15 maart. Het is weer net zo'n heldere morgen als de afgelopen dagen. De zon is nog niet op, maar de hemel kleurt snel lichter als boven de stallen van de buren een grote mistwolk ontstaat. Het vriest nog en de relatief warme stallen zullen de condens wel veroorzaken.
Boven het Hilgelo hangt ook de mist in laagjes. We lopen een rondje om het meer in precies een uur. Het gaat niet zo snel, want ik wil telkens foto's maken. Deze bijvoorbeeld.
   

14 maart. Het vriest als ik buiten kom om 6 uur, maar het is net als de afgelopen dagen zulk schitterend weer! De hemel kleurt zacht oranje en boven de witte wei zweeft een sliert mist. Als de vogels niet zo te keer zouden gaan, zou je kunnen denken in een romantisch schilderij rond te lopen.
Helemaal achter de dennen, daar waar je weer dicht bij de zandweg bent, blijf ik even naar de paarden van de buren kijken. Over de weg komt de man met herdershond aanlopen, die we nu sinds een paar maand geregeld tegenkomen als we 's morgens wandelen. We zeggen elkaar dan goedendag, de hond kent ons al. Ik groet hem nu dus ook, maar het is grappig, hij herkent me niet, kijkt stomverbaasd naar dat vrouwmens op klompen daar al voor zonsopkomst bij het paardenweitje. Zegt dan toch ook maar goeiemorgen. Kijkt nog een keer om. Heeft kennelijk geen idee dat we hier wonen.

13 maart. Dit is een bijzondere datum voor ons, want op 13 maart 1971 kwamen we hier wonen. Het werd in 1978 ook onze postcode, 7103, vandaar dat we de datum zo goed onthouden natuurlijk.....
Deze stronk van een knotwilg vind ik nogal fotogeniek. Mooie aftakeling.

Er wordt deze dagen enorm veel geschreven over het warme voorjaar en de opwarming van de aarde. Ik kan me nog goed de maand maart van 1945 herinneren, omdat ik toen hele dagen buiten speelde op de boerderij van Te Pas en het heerlijk zomers weer was. We werden bevrijd in de nacht van 30 op 31 maart en natuurlijk bleef het vanaf toen altijd warm en mooi! (zie Bergbeek 2)
Vanmorgen zag ik de eerste bosanemonen, nog maar een miniplukje weliswaar, maar het begin is er. De grote gele kwikstaart die we telkens zagen heeft een partner gevonden. Luid piepend en kwetterend vliegen ze bij de beek en om het huis. Gisteren zat er zelfs één pissebedden te zoeken onder de houten drempel van de buitendeur.
In het Bonnink dook een groot beest van de oever het water in, groter dan een waterrat, een bisamrat? Hij dook onmiddellijk onder water en we zagen hem niet meer boven komen.

12 maart. Al heel vroeg buiten. Het begint net iets te vriezen aan de grond. Bij 't Hilgelo maak ik van de bloeiende sleedoorn een paar foto's. Het is precies 5 jaar geleden dat ik een gedichtje maakte op de kanten rokjes bij het meer. (Bergmeer2). De mode is in die tijd behoorlijk veranderd!
In het ruiterpad staan nog diepe plassen als herinnering aan de al bijna vergeten regens van afgelopen week.
 

Zondag 11 maart. Een prachtige zonnige dag. Om half acht vlogen er weer kraanvogels over. Veel foto's gemaakt van 't Hilgelo, crocussen, narcissen en nog meer...
     

10 maart. Na drie dagen afwezigheid weer present. Vanmorgen was de wei wit bevroren. De foto laat het zien vanachter de franje van de treurwilg.

Goed half zeven kakelde Hennie alle rovers wakker vanonder de dennen, het was kennelijk een zware bevalling. En alles voor niks, geen haan in de buurt. 
De kwikstaarten zijn er weer, ze verkennen het dak. Zit dezelfde pan nog los van vorig jaar? Ja, en nog een andere, nog dichter bij de nok, lekker makkelijk, zo uit je nest even paraderen en kijken wie er nog meer in de buurt wonen. Zijn die gele er nog niet? Jammer dat ze liever daar beneden bij het water wonen, het zijn eigenlijk best geschikte lui. Nu moet je maar afwachten wat je naast je krijgt.

6 maart. De narcissen staan in bloei. Buiten de heg in de berm staan de mininarcisjes in een beschut hoekje, de grote pol bij het begin van de zandweg is vernield toen een paar weken geleden een handwijzer vervangen moest worden op het moment dat de puntjes van de bladeren net boven de grond uit kwamen. Zware werkschoenen onder potige kerels was te veel voor ze.
Jachman maakte in het gaas van het oude fazantenhok een keurig poortje voor Hennie, zodat ze droog op stok kan zitten 's nachts. Ze is doodsbang voor die opening. Ook al strooien we voer er voor en erachter, ze gaat nog liever van de honger dood dan binnen een halve meter van die opening te komen. Het is te donker binnen, dat zal het zijn. We zetten de deur aan de andere kant open. Het helpt een beetje, ze pikt tot aan de opening maar niet erachter.
Ze heeft wel ontdekt, eindelijk!, dat wij voer brengen in plaats van het te roven. Dat werd tijd ook.  

5 maart. Ook hier bloeien nu het speenkruid en de paarse dovenetel. Het zijn zulke nietige plantjes allebei dat je er gemakkelijk overheen kijkt.
               

4 maart. Het was spannend gisteravond, zou de maansverduistering te zien zijn of zouden de wolken het winnen? Om 8 uur maan, om 9 uur wolken, om 10 uur maan, om 11 uur halve wolken en om half 12 was het onbewolkt! Fonkelende sterren, de maan al half in de aardschaduw, perfekte omstandigheden. We hoeven niet tot 2029 te wachten!
Om zonder statief met een kleine camera een foto te maken is bijna onmogelijk, maar hier is een stukje maan toch te zien:

We hoorden ook kraanvogels overkomen en hoopten dat ze voor de maan langs zouden vliegen zoals op Japanse prenten, maar dat zou te mooi zijn. Je moet niet alles willen hebben.

3 maart. Ook bij ons bloeit het groothoefblad. Na al het spitwerk voor de rioolontstopping dacht ik dat er niet veel ven terecht zou komen dit jaar. Naar aanleiding van een bericht in de Gelderlander, toch maar eens goed gekeken. Het is niet veel, maar het bloeit. Het blad komt veel later, net rabarberblad. Het regende toen ik de foto maakte en ik stond bovenaan de steile oever te glibberen, maar op de grote foto zijn echt een paar paarse dingetjes te zien. Dat zijn ze.

2 maart. De winterjasmijn is zo'n vertrouwd beeld, dat ik er nog nooit een foto van heb gemaakt. Dat gaat nú gebeuren, de zon schijnt zo ongelooflijk fel uit een diepblauwe hemel! Verdorie, dat was ook maar voor even, er komen al weer donkere wolken opzetten.
De jasminum nudiflorum is nu 35 jaar oud. Hij is een paar jaar geleden stevig ingekort en bloeit nu weer als een jonge blom. Hij een jonge blom? Vooruit, dat kan bij JN-ers. Terwijl ik de foto maakte, kwamen er 2 kraanvogels overvliegen, mooi schuin achter elkaar van zzw naar nno.

1 maart. Gisteren trokken er enorme buien over ons hoofd, tussendoor scheen de zon. Foto: deze naar Duitsland wegtrekkende zware onweersbui leverde een mooi plaatje op.