8 februari. Als ik een roodborstje was, zou ik ook lekker in het zonnetje gaan zitten fluiten. En wel zo hard en melodieus, dat de mensen het in huis zouden kunnen horen en naar buiten zouden komen om mij op de foto te zetten. Ik zou dan wel iets lager gaan zitten, zodat ze me beter zouden kunnen zien.
 
Bij mijn rondgang door de wei zag ik deze enorme braakbal met muizenresten. Hij is ruim 7 cm lang, grijs en spoelvormig, lijkt me niet van een uil. Nakijken. Lag onder een eik bij de beek aan de rand van de wei. 

7 februari. Witte weiden bij -0,1ºC  en in het bos grote plassen en glibberige modderpaden als rest van het onweer van gisternacht. Twee werelden. De zon schijnt al in het bos.
 
Spelende kinderen hadden 2 weken geleden met gezaagde stammetjes die ChrisJan dicht bij de beek in het bos had laten liggen een dam gebouwd. Door het hoge water van gisteren is hij weggespoeld en nu liggen de resten onder de brug vastgehaakt. Net naast de brug staat in de berm tegenover ons huis een plek verwilderde sneeuwklokjes. Overal in de berm, tot dicht bij het dorp zijn ze spontaan opgekomen de laatste jaren. Ziet er heel wat mooier uit dan colablikjes en patatzakken.

 Ik sprak R. vorige week. Hij woont aan de rand van het dorp. Hij maakt elke week de berm schoon van zijn huis tot aan de brug, zegt hij, maar dan doet hij het laatste stuk bij ons aan de overkant toch niet goed, dat doe ik namelijk ongeveer een maal in de maand en dan ligt er echt veel oud vuil. Ik zie wel vaak de andere buurman, die richting Meddo woont, het stuk van de brug tot zijn huis met kruiwagen en handgrijper schoonmaken. Dat doet hij op het moment dat de jeugd die in Winterswijk naar school gaat naar huis fietst. Of ze zich generen?

6 februari. Na het onweer van vannacht is de Willinkbeek weer helemaal wit van de meegespoelde kalk. Nog nooit kon ik zo'n scherpe lijn tussen de beken bij de samenvloeiing zien.
  
Op mooie warme zomeravonden als we lang buitenzitten, horen we wel eens een plons in de beek, een waterrat, die geen zin heeft te wachten tot we naar binnen zijn gegaan. We zien zelden een rat. Door de wisselende waterhoogten in dit stuk beek, staan de holen, die bij lage waterstand in de oever gegraven zijn, onder water bij hoog water, met het gevolg dat de jongen verdrinken. Het graven in de beekoevers is in dit hoog gelegen gebied geen ramp, maar als er te veel ratten komen, gaan die naar lagere gebieden, waar ze wel een gevaar zijn voor de dijken.
Ratten worden door een leger beroepsvangers gevangen met klemmen voor de holingang en met vangkooien, waarin ze verdrinken.

 Maar elk jaar krijgen de 10.000 moeren die de winter overleven weer minstens drie nesten jongen. Vechten tegen de bierkaai voor de rattenvangers.
Er wordt onderzoek gedaan naar betere en humanere methoden om de prachtige dieren in toom te houden. De moeilijkheid is, dat de muskusrat geen dag leeft als hij gevangen is. Proeven met reukstoffen en ultrasoon geluid kunnen alleen in het veld gedaan worden.
     Wat al wel werkt, is de warmtecamera die verschil in bodemtemperatuur van minder dan een halve graad duidelijk aangeeft. Kijk hier voor meer informatie.

5 februari. Halverwege de wandeling worden we al ingehaald door de voorspelling van het morgenrood. Harde wind uit het zuiden en grote regendruppels. Daar worden we goed wakker van.
Het dode konijn is spoorloos verdwenen. Jachman zag een paar dagen geleden een dood halfwas konijn achterin de border liggen. Zijn aandacht was getrokken door een cirkel pluis en haren op de grond. Een paar meter verder lag het konijn met een stuk uit zijn oor en bijna kaal, maar verder was er geen verwonding te zien. Waarschijnlijk was het toch hetzelfde konijn dat laatst pas aan de kant ging toen Jachman vlakbij hem was. Gisteren was er geen spoor meer van te ontdekken. Het is dus waarschijnlijk in zijn geheel weggesleept door een vos of een marter. Of een verwilderde kat.

4 februari. Met wijze zus gesproken vandaag. De sleedoorns zullen weer uitlopen, waarom zou ik me boos maken! Gelijk heeft ze.
Zelf bericht ze regelmatig over de grote zilverreiger, die al wekenlang telkens opduikt op het oude maïsland aan de rand van Deventer. Eerst kwam er één blauwe reiger (die veel kleiner is) om aandacht bedelen, toen twee en nu telkens al drie tegelijk. Ze houden elkaar scherp in de gaten. Als de onkruidbegroeiing te hoog blijkt om er met gerekte hals overheen te kijken, dan springt de nieuwsgierige met stijve poten recht omhoog om toch de inelkaargedoken concurrent te zien. 
Ik wou dat ik het eens kon zien.
Ik zag niks.

Zondag 3 februari. Vrijdag waren in het walletje achter de klompenmaker een heel stel jonge boompjes roodgemerkt. Ze moesten gekapt worden om de andere boompjes ruimte te geven. Dat is zo te zien aardig gelukt.
     Wat ik veel erger vind, is, dat ze een stuk of zes schitterende sleedoorns finaal omgezaagd hebben. Ze stonden langs de zijkant van ditzelfde bosje elke vroege lentemorgen als het ware te dansen in de ochtendzon. De 'worstepinnekes', waar ik mijn tweede gedichtje ooit ( in 2002) toen ze nog heel jong en pril waren, over geschreven heb. De danseresjes bij het meer. En waarom moesten die weg? Ze werden waarschijnlijk te groot. Trokken de aandacht weg van het driehoekje pas gepote, stijf opgesnoeide kastanjes ervóór. Ik ben boos!!

2 februari. Soms zie je een groep meeuwen net als buizerds al cirkelend hoger en hoger vliegen. Om vis te vangen kan dat nuttig zijn, je ziet dan een groter gebied waar scholen visjes kunnen zitten. Al moet je dan wel héél goede ogen hebben natuurlijk. Maar vandaag zagen we hier in de Achterhoek ook weer zo'n stel meeuwen omhoog klimmen en hier zit echt heel weinig vis.
Wel zaten er vanmorgen honderden meeuwen op de gisteren gegierde wei. Wormen. Heerlijk! En gemakkelijk zo: waar die tankwagen heen en weer rijdt, kruipt/zit voedsel voor het oprapen.
Combinerend: De hoogvliegende meeuwen kijken waar de rode grote of de gele kleine injecteerder heenrijdt, hopen dat hij op weg is naar een grote wei en gaan er dan achteraan. Is dit geen fraaie wetenschappelijke verklaring van hoogvliegende meeuwen boven land zonder vis?

1 februari. Als ik om goed zeven uur wakker word, ruik ik de overweldigend zoete, doordringende, weeïge stank al van 1 februari. Bij de overburen wordt gegierd. Een zware injecteerder met een batterij vèrstralers voorop rijdt al over de hoge eswei. Het is vandaag opening van het gierseizoen en zuidwesten wind, recht onze kant op.
Op deze weiden wordt nog verscheidene keren gegierd voor de koeien naar buiten gaan. Ik weet niet hoeveel liter er totaal op een meter mag, maar het moet wel een gigantische plas zijn.
Elk jaar ben ik weer blij dat het bij ons niet meer gebeurt.

Jachman heeft de eerste mol gevangen van dit jaar. Deze had al dagenlang enorme hopen gemaakt tussen de bloembollen. Ook na ettelijke zeer duidelijke waarschuwingen van J. hield hij er niet mee op. Tja.. 't Lijkt wel maandagmorgen, mijn gezeur ;-)