Zondag 10 augustus.
Een nieuw logseizoen. Ik heb er echt zin in.

11 augustus.  Tja, 't werd nog zulk mooi weer gisteren, dat ik toch niet achter de pc wou zitten. Gewandeld bij 't Hilgelo en Bonnink en de rozen bekeken die Jachman dit voorjaar plantte. Ze staan voor een groot deel verstopt onder springkruid, maar ze doen het op één na allemaal. De groep van 6 rozen bij het achterpad, die over enige tijd samen één grote struik moeten vormen, staat er goed bij.       J. heeft het kweekgras zoveel als mogelijk is ertussenuit getrokken en rondom de plek  gemaaid.
Het retentiebekken is de afgelopen dagen ook weer gemaaid. Het is er zo droog dat dat prima kon. De rest van Nederland krijgt buien van 50 mm over zich heen en hier staat een miniem laagje water in de regenmeter. Het water in de beken staat heel laag.
Er is, waarschijnlijk door kinderen, ingebroken in de oude caravan, m'n schrijfcaravan. Ze hebben een raam geforceerd en zijn zo binnen gekomen. De kussens waren van de banken gegooid en de kastjes hadden ze nagezocht, maar er stond niets van waarde in en er is verder ook niets vernield.

Op onze vaste plek aan de Middellandse zee is er 25 jaar geleden ook ingebroken in deze zelfde caravan, 's winters, terwijl de camping gesloten was. De inbrekers hebben toen een kunststof raam eruit gesneden en dat later keurig met brede stroken industrieplakband weer vastgezet. Het zit nog steeds stevig vast! De buit was toen een thermoskan, verchroomd, en een ruime boodschappentas. Verder is er toen ook niets beschadigd. Dat waren inbrekers die duidelijk een hele caravaninventaris bijelkaar stalen, want bij buren waren de bedden eruit gesloopt, bij anderen de kachel, een dakluik, de koelkast enz. Kennelijk zochten ze van alles wat ze nodig hadden de beste kwaliteit uit. Hadden wij even geluk met ons simpele Knausje.

12 augustus. Het wandelen 's morgens vroeg hebben we weer serieus opgepakt, want de conditie was van 't zomer wel een beetje ingezakt. Komt van al dat op lauweren rusten.
We zien nu alle mensen weer die 's morgens met hun hond lopen voor ze moeten werken.
 Eén van die mensen rijdt op een fiets en zijn jachthond loopt los ernaast. Zoals Achterhoekers doen, groeten wij de mensen die we tegenkomen, ook deze fietser dus, maar die zal wel een vrömde zijn en geeft hoogst zelden met een hoofdknikje te kennen dat ie je gezien heeft.
Vanmorgen speelde hij op de grond(!) in het bos met een jonge jachthond, die moest leren luisteren. Toen ik zei dat het zo'n prachtdiertje was, bleek het baasje te kunnen praten. "Hij moet nog leren niet tegen mensen op te springen en nu hou ik mijn voet op de riem, want ik zie dat u allebei een lichte broek aanheeft."
We zijn er nog niet uit of we deze uitspraak waarderen of een heel klein beetje eh.. vreemd moeten vinden. Als we dus een donkere broek aan hadden gehad, had het dier, hoe lief ook, wel met modderpoten tegen ons op mogen springen?

13 - 15 aug. De Duitsers hebben de uitdrukking etwas mit links machen, iets heel gemakkelijk kunnen doen, uit de losse pols,  en dat ben ik nu aan het uitproberen. Noodgedwongen, want rechterarm gebroken. Dus van nu af telegramstijl.  Ik heb de eerstehulppost weer nodig gehad en ze zijn hier echt geweldig. Het was daar druk dinsdagavond! Misschien elke avond wel, maar de artsen en verpleegsters waren zo kalm, hadden alle aandacht voor me, er was niets van 'hektik' te merken bij hen. We waren van 9 tot 12 daar en moesten tussen de behandelingen door wel lang wachten, maar konden zo alles eeens goed bekijken.

16 - 19 augustus. Het is heel spannend om te zien hoe creatief je kunt worden met alleen je linkerhand als je ook niet mag bukken. Een  paar voorbeelden;
Het handje van tante marie. een lichte, lange tang waarmee je behalve rotzooi uit de berm plukken, ook een eierlepeltje dat gevallen is kunt oprapen en in het kleine bakje van de vaatwasser vleien. ook een cent oprapen van het vloerkleed kan ik al, maar ik oefen nog op een euro van de harde vloer. een vrij onnutte bezigheid overigens, want meer geld ligt er niet voor het oprapen.

het wiebelmes. normaal gebruik ik dat voor peterselie snijden, maar nu ontdekte ik, dat het een geweldige hulp is bij het snijbonen ontpunten en in ruitjes snijden. 5 a 6 tegelijk in no time zonder ze vast te houden  keurig gesneden. dat blijf ik ook zo doen als ik meer handen kan gebruiken. van deze toepassing ontdekken heb ik echt lol!       

het gebruik van hoofdletters is me te moeilijk; moet eerst opzoeken hoe en of je dat met een hand doet/ kunt doen. 

nu ontdek ik pas de shifttoets rechts. hoofdletterprobleem is opgelost. Kijk maar.

Wat heb ik nog meer geleerd? Brood is prima te eten door het zelf te scheuren en het niet in blokjes te laten snijden door een ander. Kaas in plakken snijden gaat nog niet, maar wel in brokken snijden met het wiebelmes, heerlijk om af te happen bij het brood, geeft vakantiegevoel. Je kunt met één gezonde hand en zonder bukken zoveel doen: groente schoonmaken en snijden, klein handwasje doen, wc schoonmaken, zorgen voor koffie en thee, chocolademelk roeren, tafel dekken, enz. Ik voel me echt niet nutteloos. Fotograferen en schilderen met links heb ik nog niet geprobeerd, ben benieuwd of dat gaat. Vandaag met links een lange katoenen broek gestreken, met vouw! Ja, ik ben aan het opscheppen, maar een bijkomende factor van al die dingen uitproberen is wel, dat ik me geen zielepoot ga voelen. De neiging daartoe ligt op de loer!

Zondag 24 augustus.  Deze week is er een netwerkje aangelegd, zodat ik overal kan internetten, ook buiten. Jachman heeft al voorzichtig gekeken hoe dat eigenlijk gaat, internetten. Hij kent de computer al heel lang, heeft de eerste nog helpen uitzoeken voor de fabriek waar hij toen werkte. Er werd een volkomen luchtdichte ruimte voor ingericht  waar het gevaarte zo groot als een huiskamer in kon staan. Jachman zag het ding als een onderkruipsel. Voor die tijd was hijzelf het geheugen van de zaak.

26 aug. Komende winter staat mijn auto onder dak, onder het dak van de schoppe. Jachman heeft de ruimte achter de lage dubbele deuren opgemeten en het kan. Tenminste, als de regentonnen, de naar binnen gegroeide hydrangea en bruidsluier, de eeuw oude werkbank, de afgedankte gietijzeren tuinbank, de cementbakken en de witgeschilderde tuinspullenkast die mijn kleinopa in 1929 als linnenkast voor mijn aanstaande ouders timmerde, opgeruimd zijn. De bijbehorende kommode, met laden die niet meer open kunnen, staat ook nog in de schoppe. Voor iedereen oude troep, voor mij een stuk van mijn jeugd. Toen ik geboren werd, hadden mijn ouders inmiddels een grotere linnenkast en de witte kast en kommode verhuisden naar mijn kamer. De kast werd speelgoedkast, de kommode klerenkast. Toen onze oudste geboren werd, verhuisde die ladenkast naar het minislaapkamertje in de beneden duplex, waar we met z'n drieën sliepen.  Weer een paar jaar later toen we het hele huis hadden, verhuisde hij voor de geboorte van de tweeling naar boven. Bij de verhuizing naar de boerderij, 13 jaar later, kwam hij in de schoppe terecht als bergplaats voor tuinhandschoenen en gereedschap. Dat is al weer bijna 38 jaar geleden! Hij is ook oud geworden.

28 augustus.  Je zult dat ook wel kennen, een vreemd woord zien, de betekenis opzoeken en het dan vaker tegenkomen in boek of krant. Of een naam horen en die dan telkens weer zien. Voor mij was dat zo met de naam Du Guesclin. We zijn al vaak in Bretagne geweest en zullen ongetwijfeld die naam daar gezien of gehoord hebben, maar die is toen niet blijven hangen. Vorig winter herlas ik na 20 jaar of zo van Thea Beckman de trilogie* over de 100-jarige oorlog, waarin Bertrand du Guesclin een grote rol speelde. Vorig zomer en dit jaar weer, zagen we overal in zuidwest Frankrijk straten, pleinen cafés en winkels met die naam. Ik zal die nu niet meer vergeten.
Du Guesclin

*Geef me de ruimte!, Triomf van de verschroeide aarde, Rad van fortuin.
(Ik kwam hierop doordat ik net op radio4 de naam Guesclin hoorde, zonder du. Zanger, componist?)

29 augustus. Volksfeest in Winterswijk. Nog altijd op de laatste vrijdag en zaterdag van augustus, net als toen het nog Koninginnefeest was en weer moest ik denken aan de paling. zie schrijven 16    
Vandaag gaan we niet al om 9 uur naar het dorp om een plaatsje te zoeken waar we het bloemencorso goed kunnen zien. Ik ben bang dat iemand tegen m'n arm stoot in het gedrang. Om half 10 precies vertrekt de stoet vanaf het Gemeentehuis. De plakkers zijn dan de hele nacht niet naar bed geweest. Duizenden dahlia's hebben ze gekopt en opgeplakt.  Deze foto stond vanmorgen in de krant; een plakster met bijna lege bloemenkistjes. Michel Beskers maakte deze foto van een van de vele plakkers. Alleen al op deze wagen zitten 160.000 dahlia's ! Dit jaar was het een uitstekend jaar voor deze bloemen, zodat alle gevraagde kleuren te leveren waren.

30 augustus. Wat een geweldige dag! Na dagen van grauw en grijs weer een stralende zon van vroeg tot ondergang. We zijn de hele dag buiten geweest. Jachman zag toen hij boodschappen ging doen nog een stuk van het bloemencorso voorbijkomen. Traditiegetrouw rijdt de koets met de burgemeester en de voorzitter van de Vereniging Volksfeest aan het begin van het corso, en de notabelen die beschermheer zijn van de verschillende muziekkorpsen lopen in streepjespak en hoge zwarte hoed voor hun beschermelingen uit. Vroeger kenden we al die mensen, we hadden er bij op school gezeten of kenden ze via vrienden of clubs en verenigingen. Jachman vertelde toen hij thuiskwam dat hij nu niet één van de voorlopers kende, 't waren allemaal jonge mensen! Tja, de oudjes sterven uit of zijn niet meer in staat een paar uur in de stoet mee te lopen. 
Een paar jaar geleden gingen we na de 'optocht' nog wel eens ergens wat drinken en dan zagen we vaak mensen die al lang geleden weggetrokken waren, maar die met Volksfeest weer naar Winterswijk kwamen om oude bekenden weer te zien en 'plat te praoten'.
Voorbij, voorgoed voorbij.

verder