11 oktober. Op de dode tak die al sinds november 2005 wacht om bewerkt te worden tot kunstwerk en die tot die tijd geduldig rechtop bij de beek staat, zaten in de warme zon wel honderd vliegen. Daar leken ze tenminste het meest op. Het waren ongeveer 98 kleinere en precies 2 grote. 't Leek me een beetje veel voor één gezin. Ze hadden dikke zwarte glimmende lijven en goudbruine vleugels. Wat ik zo opvallend vond, was dat ze allemaal precies in dezelfde richting zaten en zich niet bewogen. Toen ik te dicht bij kwam, vlogen ze een paar meter verder naar de stam van een eik. Ze waren daarop nauwelijks te zien.
   Het insectenboek geeft wel foto's van bromvliegen, maar die er in staan hebben een bruine kop. Die ik zag waren diepzwart en ze zagen er anders uit dan de bromvliegen die wel eens in huis verdwalen. Die hebben geen gekleurde vleugels. 

zondag 12 oktober. De trouwdag van onze oudste, inmiddels al heel wat jaren geleden. Natuurlijk kan ik me die dag heel goed herinneren! En niet alleen om het beetje treurige gevoel vermengd met blijdschap en trots, -een dochter die definitief het huis uitgaat, een zoon er zomaar bijkrijgen, een paar goede prachtige mensen die samen verder willen- , nee, ik herinner me ook nog de paniek om de brief van het waterleidingbedrijf.
Ze trouwden 's middags in Winterswijk op het gemeentehuis, volgens mij op een dinsdag, en voor de trouwerij kwamen een paar familieleden en de getuigen die van verder weg kwamen eerst bij ons thuis. Ze konden zich dan even opknappen en naar de wc gaan hadden we gedacht.
Maandagavond lag er een briefje in de bus: Uw waterleidingbedrijf spoelt morgen de leidingen door, zodat u van dan tot dan geen water hebt.
Dat was gedeeltelijk in de tijd dat wij het huis vol gasten zouden hebben. Er was niemand te bereiken 's avonds die er iets over kon zeggen. De volgende morgen gelukkig wel en ze zouden er rekening mee houden en 'ons' stuk leiding 's morgens schonen. Voor alle zekerheid hebben we toch maar voor emmers water gezorgd! Niet nodig achteraf.  

Ik weet nu hoe de vlieg heet die ik gisteren liet zien. Er was een attente lezeres die me op weg hielp en een paar namen noemde, schorsvlieg of wapenvlieg. Bij de soortenbank www.soortenbank.nl  vond ik inderdaad de schorsvlieg. Op zandgrond, bij bosrand, zont op bomen. Klopt. Maar waarom ze allemaal de zelfde kant op kijken stond er niet bij.

13 oktober. Het begint er op te lijken dat ik dit jaar weer aan het appels schillen moet. De goudreinetten zijn bijna plukrijp en aangezien we niet alle appels direct op kunnen eten en ik geen zin meer heb maandenlang tegen een tafel vol appels, een dekenkistdeksel vol appels en vensterbanken vol appels aan te kijken, appels te controleren en appels om te draaien, maken we van de appels appelmoes en vriezen dat in.
Jachman houdt heel erg van appelmoes, ik niet zó, een enkele keer is wel lekker, maar ik hoef het echt niet dagelijks te hebben.
We hadden andere appeljaren een werkverdeling, hij schilde ze en ik kookte ze en vroor ze in. Dit jaar kan ik andere karweitjes minder, moet mijn arm nog ontzien, maar appels schillen kan ik, ggrrrrr!  Ik heb er zo'n gruwelijke hekel aan! Maar als sociaal mens moet je wat, dus, vooruit, ik doe het. Hier wilde ik eerst aan toevoegen 'met liefde' maar dat vind ik net een beetje te huichelachtig.

14 oktober. Gewoon overdag, gisteren gefotografeerd zonder flits of photoshoppen, zie je zoiets bijzonders tegen het schuurtje. Ik liet het al eerder ergens zien, want ik vind het grijs/groen/blauw van het mos op de stam van de hydrangea fascinerend. Het is bijna lichtgevend. Deze plant kwam 37 jaar geleden mee uit Groenlo, net als de grote kastanje achterin de border, die als 30 cm hoog scheutje uit een kastanjevrucht in een bloempot meeverhuisde.  

Nu zag het blad van de hydrangea petiolaris er lekker fris schoongeboend uit, zodat het een mooi contrast vormde met de ruige stam. Ik hou van zulke verborgen geheimzinnige plekjes.
De moederplant van deze plant groeide in Groenlo tegen het schuurtje. Het was een prachtplek voor een merelnest. Dat dacht een merel ook. Toen er jonkies waren geboren vond een kat dat ook. Hij kon zo tegen de stam omhoog lopen naar het nest. Gekrijs van merels 's morgens om 5 uur. Ik het bed uit en zo in mijn nachtpon de tuin in met veel geschreeuw. Botste bijna tegen onze oude buurman aan, die ook wakker was geworden en gewapend met een bezem onze tuin inkwam. Het mocht niet baten, na een dag lag het nest kapot op de grond, leeg.
Zo'n herinnering speelt natuurlijk mee bij de manier waarop ik naar deze stam kijk. 

15 oktober. De bovenste delen van de kleine beukenhaag en de onderste appels van de boom zijn eraf. De takken van de haag waren zo dik, dat de electr. heggeschaar ze nauwelijks kon behappen. Wat een groeikracht zit er in zo'n struik.
Met de appels had Jachman het minder moeilijk. Het is laagstamfruit, dat dus met de hand geplukt kan worden. Dachten we, toen we ze aanschaften. De bomen lijken ook helemaal niet groot, maar ze zijn toch wel 4/5 meter hoog, de plukstok is bijna te kort. Toen Jachman klaar was met waar hij nog net bij kon, bedacht ik dat ik nog geen foto gemaakt had. Hier is dus een fakefoto, de appel wordt gewoon onder een takje gehouden. 

Eekhoorn jaagt achter andere eekhoorn aan die een noot in de bek heeft. Dat zien we wel vaker, is niks bijzonders, maar nu zagen we een eekhoorn die achter een andere aanrende terwijl hijzelf een noot in de bek had. Jachman: 'Die achterste zei nog Hierblijven jij! Eerst je noot opeten!'

16 oktober. Brief. Een lekkermakertje van ABN AMRO: Voetbaltraining door oud-Ajacieden, van Mozart genieten in het Concertgebouw en naar de verjaardag van Sinterklaas in Ahoy. Alles met korting.
Leuk zo'n Amsterdams feestje met korting als je in de Achterhoek woont of waar dan ook een eind van Amsterdam af. De bank die met u meedenkt. Nou ik denk van niet. Wat kost die mailing? Gaat het ze zo goed daar bij de bank?
Wat willen ze graag je geld. Kijk op internet voor de extra hoge rentes die ze nu geven.
ABN AMRO voor uw Icesafe niveau. Leuke slogan. Mogen ze gebruiken  van mij. 

In de Kampioen staat op de eerste pagina Laat de feestdagen maar komen. Met uw ANWB Creditcard betalen is dit najaar extra aantrekkelijk. Kans op leuke prijzen bij 5x met creditcard betalen voor 30 november.
De tijd zal het leren.

Tijdens onze wandeling vertelt Jachman van zijn droom. Hij zit in een kamer waar een zieke in bed ligt. Buiten is gejuich. Geroep van weer één en daar....nog één! Als hij voor het raam gaat kijken ziet hij heel grote luchtballons langzaam voorbijdrijven met in de enorme manden die eronder hangen feestvierders en toneelspelers, hele toneelstukken worden opgevoerd. De ballons zijn met gas gevuld maar hangen aan enorme rijdende bouwkranen.
Dit lijkt me een heel aardig beeld van de bankwereld van dit moment. Als je de bouwkranen ziet als de regering die de boel nog lopend houdt, kun je de rest zelf wel invullen.

17 oktober. Hoe kun je door de dood van iemand die je niet kent, waar je bijna niets van weet, onder de indruk zijn, sterker nog erdoor geroerd zijn. Gisteravond keken we naar Ik vertrek, over een stel Hollanders die een wintersport verblijf met restaurant begonnen in Zwitserland. De oudere, Ludo, een 40-er, getrouwd, twee kinderen, woonde daar al drie jaar en was al begonnen met de verbouwing van een groot oud huis. De ander, Niek, 20 jaar jonger, was daar als gast geweest en raakte bevriend met Ludo. Hij kon goed koken en de twee mannen besloten samen een team te vormen, de een vooral buiten met skilessen en excursies, de ander in de keuken. Samen 's avonds de bar. Ze werkten met enorm plezier aan hun droom, verbouwden en maakten de meubels zelf, ze hadden duidelijk plezier in hun werk en hun samenwerking. De gasten die al snel kwamen, voelden de ontspannen sfeer en vooral daardoor liep het pension met restaurant als een trein. Een geslaagde IK VERTREK. Een prachtige uitzending.

En dan staat er bij de afkondiging dat Ludo dit jaar bij een skitocht verongelukt is.

 18 oktober. Gisteren dacht ik de hele dag aan deze mensen in Zwiterland. Vanmorgen is het blad dat met pakken uit de bomen valt en de vraag hoe we er dit jaar mee omgaan dichter bij huis en verdringt de gedachten van gisteren.  Vorige jaren harkten Jachman en ik, hij meer dan ik, de meeste bladeren bij elkaar en kieperden die bij hoog water in de beek. Soms wel meer dan 50 kruiwagens. Vooral het harken is een heel verkeerde beweging voor onze ruggen. Als we alle bladeren, die van de linden langs de weg, van de grote beuk en die van het bos gewoon laten liggen, zal de oprit meer een bospad dan een graspad worden. Is dat erg? Nee. Het antwoord zou een jaar geleden nog ja geweest zijn. We passen ons aan!  
Nu maar hopen dat het stormt als het notenblad valt. Vaak valt het bij zware nachtvorst in één nacht als een dik pak onder de boom neer. Dan moest het altijd direct weg omdat anders het gras doodging. Als het nu op het goede moment wil stormen komt het meeste verspreid in de border en de wei terecht. Prima.
 Ach, we zien wel hoe het gaat, er zijn ergere dingen dan de zorgen om wat gras.

19 oktober. De aalscholver is weg. Na de vakantie hebben we de eenling op het vlot niet meer gezien. Het Hilgelo is er echt een beetje leger door geworden. Zomer en winter, zeker al 8 jaar, zat hij op het zwemvlot midden in het meer. We keken altijd even of hij er was. Eigenlijk is het een gezelligheidsdier dat in kolonies leeft, maar deze was een einzelgänger, ging met de rug naar toenaderingzoekende soortgenoten zitten, die het dan na een dag voor gezien hielden en vertrokken. We hebben hem nooit in een boom zittend kunnen betrappen.  We zagen hem wel overvliegen op weg naar een andere visplek, maar hij kwam altijd weer terug op zijn vlot. 
Ik heb op soortenbank.nl , de vogelbeschermingssite en andere vogelsites gezocht naar de leeftijd die hij kan bereiken, maar heb die niet kunnen vinden. 
Hier  staat een gedichtje dat ik 7 jaar geleden maakte. Mijn interpretatie van de geheven vleugels berusstte op volkomen onkunde, inmiddels weet ik beter!