Zondag 15 april. Drie warme dagen gehad met zelfs gisteren 25ºC op de noordmuur. Tot half negen buiten gezeten. Is alles vroeger dan vorig jaar?
De sleutelbloemen gelijk, de kers bloeit nu volop -  vorig jaar op 2 mei, dotterbloemen gelijk, bosanemonen gelijk, malus nu-vorig jaar 5 mei, uplandse smeerwortel gelijk, de tendens lijkt te zijn: wilde planten gelijk, gekweekte nu eerder. Weinig bijen. Veel dikkopjes. De kersebloesem valt onbevrucht af. Dagpauwogen eten van de complete bloempjes die op de grond gevallen zijn.
      

14 april. De winterkoning is eindelijk tot rust gekomen. Het nest is af en bewoond. Wat ze niet in gebruik genomen hebben, begint nu al onder de dakpannen uit te zakken. Tot vreugde van merels en andere profiteurs.

Het konijn heeft gewonnen. Ze graaft sneller een gang dan wij die dicht kunnen gooien. Mijn auto begon al weg te zakken!
We zien de laatste dagen steeds deze bont zandoogjes dartelen, vaak met zijn drieën. Vrouw met twee mannen? Ze rusten graag in de rode es, die nu bloeit. Deze even op de bank. Gezellig met vlieg.
      
Vertelde ik al over het muskuskruid? Dit is een makkelijk over het hoofd te zien plantje. Volgens de flora is het nogal zeldzaam, behalve in Limburg, Twente en Achterhoek. Houdt van kalk en beekoevers. Zo'n kleine 20 jaar geleden besloten we om aan het 'randenbeheer' mee te gaan doen, ook werd vanaf toen de wei niet meer bemest. Langzamerhand kwamen de oude plantensoorten weer terug. Het ging zo langzaam omdat we ze niet wilden inzaaien, de wei moest vanzelf weer gezond worden.
Hij is nu al zo gezond dat het muskuskruid langs de beekkant weer terug is. 

13 april. Er is zoveel te zien aan groei en bloei buiten, dat ik liever daar ben dan binnen achter de computer. Mijn laptop kan mee naar buiten natuurlijk, maar er mee omgaan zoals op de reclamefoto, is me nog niet gelukt. Een bevallige schone ligt op haar buik in de bloemenwei, lacht naar het scherm waar duidelijk al iets heel moois opstaat. Hoe komt dat op het scherm terwijl ze op haar buik ligt? Er moet een trucje zijn, ze heeft een derde en vierde handje ergens, want haar eerste en tweede ondersteunen het bevallige hoofdje. Waar zijn de mieren, die bij mij zelfs in huis in de computer kruipen? En stuifmeel, is dat niet slecht voor het apparaat? In de garantiebepalingen staat, dat die niet gelden bij gebruik in de open lucht. En wel zelf zo'n mooie foto er bij leveren. Bovendien is er op mijn scherm in de volle zon nauwelijks iets te zien. Misleiding!
Over naar de stand van zaken. De blauwe regen zit dik in knop, net als de clematis die er doorheen groeit. Wie bloeit het eerst? De blauwe regen heeft knoppen die eruit zien als voorwereldlijke reuzentorren, de clematisknoppen zien eruit als devote elfjes (?)
  

12 april. Een rijtje foto's van een konijn. Op de plek waar de caravan moet staan wil een konijn een hol maken voor de jongen. Wij willen dat ze ergens anders een nest maakt, er is ruimte genoeg hier. Er zitten stenen en stukken dakpan in de grond ter versteviging van de plek.  Dat is voor haar juist een voordeel zo'n stevig dak.
Gisteren ging ik in de auto er vlak naast zitten om te kijken of ik een foto zou kunnen maken. Raampje open en wachten maar. In de achteruitkijkspiegel kon ik zien of ze eraan kwam. Na een kwartier was het raak!
           

11 april. Op 25 november 2005 brak de top uit een jonge eik. Jachman zaagde de kleine takken er af en zette de rest op 3 takpoten rechtop in de wei bij de beek. Het leek net een kies met wortels. Ik wilde er iets mee doen, gewoon een uniek kunstwerk maken bijvoorbeeld, maar als zo vaak: er kwam steeds iets tussen.
De afgelopen week zat een bonte specht steeds verwoed tegen de bast te hakken en er gaten in te maken. De bast liet los toen Jachman er tegen tikte en eronder zag hij een hele kolonie pissebedden. Er  waren nog andere dieren die kunstzinniger bezig zijn geweest dan ik: boktorren. Mooie gangen maakten ze onder de schors en diepe gaten en gangen voor het broed.
              

10 april. 51 van de 56 paasvuren zijn met goedkeuring van de brandweer zondagavond aangestoken. We zijn niet wezen kijken, maar zagen wel de vuurgloed tegen de hemel afsteken. In mijn herinnering was het vroeger intiemer. We gingen met een stel van de middelbare school ergens kijken in Kotten of Brinkheurne waar bij een boerderij een vuur aangestoken werd. We zaten op de grond, steeds iets naar achteren schuivend vanwege de gloed, en zongen samen. Als de grond nat was had de boer wel voor wat geïmproviseerde zitplaatsen gezorgd, boomstammen, houtblokken, en anders stonden we.
Nu is het een toeristisch spektakel, met volle parkeerterreinen, rijen langzaamrijdende kijkersauto's, geïrriteerde toeterende erachter hangende mensen die op willen schieten want het volgende vuur is veel groter, er is te veel licht rondom, soms staat er zelfs een brandweerauto bij, voor alle zekerheid. Nee, ik hoef niet meer zonodig.

9 april. Deze dag, negen april, mag ik nooit vergeten van Cilia Rozijn en dat doe ik dan ook al bijna 60 jaar niet.  Ze schreef het in mijn poesie-album en het eerste waar ik vanmorgen aan dacht was aan dat in 4 stukken geknipte zinnetje schuin in de hoeken van de bladzij.

Vanmorgen zat de haas op vrijersvoeten dicht bij de keukendeur en schrok geweldig toen ik die opendeed. Hij sprong naar de weg, toen onder de brugleuning door de beek over en verdween in het bos. Angsthaas!

Er hokken al een paar dagen vier woerden bij elkaar op de beek, echt een soort mannenclubje. Er komen er steeds meer bij. De vrouwen zitten onder de hulst op eieren.
Eindelijk lukte het om de witte kwikstaart te fotograferen tegen een donkere achtergrond. Hij zit op ZIJN dak, dat nu helemaal van hem is. Er zijn echter kapers op de kust: een paartje spreeuwen en dat moet je niet hebben, waakzaamheid is geboden! Je moet er wel voor op het uiterste puntje zitten.


Zondag 8 april. Pasen. Een dichte mist zakt als een wolk uit de lucht en rolt door het bos naar het omgeploegde maïsland. Het is opmerkelijk stil, weinig watervogelgeluiden bij het Hilgelo. Er wordt gebroed en dan moet je niet te veel de aandacht trekken. Ook op de stampvolle campings is alles in diepe rust. De hoopvolle zitjes onder de caravanluifels staan er wat misplaatst bij. Veel Ruhrgebiet nummerborden.
Ik zwaai en roep in de mist uitbundig al van verre 'goeiemorgen!' naar onze buren die ook al vroeg aan de wandel zijn, maar zonder te reageren lopen ze Duits pratend langs ons heen. Geen knikje zelfs. Foutje. Waarom horen we geen kerkklokken luiden? Dat hoort toch bij paasochtenden?  

                                                 
Later breekt de zon door en struin ik rond op zoek naar bloeiends. Zoals dit viooltje dat tussen de stenen door omhoog komt. Bijna nog sterker vind ik deze kastanjeknop die al helemaal compleet met blad en kaars uit een afgebroken takje groeit.

7 april. Het is gelukt! Er is een winterkoningin die de riante 5meter woning wel wat lijkt. Ze helpt mee met het afplukken van dunne zachte grassprietjes. Ze nemen maar éen kamer in gebruik voorlopig. Hij zingt! Dat ontbrak er eerst aan en daarom duurde het vergeefse bouwen natuurlijk zo lang.
Het weer. Wat krijgen we de komende dagen? Vraagtekens volgens het KNMI in de Gelderlander:

6 maart. Oei, april natuurlijk! Ik heb gisteren nog al opgeschept over die brem, maar bij nader inzien is het nog niet zo'n geweldige vertoning. Het is nog een heel jong en lief klein struikje, dat zegt: kijk mij eens, ik ben al een grote echte bremstruik! Bij deze dan.
                                                  
Het was weer zo'n zonnig mistige morgen, met zonnebanen die er volgens sommigen zo lekker kitschig uitzien, maar die ik wel heel mooi vind!

5 april. De brem bloeit! Al een paar dagen zat er een enkel bloempje aan, maar nu bloeit hij helemaal. Er was vanmorgen geen zon en ik wil hem persé met zon fotograferen, dus morgen probeer ik het opnieuw. Het is de gewone diepgele wilde soort, niet de ziekelijkbleke tuinsoort. 
Op zondag 18 maart schreef ik over de winterkoning die druk bezig was aan een rijtjesnest. Hij is nog bezig. Er ligt nog zoveel blad onder de beuk dat allemaal nog onder de pannen moet! Hij is nu al 4,5m verder. Geen winterkoningin wil erin.

4 april. Een heldere ochtend en daarom een opvallend heldere maan boven het Bönnink. Hij lijkt nog bijna vol om half zeven. Het begint aan de grond te vriezen.
                                                  
Als ik naar huis terugloop, zie ik het afval van onze welvaart in de berm voor het huis liggen. Een halfvolle fles cola en een paar prachtige boterhammen met ham. Zo uit het autoraampje gekieperd.

3 april. Mijn woordkeus leidt tot vreemde suggesties. Een lezeres met een dirty mind, dat moet wel, veronderstelde na mijn vraag van gisteren, of het misschien Jachman was, die boven de beek, die ploemp? Ik heb het nagevraagd. Nee! Dit voorval bewijst wel dat ik mijn woorden niet meer zo vrijelijk kan kiezen. Jammer, mevrouw M.
Wat gaan we vandaag doen? De kleine voortuin zomerklaar maken. Er ligt nog een massa dor blad dat nu wel weg mag. Ik wacht altijd met opruimen, totdat ik kan zien wat er waar weer opkomt. Dat spul wandelt wel eens naar een onverwachte en ongewenste plek maar ook zijn er wel eens onverwachte juweeltjes, door vogels overgebracht.
De brandnetels komen nu massaal op, met als goede(!) tweede dit jaar het zevenblad. Ze wisselen wel eens om. Je kunt ze allebei eten, 't is heerlijk en gezond propageren mijn oude Goede Aarde boekjes, maar het lokt me niet erg. Als kind schijn ik gezegd te hebben: ik lust het wel maar ik hou er niet van. 

2 april. Steeds vind ik het jammer dat ik niet alles weet! Welke beekbewoners zijn in het schemerlicht van half zeven onzichtbaar bezig met vechten of elkaar het hof maken, maar met veel gedoe van opspattend water en geploemp of er iets zwaars in het water valt? Het lijkt op een kikkervrijpartij maar die doen dat in stilstaand water en niet in een beek, al stroomt die langzaam wegens de lage waterstand. Ik heb op een meter afstand gestaan en kon absoluut geen dieren ontdekken. Geen vissen, geen kikkers, geen ratten, geen vogels. Stom gedoe! Zulke dingen vind ik nou nooit in een boek. Weet iemand die dit leest het misschien? 

Zondag 1 april. Je zou verwachten dat het op zondagmorgen als het nog maar net begint te schemeren heel stil is buiten, nou vergeet het maar. Rustig is het wel, er zijn bijna geen auto's en helemaal geen motoren, hogedrukspuiten, injecteerders en meer van die lawaaischoppers te horen. Maar stil, nee, daarvoor maken de vogels te veel herrie. Dit is hun uur.
Je denk toch niet dat ze Gods lof zingen, vroeg een biologieleraar eens retorisch, vergeet het maar, ze schelden elkaar verrot. Dit is allemaal van mij, wegwezen jij!! Ik ben de beste man, ik heb de grootste bek, mij moet je nemen!!!
Als je goed luistert, hoor je dat erin. Vanmorgen waren vooral de uilen op dreef, de bosuilen in het bos natuurlijk en de steenuilen in de dennen achter de wei. Twee fazanten waren ook al bezig hun territoriumgrens scheldend af te palen.
De kwikstaarten vinden ons oude dak een prachtplek om te wonen en hun hoge piepzang is alleen voor elkaar bedoeld, het dak is gewoon hun eigendom, dat is toch algemeen bekend?

 
Vanmiddag zagen we aan de rand van Schalkhaar dit volop bloeiende koolzaadveld. Bij ons rond Winterswijk zie je dat nog maar weinig, dus ik moest even een foto maken.
Het deed me denken aan vroeger toen ik een jaar of vijf was. Op een bouwlandje dicht bij ons huis aan de rand van het dorp bloeiden prachtige gele bloemen. Ik wilde mijn moeder verrassen en plukte een enorm boeket, dat ik met beide armen tegen mijn buik aan moest drukken en waar ik nauwelijks overheen kon kijken. Ze was er niet blij mee. Gaf uitleg over koolzaad en olie en dat de boer nu minder kon oogsten. Terugbrengen naar waar het vandaan kwam, zou niet helpen, het boeket aan de boer aanbieden nog minder, ze zette de bloemen in vazen in de kamers. Een feestelijk gezicht, waar ik niet vrolijk van werd.