30 april. Aan de overkant van het Hilgelo ligt de plek waar heel lang geleden het opgezogen zand moest uitlekken. Nu is het enige overblijfsel uit die tijd het bordje:
  Het zal ooit wel gevaarlijk terrein zijn geweest, ook nu hoor je nog wel eens van ongelukken met drijfzand. Toen we daar vanmorgen liepen, schoot Jachman een verhaal te binnen.
Eind maart 1945 was Winterswijk bevrijd. Tijdens de oorlog al, maar ook vlak daarna, werd er door ondernemende jongens in de bossen en velden gezocht naar oorlogs'souvenirs'. Plexiglas uit neergeschoten vliegtuigen was heel geliefd om er broches en ringen van te maken, soms vonden ze grote hulzen van geschut ( we hebben er nog één) en als je erg veel geluk had een onderdeel uit de cockpit. Op een zo'n tocht met een paar vrienden door het buitengebied kwamen ze bij een bordje op een paal. De tekst stond aan de andere kant: MIJNEN!

29 april. Het bouwland hier tegenover ligt keurig geploegd en geëgd, klaar voor de maïs. Dat ploegen en eggen gaat 2x zo snel als vroeger. Toen werd er eerst geploegd en pas daarna werd alles geëgd. Op de hoge essen werd soms ook in de rondte geploegd, van de rand naar het midden, waardoor dat midden steeds hoger werd.
Nu gaat de ploeg heen en weer en neemt gelijk de eg mee. Aan het eind van het land wordt de eg losgekoppeld van de kantelploeg, die keert dan, de eg wordt weer aangekoppeld, alles gewoon vanuit de cabine. Razendsnel is zo het land geploegd.
Merelnest. Ik weet nu ook met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid ( goh, waar komt dat stomme gezegde ineens vandaan?) wie het nest leeggeroofd heeft. Een jonge goudbruine eekhoorn. Een flits net voor mijn raam langs, één sprong in de kamperfoelie, even kijken in het nest, verdorie nog weer geen eieren, weg naar de volgende struik. 

Voor de tweede keer vandaag moet ik even schrijven. Het is acht uur 's avonds en de zon schijnt schitterend op de linden en het jonge blad. Toen ik net even langs de beek liep, schrokken twee reigers die daar aan het vissen waren, schrok een groene specht die een mierennest gevonden had, dutte een eendenpaartje onder de eik gewoon door, rende een heel donkergrijs konijn voor me uit, zat een woerd helemaal achterin de wei rustig rond te kijken en bad een valkje zijn avondgebed. Of het iets opleverde heb ik niet afgewacht. Jachman heeft een bankplek voor me gemaakt onder het houtafdak bij de beek. Daar kan ik zitten als het regent en niet koud is, als het bloedheet is en het daar koel is, en verder op elk moment dat het iets daartussenin is.  Heel vaak dus. Ik ben heel blij met dat plekje. Ware liefde, kan geen diamanten ring met moederdag tegenop. Nou, ja...

 28 april. De beukenlanen bij kasteel Ruurlo waren prachtig gisteren, maar in ons eigen Bönnink staan de net uitgelopen bomen er ook schitterend bij. De smeerwortel in ons hofje doet het ook goed, gaat er zich al helemaal thuisvoelen.
    
Jachman vond de derde dode merel net buiten de border. Niet geplukt, kop en staart zit er nog aan, maar de buik is leeggevreten. Welk dier kan merels vangen en eet ze op deze manier op? De rode kater? een marter? een vos niet, die zou ze mee naar het nest nemen. Merels zijn in de ochtendschemering heel onzeker. Als we heel vroeg buiten zijn, vliegen ze nauwelijks voor ons op, terwijl ze overdag veel schuwer zijn. Een rover die zich onder de struiken verbergt, kan ze 's morgens dus makkelijk vangen. 

zondag 27 april. Wat een dag! We hebben tot nu toe, 't is 8 uur, al geweldig genoten. We zetten de auto neer in Hengelo Gld en fietsten via miniweggetjes naar de IJssel bij Bronkhorst. Keken naar een Rijncruiser uit Basel, een varend flatgebouw dat er spookachtig leeg uitzag. Niemand aan dek, niemand voor de ramen.
We aten een boterham met zelfgerookte zalm buiten bij De Gouden Leeuw in Bronkhorst en waren daar niet de enigen, wat een volk was er op de been. Op de band, met dure auto's, liever gezegd.
Op de snelweg word je met je Mercedes sport niet echt gezien, maar als je tussen de terrastafels door naar de parkeerplaats kruipt, waar net een suv achteruit rijdt en er een grote bmw vlak achter je staat die er ook nog bij in wil, dan heb je gelukkig wel bekijks.
( Er is een grote parkeerplaats net buiten het dorp, maar daar ga je niet staan, dan ziet niemand dat jij Iemand bent)
We keken even bij 't Kervel bij Baak. Een lelijk al vaak gemoderniseerd oorspronkelijk oud huis met boerderij uit de 14e eeuw. Daar woonde de familie Bronkhorst waar ik over schreef in het vakantieverslag van vorig jaar. We kregen toen van de familie de indruk dat ze er generaties lang gewoond hadden, nee dus. Misschien tien jaar. Tussen 1969 en nu waren er verschillende eigenaren. De Bronkhorsten gingen midden jaren '80 naar Issoire, dus zo lang kunnen ze er niet gewoond hebben. Kijk hier voor de geschiedenis van 't Kervel.
De boeren waren druk aan het ploegen, de grond is nu warm genoeg voor de maïs. Maandag kan die erin. Ook veel aardappelvelden waren al ingepoot. We zagen 3 patrijzen en 2 fazanten, maar we hoorden er 10 op verschillende plaatsen. Het koolzaad bloeide, de kievieten buitelden, de mensen groetten elkaar vriendelijk, het was heerlijk warm, wat wil je nog meer!
We aten thuis voor de derde keer buiten, een echt vakantiegevoel geeft dat. De eenden zaten met z'n beiden tussen de uitgebloeide lange stengels van de narcissen onder de eik, dan kunnen de eieren intussen even luchten in het nest onder de hulst in het bos. We zagen halo's verschijnen en verdwijnen, de atmosfeer is dus heel koud daar boven! Nu ga ik nog even voor de tekenles een paar korenhalmen schilderen. Mijn wangen gloeien, een fijne dag was het. Is het.
     
26 april. Bij het brandnetels spuiten zag ik dat er een paar mooie ligplekjes onder de struiken gedraaid waren. Haas? Achter de bank op de berg is er ook zo een. Zeker van haas. Al een paar dagen loopt, nee hobbelt die, met de neus op de grond lekkere sporen te volgen. Vanmorgen renden er twee door de wei. Duidelijk spelend. In verschillende richtingen schoten ze onder de struiken, renden in tegengestelde richting rondjes om de schoppe. Lol. Ze lijken me halfwas dieren.
De buitenkranen zijn weer aangesloten en dan is het eerste wat je doet, ja precies, de auto wassen. Dat was na de winter nog niet gebeurd. Hij is toch blauwer dan ik me herinnerde. Ook de duivenpoep is verwijderd van ramen en schermen, de zitbanken zijn weer schoon, het buitenleven kan beginnen.
Jachman heeft voor 20 rozen 21 gaten gegraven, hoopt op een vergissing van de leverancier. Of op een cadeautje, per slot van rekening heb ik haar twee zonen trachten bij te brengen dat vind jij anders geschreven wordt dan jij vindt.

25 april. Hoe kan het nou, dat ik de lente elk jaar weer mooier vind dan die van het jaar ervoor, hoewel ik nu de moord- en rooftoestanden zie die ik vroeger niet zag.  Toen ik jong was, dacht ik dat het kijken ernaar altijd hetzelfde blijft, maar bij het ouder worden ga ik de natuur steeds beter waarnemen. Het kleine wordt belangrijker. Elk jaar meer. De kleuren, de veranderingen in planten door het jaar heen, gedrag van dieren, alles zie ik nu intenser. Eén van de mooie dingen van het oud zijn! De tijd hebben om goed waar te nemen en te genieten van wat je ziet. Of je dood te ergeren.
Dit eitje lag leeggeslobberd een meter of drie van het merelnest. Niks voeren van eigen kindertjes door de ekster. Lust het zelf ook wel.

  

24 april. Wat een prachtige dag gisteren! We waren van half acht tot half acht buiten. Buiten wandelen, werken, eten, lezen, het was helemaal goed. Niet voor de brandnetelvelden achter de border, want daar ben ik met spuiten begonnen.
Nu hangen de kopjes al. Ik doe dat spuiten niet graag, maar we zien geen andere oplossing. Er blijven nog genoeg waardplanten over! Dit voor de verontwaardigde vlinderliefhebbers onder u.
Vanmorgen de Tchaikovsky-cd met Baiba Skride gedraaid, die ik vorige week won bij de Pauzetoets op radio vier. Vorige maand had ik ook al een antwoord goed, en ik won toen de live webuitzending van de Matthäuspassion uit Naarden. Helaas, na het intoetsen van de gekregen code werd de verbinding verbroken. We zitten hier nl net op het ADSL- randje, bijna drie km van de centrale. Ook na opnieuw inloggen werd de verbinding weer verbroken. Vier uur is zonder kabel te lang.
Wat we vandaag gaan doen of zien? We liepen net al te genieten van de nachtegalen. Drie! Jachman is bezig om twintig gaten te graven langs de binnenrand van de border voor de bestelde rozen. Ze komen uit Engeland. We hopen dat deze vraatbestendig zijn.
Ik heb een stukje geschreven in dialect dat ik zeker al voor de tiende keer nakijk op de juiste spelling. Een ramp is dat! Het schrijven zelf is een fluitje van een cent, maar als ik het naar een tijdschrift stuur, moet het in de Sontspelling en soms in de WALDspelling. De geleerde dialectkenners waren het niet eens met elkaars schrijfwijze, vandaar.

23 april. De afzuigkap kan niet gedemonteerd worden zonder de betimmering eromheen te verwijderen. Van de keukenkant af kan hij ook niet gedeeltelijk opengemaakt worden, want hij is in de fabriek andersom in elkaar gezet, hoeft kennelijk nooit gerepareerd te worden. In de 12 jaar dat we deze kap hebben, heeft er nog nooit een vogel in gezeten.

Merelnest is leeg. Ekster of vlaamse gaai. Die hebben nu jongen, die ze voeren met eitjes. De beroofde a.s. ouders beginnen dan weer opnieuw en dat tweede legsel mogen ze dan houden, - als ze geluk hebben.

De paardenwei hierachter is bemest met kippenveren. De kuikenstallen zijn leeg, de mest gaat met vrachtwagensvol naar Polen, een beetje op bouwland in de buurt en de restveren, -want het verpakken van de kuikens in kratten zal wel met veerverlies gepaard gaan-,  zien we nu voor het eerst ook op het land. Ik weet niet hoelang het duurt voor ze verteerd zijn, maar het is een onappetijtelijk gezicht. Wel prima meststof, net zoiets als beendermeel.

Is er niks vrolijks te vertellen? Gelukkig wel. De kers begint te bloeien, het jonge blad van de hazelaar ziet er in de vroege zon nog pasgestreken en geplooid uit.
  

22 april. Net het merelnest geïnspecteerd. Twee eitjes liggen er al in. (Gisteren voelde ik er vier dacht ik) Nu is er ook een man in de buurt. Ik zag hem zelfs al een half uurtje uitrusten in het nest. De belangstelling voor het nest is groeiende: behalve de oranje kater en de eksters die poolshoogte kwamen nemen, was er ook een roodborstpaartje dat er om de beurt even in ging zitten. 

In de keuken speelt zich op dit moment een vogeldrama af. Een koolmees is op het dak in de afvoerpijp van de afzuigkap gekropen via de ingewikkelde vogelbeveiliging. De andere mees zit tegen de pijp aan en roept aan één stuk door. Binnen antwoordt de ander, die intussen verwoede pogingen doet omhoog te vliegen in de rechtomhooggaande gladde pijp. Ik heb de hoogste stand al ingeschakeld, omdat de luchtstroom misschien de start zou vergemakkelijken. Helpt niets. Jachman kijkt nu of hij de afzuiger gedeeltelijk kan demonteren.

De pinguineenden zijn waarschijnlijk ganzen, maar ze lijken niet op de tekeningen in de vogelboeken. Waarom staan er geen afbeeldingen in van snel weglopende dieren? Deze vliegen niet graag of ze zijn in de rui momenteel. Ze lopen met zijn vieren dicht bijelkaar in de wei, zien er wat kleur betreft uit als een mix van wilde eend man en vrouw, maar ze dribbelen rechtop als ze haast hebben. Heel anders dan eenden.

21 april. De logees zijn weer naar huis en de nachtegalen zijn gearriveerd. Een dag eerder dan in 2007 en 2006. Hun bosje links is deze winter uitgedund, maar nu floten er twee vanmorgen in het bosje rechts. Ook een aardige woonplek. Als nou de overvliegende dames dat over een paar dagen ook maar van mening zijn!
Voor de rare vogel hadden we brood meegenomen. Toen hij naar ons toezwom zagen de vier pinguineenden dat vanuit de wei en doken ook het water in om te proberen iets mee te snaaien. Ik noem het pinguineenden omdat ze zo lopen. Heel rechtop. Oneends. Misschien zijn het wel geen eenden. Nakijken.
    
Op de foto die blauwgroene strepen helemaal vooraan en recht daarachter.
De salomonszegel komt in het hofje eindelijk op. Drie kopjes komen boven de grond. Een paar jaar geleden wel tien. En dan te bedenken dat we op de ochtendwandeling wel honderden planten zien waar we af moeten blijven!
Ma merel zit op 't nest, zal wel leggen. De narcissen zijn na de derde vorstnacht keurig weer overeind gekomen. Gisteren konden we de hele middag buiten zitten, langzaam kruipt de temperatuur omhoog.