31 maart. Deze dag is nog altijd onze Bevrijdingsdag. Er hoort zon bij en die is er natuurlijk ook volop.
Op het nieuws gisteren een bericht over teruggave van door de duitsers in de tweede wereldoorlog geroofde eigendommen aan de Joodse nabestaanden. Voor de duidelijkheid werd er bijgezegd  '.... die plaatsvond tussen 1940 en 1945.'  Ik voel me dan 100. Ik denk aan die prachtige voorjaarsdag en -nacht waarop zo fel gevochten is in het Woold, 30/31 maart 1945.
Voor gisteren waren er hevige buien voorspeld, maar dit waren de enige druppels.

 

30 maart. Een heel kleine, sprookjesachtige wereld. Of niet.

   

29 maart. 's Morgensvroeg is de wereld voor de vroege vogels en voor de werkers. Oom Bertus zei het al: d'r zin altijd mense eerder op dan gij en ge ziet 's morgens vroeg alleen maar èreme mense'. Kan wel zijn, dan maar een arm mens, maar het is een overweldigend en rijk gevoel om bijna helemaal alleen de wereld te zien opengaan.

Er dreven kleine wolken langs de zon zodat het leek of de stralen ronddraaiden, een enorm wiel van zonnestralen. Jacobsladder.

28 maart. Ik begin met een foto. Hij zat al van 14 maart af in mijn mapje 'misschien eens'. De boom staat pal op de rand van de beek, die op de achtergrond te zien is. Leuk ontwerp voor een schilderij. Ik mag eerst!
 
Toch nog weer een klein henniebericht. Ze loopt nu op 1½ poot en een vleugel heel langzaam en voorzichtig door het hok en probeerde gisteravond op stok te vliegen, wat tot halverwege lukte. Vanavond gaat ze het nog eens proberen. Je ziet, ik leef me helemaal in! De honden worden nu vast gehouden na een goed gesprek met de buren.

27 maart. We hebben nóg een zolang-plek, één met pachysandra. We hadden die aangepoot op een stukje kale grond tussen de keuken en de beek. Het was in de tijd dat we nog een poepdoos hadden boven de gierkelder. Ja, ja, opoe vertelt. Wat die ermee te maken heeft? Nou, na een paar jaar kregen we genoeg van het leeg laten pompen van de kelder en het eeuwig zelf weghalen van verstoppingsprut. We lieten een septictank aanrukken.
Waar moest die komen? Ons huis staat een paar meter van de beek en aan die kant moest het wel, want aan de andere kant van het huis is de grond hoger. De 'Baas' van het Waterschap vond het maar niks om het bijna schone restwater te lozen op de beek. Wij ook niet, maar zeg dan maar hoe het anders moet, want water loopt nu eenmaal naar het laagste punt. Dat kon hij ook niet zo gauw veranderen en daar bleef het bij.
 Op de plek waar de tank zou komen, hadden we een paar jaar daarvoor pachysandra geplant. Die deed het slecht, veel te droge grond, wisten wij veel. Opgraven dus en 'zolang' maar in de border achter de appelboom neerzetten. Daar bloeit hij nu al dertig jaar, voelt zich er beter thuis dan bij de beek, maar eigenlijk is de zandgrond niet geschikt voor hem. Toch mag hij op de foto - wegens betoonde volharding.

26 maart. Onder de beuk staat een raar rijtje narcissen. Toen we hier 36 jaar geleden  kwamen wonen stonden ze in het 'hofje' opzij van het huis met nog andere bolgewassen. Toen die ook uitgebloeid waren, kwamen de vorige Jachman en z'n vrouw 'even' de bollen ophalen, was wel goed zeker? Ja, prima ga je gang. Later hoorden we dat dat helemaal not done is, de tuin hoort bij de koop, behalve als je daarover afspraken maakt. Een grote pol narcissen bloeide toen nog en die namen ze niet mee.
Toen die uitgebloeid was, zetten we die 'zolang' even in een rijtje onder de beuk om af te sterven. We vergaten ze en het volgend voorjaar bloeide dat rijtje daar uitbundig. Nu bloeien ze nog elk jaar, wel minder dan in het begin, maar dankzij Jachmans korrelmest kunnen we nog steeds van ze genieten.

Zondag 25 maart. We lopen een rondje door het anemonenbosje bij Staemerd. We zien veel minder anemonen dan vorig jaar, een gevolg misschien/waarschijnlijk van de droge hete zomer. Lopen is er bijna onmogelijk door alle op 18 januari omgewaaide bomen die kriskras door elkaar liggen. Op sommige plekken is al wat opgeruimd en is het pad tenminste weer vrij, maar meer naar achteren bij de beek is het nog een ravage. Hoewel de zon uitbundig schijnt, worden we niet vrolijk van wat we zien. De wilg bij het bankje was minder dan de helft van vorig jaar. Ook hier lagen de takken nog op de grond. De prachtige top was euit gestormd. Zie vorig jaar en nu.
  

We weten dat het binnen een paar jaar weer een schitterend bos zal zijn, omdat het bij de beekverlegging van 6 jaar geleden hier door het Jachmansbos ook zo'n kaalslag was. Heel snel sloegen weer jonge bomen en struiken op en nu is het mooier dan voor die tijd. Zo'n verjonging doet een bos goed.

24 maart. Bij Arie Jansen een arm vol bloemen gekocht voor nog geen tientje. Lijkt veel voor weinig geld, maar ik ben nog één van die mensen die de prijs omrekenen in onze goeie ouwe gulden en dan is nog geen tientje een kleine 25 gulden, geen kattenpis. Ik zou er 6 jaar geleden niet over gepeinsd hebben om 2 bossen tulpen, 2 bossen narcissen en 2 kassakoopjes blauwe druifjes voor dat bedrag te kopen! In 6 jaar is de productieprijs van bloemen niet verdubbeld. Ergens zijn wij kopers de dommen en de producenten en de tussenhandel maken daar gebruik van. Ik hoor Zalm nog zalven: 'De mensen dénken dat het leven duurder is geworden, maar de cijfers wijzen uit dat dat niet zo ís!' Komt een verhaal over goedkopere pc's, tv's, gps en andere technische handel, maar de bloemen op de markt heb ik hem niet horen noemen.  
Een half jaar na invoering van de euro koop ik bij Welkoop, de oude Boerenbond, een bezem. Op het prijsplakkertje staat f8.75. Kennelijk vergeten óm te prijzen. Komt in de overgangstijd vaker voor. Ik ga informeren wat hij nu kost. O, dat is heel simpel, de verkoopster trekt het etiketje eraf en beweert glashard: Dat moet €8.75 zijn. Nee laat maar, de oude bezem doet het nog wel een poosje.

23 maart. IJskoude oostenwind. Na de ochtendwandeling zijn we op pad geweest voor een nieuwe partytent, want die van tante Marie is gesneuveld in de storm van 18 januari. Wie laat nou hartje winter een partytent staan! Lijkt toch nergens naar! Zielig en treurig, hoor! Ja, je hebt helemaal gelijk, maar het is zo verdomd handig om ook bij slecht weer, dicht bij de keukendeur een overdekte plek met goed licht te hebben voor klungelwerkjes, zoals planten verpotten, bloemen in vazen zetten, de stofzuigerzak leegschudden op een krant want er schoot iets rinkelends in bij het stofzuigen, een muizeval opnieuw bespekken, vis schoonmaken, al die werkjes die rommel geven in huis of stinken, maar waar je buiten niet of nauwelijks iets van merkt. Het schuurtje bij de keuken, - wij noemen het de potstal, maar Appie de vorige bewoner zegt, dat het nooit een potstal is geweest-, staat te vol met fietsen, vuilcontainers en dozen lege flessen om handig te zijn. Ja, we zijn geslaagd, kochten een tent van 3x4 meter. Zo gauw het een windstille dag is zetten we hem op, winter of niet.   

22 maart. Miezerregen. Toch fijn drie kwartier gelopen. Een pluk uitgerukte veren ligt doorweekt naast het fietspad, ach.....
De meidoornhaag langs de Ronde Weide is al behoorlijk groen. Het is daar een bijzonder plekje. Honderd jaar geleden stond er een boerderij, het Voornink, met een klein weitje erachter, waarin wat vruchtbomen.  Het stukje grond lag pal naast de beek, wat handig was voor de was en de riolering. Rond het terrein loopt een smalle gracht, de aarde ervan is gebruikt om het bouwterrein op te hogen. Binnen langs de gracht werd een meidoornhaag aangeplant. Langs 2 kanten buitenom dit perceel liep en loopt nog een 'ronde' wei vanaf de beek met een grote boog tot aan de zandweg. Het zandpad maakt daar ook een heel grote bocht. Sinds 5 jaar loopt er een aftakking van de beek door de wei, met een brug voor de koeien.
Het Voornink brandde in het begin van de vorige eeuw af en werd een paar honderd meter verderop, dichtbij het dorp, weer opgebouwd. De notaris kocht het weitje met vruchtbomen, gracht en heg als buitentuin. Na diens dood werd alles niet meer onderhouden en verwilderde. Nu is het van Natuurmonumenten die het hele terrein weer mooi heeft opgeknapt. De oude heg is afgezet en ziet er prachtig uit. 

Vreemde wolkenlucht tegen de avond. Lijkt net geplooide stof.

21 maart. Lente. Hennie leeft nog, gaat zelfs soms een minuutje staan. Is waarschijnlijk niet verlamd. Door mijn woordkeus gisteren over hij en hem ontstond er enige verwarring, is het nu een haan die eieren legt of een hen die nogal mannelijk overkomt. Dat laatste. Niet kalm blijven als er echt van een paniektoestand sprake is. Niet denken, ik ben een hen, ik heb vleugels, ik kan de boom in, nee het gevecht met 2 honden aangaan. Dat is slim. Nou, ze zit nu droog onderdak, met water en maïs op reikwijdte, ze kan zitten pitten en naar het ziekenbezoek kijken, mezen, vinken, muizen, en ze kan kwaad een eindje opschuiven als iemand haar zacht toespreekt en iets lekkers brengt. Ze is 17 weken bij ons, heb het net nagekeken, maar ze is nog voor geen millimeter gesocialiseerd. Ik hou er nu over op, morgen weer een ander onderwerp.

20 maart. Het is gebeurd, Hennie is verscheurd, bijna tenminste, ze is half dood gebeten en kaal geplukt door de 2 herders van de buren. We hebben hem ontzet en binnen in een kistje met water en voer gezet, maar hoewel hij helder rondkijkt, is er iets verschrikkelijk mis. Ik denk dat zijn rug doorgebeten is en zijn poten verlamd zijn. Zondag liep één van die honden ook al te jagen en kon Jachman op het nippertje de kip redden, maar toen werd een wild konijntje doodgebeten. Het is moeilijk om over zoiets te praten met je buren als het zulke aardige mensen zijn. Zij hebben kippen voor de broodwinning en fokken ook honden, ze hebben een officiële kennel.

19 maart. Koude wind maar gelukkig ook zon! We bekijken de schade aan de schoppe die door een stormvlaag gisteren nog weer een paar pannen verloren heeft. De schuur is precies 100 jaar geleden op een heel goedkope manier gebouwd met dunne slieten, een wolfsdak met diagonaal doorgeknipte eindpannen en een fundament dat eigenlijk niet zo mag heten. Het enig goede is de eikenhouten voorgevel met gevelteken. Hoort dit verhaal bij natuurlog?
Nah, túúrlijk, de harde wind is ook natuur.
Net als de stermagnolia, die het jarenlang niet verder bracht dan 2 dunne takjes die door een boerenribes heen probeerden te groeien om ook nog wat licht te krijgen. Waarom we die ribes niet eerder opruimden weet ik niet, ik mag ribessen absoluut niet. Maar sinds 2 jaar is hij weg, nou ja niet helemaal weg, hij staat nu als eerste van alle struiken achteraf ergens in de border te bloeien, blij dat ie bij dat mens uit de buurt is en nu heeft die scharminkelmagnolia in 2 jaar al een echte struikvorm gekregen én hij bloeit. Goed zo meisje!
Wat een mooie taal hebben we toch, magnolia is bij voorkeur vrouwelijk, maar mannelijk mag ook.

Zondag 18 maart. Regen en wind. Echt maarts weer. Tijdens de zware regenval blijft de winterkoning onverstoorbaar doorgaan met het verzamelen van blaadjes voor een nest onder de dakpannen. Daar is hij al 2 dagen mee bezig geweest, dus het zal wel een rijtjesnest worden. Eerst plukte hij alle lelijke blaadjes uit de kamperfoelie, zodat die er nu weer op zijn zondags bijstaat en nu is hij aan de beukenhaag die alleen maar lelijk blad heeft begonnen. Hij kan nog even vooruit. We hadden eens een merel die ook een week aan één stuk door bezig was om nestmateriaal onder de pannen te stoppen; beetje erg gestoord. Op het laatst vielen er sneller weer plukken gras en bladeren naar beneden dan hij het kon opvliegen.

    
Over merels gesproken: Jachman zag net een merel achter elkaar zo'n veertig, ja 40! besjes van de klimop opeten. Nu overdrijft hij wel eens, Jachman bedoel ik, maar nu heeft ie me voorgedaan hoe het ging: rang rang rang rang kop scheef rang rang enzovoort. En ik geloof hem.

17 maart. Voor dag en dauw waren de kikkers al hevig in de weer, het vijveroppervlak was behoorlijk in beweging en het water spatte op bij al die activiteit. Er was wel minder kikkerdril dan gisteren leek het. Vissen hebben we niet en welke andere dieren lusten graag ongeboren kikkertjes? Kikkers? Eenden?
Ik las dat er drilpiraterij voorkomt bij de bruine kikker. Als er een mannetje is dat geen vrouwtje heeft, probeert hij het dril van een ander kikkerpaar te bevruchten. Hij kruipt dan over de plak dril heen die hij een beetje uit elkaar getrokken heeft, omarmt het of het een vrouwtje is en loost zijn sperma. Op deze manier raken meer eitjes bevrucht. Van 75 % bij alleen de 'wettige' bevruchter tot 90 % als de piraat meehelpt.
Jachman zag tegelijk 6 kikkers.

16 maart. Het is weer even wennen aan een grijze lucht. De afgelopen dagen waren echt een feest. De bosanemonen beginnen ook te bloeien. Vanmorgen zaten de bloempjes van het ene kleine polletje dat bloeit nog dicht en als er geen zon komt vandaag zullen ze ook wel dicht blijven.
De bruine kikkers in de vijver hebben al 3 bollen kikkerdril geproduceerd onder het toeziend oog van het eendenpaar dat het vlondertje ontdekt heeft als warmer aan je poten dan het blote gras. Ik heb wel 20 foto's van de parende kikkers gemaakt, maar ze steken niet genoeg af tegen het donkere water, dus je ziet alleen maar een paar glinsteringen. Het zijn vijf beestjes en volgens mij zijn 3 ervan mannetjes.