10 december. Als de zon even schijnt, krijgen we zin in de zitkuil te gaan zitten, ook al is het eigenlijk te koud. Hij is nu prachtig begroeid, aan de voorkant met rozen, op het ogenblik kaal natuurlijk, maar verder met klimop, net een groene kamer. Hier stond lang geleden een kippenhok, dat wij opwaardeerden (?) naar schuurtje en dat na afbraak daarvan een prima plek bleek voor een zitkuil. Die kwamen toen net in de mode. Na het nodige graafwerk boden de oorspronkelijke fundamentmuren een goede steun voor klimplanten. Jaren bleek de plek perfect, maar nu? De eik is zo groot geworden, dat net in voor-en najaar als de zitkuil het meest nodig is, zijn schaduw erover valt.

Zondag 9 december. Een eenzame aalscholver zat op een paaltje in het Hilgelo. Hij keek maar steeds in dezelfde richting. Ach, wat zielig, zijn vlot is bezet gebied. Een horde meeuwen en een vreemde aalscholver zijn er nu de baas.
Of is het anders? Was hij eerst de bezetter en zijn nu de rechtmatige bewoners teruggekeerd olv een overloper?
Of is het nog anders? Is het gebied helemaal niet bezet, maar zijn ze het met zijn allen aan het schoonmaken? Een aalscholver en dertig meeuwen?
Of is het nog anders?
    

8 december. De moderne tijd is ook in het Jachthuisbos gearriveerd. Sinds een paar dagen kun je hier wandelen en onderhand van een van internet gedownload verhaaltje genieten dat over de omgeving gaat en over hoe goed het Waterschap Rijn en IJssel het met het landschap voorheeft.  Staat op een mededelingenbord. Niet van dat 'goed voorhebben met', dat staat op hun website. Via een code die op weer een ander paaltje staat, kun je met je PC de boodschap downloaden, op je MP3-speler zetten en dan met een oortje fijn luisteren terwijl je wandelt. Het kan ook nog op twee andere manieren, lees maar.
        Niet te lezen? Nee, nauwelijks, ook als je vlak voor het bordje staat, is het zonder vergrootglas niet te lezen. Ach, ouwe mensen hebben er toch niks aan, die hebben toch geen kennis van moderne gemakken als SMS en internet.
Het overbrengen van de boodschap is in ieder geval wel vandalismeproof.
Het mededelingenkastje met glazen deurtje dat er eerst stond, was al snel vernield. Het glazen deurtje lag nog redelijk heel tussen de struiken, wat er verder nog was geweest, lag versplinterd op de grond. Ik nam het deurtje mee naar huis, belde de beheerder, maar die had er geen belangstelling voor, want nu na 5 jaar heb ik het nog. Leuk voor een glasschildering. 

7 december. Storm, regen, hoog water. Een uur gelopen, veel water gezien en in de schoenen gekregen. Je ziet niet onder de drijvende laag bladeren waar het overlopende beekwater al staat. In het Bonnink staat het onder tegen het bruggetje aan, het retentiebekken is weer een meertje, de vistrap is niet meer te zien, toch wel weer bijzonder. Een paar foto's om een indruk te geven.
                   

6 december. Eén van de cadeautjes van de sint was een nieuw uitgekomen 'wilde konijnenboek'. (KNNV) Een heerlijk snuffelboek. Het krabben van gaatjes is territoriumafbakening, let op de keuteltjes! Jonge konijnen vinden voor hun eerste jongen vaak geen plekje in het stam-gangenstelsel. Ze zoeken dan ver buiten dat gebied een plekje met los zand voor een werphol. Al twee dingen over konijnen geleerd gisteravond. Nu de konijnen nog. Er is er niet één meer.

Als het niet te hard stormt, snoeit Jachman langs de beekoever naast het schuurtje, dat wij helemaal verkeerd al 36 jaar potstal noemen. We prikten eens een briefje op de deur toen we wegmoesten: Postbode, wilt u het pakje in de potstal leggen? 
Postbode schreef eronder: Weet niet wat potstal is, heb het achter een luik geschoven.
Dat werd toen nog een heel gezoek!

5 december.  Zie de maan schijnt door de bomen? Dan mag het nog wel opknappen vandaag.  Raar dat warme weer trouwens, 11ºC om 7 uur vanmorgen, dat hoort niet echt bij sinterklaas. Ik herinner me van lang geleden (opoe vertelt) een 4 december, waarbij ik na mijn werk in de winkel bij de bushalte stond te wachten. Het dak van de ernaast gelegen kerk werd gerestaureerd en een paar bouwvakkers stonden in de dakgoot. Opeens zag ik in een flits al heel dichtbij een sneeuwbal van boven komen. Ik kreeg een keiharde bal tegen mijn hoofd en viel op de grond. Heel even was ik van de kaart, maar ik kon al snel weer opstaan. Het dak was leeg, geen mens meer te bekennen. De bus kwam eraan en ik stapte in. Mijn beschermengel heeft toen goed werk geleverd. Ongelooflijk, geen hersenschudding, niks.  Ik had wel dood kunnen zijn. Was net boven de slaap geraakt.
Ik wil maar zeggen, dat het toen echt winter was.

Zo begon gisteren de dag en 's middags scheen de zon even heel fel op de treurwilg bij de beek. Er zaten nog een paar blaadjes aan, die als goud glansden. Vorig jaar maakte ik er een foto van op 5 december, je kunt het goud behoorlijk goed zien. Ons geldboompje.
   ....en zo gehavend zag twee jaar geleden op 5 december onze prachtige jonge eik eruit na de sneeuw, Erwin Krol. Doe je huiswerk.

4 december. Op 14 november '06 (zie archief) schreef ik over het weer groen geworden maïsland. 't Leek wel een wei. Ook nu is het helemaal groen. Op internet gekeken. Sinds vorig jaar is het verplicht om op zand- en zavelgronden na de maïsoogst zo snel mogelijk een groenbemester in te zaaien, die tot na 1 december moet blijven staan. Als ik het goed begrepen heb, is dat om uitspoelen van de bodem tegen te gaan. ( je had gelijk, Carla)

3 december. De beken staan hoog. In het Bonnink kan het water op sommige plaatsen nog 15 cm stijgen, dan loopt het bos onder. Bij ons zijn de oevers veel hoger, dus wij houden het droog. Er staat zelfs nog geen plasje water in de wei. Het heeft voordelen om 35 m boven NAP te wonen.
Het is zo heerlijk om buiten te zijn, te kunnen wandelen, de dagelijkse veranderingen te zien, zoals nu de uitgewaaide dode takken, het melkachtige beekwater, de buienluchten....
Achterin de border bloeit een prunus, een soort die in de herfst en in het voorjaar bloeit. Ben benieuwd of hij de hele winter door bloeit.

Zondag 2 december. Net precies hebben we in een stormachtige zuidwesten wind langs het Hilgelo gelopen. Drie aalscholvers (heel bijzonder, anders zit er altijd één) zaten zich te drogen op het vlot. Precies op evengrote afstand van elkaar, zo ver mogelijk bij elkaar uit de buurt. Om de volle wind te vangen is dat natuurlijk handig, maar je ziet het ook bij eenden op de plas of op het ijs langs de rand van een wak. Ieder zijn eigen territorium.

Gisteravond werd een paar honderd meter verderop de midwinterhoorn geblazen, door vijf mannen. Het begon om ongeveer half zes toen het donker werd. Bij het zandpad naar het huis stond de eigenaar met een andere man om de beurt te blazen, en bij het huis bliezen nog eens drie man boven de put. De opnamen van de putblazers zijn mislukt, maar van de eerste twee mensen heb ik wel een paar foto's. 
    Hier staan deze blazers officieel en hier  staat de Teleaclink.
Ik was thuis gebleven, omdat ik het eigenlijk mooier vind om het klagende geluid op afstand te horen. Maar het was nog zo druk met autoverkeer van de terugkerende sinterklaasinkopers dat ik er niet echt goed van kon genieten. Van Sint Andries tot Drie Koningen is zo'n feestje er nog een paar keer, ook op rustiger plaatsen dan zo dicht bij het dorp. Herkansing dus.

1 december. Vanmorgen hebben we genoten van een stel concurrenten, een eekhoorn en een ekster. Eekhoorn komt gedecideerd dwars door de wei recht op de eik af waaronder hij of iemand anders ooit misschien wel eens een noot verstopt zou kunnen hebben.
Ekster denkt 'ha, even kijken waar die heengaat.' Eekhoorn snuffelt rond. Ekster volgt hem op 20 cm. Eekhoorn vindt wat, ekster zit op 10 cm. Eekhoorn doet net of hij die rare vogel niet ziet, draait zich snel om, laat wat ie gevonden heeft vallen, was toch niks, ekster kent het geintje en verspilt er ook geen moeite aan, blijft eekhoorn weer volgen. Die vindt nu een noot en onmiddellijk probeert de ekster die af te pakken. Nu vindt eekhoorn het genoeg geweest, doet een woeste uitval naar die rotekster, die druipt af met, als hij een mens was geweest, een gezicht van 'ach, ik wou toch net die andere kant op, daar zijn lekker veel meer noten.'