20 november. Het laatste konijn is doodziek, loopt niet meer voor ons weg, scharrelt  zuchtend rond onder de achterste kastanjeboom, dicht bij zijn hol. De myxomatose heeft hier hard toegeslagen bij ons en bij de buren, waar het helemaal een konijnenparadijs was. We scholden vaak op die rotbeesten, die overal holen en gangen maakten waar wij het net niet wilden hebben, maar deze totale dood had nu ook weer niet gehoeven.

19 november. Morgenrood en blauwe koe, 7u 45 en 8u 05. Ik zeg de tijd erbij omdat in 20 minuten tijd alles van rood grauw kleurde. De koe slurpte modder uit een plas in de wei, terwijl vlak naast haar het gras bevroor.
    

 Vol spanning telkens naar buiten gegaan gisteravond om in het oosten de beloofde meteorieten- of stofzwerm te zien. De maan scheen aan een met sterren en vliegtuiglichten bezaaide hemel. Ik zag 2 miniflitsjes, dacht ik, maar misschien was het ook een weerspiegeling in mijn bril, want Jachman zag niks. We hoorden een hond blaffen en toen nog een,  trekvogels roepen, of misschien waren het rondzwervende watervogels, we hoorden de kerkklok tien slaan, de autoradio van een voorbijrijdende auto, en toen kregen we het zo 'allebastend' koud, dat we weer naar het vuur binnen vluchtten.
In de appelboom bloeit nu met minitrosjes nog steeds de rose roos Pauls Hymalayan Musk Rambler. Zijn bloeitijd is juni-juli, maar zolang het niet hard vriest komen er steeds nog bloemen aan. Ook nu nog nieuw knoppen. Toch heeft het al 5 gr. gevroren. Het is echt een geweldige klimmer en bloeier. Doet het zelfs op onze arme zandgrond.

Zondag 18 november. Blauwe paaltjes. Jachman zegt, dat ik het met die blauwe paaltjes van gisteren helemaal verkeerd heb. Het zijn wel paaltjes die toevallig bij óns het midden van de beek aangeven en de grens van ons terrein, maar dat ze bedoeld zijn voor kartering. Kan best. Kweenie.
De twee fasanten zijn uit elkaar. Te verschillende karakters. Sant voelt zich nu toch wel een beetje eenzaam en scharrelt onder mijn raam door de border. Hij ziet me zitten en blijft heel stil kijken. Als ik opsta en een foto wil maken, schrikt hij weg onder de beukenhaag. Even later is hij er weer. Nu maak ik uit de zitstand maar een paar foto's, hij vertrouwt het voor geen cent en scharrelt weer weg. Als we later rondlopen door de tuin vliegt hij schreeuwend dat we hem willen vermoorden op en verdwijnt hoog over de bomen.
We de mensen worden door dieren toch wel voor roofdieren aangezien.

17 november. Toen ik net voor de zoveelste keer bij de beek stond te kijken of er misschien een paar beekforellen langs zouden willen komen, was er niks anders te zien dan en paar hooghartige eenden die deden of ze me niet zagen. Wacht maar, jullie piepen wel anders als de beek dichtgevroren zit.
Uit verveling maakte ik een foto van een blauw paaltje dat bij ons achter de schoppe staat. Aan de overkant in het bos staat er ook een. Precies in het midden tussen die paaltjes loopt de grens van ons terrein, midden door de beek. Bij de buren staan ze ook en daar loopt de grens niet in het midden van de beek maar over de oever. Door het meanderen in de loop der tijd, kalft hier wat af en komt aan de overkant wat bij en omgekeerd. Om toch de grens te kunnen aangeven zijn die paaltjes bedacht. Het komt voor dat een eigenaar van deze kant, een paar meter grond heeft op de andere oever en dus ook weer omgekeerd.  
         

16 november. Vanmorgen bij zonsopgang was de horizon weer zo prachtig gekleurd als gisteravond, meer roze nu, een brede streep aan de horizon. Boven ons hoofd was de lucht dicht donkergrijs. Het vreemde was echter dat het in het zuidwesten was, net een zonsondergang!
Bij het meer zagen we de ijsvogel met ons meevliegen. Onzin natuurlijk, hij zat op een tak boven het water, wij kwamen eraan, hij vloog vijftig meter verder, wij kwamen eraan hij vloog enz, vier keer, toen hield de begroeiing op en vloog hij met een grote bocht over het water terug naar zijn eerste stek. Al scheldend, dat wel.
 Gisteravond bij de rode ondergaande zon de grassen gefotografeerd. Net niet echt. In storm en regen liggen ze plat zoals op 10 november, nu staan ze fier rechtop te bloeien.
 

15 november. Vorst. De wei is wit, het Hilgelo dampt, er ligt ijs op de plassen, het lijkt echt al een beetje op winter.
Het lukte me nu om van de plataan een betere foto te maken dan afgelopen zondag. De middelste boom in het licht is hem.

Met de muizen op zolder is het goed afgelopen, we hebben er geen last meer van. Ze vonden het spek erg lekker.
Vanmorgen een gevecht gezien tussen twee paren kraaien. Het ging behoorlijk van weg wezen jullie, deze camping is van ons. De indringers werden tenslotte achtervolgd tot een bepaalde boom bij het Hilgelo. Telkens kwamen de nieuwelingen weer terug, maar even zo vaak werden ze weer achterna gezeten. Tot die boom. Daar liep kennelijk de territoriumgrens. Tenslotte gaven de aanvallers het maar op en vlogen ver weg.

14 november. Het lijkt wel of ik dubbel zie de laatste dagen: 2 groene spechten, 2 konijnen, 2 boomklevers, 2 fazanthanen, allemaal 2 stuks bij elkaar die je nu vaker bij huis ziet, dan toevallig eens een keer. Dit is allemaal leuk.
Minder leuk zijn de 2 muizen op zolder die ik niet zie, maar hoor. Ze wonen er niet, het is hun speelplaats. De isolatieplaten zijn prachtig glad van boven, een soort folie zit erop. Die platen liggen op de vloer boven ons hoofd. Een muis komt van buiten ( niet zo moeilijk bij een dak zonder één rechte balk), rent met veel nageltjeslawaai over de gladde vloer, na een halve minuut komt nummer twee binnen die achter één aan gaat rennen. Die rent tot het scheidingsmuurtje, keert om en racet terug, nummer twee erachteraan,  je hoort hem uitglijden in de scherpe bocht, en dat nog zeker 9 rondjes. Hebben ze de sprintwedstrijden op tv gezien? Om 8 uur 's avonds is het wel grappig, maar om drie uur 's nachts niet.
Ik ga de zolder op, niks van ze te zien of te horen, het enige dat ik hoor, is de regen in de goot.
Soms worden we wakker van een ongelukje boven ons hoofd. Een muis gaat even naar zijn hazelnotenvoorraad op zolder, loopt met noot over een balk naar de uitgang onder de pannen, verliest zijn noot. Weet je hoeveel lawaai een vallende opstuiterende noot op die harde gladde isolatie maakt? Tak.......tak.....tak...tak..tatatatatatatattrrrrrrrrrrr___

13 november. Afgelopen 24 uur ruim 14 mm in de regenmeter.
 De beek staat hoog en het water is ondoorzichtig. Het is de paaitijd van de beekforel, maar nu is er absoluut niets te zien. Ik sta wel 5x per dag een kwartier te kleumen aan onze oever bij de stenen tegenover de instroom van de Ratumse Beek, waar die tegen onze kant aangolft. Dat is een typische paaiplek. De vrouwtjes leggen daar eieren onder de stenen, de mannetjes lossen hun zaad stroomopwaarts en dat komt dan vanzelf bij de eitjes en bevrucht ze. Jammer dat ik niet kan zien of ze hun best doen. Ik zie zelfs niet of ze er zijn.

12 november. Echt koud! 3 gr. met een harde nw wind. Zelfs de visser uit Recklinghausen die we bijna elke morgen zien, had een dikke gebreide kaboutermuts op boven zijn camouflagepak.
Felle witte zon tussen dreigende of al uitgeregende wolken. Een Jacobsladder, weliswaar niet helemaal rond omdat de zon nog te laag staat, maar toch geeft dit beeld me net zo'n oud ontzaggevoel voor de natuur als een regenboog. Ik kan dan ook heel goed begrijpen dat dit duizenden jaren geleden al symbolen voor goddelijk ingrijpen geworden zijn.

Zondag 11 november. Sunte Marten. In Archief staat bij 11 november 2006 een oud versje dat in Groenlo gezongen wordt door kinderen die met uitgeholde mangels (voederbieten) of een lampion langs de deur gaan om snoep op te halen.
Wij liepen vanmorgen tussen 2 buien door onze dagelijkse wandeling. Ik wilde de plataan aan de overkant van de weg fotograferen, maar dat kan alleen als je genoegen neemt met een heel stel verkeersborden erbij op. Niet echt mooi, dit is nog de beste:

De plataan, de boom aan de rechterkant, hoorde vroeger misschien bij het Waliën. Omdat daar op het terrein van de Havezathe ook een paar platanen staan en je ze verder niet veel ziet, dacht ik dat hij misschien aan de grens gestaan had. Ik bedenk trouwens net, dat er in de Ronde Weide in 't Bönnink ook één staat, 60 jaar of langer geleden vereeuwigd door onze tekenleraar op de HBS Van Dugteren.