31 mei. Met een brandschone auto naar Doetinchem gereden om in het Staring Instituut gespannen te wachten op de uitslag van de door het Instituut uitgeschreven schrijfwedstrijd in het Nedersaksisch. Ik had een verhaal ingestuurd, omdat ik vooral het laatste jaar gegrepen ben door de taal van deze streek, die deel uitmaakt van het Nedersaksisch.  Er waren zes genomineerden en van zes naar één werden de schrijvers bekend gemaakt. Als er nog maar twee overzijn en jij bent daarbij, dan wordt het wel heel spannend!  Ik heb gewonnen. Felicitaties, hapjes en drankjes voor de genomineerden en de gasten. Prima voor elkaar en gezellig. En dan voorlezen natuurlijk.
Ik was nog nooit binnen geweest in het Staring Instituut, maar het is de moeite waard om daar eens te snuffelen in de enorme hoeveelheid boeken en documentatiemateriaal over Gelderland. Het blad dat 4x per jaar uitkomt, heet De Schaorpaol. De schoorpaal. Het miniboekje met de zes korte verhalen heet Flonkergood en is het boekenweekgeschenk volgende week bij aankoop van een streekboek uit de regio Achterhoek, Liemers en Lochem.

Dit lijkt me een mooi moment om een zomerstop in te lassen voor het Log. Buitenzijn is voor mij in deze maanden aanlokkelijker dan achter de computer zitten. Tot na de zomer dus!

30 mei. De zware onweersbuien zijn hier gisteren net langsgegaan. Bij dochter op de Veluwe is gistermorgen de bliksem 2x ingeslagen op de weide-afrastering. Het slaat daar vaker op en elke keer schrik je je weer wezenloos. De honden en paarden natuurlijk ook.
Ons huis zal wel bliksemproof zijn, het staat al bijna 160 jaar.
We hadden een paar dagen geleden het weerbericht gemist waarin gezegd werd de auto maar niet te wassen, omdat er regen kwam waarin fijn zand zat. Geen saharazand, maar iets heel scherps. Jachman had dus de auto gewassen. Piekfijn, was in maanden niet zo mooi geweest. Volgende dag regende het even behoorlijk en de auto was me toch smerig! Eerst dachten we aan stuifmeel van de acacia's, maar de helft van de auto's in het dorp zag er zo uit. De andere helft had kennelijk binnen gestaan.
Gisteren heeft hij opnieuw de slang erop gezet, gesponsd en gezeemd. Toen het goed droog was, zag je nog het grijze stof erop gekleefd zitten. Het zal wel kleistof zijn, omdat het zo plakt. Toch moet het eraf, want als je er droog over veegt, krast het de lak en de ruiten.

29 mei. De zon schijnt als we om 7 uur gaan wandelen en het is 17ºC. Zo in je bloesje wandelen geeft een echt zomergevoel!
De ree ( soms twee) laat zich nu ook overdag wel eens zien. Het gras staat zo hoog, dat ze er bijna in schuilgaat. We denken dat de vlierstruiken die voor de dennen staan veel aantrekkingskracht hebben, want daar gaat ze steeds recht op af. Maar misschien gaat het ook wel om de zachte uitlopers van de dennen.
De gouden regen is nu bijna uitgebloeid. De jonge struiken bloeiden dit jaar beter dan de oude. Mijn zus maakte deze foto.

De rozen beginnen volop te bloeien, de zeepjeslucht is vooral 's avonds goed te ruiken.
Waar zijn de forsytia's, malussen, prunussen en andere voorjaarsbloeiers gebleven? In maart/april staat elke tuin daarmee vol. Lijkt wel. Nu zijn ze onzichtbaar geworden.
Net als de zon op dit moment (8 uur). De lucht trekt helemaal dicht.

28 mei. De schade door uitgebroken vee is toch groter dan Jachman eerst dacht. Het lijkt er nu op of er één of meer koeien uit de wei hierachter uitgebroken zijn. Het opgehoogde pad langs de beek is vertrapt, diepe gaten van grote poten, en ook in de beide lengtepaden zitten diepe gaten. De grond is bij ons veel losser dan in de wei hierachter waar koeien en soms paarden lopen. Echt vervelend allemaal en dat alleen door dat idiote lawaai bij een feestje.
Vanmorgen waren we al om zeven uur buiten aan het werk. Mijn afdeling is inmiddels verzorgd, het voortuintje ziet er weer redelijk uit. Zevenblad, kleefkruid, paardebloemen, graspollen, wild woekerend ander spul, het is grotendeels verdwenen. Verplaatst naar een lage plek in het bosje hiertegenover. Met een half jaar zie je er niets meer van. Het leuke is dat volgend voorjaar de per ongeluk mee uitgetrokken bolletjes en zaaiplantjes staan te bloeien in dat bosje. Zo staan ook al uitgezaaide sneeuwklokjes sinds een paar jaar in de berm van hier tot de eerste huizen van het dorp.

27 mei. Langs het Hilgelo bloeit nu overal de Rambling Rector. Deze roos is daar op sommige plaatsen al 3 m hoog. Hij vormt een heel dichte struik, bloeit overdadig met trossen witte bloemetjes, maar dat doet hij jammer genoeg maar kort. Van deze roos heeft Jachman er 20 aangeplant en tot nu toe doen ze het goed.
Of ze erg geschrokken zijn van de schapen van C-J die zondag losgebroken zijn, toen bij hun baas een carbidbusfeest aan de gang was en één van hen tussen de rozen doorsprong, dat kunnen ze niet vertellen. De schapen en alle honden uit de buurt, de wandelaars en fietsers op de zandweg schrokken wel van de onverwachte ontploffingen. Wij schrikken niet meer zo gauw van de lawaaiige acties van C-J, al was het dit keer wel storend. De verbouwing die hij zelf met hulp van vrienden uitvoert, nadert het einde en dan mag er even in de bus geblazen worden. Uit de bus, liever gezegd.
Behalve 1 geknakt takje en nogal wat zenuwkak plus een paar diepe pootafdrukken in de plantgaten is er niets van de schaapswandeling te zien.
  

26 mei. Onderweg zagen we vanmorgen deze kale haan op een paaltje langs het wandelpad. Een gekke aanwijzing voor een speurtocht? Ziet er wel grappig uit.

De volgende foto's laten een nog kleine klimmer zien die Jachman als stek vorig jaar uit Zuid-Frankrijk meenam. De ook meegenomen oleanders hebben het niet gehaald, maar deze bloeit op het ogenblik. We weten alleen niet wat het is. Het lijkt op een soort passieflora of misschien op kamperfoelie, geen idee. De bloempjes zijn hooguit 4 cm in doorsnee. Als je hem kent, wil je dan zo vriendelijk zijn om te  mailen hoe hij heet?

    

Zondag 25 mei. Na het zachte regentje hebben we aansluitend 2 totaal verschillende lussen gelopen, de ene door het bos bij de beek en de andere langs het fietspad en over het strand van het Hilgelo terug. We zijn toch wel rijk dat we in een gebied wonen waar je zulke verschillende landschappen zo dicht bijelkaar hebt, dat het binnen een uur te belopen is.

Net precies kwam de jonge ree die we al eerder zagen uit de border en stapte heel rustig over het gemaaide pad recht op ons af tot bijna voor het raam. We zaten doodstil te kijken. Ze schrok van iets op de weg en verdween met een paar grote sprongen in het hoge gras van de hooiwei.

Deze koekoeksbloemen stonden bij elkaar. In de flora zocht ik de naam van de witte. Vond voor de roserode de naam Dagkoekoeksbloem. Vroeg me af of er dan ook een Nachtkoekoeksbloem was. Ja, die is er, rosebloeiend. Èn er is nog een Avondkoekoeksbloem, witbloeiend, deze dus?? Hoeft niet, er is ook nog een Bastaardkoekoeksbloem. Vergeet ook de Echtekoekoeksbloem niet, met de veervormig ingesneden rose bloemen! Allemaal Anjerfamilie.