Zondag 20 januari. Eergisteren zaten we om een uur of vier met de net aangekomen dochter en schoonzoon voor het grote raam thee te drinken, toen als op bestelling 4 reeën uit de achterste border kwamen en de wei inliepen. Het waren 3 volwassen geiten en een éénjarige, die nog heel speels was. Die sprong met alle vier poten tegelijk in de lucht, draaide rondjes, rende, stond met een ruk stil, had echt lol! Soms rende een oude dame ook een eindje mee, maar dan was het net of ze dacht, dat ze dat op haar leeftijd niet meer kon maken en ze ging dan bezadigd terug naar de andere tantes. Het regende, we stonden binnen met de verrekijker dat gedoe aan te kijken.
Zoiets is prachtig als je bezoek hebt: och, ja, dat zien we zo vaak!
Nou mooi niet, dat we er vier tegelijk zien, is een zeldzaamheid. 
Toen we een paar weken geleden ook zo met de oudste dochter voor het raam zaten te kijken, wilde een sperwer iets sappigs van de voedertafel plukken, maar was niet handig genoeg en hij ging toen teleurgesteld even op het dak van de schoppe zitten kijken waar al dat lekkers zo gauw gebleven was. Een sperwer die zo dichtbij op het dak blijft zitten, dat hadden we ook nog nooit meegemaakt.

Het water stijgt in de beken. Het is bijna op het punt van een paar weken geleden, toen het onder tegen het bruggetje in het Bonnink aanstond. Nu zit er nog een handbreedte tussen. (8.30 uur). We waren met laarzen aan gaan kijken, al loopt dat slofferig, want in het bos drijven de bladeren in de plassen, zodat je niet kunt zien waar water staat en waar het droger is. We hadden de logees al uitgewuifd, na een zeer vroeg zondagsonbijtje.  Hopelijk hebben ze niet 300 km regen op de autobaan. Ze gingen eerst even kano's 'kijken' op de Bootsmesse in Düsseldorf, maar hadden al wel de kanodragers op het autodak gezet!

18 januari. Deze maanden staan in het teken van HOUT. Snoeien, afzetten, omzagen, wegkruien, kloven, stapelen. We kunnen wat brandhout betreft weer jaren vooruit. Dit kunstwerk blijft achter in de grond: de rest van de stam plus de aanzet van de wortels, alles supergezond, echt doodzonde. Als een stobbe in de weg staat, gaan bosbouwers en wegbermbeheerders in zo'n geval aan de slag met een freesmachine om alles wat boven de grond zit weg te boren. Jachman gaat eerbiediger te werk: hij graaft een brede strook grond weg en zaagt eerst vier kwarten van de stam in, dan zaagt hij van de zijkant de parten los, dan komen de wortels aan de beurt en als laatste daad van liefde poetst hij vervolgens alles mooi schoon voor de foto.

17 januari. Een deel van het elzenhout ligt al netjes gekloofd onder dak. De kleur is inmiddels opvallend oranje. Op het moment van het vellen is het hout heel licht, bijna wit gekleurd, maar het wordt snel donkerder als het even ligt. Als het goed gedroogd is, is het weer net zo licht van kleur als in het begin.
  Jo vertelde, dat er al narcissen bloeien bij het oude kerkhof. Vandaag gelijk gaan kijken. Jachman heeft hier al takken in het gras gestoken waar narcissen opkomen. Het is jammer als de uitlopers vertrapt worden.
De grote haas heeft weer zijn uitkijkpost op de berg ingenomen. Is het dezelfde van vorig jaar en het jaar ervoor? Het kan natuurlijk wel, maar misschien komt hij ook op de geur van een ander af. Ik dacht bij over de grond snuffelen om een spoor te volgen altijd aan honden, knaagdieren of marters, maar ik zag een tijd geleden een haas duidelijk met de neus over de grond een spoor volgen.

16 januari. De zuiderstorm stond vol op ons enorme dak. Het huis staat ongeveer oost-west. Aan de noordkant van het huis ontstaan dan enorme wervelingen, zo erg dat gistermiddag met een enorme dreun de loodzware houten bloembak van bijna 2 meter lang en 1,5 meter hoog vol met violen en klimop naar voren kiepte en op de stoep neersloeg. Het huis dreunde, maar de bak was nog heel. Ja, als Jachman er eens goed voor gaat zitten, maakt hij een degelijk werkstuk. Omdat het goot, hebben we de ravage van zand en planten maar laten liggen, komt morgen wel, zeiden we. Dat is het dus nu, morgen, en omdat het Jachmans bak is, maar het mijn planten zijn, heeft hij het gevaarte overeind gezet en mag ik er alles weer inzetten.
Puh! een heerlijk werkje bij dit voorjaarsachtige temperatuurtje. Dat wordt genieten! Mocht hij maar.

15 januari. Toen ik naar de plek liep waar Jachman gisteren aan het kappen was, vlogen uit de bomen in de border twee buizerds op. Voor ik mijn toestel klaar had, vlogen ze al een stuk hoger, maar het lukte me toch om ze alle twee tegelijk op de foto te krijgen. Al dagen miauwt er een buizerd boven de wei en het bekken. Ze zijn er altijd vroeg bij, maar meestal wordt het toch wel februari voor de balts begint. Ik ben benieuwd of ze zich hier in de buurt gaan vestigen. Dreigende lucht: Sturmböen, zegt de Duitse Wettervorhersage. Al schijnt de zon een kwartier later terwijl ik dit schrijf.

14 januari. Ochtendrood, water in de sloot, toch? Of is dat bij avondrood? Nee, het is het eerste, maar een  beetje nat worden, heb ik graag over voor zo'n schouwspel. Drie foto's. Vooral het heel lage rood achter de bomen was indrukwekkend. Om een idee te geven:

         
Jachman heeft de door de sneeuw afgebroken eik die op de grens met de achterburen stond omgezaagd. Hij viel precies goed naar onze kant tussen andere bomen door, en gelukkig niet op de nieuwe afrastering. Op mijn verzoek hadden we hem vorig jaar nog laten staan om te kijken of hij een beetje aardig uit zou lopen, maar het model was eruit. Zelfs de uil die hem daarvoor als uitkijkpost gebruikte, vond het geen geschikte boom meer en verkaste naar een hoge dode berk. Die gaat er als volgende aan, dus dat wordt dan wéér verhuizen voor hem.

13 januari. Wat een geweldig mooi begin van de dag. Vannacht begon het al: Het vroor, bij een stralende fonkelende sterrenhemel, met Orion prominent aanwezig. Ook het Veertje was duidelijk te zien. Ik weet niet hoe die vlek sterren echt heet, maar vannacht stond hij hoog in het zzw. Sinds hij door Marieke zo genoemd is, blijft hij zo heten.
Goed, dat was vannacht. Vanmorgen was het in het oosten helder maar in het westen zat hoge bewolking. Het gras was hier en daar nog wit van de nachtvorst. Het begon heel zacht te regenen uit een boven ons heldere hemel. Minidruppeltjes. Je hoorde het ritselen op het droge blad. De zon was nog niet boven de horizon, maar kleurde de hemel al wel rose-oranje. De donkere wolken kwamen heel langzaam iets dichterbij, de zon verscheen boven de horizon en een prachtige regenboog tekende zich af tegen de wolken die helemaal oranjerose waren. Feestje!

11 januari. Woest ben ik! Vorige week vrijdag lag er een vieze pizzadoos met servetjes en bestek aan de overkant in de berm. Dat kleine spul kon ik oprapen, maar de doos zelf lag even later al aan de kant geschopt half in de beek, en daar ligt hij nog. Ik kan er niet bij.
Vanmorgen was de berm en de tuin bij ons versierd met de resten van twee MD salades. Je weet niet hoe goor dat is, de servetjes, de vorkjes, twee schalen, twee zakken en alles vol mayonaise. Volgende week donderdag wil ik zien of ik erachter kan komen wie dat doen. Wordt het uit de rijdende auto gekieperd of staan ze het hier in de berm op te eten.
Ik ben woest!
Ach, ik doe nou wel flink, maar of ik echt naar buiten ga als er 's avonds laat een auto staat?