31 januari. Een rose wereld, echt ochtendgloren. De contrasten zijn zo groot, van diepe schaduw tot doorbrekend daglicht, dat de camera niet weet hoe waarop in te stellen. En ik ook niet. Maar het geeft toch een indruk van rose wolken, rose water, rose bomen.
De twee teruggekeerde zwanen ontbijten, ze zijn nooit tegelijk helemaal boven water, om de beurt gaat hun lange hals onder.
Op de terugweg foto gemaakt van de vistrap die nu weer te zien is. Vorige week bij het hoge water stond er bijna een meter water boven. Nu is duidelijk aan de zandafzetting te zien hoe hoog het stond.
     

30 januari. Raadsel van gisteren, slecht zien, is opgelost. Had de lenzen verwisseld, moet gelijk bij het begin al gebeurd zijn. Stom natuurlijk. Lieve, zeer tactvolle opticien. Maar gelukkig zie ik nu weer een zak voor een zak aan. 
Boomklevers. Vorig jaar was er één paartje boomklevers, dat altijd om het huis scharrelde en in een boom net aan de overkant van de beek nestelde. Als Jachman het fluitje nadeed, kwamen ze aanvliegen: ha, vers voer. Afgelopen herfst verongelukte er één, vloog tegen de ruit. Na een paar weken waren er drie. Een nieuw paartje erbij? Je kunt het verschil tussen de geslachten 's winters niet zien. Maar nu beginnen de veren een heel klein beetje rood te kleuren aan de zijden van de mannetjes en we kunnen zien dat er twee vrouwtjes en een mannetje zijn.  Hoe zal dat aflopen?
Bij de grauwe vliegenvanger zagen we eens een heel seizoen twee mannetjes en één vrouwtje bij de broedkast. Nooit ruzie.

29 januari. De andere witte eend heeft ook een wilde partner, ze zwommen apart van de groep. Het was te donker om op die grote afstand het geslacht vast te stellen. Het zwanen echtpaar is ook weer gearriveerd.
Even wat anders: omdat ik brildrager ben en niet altijd stil ga staan als ik om me heen wil kijken, struikel ik om de haverklap over boomwortels buiten of lage tafeltjes in winkels binnen. Vervelende gevolgen soms. Zouden contactlenzen niet handiger zijn dan een bril. Ik heb ze nu drie weken, maar ik zie in de verte veel minder goed. Die verte begint bij drie meter.
Gisteren zag ik een spierwit konijn/hond/albino vos? in het bos aan de overkant van de beek. Ik stond stil om goed te kijken, camera in de aanslag. Beest ging in dekking achter lage begroeiing, ik kon hem zien liggen, plat neergedrukt tegen de grond. Poosje gewacht, er gebeurde niks. Jachman was al bijna thuis, die wacht niet op me, en ik ging ook maar. Net op dat moment kwam het beest overeind en rende naar een kuil iets dichter bij de beekoever. Nu zag ik hem helemaal niet meer, zo diep zat hij erin. Ik wachtte een paar minuten, maar er gebeurde niks meer.
Verhaal in geuren en kleuren, wit alleen, aan J. verteld, die had niks gezien.
Vanmorgen gelijk weer gekeken of er nog een schim van het dier achtergebleven was. Ja!
Een grote witte plasticzak had zich vastgehaakt aan een struik onderaan de beekoever 50 meter stroomafwaarts. Weg mooi verhaal over een bijzondere waarneming.

28 januari. Al weken geleden hoorden mensen in de rest van het land de grote zanglijster al zingen, zelfs op 12 januari al.  In de natuurrubriek stond het zo duidelijk: De grote zanglijster zingt in januari. Verdorie, waarom doet dat beest het hier niet, dacht ik elke morgen. 't Is al bijna februari! Maar vandaag om 10 voor 8 floot een man in de bomen bij Samberg tegen een eventuele concurrentmeneer die zich nog niet meldde. Maar op de terugweg van onze wandeling floot er een net zo hard terug.  Weer datzelfde welluidende schelden. Heel ver te horen. Lente!
Door het hoge water van vorige week zijn hier en daar weer beekoevers uitgehold. Er zijn weer bomen los komen te staan en omgevallen. Het zijn vooral de nieuwgegraven beeklopen die zelf kwetsbaar zijn. Daar zijn ook de wortels van bomen die er toevallig stonden doorgegraven. Gevolg, scheefzakkende en omgevallen bomen. Deze bijvoorbeeld. Nu staat hij nog scheef, maar zodra hij in het blad komt en topzwaar wordt, gaat die ook.

Zondag 27 januari. De reigers zijn weer massaal terug op de koloniebomen achter Oud Beusink. De hele winter zagen we er wel een paar, maar vanmorgen vlogen er zo'n 25 boven de bomen. Ze 'zingen' nooit welluidend, maar nu was het helemaal een klereherrie. Een geluid omschrijven is moeilijk, maar het leek op blaffen, trompetteren, krijsen, brommen en klepperen. Het leek vooral op 'deze was vorig jaar van mij!' en of dat op een nestboom of een vrouwtje sloeg, kon ik niet goed verstaan. Net toen we weer thuis kwamen, vloog er een reiger over met een v-vormige inkeping aan de achterkant van een vleugel. Kennelijk misten er een paar veren. Gevochten?
Nog meer lentenieuws: één van de twee witte eendjes heeft een wilde vrouw gevonden, of zij hem.  Raar dat ik altijd dacht aan wit eendje = vrouwtje. Ze zwemmen apart van de groep andere eenden.

26 januari. Na de marktgang heb ik even door de tuin gelopen op zoek naar iets bloeiends, 't is tenslotte over 2 maanden al volop lente! De oogst is niet om over naar huis te schrijven, maar in huis erover schrijven kan wel. Twee in de zon stralende crocussen, een polletje sneeuwknopjes, bíjna al -klokjes in de schaduw en een paar in de storm slingerende hazelaarkatjes. Verder madeliefjes in bloei en narcissen in knop.
     
Jachman is bezig het eikmonument (18 jan.) met zand te bedekken. Wat doen we met de wetenschap van een prachtig stuk natuur onder de grond? Zullen we een gedenkbordje aan het hek vastmaken? Een nieuwe eik planten op een betere plaats?
Ik heb ook al de neiging om 'betere plek' te zeggen, door 'plaats' te gebruiken laat je immers wel zien dat je niet meer van deze tijd bent. Toch is voor mij 'plaats' een woord dat een lang verblijf, bijna iets eeuwigs, aanduidt, wat 'plek' niet heeft. 

25 januari. Koud! wit gras, harde wind, maar heerlijk buiten. Op het Hilgelo zijn de twee groepen eenden hevig verontwaardigd dat we al zo vroeg zijn. Mens, het is nog donker, stoor ons niet. Als ik ze zo hoor, komt het sprookje van het lelijke eendje in mijn gedachten, met het eendje dat uitgroeide tot een mooie witte zwaan. In elk van de eendengroepen zit middenin een witte eend. Eerst was er één grote groep met een wit eendje altijd in het midden, nu zijn er al weken lang twee kleine groepen, met elk een wit eendje ergens in het midden. Het lijkt eigenlijk meer op Sneeuwwitje en de 14 dwergen.

 

24 januari. De blanke barken waar Jo, de buurvrouw, zo van houdt, hebben in de loop der jaren het loodje gelegd. Ze stonden al in het bosje toen wij hier kwamen wonen en dat Jo er zo van hield, was het eerste wat we over haar hoorden. Deed ons plezier. We plantten dichter bij ons huis in de border nieuwe berken aan, maar die doen het vooral goed waar ze uit zichzelf opslaan, en dat was bij ons dus niet zo goed. Maar nu kan ik vol trots een nieuwe grote blanke barke aan Jo laten zien. Hij is opgeslagen op een hoge plek, staat blank te stralen op de top der, nee, niet duinen, maar gewoon bovenop onze hazenberg van 3 meter hoog. Jo kan hem in de winter vanuit haar huis net zien.

23 januari. Geen gezeur over alweer regen, slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding, las ik eens. Wel erg kort door de bocht, maar er zit iets in. Ik ga zometeen fijn warm in mijn ribbroek en dik jack naar de markt.
Zal me niet ergeren aan de ijskoude wind die altijd rond de Grote kerk waait, zal met de onverstoorbaar vrolijke poelier lachen om de prachtkwaliteit van zijn kippetjes, zal me wel ergeren bij de visboer, die een stoet personeel heeft dat het liefst met elkaar staat te donderjagen en je zogenaamd niet ziet, omdat de baas zelf wel lekker warm in de kroeg zit, zal even nostalgisch over Grolle praten met Bennie van de groentekraam, die al pensioen heeft , maar de markt niet kan missen en daarom ook zijn 67e verjaardag daar vierde onlangs, waarbij de hele markthoek voor hem zong omdat hij ook nog eens op taartjes tracteerde die zo uit de doos in drie happen tussen het sinasappelstellen door opgesmikkeld werden, zal bij Sahin verrukkelijke olijven snoepen en zijn nieuwe onberispelijk schone uniform, dat van zijn kinderen en personeel, dat altijd gemeend vriendelijk is, bewonderen, en zal dan verkleumd van kou bij De Koets een glas hete chocolademelk met een likeurtje en slagroom drinken om weer bij te komen. Ik ga nu!

22 januari. Een prachtige lichte morgen met een bijna volle maan boven het Hilgelo. We zijn niet de enigen die daarvan genieten, ook de eenden en ganzen zijn nog duidelijk hoorbaar wakker.

Als Jachman de gordijnen opendoet, ziet hij een konijntje dicht bij de plek waar de crocussen moeten opkomen daarop zitten wachten. J. gaat naar buiten, weg jij, maar het dier blijft gewoon zitten. Pas als J. naast hem staat, huppelt het weg. Zal ook wel ziek zijn.
De haas is nog wel vaak in de buurt, een bange haas en ook niet erg snugger. Hij zit graag aan de achterkant van de 'berghelling' onder de klimop. We lopen op een paar meter afstand langs hem heen, maar zien niets, denken ook niet aan haas. Als we een meter of 30 verder zijn, rent hij ons op net zo'n afstand naast ons voorbij. Dat zie je ook bij fazanten, reeën en nog meer dieren. Vroeger bij het verstoppertje spelen, zongen de kinderen die al gevonden waren als waarschuwing naar de nog verborgenen: Blijf zitten waar je zit en verroer je niet, want de dief komt eraan!     .... dan kwam er nog iets achteraan wat ik niet meer weet.

21 januari. Regen! Het is weer een spectaculair gezicht de beken die zo hoog staan. Het regent wel langdurig maar niet hard. De grond is echter verzadigd van water dus dat  vloeit allemaal af naar de beken. De takken die na het werk van ChrisJan half in de beek waren blijven liggen, spoelen nu misschien weg. Ze zijn in ieder geval nu onzichtbaar. Het water stroomt hard als een bergbeek. We zijn wel blij met de zware veldkeien die aan onze kant van de beek een stevige wal vormen. Net een foto gemaakt, de keien liggen onder water. Op de foto komt het water van de Ratumse Beek recht op ons af en van rechts komt de Willinkbeek.

We lopen even door het Bonnink. Het water stroomt tegen het kleine bruggetje, stroomt keurig onder het klaphekje door de wei in en vormt een brede gracht om de wal rond de droge kikkerpoel rechts!