17 april. Er zijn ook nog wel vrolijke regenwolken. Zoals deze.

De bergen stenen die bij de paardenwei lagen, hadden niet de bestemming stookplaats. Ze zijn bedoeld om de oever van het Hilgelo te versterken. Een enorme shovel heeft het wandelpad vernield om dat karwei te klaren, maar de hoop gravel ligt al klaar om dát weer te herstellen. Afzinken van stenen zien wij, als landrotten, eigenlijk nooit.
Hier de stalen net'doos' waar het deksel nog overheen moet en de afgezonken zak stenen.
Dat alles onder een zware mistdeken, waar even later de zon doorheen prikt.
   
De narcissen liggen nu voor de derde morgen op rij plat op de grond. Ik ben benieuwd hoevaak ze die vorstaanval doorstaan en weer overeind komen. Alleen de bloemen die helemaal uit zijn, liggen, de knoppen staan overeind.
Ekster heeft merelnest al geïnspecteerd, ziet er degelijk en ruim uit, kunnen veel mereltjes in. Onthouden!

16 april. Vanmorgen was de wei weer wit bevroren, net als gisteren. In de zon is het overdag lekker warm, max. 14ºC, maar dat is geen temperatuur om 's avonds buiten te eten. Vorig jaar deden we dat al voor de 5e dag op rij en hadden we 's middags al verschillende keren buiten brood gegeten.
Maar mooi is het wel, kijk nou eens naar zo'n esdoornblad in wording.
De blauwe druifjes bloeien al bijna 4 weken en dat is weer wel een goede kant van de kou, bollen staan veel langer in bloei.
  

15 april.

                                  
De linker foto stond zaterdag in de krant. De kudde wordt ingezet om op de Huininkmaat, de Scholtenbrug en op bermen in het buitengebied het gras kort te houden. Het is een prachtig gezicht en gehoor. De twee schaapherders hebben twee kuddes van elk 250 volwassen dieren. Van een deel van de kudde maakte ik in Kotten drie jaar geleden een foto.
Merel heeft op dag drie al een aardig onderkomen gebouwd. De kamperfoelie wordt echter elke dag dichter, zodat het nest bijna niet te onderscheiden is. Ik zei tegen Jachman dat het kennelijk een alleenstaande moeder is, je ziet nooit een man in de buurt.
J. veronderstelde, dat die 'werk' ergens anders had.

14 april. Stukje over Stonehenge zaterdag in de Volkskrant op pag 4. We hebben allebei grote belangstelling voor de overblijfselen van de prehistorie en gingen in 1990 op de fiets vanuit Portsmouth naar Stonehenge om te ondergaan hoe het is om op deze oude en belangrijke plek te zijn. We overnachtten in Amesbury bij een dompteur en kleumden bij het beroemde complex bij een armoedig houten ontvangstgebouwtje met een onvriendelijke mevrouw die de deur geen minuut eerder opendeed dan 5 minuten over 10 uur, ook niet toen ik beduidde heel nodig naar de wc te moeten.  Toen mochten we nog niet eens naar de stenen, want er was een excursie van mensen uit Londen. Het gewone publiek mocht er pas een paar uur later in. Verontwaardigde mensen die over het hek klommen, werden teruggejaagd. Je moest nog  behoorlijk betalen ook om een rondje om de stenen te mogen lopen. Aanraken was er niet bij, laat staan ertussendoor lopen of er tegenaan gaan zitten. Er was een draad omheen gespannen en verder was het streng verboden toegang.
Goed, Stonehenge dus. We lezen wat we erover tegenkomen, ook dit stukje in VK.
Verslaggever weet niets van het onderwerp, maar produceert wel de leukste zin, die ik in Stonehengeverband ooit las.
Eerst staat er: Britten beschouwen de 4.500 jaar oude stenencirkel, aldus een recente enquête, als het op een na markantste bouwwerk van het land ( na de Big Ben). Dan verder:
Stonehenge is bovendien een van de meest mysterieuze attracties in de wereld. Nog steeds is niet duidelijk waarom de metershoge stenen in Wiltshire staan, op anderhalf uur rijden van Londen. LOL!

zondag 13 april. Leuk! Een envelop in de bus, Aan de bewoners van dit mooie huis, met een foto erin die vorige herfst gemaakt is. Zulke dingen maken een hele dag goed.
 
Net als de merel die na drie dagen toch maar besloten heeft pal voor mijn raam in de kamperfoelie een nest te bouwen. In de kamperfoelie pal voor mijn raam dus. Kiek'n wat wordt. Er sluipt in de schemering 's avonds een dikke rode kater rond, die je alleen maar ziet als het nestbouwtijd is. Inwendig nototieboekje bij zich?


We liepen vanmorgen nog in de zon een rondje Hilgelo. Even kijken wat de zandzuiger heeft achtergelaten. Hij kan namelijk niet verder omdat er een strookje grond ligt tussen het H. en de verdere geplande afgraving. Dat strookje is in het bestemmingsplan nog landbouwgrond. Vergeten aan te passen. Foutje. Na 1 mei mag er trouwens sowieso niet meer gegraven worden, dus ze hebben nog een paar maanden tijd om de administratie rustig op orde te brengen.
Hé, daar zit onze vreemde vogel ook! We zien hem elke dag, maar meestal zit hij verder weg in de wei. Hij is helemaal niet schuw nu en laat zich mooi van alle kanten bekijken.

12 april. Duizenden dikkopjes moeten er wel in de vijver rondkrioelen. Als de zon even goed door wil schijnen, verschijnen ze dicht onder het wateroppervlak. Met mijn neus bijna in de vijver kon ik er een paar portretteren. Ze zijn van verschillende leeftijden. Sommige zijn alleen nog maar een kommaatje, andere al een uitroepteken.
Hoeveel ervan zullen volwassen vette bruine kikkers worden? Ongeveer één op de duizend, las ik. Op de foto loeren de slakken al vanonder omgebogen blaadjes.
De dotters staan bij ons dit jaar niet in zulke grote pollen als vorig jaar. Toch mogen ze zich even laten zien om hun vrolijke uitstraling. Boven het gemoord onder hun voeten.

 

11 april. Vandaag stel ik u een paar ziektebeelden voor. Op tv worden we bijna dagelijks lekker gemaakt met de vreselijkste ziektes. Hoewel, de radioreclame kan er ook wat van. Vooral rond de middag- en avondmaaltijd komen overactieveblaas-problemen, hart-en vaatziekten en kanker de gezelligheid verhogen. Als vroegeling wil ik ook mijn steentje bijdragen. Al voor het ontbijt heb ik de volgende afwijkingen opgemerkt.
Het tomthumbsyndroom. Dit uit zich in het dwangmatig wegwerpen van oranje snoeppapiertjes tot een spoor van triestmakende fleurigheid. Komt vooral tijdens boswandelingen tot uiting.
De afvalbakfobie. De patient durft zijn lege Marlborodoosje niet in een van de bakken te gooien die om de 50 meter langs het Hilgelopad staan. Van vijf meter na een bak tot twee meter voor een bak liggen de roodwitte doosjes. Tien nu al. Mee terug naar huis nemen naar de eigen bak is kennelijk ook te bedreigend.
Koffiefilterzakjes zijn er in wit en bruin. Volkoren wou ik al bijna zeggen. Zou het geen goed idee zijn om papieren zakdoekjes ook in die uitvoeringen te maken? Wit voor binnen, bruin voor buiten?

Vanmorgen heb ik toch maar weer met mijn vuilniszakje en de grijper de naaste omgeving van ons huis schoongemaakt. Vooral door jongeren word ik dan vaak bekeken of ik gek ben. Achteromkijkend en nog eens achteromkijkend fietst de schooljeugd lachend door. Misschien was ook die jongen of dat meisje erbij, dat van de week zes witte boterhammen weggooide, om de paar meter één.