28 februari. 't Is gelukt na ruim 48 uur, het gat in de waterleiding is gedicht. Vier busjes met 2 man plus nog  een kleine graafmachine klaarden het karwei in vier uur. Een linde moet behoorlijk beschadigd zijn want de wortels kwamen mee uit de grond.

Wat ik hoorde en zag de afgelopen dagen? Onder andere: kraanvogels die naar het noorden vliegend tussen kwart voor 8 en half 9 hier overkomen, hoger dan op de heenweg, de rustplaats dus verder weg, wind uit de zuidhoek.
Een paar dagen achter elkaar groepen trekkende kieviten 20 à 25 exemplaren.
Zeven reigers in het weitje bij Oud Beusink, de kolonie in het bosje is weer vol in bedrijf. Veel geschreeuw.
De eend die steeds het dak opwilde, heeft nu onder de hulststruik aan de overkant van de beek op het schiereiland een nest gemaakt, denk ik. De bruine eekhoorn ( er is ook een bijna zwarte) heeft weer bast van de olm afgetrokken, er zijn nu 2 spierwitte takken.
De zanglijster begint al om half 7 's morgens te fluiten, al weken lang. Gisteren hoorde ik zo'n mooie merelzang, daar kan de lijster echt niet tegenop. Die zingt wel hard, maar niet mooi, meer als 'unzen Ben'. Dat zei buurvrouw Smit tenminste tegen z'n moeder: 'Jullie Ben zingt wel hard, maar niet mooi!'

26 februari. Zaterdagmiddag toen we weer thuiskwamen van een rondje weg met ouderwets pannekoek eten, zagen we voor de zoveelste keer een behoorlijk lek in de berm aan de overkant. Die waterleidingbuis moet wel zo slecht gelegd zijn! Een paar keer per jaar is er een breuk in het stuk dat wij kunnen zien. Nu is het maandagmorgen half tien. Al bijna 2 volle dagen stroomt er met een behoorlijke snelheid drinkwater weg via de snel gegraven goot naar een greppel, en dat in onze zo milieubewuste gemeente.

 

Zondag 25 februari. De worstepinnekes beginnen te bloeien bij het Hilgelo. De meeste mensen noemen deze boom sleedoorn maar de echte specialisten Prunus spinosa. Geen foto gemaakt, want het regende. In de oude Herwig van 1937 gekeken naar bloeitijd: april-mei. Dan is het nu wel uitzonderlijk vroeg. Ik maakte al eens een versje over ze. Het staat op de pagina Bergmeer 2.
Op het meer was het een enorme drukte van honderden meeuwen. Veel gekrijs en geruzie. Dat deed me denken aan ons eerste huwelijksjaar. Nee, niet wat je denkt! We woonden toen in een zomerhuisje in de Holterhoek tegen de Duitse grens aan. Op een dag in maart hoorden we een vreemd geluid, dat de hele dag en nacht aanhield. Ook de volgende dag nog. Nooit gehoord, we konden het ook niet thuisbrengen. Toen we op onderzoek uitgingen bleek het uit Duitsland te komen. Hoewel we zo de grens over zouden kunnen stappen, er was alleen een greppeltje, kwam dat niet in ons hoofd op. Het was 1955 en de strook waar wij woonden was verboden gebied. Omdat we er woonden hadden wij een speciale pas, maar vreemden mochten daar alleen overdag komen. We gingen dus met een grote omweg keurig via de officiële grensovergang op zoek naar het geluid. Het bleken duizenden meeuwen te zijn die aan het nestelen waren in het Zwillbrocker Venn. Ze maakten daarbij een oorverdovend lawaai. Net zo'n lawaai hoorden we vanmorgen, maar dan van veel minder vogels.

23 februari. Heel even was er een oranjerode zonsopkomst. Morgenrood, water in de sloot, maar het is een heerlijke droge dag, 14ºC.

Vanmorgen zag Jachman Hennie kip zonder aanloop hoog naar een beukentak vliegen die over de beek heengroeit. Het wordt echt een wilde kip. Ze ziet ons nog steeds als haar grootste vijanden: elke keer als ze van het voer vreet dat we elke morgen strooien, houdt ze nauwlettend de deur in de gaten waardoor die mensen komen die haar voer willen stelen, de boeven.

22 februari. Het was puur genieten op de Hoge Veluwe vandaag. Bij Kröller Müller baadde het park met de beelden in de lentezon.

De witte fietsen werden al druk gebruikt. Onderweg zag ik een grote vlucht kieviten boven het Ruurlose Broek. Thuis zag Jachman een V van 60 kraanvogels. In januari vlogen ze naar het zuiden en in februari komen ze al weer terug. Dat loont ook de moeite niet!

20 februari. Nee hè, toch niet weer al die drama's net als in de afgelopen 3 jaar. Wilde eend klautert uit de beek en begint keurend om de schoppe te lopen, dan een eindje de border in onder de struiken door, weer terug naar de schoppe en dan... ja hoor, ze weet het weer: daar boven achter de schoorsteen die op 2/3 hoogte uit het dak steekt, moet ze altijd een nest bouwen. De woerd sukkelt gelaten achter haar aan, ze doet maar, hij vindt alles best. We weten al wat er komt, nest maken, in een week 3 eieren erin leggen, eekhoorn ontdekt de eieren en maakt ze soldaat. Wat heet ontdekken, hij heeft de hele ontwikkeling van dichtbij met belangstelling gevolgd. Eend maakt nieuw nest in de hydrangea bovenop het lage dakje 5 meter verderop, legt 3 eieren, duurt 6 dagen, eksters ontdekken nest met eieren en eten ze leeg. Eend maakt nieuw nest in de dakgoot tussen huis en schuurtje. Weer het hele legverhaal, maar daar is totaal geen bescherming, de eieren zwemmen in het water als het regent, liggen uit te drogen als de zon schijnt, eekhoorn en ekster lusten ze niet meer, maar maken ze wel kapot. Uiteindelijk gaat eend een nest bouwen tussen de brandnetels op de berg, het is dan inmiddels laat in het voorjaar en de rovers hebben niet meer zo'n behoefte aan eieren.
Dit nest komt uit.
We zien wel wat het dit jaar wordt.

We hebben een paar jaar een eend gehad, haar grootmoeder meen ik, die het wel lukte om een nest achter de schoorsteen te bouwen. Toen het broed uitkwam, rolden alle pielekes tegelijk van het dak en renden luid piepend achter moe aan naar de beek. Het tweede jaar had ze weer een mooi nest, maar op een kwade dag met storm woei de bodem eruit en rolden de eieren naar beneden. Het derde jaar bevestigden we een aardappelschilmandje achter de schoorsteen, dan had ze al een stevige bodem. Ze ging eronder zitten in plaats van erin.  

19 februari. In ieder geval zien we vandaag de zon, al is het zoeken. Om 8 uur komt hij voor eentiende tussen de wolken door nét even boven de bomen uitpiepen.

Rosenmontag vandaag. Zou er buiten een roosje bloeien?  Nee, alleen een verdroogd knopje. Wel staan in de berm aan de overkant de sneeuwklokjes in bloei.

Zondag 18 februari. Dichte mist. Het lijkt meer laaghangende bewolking dan grondmist. We maken wel vroeg onze ochtendwandeling maar daarna komen we bijna niet buiten. Het enige 'natuurgebeuren' is het dopen van de grootbloemige begonia's, het voeren van kip Hennie, en zoeken in de tuin of de sperwer de botsing met de ruit overleefd heeft. Er is geen spoor te vinden van een zielige vogel met hoofdpijn, er ligt zelfs geen veertje. Zou zo'n vogel ook minder goed afstand kunnen schatten bij mist?