10 mei. Net voordat we de zandweg inliepen gistermorgen, is er ergens heel hoog een te zware tak uit een door zwam aangetaste wilg gescheurd en midden op de weg gevallen.  De zondagsman had hem net aan de kant in de berm gesleept, hij was behoorlijk geschrokken. Er komen veel auto's, fietsers en wandelaars langs en het is een wonder dat er geen ongeluk is gebeurd. ( De zondagsman noemen we zo omdat hij door de week een modern pak aanheeft, dan moet hij naar zijn werk, maar zondags een zwarte broek, glimmende zwarte schoenen en een donkergrijs colbert of zwarte overjas. Typisch lid van de kerkeraad van een behoudende kerk? Of de dominee zelf? We kennen hem niet, alleen maar van gezicht en zijn hondje).
Zo komen we ook vaak een langzamerhand iets bekendere mevrouw tegen die twee hashhondjes uitlaat. Ze noemt ze zo, omdat ze ze telkens los moet praten bij twee verslaafden, die de hondjes alleen in de tuin uitlaten en ze vooral hash voeren ipv gezonde brokjes.
Ze woont er in de buurt, heeft ervaring met hulpverlening en weet hoe ze met die mensen om moet gaan. Ze mag ze nu weleens meenemen voor een wandelingetje, als ze daartoe in staat zijn. Ze heeft een zak hondebrokjes bij zich en voert die telkens aan de ooit schitterende hondjes, die soms luisteren naar de namen Dusty en Marilyn.
Laatst vertelde ze dat ze eigenlijk niet met vakantie durfde, want hoe zou het dan Marilyn en Dusty in die week vergaan?

9 mei. Er kwam vanmorgen een man langs fietsen met een buitenmodel fietskar. Het was een grote kist, helemaal dicht, formaat dekenkist. Dat riep bij Jachman een mooie herinnering op.
Eind '44, een paar dagen voor Kerstmis, ging hij (14) met zijn grootmoeder in een huurrijtuig waarin ze alleen wat kleren mee konden nemen, op een dag met veel sneeuwval  naar Lichtenvoorde. Stalhouder Bollen durfde alleen met slecht weer te rijden, anders kon hij van de weg geschoten worden door de jabo's.
Het huis van Opoe in Winterswijk was gevorderd door de duitsers voor de herberging van Russische krijgsgevangenen die de overdag gebombardeerde spoorlijnen 's nachts weer moesten herstellen. In L'voorde woonde de jongste zoon van opoe en daar kon ze 'zolang' met Jachman  komen wonen.

Een paar dagen later liepen ze naar Winterswijk terug met een kist op wielen om nog wat spullen op te halen, want ze hadden gehoord dat het huis nog niet in gebruik genomen was. En er stond ook nog een half mud eierkolen! Jachman moest via het plat naar binnen zien te klimmen om de achterdeur open te maken. Niet ongevaarlijk, de achterburen waren felle NSB-ers. Het lukte, ze redden de prachtige gereedschapskist van opa, de zadelmaker, zetten die op de vliering, schoven iets zwaars met een ingenieuze jachmantruc boven op het luik, pakten nog wat eigen spullen in de 'evacuatiekar' en liepen weer terug naar Lichtenvoorde, meer dan 12 km.
Die kist op wielen had een trekstang met een dwarsstuk. Opoe en Jachman trokken samen die kar. Dat ging best, ze hadden de banden hard opgepompt en behalve dat half mud kolen zat er niet veel in, want officieel mocht er niets uit huis meegenomen worden als wat kleding.
Een paar dagen na de bevrijding van L'voorde begin april '45 liepen ze weer naar huis, met de kar natuurlijk. Loodzwaar leek die nu. De banden waren toch wel hard opgepompt? Ja, alles in orde. Opoe vond dat hij wel twee keer zo zwaar leek als op de heenweg. Jachman merkte niet veel verschil. Nou ja, ze zou zich dan wel vergissen.
Wat was ze kwaad toen ze thuis zag waardoor die kist zo zwaar trok. Op de bodem onder wat brandhout lagen kogellagers, onderdelen voor een draaimechanisme, ijzeren spanten, loopwielen enz. Jachman had dat allemaal de dag na de bevrijding gesloopt uit de in der haast verlaten radarpost van de duitsers op de Vragender bult.
Hij heeft er trouwens nog behoorlijk aan verdiend, want dergelijk materiaal was toen schaars.

8 mei. Hoe is het ook weer gegaan met de Acht-mei-beweging? Even bij wikipedia gekeken. Doodgebloed door ontkerkelijking en vergrijzing. Opgeheven november 2003.

Gisteren was er bij Kaaskoppen en Waterlanders een onderdeel over de beeldenstorm van 1566 door vaak wanhopige mensen. Na een hongerwinter door mislukte oogsten waren de mensen woedend over de verkwisting en de rijkdom van de kerk.
Mensen als de mandenmaker Jan Arentsz in de streek rond Alkmaar preekten buiten in het veld en spoorden de mensen aan om weer volgens Christus' sobere leer te leven. Daar paste niet de rijke inrichting van de kerken bij en de vele priesters die er goed van leefden. 
Het gevolg van deze preken was de beeldenstorm, waarbij interieurs van kerken en kloosters vernield werden. In een paar maanden tijd, die zomer en herfst van 1566, is er vooral in 'Nederland' onvoorstelbaar veel moois vernield dat geen schuld had. De beeldenstormers keerden zich tegen de dingen, maar de mensen die daarachter zaten, de kerkleiders, de goudrovers namens de kerk, de belastinginners die met hel en verdoemenis de mensen klein hielden, die bleven grotendeels buiten schot.
Het gevolg was Alva en de tachtigjarige oorlog, maar uiteindelijk de zelfstandigheid van de noordelijke Nederlanden.

 Dit jaar is de rododendron zo mooi als nog nooit. Vorig jaar was hij heel minnetjes na het droge voorjaar, maar nu is hij mooi voor twee jaar. We denken dat hij nu aan het grondwater zit. Hij staat wel dicht bij de beek, maar de grond hier is zó droog, de bomen en struiken hebben niks aan de beek, integendeel, de afwatering gaat juist supersnel.

7 mei. De vergadering woerden in de beek groeit, het zijn er nu zes. Ze zitten gezellig midden in de beek zachte keelgeluidjes tegen elkaar te maken. Het water staat zo laag, dat ze door de poten gezakt zitten. Zo nu en dan staat er eentje op om niet stijf te worden en zoekt een dieper gedeelte op, 'k ga even zwemmen, heren. Vermoeid gaan de andere vijf achter hem aan, want ja, misschien heeft hij iets verdacht leuks in de zin. Ze doen het niet al te opvallend, nee, al snoepend van een slakje hier, een zacht blaadje daar blijven ze op loerafstand opschuiven.
Vanmorgen ga ik de mariatranen, dicentra, in de voortuin, het voortuintje, planten. Drie heb ik er gekocht. Veel te laat weer, ze moeten heel vroeg in het voorjaar of al in de herfst in de grond. Zag nu pas bij de beschrijving dat het een vaste plant is en geen heester. Heb ze al eens eerder geplant en omdat ik toen kennelijk dacht dat ze dood waren gegaan, heb ik de boven de grond komende onbekende blaadjes weggewied. Of zoiets.  Ik ben geen tuinier. Vind veel wilde planten net zo mooi, wat er groeien wil, krijgt de ruimte. Ehh, behalve brandnetels en andere opdringerige al te dikke-ikkerige planten.   

6 mei. We waren al om kwart over zeven bij het Hilgelo, maar waren niet de eersten. Prachtig die mensen die voor hun werk een paar rondjes hardlopen. Allemaal vriendelijk, allemaal goeie zin.
De aardappels zitten in de grond in perfekte rijen. Niks natuur en toch heel apart, vooral in het nog lage licht.

 
De koeien lijken wel klaar te staan voor de uitslag van de missverkiezing, ze hebben allemaal hetzelfde weidepakje aan en dezelfde opmaak.
Jachman heeft alle rozen geplant. De waterslangen liggen vanaf de pomp dwars door de wei naar de plantplekken. Dat klinkt zo eenvoudig maar is heel zwaar werk. Het zijn dikke zware slangen die de pompdruk moeten kunnen hebben en waar geen kabelhaspels voor zijn. Ze worden dus met de hand uitgelegd. Ik meen dat er 8 aanelkaar gekoppeld zijn. Ze komen dan nog niet tot het verste punt. We moeten toch nog een stukje  met gieters slepen. 77 jaar en dan zo enthousiast bezig zijn met het planten van struiken! Geweldig vind ik dat. Leve Jachman!

5 mei. Dood vogeltje gevonden tussen de lelietjes van dalen. Vinkenman in prachtkleed. Er is geen verwonding te zien. Hartverlamming? Liefdesverdriet? Uitputting? Ik vind het opnieuw weer een beetje verdrietig dat zoiets moois zomaar dood is. Dat het met mensen gebeurt, is te zwaar voor woorden, te erg om te fotograferen, daarom misschien laat ik zo nu en dan een dood beestje zien.
  
Vanmiddag komt Arie de schoorsteenveger. Het open haard seizoen is voorbij.

Zondag 4 mei. Gistermiddag is de maïs gezaaid. Dit keer met maar 4 zaaibakjes in de machine achter de trekker. De aandrijfas was kennelijk defect, want die maakte urenlang een afschuwelijk doordringende hoge fluittoon. Daar wen je niet aan, ik tenminste niet. Ben kennelijk allergisch voor onnodig mechanisch geluid. Word daar agressief van, merk ik.
Als je je daarvan bewust bent, dan kun je die negatieve energie omvormen tot een positieve energie. Las ik dat niet ergens?
Ik wil er alleen maar ópslaan. Of gaan opruimen, schoonmaken, de was doen, die dingen. Dat helpt bij mij om er iets positiefs uit te draaien.
    Vanmorgen was het zo heerlijk rustig buiten, we liepen helemaal alleen langs het Hilgelo. Het witte eendje en haar woerd waren de enige zwemmers binnen de lijn. De nachtegalen zongen tegen elkaar op, waar blijven de vrouwtjes! Of die zijn er al en moet nu duidelijk gemaakt worden tot hoe ver de buurman mag komen.  

3 mei.   Soms vind je op land waar geploegd is zo'n stripje zilverpapier. Toen we nog kinderen waren, verzamelden we deze strips die overal te vinden waren. Ze werden bij massa's uit geallieerde bommenwerpers gegooid om de duitse radar te storen. Ze vormden door de hoeveelheid een soort veiligheidsscherm. Dat wisten we toen niet, we vonden het gewoon leuk om ze te bewaren. Soms vond je een hele knoedel van die strips die niet losgekomen waren.
Op het bouwland hiertegenover vond ik er nog een. Leuk om te bewaren. Bewaren? De afgelopen dagen ben ik juist aan het opruimen geweest! Wat er allemaal in drie bureauladen ligt aan kaarten en prullaria, oude pennen en dingen die eens ergens voor gediend hebben maar die je niet eens meer herkent, dingen ook die eens dierbare herinneringen zouden kunnen worden, zoals ik ooit dacht, maar die me nu niets meer zeggen. Vriendschap bekoeld, vluchtige vakantieontmoetingen allang dood, wat moet ik met hun oude brieven en kerstkaarten.
Dit stripje bewaar ik toch even, tot 5 mei, dan gooi ik het weg.

HERSTEL! 2 mei de zelfgetimmerde bloembakken! Nee! ze waren meubelmakerswerk! ingelaten en geschroefd! Niet één spijker!!
Zo, dat is ook weer rechtgezet. Laat J. 2 mei nou eens een keer mijn log gelezen hebben;-))Ja, we zijn nog bij elkaar, maar het was op het kantje...

2 mei. Zon en regen, felle kleuren, doorschijnende bladeren, druppels op salomonszegel in het Bönnink, genieten!
Dat doen misschien ook de twee mensen die net de weg vroegen. Ze hadden een bladzijde uit een 15 jaar oud wandelboek bij zich, waarin Het Hilgelo nog een kale zandafgraving genoemd wordt! gelukkig kon ik ze enthousiast maken voor een andere wandeling dan daarin staat. Maar ze waren bang om te verdwalen en dachten toch dat ze het niet durfden. Verdwalen in zo'n kleinschalig gebied, hoe verzin je het.
Gisteren is het rustig gebleven, geen dronken gedoe van jongelui.
Jachman heeft nieuwe bloembakken gemaakt bij de keuken. De violen hangen nu lager dan in de door J. zelfgetimmerde bakken die er eerst stonden en die geen olifant kapot kon krijgen. (zijn eigen woorden). Deze hangen als balkonbakken. Heel vriendelijk.

1 mei Hemelvaart. In Duitsland is het op hemelvaartsdag ook Vätertag of Männertag. En dat zullen we weten ook. Tot voor twee jaar trokken jonge männer met fietskarretjes vol bier naar de Nederlandse plassen bij Winterswijk en Bredevoort. Maar na de rellen die er toen geweest zijn waarbij de ME nog ingezet is, is er nu een alcoholverbod voor 1 dag. Vorig jaar was het daardoor al veel minder druk. We zijn benieuwd hoe het vandaag gaat. Het is stralend helder weer, wel behoorlijk koud nog.

Wij trappen elke morgen dauw en ook vanmorgen al. Geen mens gezien. Wel huppelde er net weer een ree door de wei, ook een jonge bok, maar zonder bier.

Op 1 mei bloeien vaak de Lelietjes-van-dalen, maar dit jaar zijn ze nog niet zover. Ze zitten al wel dik in knop.