1 oktober. De hop is nu rijp. De vrouwelijke bellen worden behalve voor de bierbereiding ook in de geneeskunde gebruikt. Uit: Prihoda, Plantes et Santé, Geneeskrachtige kruiden lees ik: Hop helpt tegen slapeloosheid en nervositeit. Bevordert spijsvertering en wekt eetlust op. Ook zogdrijvend en bacteriëndodend.   
Wij hebben hem/haar niet gepoot, ze is hier op eigen kracht gekomen. Groeit nu over de stobben en nieuwe uitlopers van de afgezette elzen heen tot in de dennen. Die zien er nu veel feestelijker uit.

1/2 oktober. Komende nacht is het De nacht van Descartes, want dat denk je toch bij zo'n titel, dat het dan ook 's nachts is. Ik controleerde het toch maar even, want je weet het maar nooit met filosofen, en dat was maar goed ook, want het was inderdaad een onlogische gedachte van me geweest. De Nacht begint om half twee, 's middags wel te verstaan en u mag al naar binnen om één uur. Om half 11 's avonds is het officieel afgelopen. De nazit, die zal dan wel naar Descartes heten.
Ik denk niet dat ik daar heen ga. Te ver weg. En bovendien, 2 oktober? dat is toch de hele dag De Dag van de Ouderen?
Op welk jaar beginnen de Ouderen eigenlijk? Vallen ze altijd op eenzelfde leeftijd of schuiven ze langzaam op? 
Wat zullen zij die die dag bedacht hebben, denken dat Ouderen leuk vinden? Een gebakje bij de koffie in het bejaardenhuis? Een ouderenhand is immers gauw gevuld. Een bezoekje afleggen bij een oudere? Met een plakkertje voor op de voordeur, ik heb al bezoek gehad.  Zelf bezoek krijgen? Met de neus op oud worden gedrukt worden? Nee, dank u, ik ga die dag nog liever naar De Nacht van Descartes.

Even denken, wat zou ík eigenlijk leuk vinden op de Dag v.d. O. ?
Dat De Dag van de Ouderen afgeschaft wordt en pas weer wordt ingesteld als er ook een MidLife-Day gekomen is.
Bij deze stel ik die Day in, hij valt op 21 september, begin van de fall. Cool hey! Feestelijk begin van de ouderdom. Borrel van de baas.

Ik voel helemaal niets feestelijks bij dat Dag van de Ouderen, dat mag duidelijk zijn. Ik heb graag een stuk appeltaart en nog liever bezoek, maar niet op een speciale plichtdag. Gewoon zoals het uitkomt.
Gewoon omdat iemand me wil zien als mezelf en niet speciaal als oudere. Al weet ik natuurlijk ook wel uit eigen ervaring als jongere dat de gedachte 'nu kan het nog' meespeelt.

2 oktober. Vanmorgen ben ik weer eens uitgebreid op kappersbezoek geweest. Toch een beetje feest vandaag, zo'n nieuw hoofd? Nee, want daarom juist heb ik er een hekel aan om naar de kapper te gaan, ze willen me daar zo graag optutten. Ze zien me er niet  vaak en daarom staan ze handenwrijvend klaar om dat varkentje eens even te wassen.  Het lukt ze zo goed, dat ik mezelf niet meer ben. Ik ben meer van wassen, gewoon vanzelf op laten drogen, doorkammen en klaar. Maar Margriet en Brigitte, Oprah en J. vertellen me dat dat niet meer kan op mijn leeftijd. Vandaar dat ik toch maar weer eens gegaan ben. Past deze dos bij mijn leeftijd? Ik mag het hopen. Ik ben wel heel wat lichter geworden. Minder haar en minder geld. Wat had ik niet allemaal met €94,50 kunnen doen, behalve de armlastige bank ermee op de been houden.
Er zijn alleen al zoveel Goede Doelen die dagelijks met dure acties en commercials bedelen om geld! En wat had ik niet allemaal bijna voor niks in de drie dolle dagen kunnen kopen! Tja, Op = op!
Goed, ik zie mijn eigen hoofd maar een paar keer per dag en als anderen me zo netter vinden om naar te kijken, laat ze kijken. Haar groeit vanzelf weer aan en uit, dus over een paar maanden is alles weer gewoon.

3 oktober. Er zijn twee soorten slopen met hotelsluiting, afgezien van de maat, - rechthoek, vierkant, hart-, de stofsoort, - katoen, mix, satijn, zijde - , de opdruk, - geen, bloemen, tijgers, abstract -, de rand,  - flubbertjes, kant, niks, strak en breed - en dat is de plaats van de sluiting, aan de smalle of aan de brede kant.
Vrijdag verschoon ik de bedden.
Ik: Weet je wat ik nu voor handigs bedacht heb?
J. achter de krant: Hu??
Ik: Bij het vouwen van de was maak ik verschil tussen de slopen voor jou en die voor mij. Nu je een paar maand geleden zei, dat je een hekel had aan slopen met sluiting aan de lange kant, vouw ik die met de sluiting aan de korte kant kleiner op! Had maar eerder gezegd, dat je die lange opening niet fijn vond.
J: Och, ik wou het niet direct zeggen, dacht ik wacht daar maar even mee,  maar nu na 53 jaar......

4 oktober. Jachman heeft ook nog een mooi rood stoepje voor m'n 'garage' gelegd. 'Net een oprit', vond ik. Jachman naar het dak erboven kijkend: 'een afgang!' Daarboven komt vast en zeker nog iets moois.

Weer een ree gezien na een lange tijd. Zal wel opgejaagd zijn door activiteit bij de achterburen. Het huis staat al meer dan 2 jaar leeg en te koop en het is  overal openhuizendag. Normaal is het daar superrustig. Reeën zijn daar graag omdat er koeien in de wei lopen en dat vinden ze heel vertrouwd. Denken wij.

Om kwart over zeven gisteravond arriveerde de maïskaravaan aan de overkant. Met zes banen tegelijk wordt de maïs afgesneden en versnipperd in de silagewagens gespoten. Ik vind het elke keer weer een fascinerend gezicht. Ik niet alleen, er is altijd veel bekijks. Kleine jongens: Ik heb er wel eens ingezeten. Heel hoog. Andere kleine jongen had een heel verhaal over een hoge stok, maar dat begreep ik niet helemaal. Vond ie stom. Vond z'n vader geloof ik ook. Hij zal de hoge spuit wel bedoeld hebben. Toch weer een paar foto's gemaakt.
  

zondag 5 oktober. De zwerfkat blijft hier in de wei rondstruinen, is niet erg bang voor Jachman. Die loopt op zo'n 20 m achter hem, allebei op weg, de een naar de koffie, de ander naar zijn houtberging. Bij de vijver staat kat stil, een paar seconden, neemt dan een zijwaartse sprong in de vijver en komt er met een muis weer uit, kijkt grijnzend ( dat kunnen katten!) achterom en loopt kalm door. Jachman is inmiddels dichtbij en ziet het gebeuren. Nu moet ik er eerlijkheidshalve bij vertellen dat die kant van de vijver dichtgegroeid is met lissen die op het ogenblik in een dik warrig pakket boven het water uitsteken, net grof stro. Die kat moet daar al vaker ingesprongen zijn om te kunnen weten dat ie niet kopje onder gaat.  Vraag: Wat doet een muis daar?  Nestmateriaal halen? Zaadjes zoeken? Vissen??

6 oktober. Gisteren waren we bij Erve Kots. ("We hebben er lekker gegeten", zei een zakenrelatie ooit tegen Jachman, "maar die man heb z'n naam niet mee.") Er vond weer een dialectbijeenkomst plaats, ditmaal verzorgd door drie generaties van één familie. Vader met gedichten en verhalen in dialect, twee zoons en een Spaanse schoondochter met professioneel vioolspel, de dochter die  spaanssprekende kleinzoon van een jaar of 15 met een gedicht dat hij geschreven had voor een gedichtenwedstrijd in Barcelona. Hij las ook nog met een zwaar spaans accent een gedichtje van zijn opa voor, in het dialect. 'Hee mot't maor leern', vond opa, 'en daor kö'j neet vrog genog met beginn'n.'
Ik telde ruwweg 80 aanwezigen. Het was wel zo dat de jongste ongeveer 40 jaar was. Als de ouders dialect iets minderwaardigs vinden, gaat spreken erin verloren. Ik heb te laat ingezien dat het een prachtige manier is om nuances anders weer te geven. 'k Probeer er nu nog iets van op te schrijven, voorlopig voor mezelf, misschien nog eens voor een tijdschrift.  
De naam Kots, Kotten, Kothuis, Kotmans enz. komt hier veel voor. Kot was de normale naam voor hut, klein huis. Nu wordt het woord in het Nederlands nog geringschattend gebruikt voor stal en gevangenis.
Bij de naam Erve Kots heeft een Achterhoeker geen moment onsmakelijke bijgedachten! 

7 oktober. In de voeg tussen terrasstenen en huismuur komt elk jaar tuinmansverdriet op. Zonder hoofdletter. Het is de enige plant waar Jachman en ik het niet over eens zijn. In het voorjaar als het terras weer ingericht wordt,  de parasol weer is neergezet, dan komen ook de scheuten van 'dat spul' weer tevoorschijn, tegelijk met boterbloem, paardebloem, gras, muur en stinkende gouwe. Alleen dat laatste wil ik laten staan, nou ja, een paar planten, maar de rest moet eruit.
'Je gaat toch die schitterende Heliopsis niet uittrekken?' Jachman komt even kijken wat ik doe.
Ik weet na jaren dat ik het op dit punt zal afleggen. Het klikt gewoon niet tussen mij en t of H. Als het groen is en niet boven de vensterbank uitkomt, vind ik het best aardig om te zien, maar als het slappe slierten worden van meer dan 2 meter hoog met bloemen die gauw uitgebloeid zijn en bladeren die onder de schimmel zitten, dan vind ik ze afschuwelijk!!! Van de kamer uit lijkt het nog een beetje, omdat je dan tegen de achterkant van de bladeren aankijkt.
Deze planten bedoel ik:
     
8 oktober. Kun je van een lieveheersbeestjesplaag spreken? Ja, dat kan als je op een schitterende herfstdag op een bank in de stralende zon zit en de thermometer 20ºC aanwijst en je belaagd wordt door een paar honderd mooie vriendelijke vliegbeestjes, die in jouw mouwen, broekspijpen en halsopening willen kruipen.

Jachman heeft de grote parasol naar binnen gehaald, die gistermorgen, want toen was het zo mooi zonnig, kurkdroog is geworden. De zomer is voorbij.  

 Op 8 oktober 1573 begon in Alkmaar de Victorie, Hoezee! Al 435 jaar geen Spanjaard meer te bekennen daar?
Ik wens de Alkmaarders Smakelijk Eten bij de massale zuurkoolmaaltijd. Ik heb jullie op internet in de rij zien staan voor de zuurkoolmaaltijd-bonnen. Deed me aan iets denken. Kun je geen feestelijker naam daarvoor verzinnen?

9 oktober.  De lieveheersbeestjes zijn op een enkele na verdwenen. Vanmorgen zat er nog een binnen op de pot frambozenjam en een paar andere zitten nu tegen de ramen in de zon en willen toch maar liever weer naar buiten. Hier is er nog een van eergisteren. Hij is net begonnen aan een wandeling over de bovenkant van de tuinbank. Nu nog maar 198 cm.

Ik zie nu dat de bovenkant van de bank groen bemost is. Hij staat onder de druif. We denken tenminste dat er druiven aan kunnen zitten, maar dit jaar waren ze al op toen we van vakantie thuiskwamen. Ik overdrijf een beetje, de merels waren nog bezig met de oogst. We lusten ze zelf toch niet, want het is een zure soort. We gaan een andere aanplanten. Het is wel heel leuk om onder de druivenranken op het bankje te zitten. Dat dacht dit beestje misschien ook.

10 oktober. Soms valt iets je opeens op, je ziet voor de eerste keer als het ware, wat je al duizend keer gezien hebt. Zo ging het mij met het raampje aan de achterkant van de berging die we foutief al jaren potstal noemen. Het is ook geen raampje, alleen een opening, er heeft zo te zien nooit glas ingezeten. Ik kijk ook veel vaker van binnen naar buiten dan andersom. Het is een uitgezocht uitkijkpunt op de voedertafel 's winters. Je kunt ongezien vogels, muizen en eekhoorns bekijken. Misschien kwam het door de belichting dat dit raampje me nu opviel.

Deze opening is de voordeur van roodborstjes. Ze gaan eerst op de onderste rand zitten en laten een poepje vallen, dan blijft het binnen netjes schoon. Elk jaar zitten er speelnesten en een echt nest tegen dakspanten boven het zoldertje. Een perfecte plek, want zelfs met een hoge trap kan ik er niet bijkomen. Het zoldertje zou inzakken als ik er op zou kruipen.

Deze mededeling is niet zo belangrijk als het beursnieuws, maar een mens heeft vastigheid nodig en dat geeft roodborstjesgedrag me. Dat is steeds hetzelfde. Generatie na generatie.