Natuurlog 1 oktober

natuurlog 6 1 - 9 oktober 2006

1 oktober. Vanavond trok er van half negen tot half tien een behoorlijk zwaar onweer over. Voor de eerste keer maakte ik foto's, zo uit de hand. Wel vanuit de kamer, dus door dubbel glas. Bovendien regende het.

Bliksemflits!! daghelder

aardedonker tussen de flitsen

3 oktober. Vanmorgen om kwart voor zeven kwam in het pikdonker de maïskaravaan het veld tegenover ons oogsten. Veel lichten en lawaai, maar het maaien gaat in een enorm tempo. Zes rijen maïs worden tegelijk afgesneden, aansluitend gesnipperd en op de mee oprijdende trekker geblazen. Twee van die wagens houden met moeite om de beurt de maaiwagen bij. Ze lossen hun vracht ergens in de buurt.

Als het licht wordt, is al meer dan de helft eraf. Ze beginnen met een baan in het midden, en maaien dan eerst de ene helft en dan de andere, om wild de kans te geven weg te vluchten.

Bijna klaar, de laatste meter...

Voor de maaimachine de weg op kan worden er beschermkappen over de messen geschoven en vervolgens klapt alles netjes in elkaar tot wegbreedte. Om kwart over acht is het veld kaal en de machine op weg naar een volgende klant.

5 oktober. Zo ziet nu het fietspad eruit. Wit van de kapot gereden beukennootjes. Een heel groot deel heeft een nootje. Sommige jaren zijn er veel 'loze' bij, zoals we vroeger als kind zeiden. Op het bospad ligt een dikke laag nootjes, veel nog met bolster.

7 oktober Vanmorgen voor het eerst van ons leven 5 eekhoorns tegelijk gezien. Ze stoppen nu zomaar lukraak de walnoten ergens onder de grond. Er zijn zo geweldig veel noten dit jaar, dat ze echt niet zo hard hoeven te rennen om hun portie mee te krijgen. Er is meer dan genoeg voor 10 beestjes.
Voor de uitrit ligt een dode ulk, een bunzing. Aangereden. Alleen zijn achterlichaam en prachtige staart zijn onbeschadigd. Ik dacht weer aan de ontmoeting met een bunzing een paar jaar geleden. Ik liep in de avondschemering door de wei, stond even stil om naar de uiltjes te luisteren en zag toen over het graspad een dier naderen dat mij niet zag kennelijk. Toen hij echt heel dichtbij was, 1 meter, bewoog ik heel even en toen keek hij me nieuwsgierig aan. Z'n witte snoet was duidelijk te zien, een bunzing, waarschijnlijk een jonge. Hij draaide zich kalm om en verdween onder de struiken richting takkenstapel. Zulke ontmoetingen vergeet je niet.
Verkeersdoden. Vorig jaar lag er een nog volkomen gave boommarter op de weg. Had waarschijnlijk z'n nek gebroken. Niemand had er belangstelling voor, zelfs geen preparateur, 'die kan ik niet kwijt en het geeft een hele rompslomp voor een opzetvergunning', en daarom heb ik hem maar op een mooie plek in het bos begraven.

Verkeersdode. Gisteravond verongelukte een 19-jarige vrouw op een haar vertrouwde weg. Wat gebeurde er? je weet het niet. Maar wat een verdriet voor wie van haar houdt. Wij moesten alleen maar omrijden, maar voor anderen verandert het leven.

8 oktober. Een knop met een bontjasje. De stermagnolia pakt zich goed in. Of was het dit de beschutting tegen verbranden in de zomerzon? Het lijkt of het bont eraf schuift. Opletten hoe het verder gaat.

9 oktober. We waren om half acht bij het spreeuwenrietveld. Het wakker worden van duizenden spreeuwen gaat niet echt zachtjes. Van ver is het gekwetter te horen. Gisteravond om tien over zeven sloegen ze na zo'n 20 minuten 'vendelzwaaien' diep het rietveld in. Ze kruipen dan zo ver mogelijk naar beneden. Nu, voor het wegvliegen moeten ze weer naar boven klauteren om te kunnen starten. Dikke trossen spreeuwen zitten de hele rietkraag langs al bovenin. In een berk bij het water loert al een sperwer of is het een havik? Als Jachman als een gymleraar even in de handen klapt, vliegen in zes grote 'vlaggen' de vogels met veel geruis weg, draaien nog een rondje en verdwijnen dan in verschillende richtingen. Macht over duizenden schepsels lijkt het. Geleuf-ie-'t.