Zondag
30 november. De kudde schapen die in Winterwijk bermen
langs buitenwegen en ook grote grasvelden in het centrum
onderhoudt, overnacht op verschillende plekken rond het
dorp. Nu zijn de dieren een paar dagen bij het Hilgelo
in een wei. Het was nog niet goed licht toen we er
langskwamen. We hebben hier geen dijken en bij de boeren
die wel schapen houden, zijn het maar kleine aantallen,
geen grote wei vol zoals deze nu. Vandaar de foto.
een klein deel van de
kudde
Gisteravond was
het de opening van het advents midwinterhoornblazen. Tot
6 januari wordt er overal in de Achterhoek op plaatsen
die ervoor geschikt zijn geblazen. Jachman is wezen
kijken en luisteren bij 't Hulzen, hemelsbreed 1,5 km
hier vandaan. Ik ben thuis gebleven, dacht het te kunnen
horen bij de zw wind, maar nee. Geen wonder, zei
Jachman, want toen hij er vlakbij stond, had hij het ook niet
hard kunnen horen. De put waar boven geblazen werd,
was geen waterput meer, maar een bloembakput, dus vol zand en
hij diende slechts als steun voor de lange hoorns. Dan
draagt het geluid toch minder ver. Drie
hoornblazers bij 't Hulzen, bij Weijenborg en bij de
Waterzuivering. Geen vérdragend geluid, nauwelijks
publiek, weinig sfeer. Jammer, gezien de inzet van de
blazersgroep De Darpboerbloazers. Gelukkig zijn
wel de boze geesten verjaagd. Er komen nog meer avonden.
zie
hier
29 november. Wat moet ik nou
zonder? Is er geen mogelijkheid dat ze zich vergissen in
de proefopstellingen, de proefpersonen of de testen die
ze uitvoeren? Vergist de wetenschap zich niet? Ik heb er
al jaren zo vast op gerekend dat het echt helpt. Nou
blijkt dat het niks doet, nee, dat het zelfs schadelijk
is!
Al meer dan 10 jaar geleden kon ik opeens niet meer op
mijn rechter zij liggen. Duizelig!! Als ik op mijn rug
lag en alleen maar mijn hoofd naar rechts draaide, begon
het al.
De huisarts zei, dat het ouderdomsduizeligheid was en
dat ik kon proberen het te verhelpen door me in bed met
een plof op mijn rug achterover te laten vallen. Bij
sommige mensen zou dat helpen. Bij mij niet. Jammer.
Na een paar weken vertelde ik het aan een kennis en die
wist raad, probeer dit maar eens, drie x daags 20
druppels in een beetje water, een poos in de mond houden
voor het door te slikken.
Nou, ik zou wel zien, misschien hielp het. Het hielp
fantastisch!!! Na één dag! kon ik mijn hoofd naar rechts
draaien en na twee dagen kon ik op mijn rechterzij
liggen.
Sinds die tijd neem ik nog maar 1x per dag zo'n 15
druppels, behalve als ik ergens een bloedende wond heb,
zoals bij de armbreuk van 3 maand geleden, dan stop ik
direct. Tien weken heb ik het toen niet ingenomen, maar
veertien dagen geleden kreeg ik weer last van
duizeligheid en ben ik weer met 1 x per dag 15 druppels
begonnen. Na een paar dagen was het over.
Ben ik nou mal? Is het suggestie of helpt het echt?
Ik vertrouw op Ginkgo Biloba. Zoals de Chinezen al
eeuwen lang doen. Misschien helpt het niet tegen al die
nare ziekten die de producenten van het middel opnoemen,
maar tegen ouderdomsduizeligheid helpt het wel. In ieder
geval twee mensen!
Foto van Internet. De boom kan in
China 40 meter hoog worden. Hij is de enig overgebleven
boom uit de orde van de Ginkgoacaeen die in het
Mesozoïcum ( 220- 60 miljoen jaar geleden) heel veel en
over de hele wereld voorkwam en veel soorten telde. Nu
komt hij in het wild alleen nog voor in een klein deel
van oostelijk China. Omdat hij niet bij de loofbomen en
niet bij de naaldbomen hoorde, heeft men hem een eigen
afdeling gegeven bij de Naaktzadigen. Hij wordt ook wel
Japanse of Chinese tempelboom genoemd.
28 november. Van een kennis van vroeger, nog van de
middelbare school, kreeg ik een paar leuke
krantenknipsels van Winterswijk. Eén van februari 1987.
'Aanwonenden van de Jachthuisweg zijn boos op de
gemeente' en 'Aanwonenden klagen over stofwolken,
gemeente, waarom verhardt u de weg niet!' Wij wonen daar ook,
maar hebben nooit iets aan de gemeente daarover gezegd.
We hebben dennen geplant tegen het stof.
Het heeft nog geduurd tot 2005, maar toen werd dan ook
de zandweg afgesloten voor doorgaand verkeer. Prachtig,
alle aanwonenden blij. Wij ook. Alle Duitsers die over
de weg raceten naar het Hilgelo 's zomers waren niet
blij. Geen Parijs-Dakartje
meer spelen.
Een ander knipsel was van vrijdag 8 december 1933.
Aanwinsten van de bibliotheek. Bij studieboeken
staat de volgende aanschaf: Hitler. A. --- Mein Kampf. 32
Hitl.
In diezelfde krant: Prachtig ijs op de beek aan "Den
Helder". Muziek op het ijs. Baan electrisch verlicht.
Denk aan Uw kans op de Kerstmisgans. W.Bausch.
Verder staat er een heel stuk in over het 'nieuwe
Strandbad, dat in ons geheele land al een goede
reputatie geniet' en dat ook als ijsbaan fungeert, ook
met verlichting. 'Weinig mensen waren woensdag aanwezig,
zeker tengevolge van de weinige bekendheid, die het
bestuur er aan had kunnen geven.' Mooi zo'n cadeautje.
Gisteravond een bericht op het Journaal: Goede doelen
hebben veel belegd geld verloren.
Uw euro een gulden waard.
27 november. Vandaag spui ik
even weer wat ongenoegen. 't Is maar dat je gewaarschuwd
bent. Niet lezen als je geen zin hebt in gezeur. Het
onderwerp is de fondsenwerving Unicef Nederland.
Een aardige meneer vraagt ons
zeer dringend op Radio4 om lid te worden van Unicef,
want 'als deze commercial eindigt, sterft er een kind en
na 20 seconden weer een, elke 20 seconden sterft er een
kind aan de gevolgen van vuil drinkwater. Wij moeten
dat stoppen, dus wordt lid.' Unicef slaat
waterpompen en leert moeders hoe ze hun kinderen kunnen
helpen te overleven door betere hygiëne en het gebruik
van toiletten.
Afschuwelijke omstandigheden. Vooral in grote delen van
SubSaharaAfrika, zoals de Unicef-site zegt, is de
sterfte onder jonge kinderen onder de 5 jaar niet te
bevatten, zo groot. Anderhalf miljoen kleine kinderen,
éénderde van het totaal sterft door vuil drinkwater. En
de andere 3 miljoen? Hoeveel van hen worden er
volwassen?
Wat me stoort in deze voorlichting is het weglaten van
vaders. Viereneenhalf miljoen kinderen op de wereld
zetten, die je vervolgens niet kunt voeden en gezond
houden, die je in oorlogen gaat bevechten, verkrachten,
ronselen als kindsoldaat. In 2006, ging internationaal
52 % van al het Unicefgeld naar SubSaharaAfrika
en daarvan ging weer 51 % naar zorg voor de
allerkleinsten, 21% naar basisonderwijs, 6% hiv en
aids, 10% bescherming, 11% Pleitbezorging
kinderrechtencoalities en beleid, 1% overig. Volgens mij
moet je bij de vaders beginnen en niet bij de
allerkleinsten. Zo is het natuurlijk wel gemakkelijker.
Brengt ook meer geld op. Mooie foto's.
De inkomsten van Unicef Internationaal waren in 2006
totaal 2781 miljoen dollar, waarvan dus 1400 miljoen
dollar besteed werd aan Afrika. Hoeveel is er besteed
aan condooms? Ik heb het laatste officiële jaaroverzicht
net aangevraagd. Kijken of er iets concreets instaat. bv
Zoveel pompen, zoveel geld. Niet alleen maar:
Hulpmiddelen. Die 11 % is, zeg maar, 140 miljoen dollar
voor pleitbezorging. Vallen daar de commercials onder?
Wordt vervolgd.
26 november. Nu de takken
kaal zijn, zien we goed de noten aan de plataan bij de
brug. We kunnen ons niet herinneren die noten ooit
eerder te hebben gezien, hoewel het een oude boom is en
we er al 37 herfsten tegenaan gekeken hebben. Ook nooit
noten op de grond gevonden.
Natuurlijk wil ik er dan meer van weten en kijk in de
23e druk van 'de Flora'. Eén pagina Plataanfamilie maar.
De in Nederland als laanboom aangeplante bomen zijn een kruising
tussen de Westerse plataan uit N.-Amerika en de Oosterse
plataan uit ZW-Azië en ZO-Europa. Heeft meestal 2
vruchtbolletjes. Er staat alleen 1 blad bij getekend.
Verder gekeken in de tot op de draad versleten 16e druk
van de Flora uit 1947. Die heeft ook maar één pagina Plataanfamilie,
maar er staat wel meer informatie op. De Westerse
plataan heeft meestal 1 bolletje, de Oosterse plataan
3-6, en de kruising 2.
Onze buurboom is dus een originele Westerse Plataan,
misschien aangeplant tegelijk met de bomen bij Het
Waliën.
25 november. We hebben geen last van de 500 km file die
veroorzaakt wordt door opvriezende natte wegen.
Hier
ligt nog veel sneeuw, het vriest 2 graden en de lucht is
bijna wolkloos als we gaan wandelen een half uur voor de
zon opkomt. We gaan achterlangs het Hilgelo, door het
bosje, langs bouwland, over het strandje en alles is wit
en knerpt onder de schoenen. Geen zuchtje wind, het is
een prachtige morgen. Jachman maakte gistermiddag toen de zon
doorkwam deze foto's. Een totaal andere sfeer dan in de
zwartwitte morgen.
Ik heb gisteren het
spreeuwengedicht afgemaakt, waar ik het 22 november over
had en dat al een paar jaar ergens in een vergeten mapje geparkeerd stond.
Hier
staat het. Ik ben niet tevreden over het te
lange slot. Dat moet nog weer anders.
24 november. Nog meer sneeuw. Het begon net als natte
motsneeuw toen we gingen lopen, maar nu een uur later is
het net onder nul en vallen er grote vlokken.
'n Weetje uit een woordenboek:
De reeks woordenboeken van de Achterhoekse
en Liemerse dialecten die door het Staring Instituut
zijn uitgegeven onder redactie van Dr. A.H.G.Schaars
zijn behalve woordenboek ook kijk- en leesboek.
Er staan
foto's in met vaak uitgebreide onderschriften en hele
verhalen, die een dialectspreker vertelde n.a.v. een
vraag op een vragenlijst naar een bepaald woord.
Zomaar wat bladerend in het deel De mens en de weerld A,
lemma Harde weg, zag ik op pagina 63 een foto van
een weg met ernaast een enorme strook, als een trottoir,
met misschien wel honderd schots en scheef staande korte paaltjes
erin, zo te zien
zo'n 25 cm lang en heel verschillend van doorsnee.
Het onderschrift luidt:
Veurdat de zogenaamde
grintwegen kwammen, hebt ze in de viefteger joren van
den veurigen eeuw den weg van Aalten aover Varsseveld
naor Terborg met päöltjes bestraot. In 1960 kwammen der
bie Terborg nog päöltjes uut den grond ton ze den weg
veranderden.
De bedoelde jaren
vijftig zijn die van de 19e eeuw! Het 'trottoir'
is de oude weg.
Er zal wel zand tussen de paaltjes aangebracht zijn
geweest om het wegdek vlak te krijgen en de gaten op te
vullen. Het geheel geeft dan een totaal andere indruk
dan de bekende Romeinse knuppelwegen, waarbij stammetjes
en takken horizontaal lagen op een
aangestampt zandbed dat weer aan weerszijden ingesloten
werd door stevige boomstammen tegen het verzakken.
Zondag 23 november. Winter! Geen rustig winterweer. Lage
grijze wolken jagen vanuit het zuidwesten terwijl hoge
witte sluierbewolking erboven vanuit het noorden komt
aandrijven. Alles beschenen door een felwitte zon. D'r
komt vast nog wel een schoer. Een zware bui.
Ik kreeg net een cadeautje per mail van Geurt (21
november), een foto van ons huis uit 1900 ongeveer.
J.H.Wamelink Bier-en koffiehuis staat er op het bord
boven de deur. Er zijn nog 2 deuren, een naar de
gelagkamer rechts en een naar de grote kökkene, die nu
onze voordeur is. Het is nog voor de verbouwing uit 1899
zie ik nu, de deuren en ramen zijn nog laag.
Twee vrouwen staan erop en vijf kinderen. Het
rechterjoch houdt een hoed vast en nog twee van die
hoeden hangen op de paaltjes. Van de fotograaf (de
echtgenoot en vader ?) en zijn assistent natuurlijk. Het
is duidelijk een deftig gezelschap dat aan tafel zit, de
vrouw die zit is een mevrouw zo te zien en de boerin die
erachter staat is vrouw Wamelink. De kinderen zien er
met matrozenpakjes en slipover niet als boerenkinderen
gekleed uit. Op tafel staan bladen met lekkers, thee- en
koffiekan, het lijkt op een verjaardagsfeestje voor een
van de kinderen. Er was toen ook nog een kleine
speeltuin.
Leuk! Echt een verrassing deze foto.
22 november. Sneeuw. Om 11 uur lag er gisteravond al een
aardig laagje. Geen gras meer te zien. Nu om 8 uur is
het precies 0ºC. Jachman opperde al of we weer lekker in
de zon zouden gaan zitten op het terras. Ja hoor! Bij
0,5ºC zeker. Hoe mooi de beuk ook is, in de herfst neemt
hij wel erg veel zon weg. Nu is hij sinds een paar dagen
helemaal kaal. Heerlijk dat de zon weer in de woonkamer
kan schijnen.
In de storm van gisteren is de enorme wilg
aan de zandweg afgeknapt. Een 5 meter hoge penisvorm is
flink overeindgebleven. De rest ligt in de beek en in
het bosje aan de overkant. Een paar weken geleden is er
al een eens een grote tak zomaar uitgevallen en nu is de
stam op de plaats waar schitterende zwammen zaten
doorgebroken.
Toen we zondag met de auto onderweg waren, zagen we in
de schemering een dichte zwerm spreeuwen. Bij ons zijn
ze al begin oktober vertrokken. Alles weg. Van de ene
dag op de andere geen spreeuw meer te bekennen. Ik zocht
naar gedichten over spreeuwen en vond dit over spreeuwen
in Zutphen:
Spreeuwen in het stadsmoeras.
Bij toverslag
luidruchtig opgevlogen; kwetterzieke
spreeuwen
zwermen
tussen beuken en kastanjes, jagen de verschrikte
zangers uit de hagen,
suizen pijlsnel
naar omlaag -
Scheervlucht over het riet,
wind van duizend vleugelslagen,
Duizend zenuwlijders vliegen onberispelijk door het
zomeravondlicht.
Onzichtbare signalen, oorverdovend
overleg;
een slingerend lint
vanuit de lucht
opeens weer neergestreken-
Glans van parels in de rietkraag;
diep gebogen wiegen stengels
het gewicht van
duizend rusteloze spreeuwen
Lang gekeken, meegevlogen -
Op een ochtend
alles weg.
H.C.ten Berge, uit: Oesters &
gestoofde pot (2001) Meulenhoff
Ja, zo is het. Een goede waarneming. De lay-out
van het gedicht moet zo. Zelf was ik jaren geleden ook
al eens met een spreeuwengedicht bezig, maar het einde
vond ik niet goed en daarom komt het misschien nooit af.
21 november. De hondenman op het stenen bankje vroeg,
toen we langs hem heen liepen in het bos, of we net de
drie reeën door de wei hadden zien dartelen. We waren
nog maar net bij de koeienbrug geweest toen ze
wegsprongen. Hij had ons tussen de bomen door gezien.
Nee, wij hadden toen net zijn hond horen blaffen en dan
blijft geen ree vrolijk dartelen, lijkt me. Wel
jammer dat we ze niet zagen, want dat zou daar de eerste
keer geweest zijn.
We zagen wel een kleine 50 kraanvogels overkomen in
slordige groepjes. NO-ZW. Zijn ze toch nog niet allemaal
al naar 't Lac du Ger(rit) in Frankrijk.
'k Heb nog geen paaltjes geteld, twijfel nog over ander
nut daarvan dan het bevredigen van mijn eigen
nieuwsgierigheid.
Jachman heeft de blauwe regen die tussen de dakpannen
door de potstal ingroeide behoorlijk ingesnoeid. Sommige
pannen waren al opgedrukt en de grote buitenlamp was
overgroeid. Kans op lekkage en brand.
Ben begonnen aan het corrigeren van Geurts bijdrage aan
het museumblad. Geurt is een oudleerling van me die een
heleboel kan, fotograferen (zijn vak), boeken verkopen,
het museum helpen runnen, artikelen schrijven,
interviews houden, maar de spellingcontrole weet hij
niet te vinden.
Hij geeft me nu het gevoel dat ik ook nog iets nuttigs
doe voor de gemeenschap, een soort vrijwilligerswerk.
Niet mijn sterkste kant.
20 november. Vanmorgen bloeide nog de smeerwortel bij 't
Hilgelo. Lichter blauw dan in april, maar mooi wél met 2
bloemtakken. De stek ervan in onze voortuin bloeit niet
voor de tweede keer.
Paaltjes. We wonen naast een zandpad en 50 meter verder
aan de overkant van de grote weg gaat ook een zandpad
af. Langs de grote weg loopt aan de overkant een
vrijliggend fietspad.
Je gelooft het niet, maar 'ze' hebben kans gezien om bij
elk mogelijk doorsteekje, afslagje en zijweggetje
gemiddeld ongeveer 10 borden neer te zetten: naamborden
en huisnummerborden. Verder nog reclameborden van
campings, ruiterroute, koetsenroute, - tig fietsroutes,
-tig wandelroutes, plus parkeerverbodsborden,
doodlopende wegbord, snelheidsbeperkingsborden,
parkeerplaatsborden, vooraankonigingsborden voor de
parkeerplaats en dat allemaal vanuit ons huis te zien en
de meeste op een eigen paaltje.
Ik wilde al eens tellen hoeveel het er nou precies zijn.
Niet dat ik er iets mee kan doen, maar om het te wéten.
We lezen rustig ons krantje en dan rammelt er iets
buiten. Even later volgt geluid van ijzeren platen die
vallen of neergesmeten worden. Toch eens even gaan
kijken. Ja! Weer een nieuw paaltje. Nog weer een naambordje
voor onze grote weg. Het derde binnen 500 meter. Met
weer een nieuwe paal natuurlijk. Kan ik dus nog mooi
meetellen. Als het droog wordt straks.
Horizonvervuiling!! Er staan nu zoveel borden, dat
mensen die hier vreemd zijn een kwartier op de weg
stilstaan met auto of caravan om alles te kunnen lezen.
Waar is wat? Waar moet wat? Waar mag wat? Waar mag wat
niet?
Het komt natuurlijk door al die palen die ze over hebben
in het dorp, want daar worden veel borden verwijderd.
Aan de toegangswegen staat een algemeen bord dat geldt
voor de hele bebouwde kom. Veel zijstraten worden
uitritten.
19 november. Als je niet tegen een afbeelding van
-ik zal het netjes zeggen- faecaliën kunt, dan moet je
maar niet verder lezen. Twee dagen geleden ging ik
eindelijk eens kijken wat er nu precies voor raar ding
boven op het windscherm lag bij de keuken. Een enorme
slak? Een groot gekruld blad? Ik deed toch maar de
tuinhandschoenen aan voor alle zekerheid. Het was een
enorme drol. Lang 12 cm en breed, een beetje uitgezakt,
4 cm. Er zaten kleine botjes en haren in. De kleur was
grijsbruin en hij rook absoluut niet vies. Het boek
Diersporen heeft een grote afdeling uitwerpselen. Maar
van welk beest kan het zijn?
Het rijtje maar eens afgaan:
Zwarte of grijze worstvormige. Zou hier wel eens bij
kunnen zitten.
Lynx. Zeer vast. (Ja) Insnoeringen (nee)
Grote botresten als van reeën (nee) Geen lynx.
Wilde of verwilderde kat. 1-2 cm dik en 8cm lang of
langer. Vast, oppervlak glad, bruin grijs groen, (ja)
vaak in kuiltje (nee) of op markante punten zoals langs
wissels, op boomstobben en hoge graspollen. (Kan een 2m
hoge schutting ook? Dan zou Ja kunnen.)
Vos. Lijkt me niet hoog over een schutting
te gaan lopen. (nee)
Wasbeer. Vaak sterk
gesegmenteerd. (nee)
Das. Mestputjes (nee)
Steenmarter. Latrines. Kleiner. Stinkt. (nee)
Boommarter. Tot 12 cm lang, 15 mm dik. Ruikt aangenaam.
(Misschien) Latrines in bomen op tak tegen de stam
aan. Te verwarren met uitwerpselen van steenmarter en
bunzing. (Misschien)
Bunzing. Dunner en korter. (Nee)
Wat blijft over? Kat of boommarter. Allebei komen die
hier voor. Kat valt af, krabt kuil. Blijft over
boommarter. Ik twijfel toch nog.
18 november. Waar je je al niet druk over kunt maken,
denk je misschien bij het volgende. Maar zulke kwesties
zijn hééél belangrijk voor de betrokkenen. Vergis je
niet.
Dit is het probleem: hoort er in de garstensoep knolselderij of niet? Nee, dus,
zegt Buurman. Wat zegt een
pas een jaar parttime in zijn Winterswijks huishouden wonende
partnervrouw, die nota bene oorspronkelijk helemaal uit Brummen komt: Ja!
Want
daar schijnen ze onze soep ook te kennen, maar dan
verprutst. We zoeken het op. In Stam-Dresselhuys, Wessels-Nijenhuis, Streekrecepten
1966, Zomer & Keuning, staat het heel duidelijk: geen
knolselderij, het is een recept uit Winterswijk. Ja, die
Nijenhuizen hielden van goed eten. Nog steeds.
Ik mail het recept naar Jan, die voor Nee was. Dan moet
hij het maar aan Jan ( is de vriendin) doorgeven, die
voor Ja was.
Weet je niet wat dat voor soep is? Water, gort,
varkenskniestuk, verse worst, prei, ui, met de kruiden
piment, kruidnagel, zout en bieslook. Het is een
maaltijdsoep die volgens de schrijfsters niet onder doet
voor de veel interessanter klinkende buitenlandse soepen
als minestrone of bouillabaisse. Mijn vader vond dat
ook, maar die hield ook van humpkessoep. Dusse...
17 november. In drie dagen drie ontmoetingen.
Een 88-jarige man, boerenafkomst, heel erg 'bij' en bij
de tijd, denkt aan de toekomst, al is die voor hem wel
erg kort geworden. Gaat bewust meer de deur uit nu zijn
vrouw is overleden, want zo leer je nieuwe mensen
kennen, ze komen niet naar je toe. Rijdt nog zelf auto,
toont initiatief. Praat over het verleden: 'Ja, zo was
dat nu eenmaal, de mensen wisten niet beter. Maar mijn
kinderen doen het anders, de een heeft veel interesse voor
het boerenbedrijf en de ander is Dr.Ir. en werkt
in de staalindustrie. Ik ben trots op ze.'
Een 64-jarige man. Ziet eruit als 54, ook boerenzoon, is
de handel ingegaan, werkte bij een grote zaak in de
keukenbranche als verkoper, is na pensionering blijven
werken: o.a. auto's naar havens rijden om ze te
verschepen. Doet stamboomonderzoek, wil weten hoe de
geschiedenis van zijn voorouders is, plaatst hun leven
in de omstandigheden die er toen waren, is geboren in
het huis waar wij nu wonen.
(Wij wonen hier al langer dan hij, die tot zijn 27e hier woonde.
Hij woont dus ook al 37 jaar in het
nieuwere huis, maar hij zei
dat de tijd hier hem veel langer toescheen. Hij heeft veel interesses en
hoopt genoeg tijd te krijgen alles te doen wat hij nog
wil doen. Hij kijkt wel terug naar zijn eigen jeugd,
maar niet uit gevoel van toen was alles beter, nee zeker
niet, bij hen was het armoe en ziekte, naast vrijheid en
avontuur)
Weer een andere man, eind
zeventig, zegt alleen maar vooruit te kijken, zijn
verleden begint rond zijn tiende jaar, wat daarvoor was
en hoe zijn voorouders leefden vindt hij minder
interessant.
In die drie ontmoetingen ging het over de tijd, over de
toekomende en de verleden tijd.
De vergelijking met het leven als een boek zien, komt
weer bij me op. Het boek ligt altijd opengeslagen bij
'nu'. Ook al wil je niet verder lezen, toch wordt er
elke dag een bladzij omgeslagen. Voor de een is het
leven een dun maar spannend boek, voor de ander dik en
saai. Alle mogelijke combinaties bestaan er. Elk mens
heeft een ander boek. Vreemde verhalen staan er in die
je kunt proberen te begrijpen. Zit er een lijn in?
Sommige mensen bladeren graag terug, willen ook weten
wat er in de boeken van anderen staat en in die van
mensen die vóór hen leefden.
Wijzelf, dik 70-ers, kijken terug op ons leven en dat van
onze voorouders, houden van lezen over de geschiedenis
van de mensheid, maar kijken ook vooruit, al proberen we
nooit om de afloop van ons boek te voorspellen. Vooruit
bladeren kan niet. Je kunt alleen wel zelf het boek
dichtklappen, als het te vreselijk wordt om verder te
lezen.
Voorlopig planten we nog bomen en rozen, en zullen dat blijven
doen, zolang we kunnen.
Zondag 16 november.
Iemand zei als reactie op onderstaand bericht: 'Laat hem
het zwembad restaureren.' Leuk bedacht, maar daar willen
de Winterswijkers niet op wachten, vermoed ik!
Bij de schrijversmiddag hebben we geprobeerd te
definiëren wat nu eigenlijk Achterhoekse humor is.
Aan de hand van een drietal korte humoristische verhalen
uit Darpse Brandweer en andere verhalen, die verschenen
zijn in 2005,
als resultaat van een prima samenwerking tussen de
Dialectkring Achterhook en Liemers en de Rabobank. De
drie winnende verhalen van de schrijfwedstrijd Humor,
staan ook achterin de bundel. Alledrie de winnaars
kwamen uit de Liemers en niet uit de
Achterhoek. Au!
De goede Achterhoekse humor lijkt op de Engelse, droog.
Geen dijenkletserij. De platte Achterhoekse lol, wat dus
echt geen humor is, is bekender en een meer algemeen
voorkomend verschijnsel. Gedijt volgens enkele
deelnemers het best in het café, waar trouwens ook vaak
de prachtige tragikomische verhalen ontstaan, type
Carmiggelt en Verbogt.
De verhalen met een eigen taalgebruik die daardoor
komisch overkomen, waren verre in de minderheid. De
meeste verhalen waren uitgerekte moppen of oude
volksverhalen in een nieuw jasje.
We probeerden na te gaan hoe een humoristisch verhaal verbeterd zou
kunnen worden, maar kwamen nog niet veel verder dan wat voor
alle verhalen geldt:
herhaal niet te vaak dezelfde woorden of
zinsconstructies en leg niet te veel uit.
Ik vond het wel verhelderend, dat degenen die al vaker
opgetreden hadden, van mening waren, dat Achterhoekers
wel klappen als iets leuk is, maar dat ze bij iets
ernstigers niet laten blijken dat ze het goed vinden.
Een mogelijke verklaring is: Bij lachen laat je jezelf
niet kennen, het is meer vrijblijvend. Als je door iets
geraakt bent en je laat dat merken, dan laat je iets van
je innerlijk zien en dat dóe je niet.
Vandaag heb ik voor het eerst weer zelf gereden sinds 12
augustus. Het ging prima. Jachman is eindelijk chauffeur
af. Ik waardeer het enorm dat hij niet één keer gezegd
heeft: Wat! Moe'j alweer naar 't dorp!
15 november. VIER MILJOEN EURO heeft hij gegapt van de
bewoners van Winterswijk. Zegt de nieuwsdienst gisteren.
TWEE KOMMA ZEVEN MILJOEN zwakt de gemeente af in de
Gelderlander vanmorgen. Die gemeente heeft drie jaar
lang geen controle uitgeoefend op een hoge ambtenaar die
er zijn eigen lingeriezaakjes en andere handeltjes mee
dreef. Die rondreed in een superdure auto. Nee, geen
enkele argwaan kregen ze op het gemeentehuis. Toen de
bank aan de bel trok om een verdachte boeking te
controleren, kwamen ze er pas achter. Eerst heette het
dat het om een miljoen of misschien iets meer kon gaan
en nu blijkt het vier miljoen te zijn. Of 2,7 miljoen.
Of nog wat anders. Als je tienduizend huishoudens
op 28000 inwoners rekent, is dat 400 of 270 euro per
huishouding. Stel je voor dat hij bij elke woning, dus
10.000 keer, 400/270 euro ongezien uit de portemonnee
had gehaald!
Het
klinkt misschien kinderlijk maar ik moet me grote bedragen
altijd als een heleboel kleintjes voorstellen, anders
weet ik niet hoeveel het eigenlijk is.
Wat voor straf moet iemand krijgen die 10.000 keer
steelt van mensen die hem vertrouwen? Want je vertrouwt
een ambtenaar die in dienst staat van de gemeenschap.
De rest van zijn leven werken om het geld terug te
betalen is al het minste. Het hele bedrag kan natuurlijk
nooit. Kotsmisselijk word ik hiervan.
14 november. Een gezellige voorleesavond was het
gisteren in Halle. Drie totaal verschillende mensen en
twee verschillende Achterhoekse dialecten. Het
Liemers heeft meer uu-klanken waar het Eibergens en het
Winterswijks meer oe-klanken heeft. Voor mij was
het de eerste keer dat ik op deze manier eigen werk
voorlas en ik vond het leuk!
Voor de pauze ging het met gebruik van een
handmicrofoon, wat ik niet fijn vind, het liefst praat
ik zonder zo'n ding. Ook achter een lessenaar staan vind
ik niet zo fijn. Gelukkig gaf de batterij in de
microfoon de geest, zodat we na de pauze gewoon konden
praten. Het was bij Nijhof in een kleine gezellige zaal.
Precies goed.
Dick heeft een talent voor komische verhalen die hij
heel vlot en met een droge humor vertelt. Hij is hoofd
van een basisschool geweest hier in Winterswijk. Maar ik
kende hem niet.
De humor van
Hans is anders, komt vooral in zijn woordkunstige
gedichten goed uit, al moet je ze lezen om alles goed
mee te krijgen, want het is een waterval van klanken.
Ik lees ook altijd zijn bijdragen in De Gelderlander.
Mijn eigen verhalen zijn eenvoudig en soms een beetje komisch.
Toch kreeg ik de indruk dat de mensen het wel aardig
vonden. Ik heb in ieder geval een goed gevoel over de
avond.
Nu moet ik aan het schrijven om genoeg te hebben voor 5
april bij Erve Kots.
13 november. Jammer, jammer! We hebben het niet
gewonnen, gisteravond, het miljoen van de
BankGiroloterij voor de restauratie van ons prachtige strandbad. Maar we
mogen geweldig trots zijn op de mensen die er zo keihard
voor gewerkt hebben, Vronie voorop. 36% van de stemmen
hebben we gekregen en de school in Amsterdam 42%.
Met zo'n enorm verschil in inwoneraantal is het
percentage enorm hoog voor Winterswijk met zijn 28.000
inwoners en geen achterland. Misschien komt er toch nog iets moois tot
stand met het bad, nu de gemeente ziet hoe
enthousiast de bevolking ervoor is.
12 november.
Een geweldige uitzending gezien van Puberruil.
Nederlands meisje eindexamen Havo gaat een week naar een
arm Indiaas gezin uit de onderste kaste. Dochter van die
familie gaat naar een in haar ogen superrijke familie in
Nederland. 't is voor beide meiden een cultuurshock,
maar allebei slaan ze er zich met verve doorheen.
Tegenstelling:
eigen kamer/ met zijn vijven naast elkaar op een mat op
de grond slapen.
voor hobby dingen maken, zoals een t-shirt verven/alleen
dingen maken om te verkopen.
zomaar tennissen, daar geld voor hebben/ om geld te
verdienen het haar van vrouwen uitkammen op straat, het
haar uit de kam bewaren en dat spinnen tot touw om te
verkopen, want alles staat in het teken van overleven.
gezellig samen aan tafel eten/ moeder wacht met eten tot
vader en de anderen genoeg hebben, als er te weinig
overblijft kan ze pas de volgende dag weer eten.
Na de stille traantjes, omdat er geen toilet blijkt te
zijn en de behoefte buiten op een terrein vol afval
gedaan moet worden, beseft de Nederlandse, dat ze
ongelooflijk rijk is. Ze leert volgens mij in die week
India meer, dan in alle lessen aardrijkskunde,
geschiedenis en maatschappijleer die ze de afgelopen 5
jaar gehad heeft.
De Indiaase leert thuis al, dat je met een beetje hulp
van een microkrediet (idg van Terre des Hommes) een
eigen handeltje kunt beginnen, zoals haar moeder al
heeft en misschien leert ze in Nederland, dat een toilet
een manier is om ziekten te voorkomen. Qua omgaan met
anderen en openstaan voor al het nieuwe, waren allebei
de meiden heel open en vrij. Ze zouden best wat langer
in het vreemde land willen blijven.
11 november. Toch wel handig, nieuw boven oud. Nu kan ik
misschien wel een hele maand op een pagina zetten.
Vandaag is 't Sinte Marten in Groenlo en veel andere
overwegend Katholieke plaatsen. Kinderfeest, langs de
deur gaan met een uitgeholde mangel met een kaarsje
erin, zingen en lekkers krijgen. Met verkleumde vingers
die ijskoude zware voederbiet vasthouden. We hebben nog
dia's van onze kinderen die ook meeliepen, al waren we
niet RK. Dat had er weinig mee te maken, ze kregen
evenveel.
Vorig jaar stond er in de krant, dat kinderen ergens
anders overvallen waren en van hun snoep beroofd door
kinderen die zelf niet meededen. 't Feest voorgoed
bedorven.
Wapenstilstandsdag, 11 november 1918. Einde van de Grote
Oorlog. Sinds 1928 wordt er iedere avond in Ieper door
de Last Post Association, de klaroenblazers, zoals de
Belgen zeggen, de Last Post geblazen.
Vandaag worden er veel hoge gasten verwacht en wordt er
van vanmorgen kwart voor negen af al geblazen op
verschillende punten in en bij de stad.
De wapenstilstand werd in Compiègne 80 km ten N-O van
Parijs, in een spoorwagon getekend.
In 1956 kampeerden we 'wild' in een bos ten noordoosten
van Parijs. We waren met de motor een bospad ingereden
en kwamen bij een oude spoorwagon, een goederenwagen, die daar kennelijk
stond als schaftkeet voor bosarbeiders of als onderkomen
voor jagers. We zetten de tent op en probeerden te
slapen. Daar kwam weinig van, het was een lugubere plek
en er kwam onweer, het rommelde aan een stuk door.
Het rommelde de hele nacht. 's Morgens zagen en hoorden
we dat het verkeer was. We
zaten op een kilometer of 5 van de grote weg naar
Parijs. Het was voor ons een totaal nieuwe
ervaring. Auto's en vrachtwagens die de hele nacht
doordenderden.
Als ik nu iets lees over de wapenstilstand en Compiègne,
dan moet ik altijd denken aan die plek in dat trieste
bos, die spoorwagon en het verre gerommel.
10 november.
De rozen hebben nog bloemen, niet veel, maar voor zo'n
enkele tros moet je toch respect hebben! Ik had de hele
tijd het liedje in mijn hoofd: ta te tata blühn die
letzten Rosen ta te tatatata tadela! Het wijsje wou niet
weg, echt een Ohrwurm. Jachman gevraagd, maar die wist
de beginwoorden ook zo gauw niet, maar gelukkig hebben
we Google, en die vond ze, bij Stolz, auf der
Heide.
De nieuwe rozenstruiken bij het paardeweitje van de buren en langs de
zandweg heeft Jachman bevrijd van kwekken en langs
stokken opgebonden. De meeste struiken van vorig jaar
zijn afgevreten door reeën of hazen. Jammer van al het
werk, maar de aanhouder wint. Hoopt hij.
Kwekken is kweekgras. Een plaag voor de landelijke
tuinier. Elk stukje wortel dat blijft zitten, wordt een
nieuwe plant. Hij kan heel diep onder gaas of andere
obstakels doorgroeien en met lange uitlopers een eind
verder opduiken.
Hé, een fazantenhaan in de wei, lang niet gezien. Nu ze
niet meer uitgezet mogen worden, zijn er natuurlijk veel
minder.
Zondag 9 november. Kunnen we wandelen of niet? Het giet
om half acht. Yes, we can, met regenjack aan en
zuidwester op. Voor we ons ingepakt hebben, is het droog
en hoeft alleen Jachmans paraplu mee om de weergoden op
afstand te houden. We zijn alleen buiten, de weg ligt
dik onder linden- en beukenblad en ziet eruit als op een
autoloze zondag in 1973.
Wat een dag gisteren! Net zomer. Voor
buitenzitten was het op het terras te koud want de schaduw van de
beuk valt er nu overheen. Verderop in de zon was het
verrukkelijk. Aan het werk dus.
De schaduw van de schoppe valt al over de
beek in het bos.
Jachman heeft de
meidoornheggen geknipt, zodat die er weer een beetje
netjes bijstaan. De electrische heggeschaar kan alleen
minimeidoorntakjes aan, de gewone snoeischaar komt te
dicht bij de stekels die nog door de leren
werkhandschoenen heengaan, de snoeischaar met de lange
handvatten is voor werken op afstand in zo'n warrige
boel ook onhandig, kortom het is een klereklus.
Heb maar aangeboden het
snoeisel op te ruimen en honderd meter verder netjes
op te stapelen in het uilenbosje. Vier kruiwagens
wiebelig hoog vol
waar niet mee gemorst mag worden, want dat geeft lekke
banden! Oeioei, Jachman is streng. 'Daar ligt nog een takje!'
8 november. Stemmen. Voor het Waterschap stemmen is een
schijnvertoning, dat is nu wel duidelijk. De
Waterschappen zijn de uitvoerders van plannen van de
overheid. Ze hebben de kennis en de mankracht daarvoor.
We stemmen voor een bestuur. Waar is dat bestuur voor
nodig? Wat is de taak van die mensen? Wat verdienen ze
ermee?
Bij het stemmen op het mooiste gebouw bleek dat er
iemand 1000 keer vanaf 1 computer gestemd had op een
bouwwerk. Die duizend stemmen heeft de jury maar van het
totaal afgetrokken. Vraag: hebben ze ook gecontroleerd
of er niet iemand 10 of 5 keer gestemd heeft? Wat is
zo'n publieksverkiezing waard?
Bij mijn jeugdvriendin gehoord dat Jan
Aessink een oom van haar was, eigenlijk Jan
Graaskamp heette en veel in dialect geschreven heeft.
Hij is op de boerderij in Kotten geboren waar ook
zijzelf geboren is, boerderij Esink, in dialect Eèssink
of Aessink. Hij schreef al in de jaren zeventig in De
Moespot.
Toen ik thuis in de boekenkast keek, bleek ik twee
boekjes van hem te hebben. Uit 1975.
Vandaag was het de geboortedag van mijn grootmoeder. Ze
heeft veel voor me betekend. Soms heb ik een
gevoel of ze dicht bij me is.
Op
www.grus-grus.eu
kun je per dag volgen hoe de kraanvogeltrek is. We zagen
dit jaar heel weinig vogels, een paar groepjes van zo'n
10 stuks. De trek is veel oostelijker geweest en vrij
vroeg in het seizoen al. Op een volgsite las ik, dat ze
vaak 's morgens vroeg en in de namiddag gezien worden,
maar hier komen ze vooral tussen 11 en vier over. 't
Ligt er toch maar aan waar je woont op een traject
tussen hun rustplaatsen!
7 november.
Nu ben ik bezig een programmaatje samen te
stellen voor de voorlees-sessie van volgende week. Het
gaat om 2x 15/20 minuten. Het uittellen hoelang het
voorlezen van mijn stukjes duurt, is voor mij nogal
moeilijk, omdat ik ze ook nog een beetje aanelkaar wil
praten, zodat het niet zo statisch wordt. Ik ben niet
gewend in dialect te praten en dat is in dit geval toch
wel een handicap. Demosthenes ging op het strand tegen
de wind en de golven in zijn spreken oefenen, dat lijkt
me me voor mij ook nuttig, maar dan wel hier achter in
de wei. 't Strand is een beetje ver weg.
Hör i'j mi'j?
Onder het eten hadden we het over de veel minder
bittere smaak van andijvie en lof dan we van vroeger
kenden. Was het inbeelding of echt anders? Wordt er
gentechniek op los gelaten? Van de groente kwamen we op
aardappels, die de laatste tijd beter smaken dan zo'n 10
jaar geleden, vinden we. Van de aardappels was het een
klein stapje naar gebakken aardappels. Dat Jachman als
puber altijd honger had en dat zijn grootmoeder zorgde
dat er altijd een warme hap voor hem klaarstond als hij
om vier uur uit school kwam.
Dat ze de hele januarimaand 1944 in ganzevet gebakken
aardappels voor hem maakte.
Het was nog een heel gedoe geweest met die gans. Ze had
hem voor Kerstmis van haar zoon gekregen, maar ze vond
dat dat overdaad was en overdaad was een doodzonde. Een
grote gans was te veel en ze wilde hem niet aannemen.
Aan de andere kant, gans was een zeldzaamheid bij hun
thuis, ze waren met Kerstmis met een man of zes en het
vet van het beest kon goed bewaard worden. Maar die
overdaad, die lag haar zwaar op de maag.
Behalve de pastoor was er één die raad kon geven: tante
Anna, haar dochter, die veel over zonde gelezen had én
van lekker eten hield. Na lang beraad kwam tante Anna
tot de conclusie dat het in dit speciale geval, - een
gift, Kerstmis en een groot gezin- toegestaan was om
zonder angst voor het begaan van een doodzonde de gans
te houden.
Het vet werd eruit gesneden en voor het bovenbeschreven
aardappelbakken bewaard.
6 november. Wat zou Obama vandaag doen? Hij heeft vast
geen tijd om lang uit te slapen en de dag door te
klungelen met een krantje en mevrouw. Ze moeten een
dezer dagen eens langs komen bij Bush, kan die hem ook
eens leren kennen.
Wat zou McCain vandaag doen? Als je tweede wordt bij
een sport, mag je op het schavot naast de winnaar staan,
weliswaar een treetje lager, maar toch.
Als tweede bij deze verkiezingen verlies je veel erger,
dieper. Je bent nergens. Zo lijkt het. Maar er hebben
wel zo'n 47% kiezers op hem gestemd, dus hij
moet wel hard werken om die niet teleur te stellen.
Obama gaat aan het werk na een dagje rust.
Mc Cain ook. Messen slijpen?
Ik hoor net dat Obama in de staatsgeheimen ingewijd
wordt vandaag. Dus geen dag rust, misschien ook geen
nacht rust meer.
tegenstelling, verbindingsdraden, vangnet. vangnet?
5 november. Heerlijk weer eens zuurkool gegeten
gisteravond. Voor het eerst deze herfst. Stukje
zuurkoolspek erbij, karbonaadje, lekkere jus, echt
ouderwets. We eten het niet als stamppot, maar apart
omdat ik geen aardappels eet. Lijn. Het is fijn
dat Jachman het tegenwoordig ook lust en zelfs lekker
vindt. Toen we pas getrouwd waren, at hij er geen hap
van. Gevolg was dat ik het weinig kookte, zo'n gedoe om
twee dingen klaar te maken voor twee mensen. Toen
we met meer waren, deed ik dat wel, de kinderen moesten
zoveel mogelijk alles leren eten.
Dit was de inleiding.
Jachman is een jaar of tien. Zuurkool wordt dan nog
thuis gemaakt: kool snijden, laag om laag met zout in
een Keulse pot drukken, schoon doekje erover, plank
erop, steen daar weer bovenop. Die steen moet alles
inelkaar drukken zodat het gistwater eruit kan lopen en
de massa steeds vaster wordt. Het doekje wordt telkens
verschoond ook als er geen water meer over de rand
stroomt. Jachman woont bij zijn grootmoeder, die de
kunst perfect verstaat om een prima zuurkool te maken.
Op een dag hoort hij haar zeggen, dat de steen die ze
heeft eigenlijk niet zwaar genoeg is. Omdat hij een lief
kereltje is, wil hij haar verrassen en een grote steen
uit het Rommelgebergte halen. Samen met een vriendje
graaft hij een grote zwerfkei uit en ze 'rollen' die
samen over de lange zandweg, over het spoorwegkruispunt
en de ook lange Morgenzonweg waar J. woont, naar huis.
Het is een heidens karwei, de steen is niet rond en moet
bukkend en duwend omgekieperd worden.
Opoe blij! Ja, dat verwachtte Jachman
natuurlijk, maar ze vindt hem veel te groot.
'Breng hem maar terug waar je hem vandaan hebt
gehaald,'krijgt hij te horen.
Hij lust daarna geen zuurkool meer.
Als ik dit stukje aan
Jachman voorlees, zegt hij, dat ik nog iets vergeten
heb. Bij de inleiding had ik nog moeten zeggen, dat ik
geen aardappels eet, omdat ik dan geen aardbeien met
slagroom meer op zou kunnen.
Als ik ook deze rectificatie voorlees, is het nog niet
goed. 'Een groot bord, zei ik.'
Mailtje uit Wageningen. Lidwien. Kreeg veel meldingen na
het krantenbericht en wil van die mensen graag meer
gegevens hebben: In wat voor gebouw, met welke kleur,
omgeving, windrichting, zonnestand enz. Heb alls
gegevens doorgemaild. Ik wil wel graag weten wat het
eindresultaat van het onderzoek is.
4 november. Gisteren heb ik mijn lieveheersbeestjes
aangemeld bij Lidwien, van Universiteit
Wageningen. Ze doet onderzoek naar de
overwinteringskansen van het Aziatische Lieveheersbeest.
Hier zijn er honderden geland op 8 oktober en daarna
hebben ze zich in de barsten van gebinten en balken van
de schoppe verstopt. Jammer genoeg is het te moeiljk om
er honderden te vangen als je daarvoor de schuur af moet
breken. Ze mailde dan ook terug dat ze de melding
interessant vond, maar er geen gebruik van kon maken.
Is misschien ook gezonder voor onze wintergasten.
Een spannende dag voor Amerika en de wereld. Wat de
uitslag ook wordt, ik blijf er vannacht niet voor op om
die zo snel mogelijk te vernemen. We zullen wel een paar
jaar verder zijn voor de gevolgen van een eventuele
andere koers duidelijk worden. Wat een klus trouwens om
een maatschappij te enthousiasmeren. En tot wat? Elke
ingreep heeft tegenstand tot gevolg. Mij lijkt het
vreselijk om altijd ahw in je nakie te staan. De hele
wereld ziet onmiddellijk aan je lichaamstaal hoe je je
voelt, of je iets anders zegt dan je denkt. Altijd de
camera's die op je gericht zijn. Wat dat betreft had
J C het makkelijker. Vul zelf maar een naam in.
3 november. De beek en het bos waren bijna kleurloos in
de vroege morgen en ik wilde de foto daarom zwartwit
weergeven. Het zag er wel goed uit, maar toch ben ik zo
gewend aan kleurenopnames, dat ik die beter geschikt
vind. Zelfs met weinig kleur. Nou ja, ik weet ook niet
wat beter is, kijk zelf maar.
Een paar uur later was het stralend helder weer en kon
ik dit beestje goed bekijken. Een voeg tussen bakstenen
is mooi glad, denk je toch. Dit lieveheersbeestje
zal er vast anders over denken. Meer van Waarom loop ik
hier verdomme met m'n zere voeten over die keien!
Een seconde later vloog hij heel verstandig naar een
glad kozijn.
Zondag 2 november. Dat is even wennen, het nieuwe log
boven het oude zetten. Het wordt helemaal verwarrend als
ik het een keer vergeet en het om en om erboven en
eronder ga doen.
Mooie dagen gehad rond Jachmans verjaardag. WE kunnen
weer vooruit met wijn en boeken, met grasmaaien en ander
tuinwerk, bloemen en plantjes, eigengemaakte jams,
appeltaart en liefde.
Vanavond hoef ik niet te koken, al bleef er niet veel
over gisteren!
Bijzon. Afgelopen dagen hebben we twee morgens een
schitterende bijzon gezien. Stel je in een heldere lucht
een langwerpig dun wolkje voor dat van zuid naar noord
voor je langs trekt. Een duidelijke halo lijkt aan de
noordkant van het wolkje te beginnen en naar te zuidkant
te schuiven. Waar het wolkje het dikst is weerkaatst het
zonlicht een paar seconden zo fel, dat je er niet
tegenin kunt kijken. Nu begrijp ik voor het eerst de
naam bijzon. Vrijdagmorgen rond dezelfde tijd hetzelfde
effect. Een halo heb ik wel vaker gezien, maar die enorm
felle lichtflits die seconden aanhoudt, is een nieuwe
ervaring. Ja, een flits van seconden kan natuurlijk niet
maar hoe noem je zoiets dan? Straal, schijn, nee, dat is
het ook niet.
1 november. Allerheiligen. Veel Duitsers komen er op
zo'n extra vrije dag naar onze grensgemeente, maar
vandaag hebben ze pech, dat het op een zaterdag is. Het
was wel druk maar niet abnormaal.
Onze halfduits geworden dochter kocht een prachtige
poster van Mondriaan, de Scholtenbrug met de grote kerk
op de achtergrond. Uit Mondriaans beginperiode, nog
helemaal figuratief. In het dorp hangen in het oude
gedeelte dat grenst aan de Scholtenbrug een paar
ingelijste posters van zijn Winterswijkse tijd tegen de
huizen, netjes achter glas. Als ze al te erg verbleekt
zijn worden ze vervangen.
Onze dochter zegt net, dat zij
zelfs vandaag vakantie op moest nemen, want zij heeft
geen vrij, ze werkt in Hessen, en wel in Limburg, dat
zelfs nog wel een Bisschofsstadt is. Gisteren hadden
oostelijke landen vrij voor Reformationstag en westelijke landen
vandaag voor Allerheiligen. Hessen werkt!
Bij De Koets was het weer
als vanouds gezellig. Marlies heeft nu 's zaterdags hulp
van Gemma, die we ook al 30 jaar kennen. Net zo'n vlotte
meid als Marlies, dus er wordt heel wat afgelachen daar.
