zaterdag 24 mei. Om kwart voor acht parkeren twee mannen hun bus in het bos en lopen met visgerei 50 m naar de beek. Absoluut verboden viswater, HEN-beek, en elke bonafide visser weet dat.
We gaan maar eens een eindje wandelen. Blijven geïnteresseerd staan kijken bij de twee lui die met hengel en leefnet in de weer zijn. De één op de oever geeft een waarschuwing aan de ander die zich in het water net reuze vermaakt met een grote vis die al in het leefnet zit. Ik vraag vriendelijk, zogenaamd nieuwsgierig, waar ze op vissen. Op voorn, blankvoorn. Witvoorn noemt hij die. Ik vraag of dat mag. Ja hoor, daar mag je op vissen. Ik zie dat de man in de beek de vis uit het net weer laat wegzwemmen. Ik vraag maar niet waarom hij dat doet als het vissen niet verboden is. Het was trouwens helemaal geen blankvoorn, maar de vis die wij hier al een paar jaar zien paaien. En die hier niet meer voorkomt!
De mannen weten drommels goed, dat het daar absoluut verboden is om te vissen op wat dan ook.  Ze gaan direct naar de bus terug en rijden weg. Het lijkt dezelfde bus als die van een maand geleden die toen bij de visplek stond, maar die had van een afstand gezien een Duits kenteken, deze een Nederlands.

vrijdag 23 mei. Het waren mooie dagen met voor mijn doen veel RL-en andere contacten. De stroomstoring is gelokaliseerd en zat gelukkig in de schoppeleiding en niet onder de isolatielaag van de huiszolder. Jachman heeft zelf gevonden tussen welke verdeeldozen het zat. Dat vind ik zó knap, iets vinden wat je niet kunt zien, wat er niet meer is, en er dan ook nog wat mee doen zodat het daar niet weer voorkomt.
Ik kan me niet herinneren op school geleerd te hebben over spanningsdraad, aardleiding, stroomdraad, het verschil tussen kortsluiting en sluiting. In mijn herinnering was elektriciteit iets theoretisch, vooral veel opgaven en repetities, het smeulde nooit, de aardlekschakelaar van groep 2 waar zekering 8 opzit sloeg nooit uit, bestond niet in de klas.
De prachtige blauwe juffers zijn er ook weer. In de zon lijken ze soms lichtblauwgroen en even later bijna zwart.
  

Zondag 18 mei. Net een artikel gelezen in, jawel, de Telegraaf, over het Slotervaart ziekenhuis, dat in bijna failliete staat gekocht is door een projectontwikkelaar en een Turkse mevrouw. Ze is daar zelf de absolute leider geworden en heeft als een goede huisvrouw het Huis, haar huis, weer winstgevend gemaakt. Niet door te bezuinigen op de zorg, maar door de te zware top van managers weg te werken. Het ziekteverzuim van het personeel is met de helft afgenomen en het gaat weer goed daar.
Wat me behalve het bovenstaande trof in het artikel, was de vermelding van het geloof van de mevrouw, moslima was ze, maar richting aleviet en ze kwam uit de Kaukasus.
Toen ik dat las, was ik weer even terug in het Turkije van april 1986.
Ik heb het reisverslag weer opgezocht, waarin ik de prachtdag beschreef die we in een verstopt Alevietendorp in de Lykische Tauros doorbrachten bij Alevieten thuis. Met dezelfde chauffeur en bijrijder met wie we al 3 dagen in een huurauto rondreden, waren Jachman en ik daar heengereden. Ik word weer helemaal enthousiast en zal het verslag tzt bij de reisverhalen zetten. Nu alvast 2 foto's.
Foto 1 de dorpsstraat, foto 2 bij de bron - zie de moderne reclameplaat erboven.
  
We hebben nog veel meer foto's gemaakt, maar deze zaten in het reisboek, de rest is vooral dia en moet opgezocht worden.

17 mei. Een mooi geel bloemetje piept buiten boven de onderrand van het raam uit. Sierlijke blaadjes heeft het ook. Jachman heeft niks gezaaid op die plek en hij staat eens op om te onderzoeken wat hij ziet. Stinkende gouwe, het staat overal rond het huis. Raar dat je het op de prominente plaats voor het raam zo van binnenuit niet onmiddellijk herkent. Waarschijnlijk omdat je het daar niet verwacht.
Sommigen denken dat geneeskrachtige planten verschijnen bij mensen die ze op dat moment nodig hebben. Dit jaar verschijnt hier veel Look zonder look, Stinkende gouwe en ook Kleefkruid. Alledrie zijn het best mooie planten, de eerste bloeit nu wit en de tweede geel. Even nakijken waar ze goed voor zijn.
Wikipedia zegt dit van  Stinkende gouwe  en Look zonder look. Ze werken allebei o.a. tegen astma en bronchitis. Kleefkruid is alleen maar schadelijk, verdringt andere soorten en heeft geen geneeskrachtige eigenschappen.
Een soort die soms ook veel voorkomt en dan weer in jaren niet is  Winterpostelein , goed tegen scheurbuik, want bevat veel vitamine C.
De grootmoeder van Jachman had altijd een paar planten van de Stinkende gouwe achter in de moestuin staan. Als iemand zich gesneden had of een knie kapot gevallen had, dan zei ze: "Haal 's gauw wat Stinkende gouwe, want dan houdt het bloeden op en gaat het niet zweren." Ze gebruikte het gele sap om te ontsmetten en een blad om de wond af te dekken.

16 mei. Het stortregent. Vanmorgen bij de wandeling miezerde het een beetje en werden we nauwelijks nat. We zagen een mooie 'afzetting' van stuifmeel op het pad. Bij de keuken ligt de lijsterbesspirea plat op de grond, topzwaar geworden. Moet maar even blijven liggen, anders worden wij topzwaar van zijn water. Het is wel heel goed dat de regen zo zachtjes begonnen is vannacht, nu kan de grond het vele water beter verwerken.

We hebben de afgelopen periode 12x op rij 's avonds buiten kunnen eten. Net vakantie. Prachtig. Het was gisteren tegen de verwachting in nog een schitterende dag. Na het donkere begin was er zelfs weer veel zon, het werd 23º. Tot 9 uur buiten.

15 mei. De zomerse periode is even voorbij. Vannacht vielen er een paar druppels, vanmorgen waren die al weer verdampt. We liepen vanmorgen onder een dreigende wolkenlucht in ons bloesje en zonder paraplu. Maar een heel klein beetje nat geworden. De zandweg stoof nog als gewoon.
Langs het maïsveld staat een rijtje roggehalmen. Op dat land wordt al zeker 25 jaar alleen maar maïs of aardappels verbouwd, nooit rogge. Afgelopen herfst is er net een stukje dichter langs de draad geploegd dan anders, dus waarschijnlijk is er uit de diepte zaad van winterrogge naar de oppervlakte meegekomen en ontkiemd. Tussen het onkruid viel het niet op, maar de afgelopen weken is het daar bovenuit gegroeid. Echte ouderwetse winterrogge. Zulke dingen geven me een kick(je). De natuur is sterk.

Lang buiten gezeten gisteravond. Het bleef nog tot half tien zacht genoeg. We zagen wel donkere wolken in het noordwesten die van z.w. naar n.o. trokken, maar daar hadden wij geen last van. Wij dronken op zijn zomers een glaasje rode wijn.
Wat een geluk dat ik net het onderzoek gelezen had, waaruit bleek dat ook voor vrouwen 1½ glaasje ( verdomd, zo stond het er!) rode wijn per dag heel goed is. Alleen al zo'n positief bericht maakt dat je een half jaar langer leeft! (= eigen interpretatie).
Het blijkt, dat vrouwen die op hoge leeftijd rode wijn drinken, ouder worden dan vrouwen die op hoge leeftijd geen rode wijn drinken. Er zitten stofjes in rode wijn die dat veroorzaken, maar of dat nu stof A of stof B is, daar zijn de geleerden het niet over eens.
Wij vroegen ons af hoe ze zo zeker weten, dat langer leven komt door die wijn.
1. misschien zijn hupse vrouwen meer geneigd wijn te drinken en zorgt hun karakter voor het langer leven.
2. Als je tegen mensen die niks in wijn zien, zou zeggen: 'En nou móet je een glas per dag drinken, dan leef je langer, doe je ogen er maar bij dicht', dan zouden die mensen in plaats van langer wel eens korter kunnen leven.
3. Misschien zijn de wijndrinkers van jongs af aan wel aan een ander eet- en drinkpatroon gewend dan de bier- of coladrinkers en zorgt dat voor een langer leven.
4. Misschien zitten ze liever in de zon dan anderen.
5. Misschien houden ze van pistache-ijs en de anderen niet.
6. Misschien hebben ze een Jachman of Diana die ze scherp houdt.
Ik ben wel blij dat er in de krant nu eens een bericht stond, dat goed en waar is. Mijn kleinopoe zou gezegd hebben: 'Het is echt waar, want ik heb het zelf in de krant gelezen.'

Er zijn tijden geweest dat we ons geen wijn konden veroorloven, dat was vervelend maar niet erg. Er waren andere leuke dingen die we wel konden doen en die niets kostten.
Toen we ons iets meer konden veroorloven dronk Jachman als heer des huizes een glas wijn bij het eten. Ik alleen 's zondags. Vond ik normaal. Nu drinken we het al jaren allebei. Twee glazen. Meestal. We vinden het geen luxe meer, we doen het nu voor onze gezondheid. Wijn moet!

14 mei. Verdorie, heb ik weer een teek! Jachman verlost me al vroeg van het rotbeest, dat op een plek zit waar ik zelf geen zicht op heb. We zijn wel alert op teken vanwege de mogelijkheid van Lymeziekte, controleren elkaar elke dag, want soms zijn teken nog zo klein als ze zich vastzetten, dat je ze eerder voelt dan ziet. Het voelt niet als de steek van een mug, maar als een oneffenheidje op je huid dat er gisteren nog niet zat. Deze teek leefde nog en kwam er in zijn geheel uit. Tot 20% van de teken is maar besmet met de bacterie Borrelia burg-dorferi  gelukkig.
Je leest van die onzinnige aanbevelingen: blijf op de paden, draag een lange broek, stop de pijpen ervan in de sokken, enz. 
Het zijn namelijk zeer snelle kwieke spinachtige beestjes, die houden van warme zachte plekjes waar druk op uitgeoefend wordt. Lies, hals, oksel, knieholte, dijbeen, dat zijn de plaatsen waar ze zich graag ingraven. Waar huidplooien op elkaar drukken, kleding drukt, het lekker warm is en waar een ader loopt. Ze kruipen onder de boord van je sok door, vinden het heerlijk tussen je tenen. Een nauwsluitende broek is voor een teek echt geen belemmering.
Het enige wat je kunt doen is: elke dag minutieus je huid controleren. Bloedtesten zijn niet betrouwbaar.
Als je leest dat 'maar' 0-20% van de teken besmet is, ben je gerustgesteld, zo weinig maar! Maar als de loterij verkondigt, dat je tot 20% kans hebt op een prijs, dan reken je je al rijk!

13 mei. De bloempotkastanje ziet er schitterend uit. Niet alleen de macht aan bloemen die hij laat zien, maar ook zijn brede takken die over het graspad hangen en waar je heerlijk koel onder kunt zitten. Jachman had er een bank onder gezet, maar dat werd geen succes. De duiven maakten er meer gebruik van dan wij, en om nou steeds met een emmer sop in de ene hand en een boek in de andere naar de kastanje te wandelen is toch niet iets wat aanmoedigt om juist daar te gaan zitten.
  
De maïs staat keurig in rijen op het land, gedijt natuurlijk heel goed bij dit warme weer. Boer blij.
Vanmorgen liepen ook weer op de wei van Natuurmonumenten de kuddes waar we niet tussendoor moeten lopen, zoals het bord WAARSCHUWING vermeldt. Het zijn de drie jonge koetjes van de overboer, die nog zeer onwennig dichtbij het hek stonden waar ze net gedropt waren. Er zullen er nog wel een paar bijkomen, maar om nou van kuddes en gevaar te spreken, is beetje overdreven.

12 mei. Weer zo'n prachtige dag.  Echt feestweer. De hele dag alleen maar binnen geweest voor het pakken van eten en drinken.
Met de rozen gaat het goed zo te zien. Jachman geeft ze nauwgezet water en spreekt ze aanmoedigend toe. Dat laatste vooral is heel belangrijk, volgens dochter.
J. knikt, blij toe, 't is in ieder geval heel wat minder vermoeiend.
Vandaag een complete leegloop van de campings. Rust tot juli. Op het nieuws zeiden ze dat de horeca deze weken een behoorlijk goede start gemaakt heeft als begin van het seizoen. Ja, dat moet wel, met al die mensen die op pad waren. Een beetje meer enthousiasme bij de horeca zou leuk zijn: Lieve mensen, bedankt allemaal, jullie hebben ons behoed voor de bedelstaf, zoiets.

Zondag 11 mei, eerste pinksterdag, moederdag. Al twee morgens is er in het water van het Hilgelo in de hoek bij de paardenwei een enorm gespat en waterlawaai van wat we eerst dachten dat vechtende of parende eenden waren. Takken die in het water hingen, zwaaiden heen en weer. Maar vanmorgen zagen we staarten boven het water uitkomen, dan hier, dan 10 meter verder, terwijl het water hoog opspatte. Vissen! Heel grote. Graskarpers? Die zijn hier wel gepoot om het wier terug te dringen.

Een paar mannen doken van de hoge oever achter de klompenmaker in het diepe gedeelte van het meer. Ze schrokken van de kou. Ja, dat zal best, het is daar een groot deel van de dag overschaduwd en een paar meter van de kant al gauw tien meter diep. Aan de overkant, bij strand dat de hele dag in de zon ligt, zal het warmer zijn. Toch geeft het een kick dat je zó uit je tent het water in kunt duiken.

We liepen eerst het pad door het Jachmansbos en toen nog om het meer. Het is zo'n aparte sfeer 's morgens vroeg. Een paar joggers en vroege wandelaars, stemmen en gelach van jongelui over het water, vèrdragende zang van nachtegalen, wielewaal en koekoek, bloeiende brem en nieuwe plekken bloeiende gewone rose smeerwortel en maïs die net boven de grond uitkomt: alles samen maakt er een feest van.